Arachnofobia!!! Lęk przed pajakami !

Rowniez boję sie pająków, ale nie do tego stopnia. A kazdy zdeptany przeze mnie pajączek daje mi poczucie satysfakcji. Okropne, ale prawdziwe.;) Moze powinnaś skonsultowac sie ze specjalista, aby ustalic przyczyne tej fobii. Sadze ze powodem tego panicznego strachu mogą byc wspomniane przez Ciebie wizyty u ciotki. To dość prawdopodobne. Widocznie wywoływało to u Ciebie tak negatywne uczucia, strach, lęk, ze twoja psychika zaczeła sie bronic wyrzucając wszystkie złe wspomnienia z tym związane.

Tez mam niestety ta fobie. ale nauczylam sie z tym zyc- staram sie nie wchodzic w miejsca gdzie moge pajaki spotkac (piwnice, jakies zakamarki itd). W swoim pokoju nigdy nie otwieram okna, tylko je uchylam lekko, aby zaden pajak nie wszedl do mojego pokoju przez okno. A w pomieszczeniach gdzie czesto widzialam pajaki, to z przyzwyczajenia, jzu odruchowo jak tam wchodze to sprawdzam wsyztskie sciany i podloge, czy nie ma zadnego pajaka, zeby w  razie czego uciec od razu, i zeby mnie taki pajak nagle gdzies nei wystraszyl:) wole zaskoczyc ja jego, niz on mnie

pajak w akwarium, dotykanie go przez szybe, ogladanie, potem pajak w sloiku (ale zeby mogl oddychac) i dotykanie go. Ja pajakow nie lubie, owszem jak jest na scianie to go zdejmne (podobno ich sie nie zabija bo pajaki to szczescie w domu) ale nie powiem ze je lubie i ze bede sie podniecal trzymaniem w rece wlochatego stwora. Nie lubie ani pajakow, ani wezy, ani pszczol i co? i nic nie walcze z tym choc z pszczolami to u mnie jest bardzo zle. Doswiadczenia z pszczolami i szerszeniami zrobily swoje...
Jedyne na co zgodzilbym sie to sztuczne uodparnianie na ich jad przed wstrzykiwanie ich wydzieliny - trzeba myslec praktycznie Są ludzie ktorzy nie lubia obrzydliwych rzeczy i to jest normalne choc smieszne jest wskakiwanie na stolek kiedy w domu jest karaluch (wierzowce pozdrawiam). Zyja obok nas i to sie nie zmieni.

od tego jest facet, ja mam do nich podejscie jw. no ale coz taka rola faceta poza tym w polsce nie ma tropikalnych pajakow co jedno buzi i see ya

Dziewczyny ja również mam tą fobię a o tym jak panicznie się boje przekonałam się w ostatnie wakacje... Wychodząc na dwór natknęłam się na klatce schodowej na parterze na wielkiego grubonogiego potwora Najprawdopodobniej był to zwyczajny kątnik tylko jakiś taki dorodny W pierwszym momencie na jego widok zamarłam - czułam dreszcze na całym ciele , zaczęłam się intensywnie pocić jak chyba nigdy! Zakręciło mi się w głowie tak że na chwilę straciłam poczucie równowagi (a to wszystko działo się bez krzyków i paniki), zrobiłam 3 kroki za siebie, usiadłam na schodach, poczekałam aż odzyskam równowagę i czucie w nogach (a siedziałam tak z 10 minut nieruchomo). Dotarłam do domu i od razu położyłam się, było mi cały dzień słabo, wymioty, zawroty głowy no coś strasznego... Nikomu nie chciało się wierzyć że to wszystko przez pająka...

Ja również mam ten problem kiedyś np. późnym wieczorem zobaczyłam nad łóżkiem pająka, a że wszyscy w domu już spali to nikogo nie chciałam budzić aby złapał to paskudztwo więc spałam na krześle.... jednak nie mam aż takich ataków paniki co Ty mala_G. Myślę, że powinnaś zgłosić się do specjalisty, myślę, że psycholog najlepiej Ci pomoże.

najlepiej uswiadomic sobie ze w ciagu calego zycia czlowiek zjada srednio okolo 7 pajakow. zeby bylo jeszcze milej, mozna sobie uswiadomic ze w odleglosci srednio 10 metrow zawsze jest jakis pajak...

Zdecydowanie przesadzacie. Pajeczaki to bardzo zacne stworzenia, pozyteczne, "czyste" (w przeciwienstwie np. do karaczanow), a krople rosy na pajeczynach to poezja i uczta dla oczu . Pajaczek w domu, to gwarancja, ze zadnych innych owadow w domu nie bedzie, a to chyba lepiej?
Wydaje mi sie, ze nie ma sensu pokonywac leku, nalezy po prostu unikac sytuacji spotkania oko w oko z pajakiem . Przede wszystkim nie nakrecac sie samemu, bo czytajac wczesniejsze posty moznaby byloby pomyslec, ze pajak jest tak grozny jak tygrys szablozeby . Pajak ma naprawde lepsze rzeczy do roboty, niz "polowanie" na czlowieka .
Inna sprawa, ze lek czesto bierze sie ze zwyczajnej niewiedzy. Calkiem niedawno hodowalem modliszki - kiedys przez glowe by mi to nie przeszlo, a okazalo sie, ze to bardzo sympatyczne zwierzatka . Proponuje odrzucic stereotypy i po prostu unikac przykrych sytuacji. Pajaki i inne owadziki sa naprawde OK .

Mówią, że przyjaciół trzeba mieć blisko, a wrogów jeszcze bliżej:D
Ja nienawidzę pająków, sama nie wiem czy bardziej się ich boję czy brzydzę... Ale psycholog mówił, że to napewno arachnofobia... Ale opowiem Wam historyjkę, jakie to życie jest podłe i ironiczne dla nas, dla ludzi...
Pojechałam kiedyś do pracy, na wyspę, na 3 miesiące... Pech chciał, że na wyspie były doskonałe warunki dla rozwoju pająków... Tak więc 3 miesiące mieszkałam z pająkami pod jednym dachem, wielkimi, czarnymi i włochatymi, tak paskudnymi, że jeszcze na samą myśl przechodzą mnie dreszcze... Codziennie co parę minut budziłam kumpelę, żeby mi je zabijała, nie wysypiałyśmy się obie, ani ona, ani ja... I tak zastanawiam się jak to się stało, że mnie po tym nie znienawidziła:D Pewnej nocy obudziłam się, czując na dekolcie jakieś mrowienie... Okazało się, że łazi po mnie wielki, ochydny pająk, ciągnie za sobą zimny odwłok po mojej rozgrzanej od snu skórze... Po tym zdarzeniu nawet patrzenie na pająka wyzwala we mnie irracjonalny lęk... I powiem Wam, że leczenie fobii za pomocą oswajania się z powodem lęku jest bez sensu... Gdyby tak było - wyleczyłabym się z arachnofobii, a tak mi się tylko pogorszyło:D
Pozdrawiam

Myślę, że jak kogoś stać na to, to niech sobie zaserwuje hipnozę... Bo przecież skądś ten lęk się wziął, a na codzień nie możemy docieć skąd, bo to jest ukryte w naszej podświadomości... Sęk w tym, żeby to stamtąd wydobyć i zmierzyć się z tym, a czasem są to tylko wspomnienia z dzieciństwa... Ja akurat zawsze byłam wszędzie najmłodsza... Na podwórku, kiedy wszystkie dzieci się razem bawiły to czasem przychodziło komuś coś głupiego do głowy... Pamiętam, że mnie jako najmłodszą, najlżejszą, najsłabszą etc...:D zamknęli parę razy w piwnicy i przez drzwi straszyli jakie tam są wielkie pająki i że mnie zjedzą... Dopóki okazywałam strach - ich to bawiło, także później udawałam, że się już nie boję... Ale być może to wspomnienie zaowocowało taką fobią... Dlatego teraz jak słyszę, jak matka do swojego dziecka mówi : "Nie idź tam!! Tam są okropne, brzydkie pająki i cię zjedzą!!" to prostestuje i tłumaczę matce dziecka, że robi mu krzywdę, bo później będąc już dorosłe - będzie nadal bało sie pająków. Ale to taka dygresja.
Pozdrawiam

Nienawidzę pająków- szczególnie tych włochatych... Brzydzą mnie i to aż do tego stopnia, że wzdrygam się na ich widok i uciekam gdzie pieprz rośnie... Ile razy budziłam rodziców w nocy, bo po suficie chodził mi pająk.. Takie malutkie i zwykłe domowe jeszcze zniosę... Najgorzej jest jesienią- wtedy wszystkie przychodzą do domu

Ja się również boję pająków ale chyba ne aż tak. Ogólnie boję się robaków i owadów wszelkiej maści... jak zoabcze jakiegos na sobie a pająka zwłaszcza to tak sie dre że pół osiedla słyszy.... wiem jakie to jest denerwujące. Może powinnaś zapisać się do psychologa z tym?

Nie wiem czy to odpowiedni miejsce na moje zapytanie,ale dzisiaj w mieszkaniu mojej mamy był pajak wielkosci gniazdka ,ja go nie widziałam ,ale mama mówi,że nogi troche owłosione a na odwłoku jakis wzorek pomaranczowy lub czerwony.Mam ogromny lęk przed pajakami i nie mogę przez to wrócic do tego mieszkania/chwilowo tam mieszkam,bo wykańczam z mężem dom?/ ,boje się ,że to mógł komuś uciec egzotyczny pająk i moze byc jadowity,zgłosiłam ten fakt do spółdzielni mieszkaniowej ,ale oni nie wiedzą co w takim przypadku się robi...jestem bezradna ...pomóżcie ,może ktoś z was wie gdzie się takie coś zgłasza...

Witam !mieszkam chwilowo u mamy ,poniewaz remontujemy niedawno zakupiony dom,ale to nie o tym chce pisac,potrzebuję porady.Dzisiaj w mieszkaniu mamy, poraz drugi pokazał sie jakiś dziwny pająk,pierwszy był wielkosci pudełka zapałek ,może nawet wieksza,ale wytłumaczyłam sobie ,ze to  epizod i po kilku dniach przestałam o tym myslec,ale ten który pokazał się dzis był wielki jak dłoń z pomarańczowymi paseczkami i owłosionymi nogami,gdzie szukac w takim przypadku pomocy gdzie zgłaszać,bo pewnie to jakis egzotyczny pająk jadowity..pomocy!!!

Przepraszam bardzo,ale nie miałam czasu na czytanie regulaminu ,chciałam szybko uzyskac informacje,bo boję się o swoja mamę,która mieszka prawdopodobnie z ptasznikami ,które komus uciekły...

nienawidzilam pajakow,balam sie ich....ale najbardziej brzydzilam sie much no i gdy zauwazylam jak pajak oplata muszke swoja siecia jak wiele  much wpada w jego sieci to juz nie niszcze pajeczyn,podgladam jak  misternie ,,,uplataja,,swoje sieci.A na balkonie nie niszcze pulapki pajeczej bo wtedy mam pewnosc ze zadna obrzydliwa mucha nie przyfrunie a i komary wieczorem nie dokucza.

ja także podejrzewam u siebie arachnofobie.
U mnie nie ma możliwości patrzenia na pajaka nawet, od razu krzyk, dreszcze.

W nowych miejscach zawsze patrze na ściany w poszukiwaniu pajeczyn
Do lasu na grzybki z rodzina nie weszłam bo na wstepie zobaczylam krzyżaka i moja przygoda skończyła sie w aucie.

Mój znajomy miał pajaka i chcial mi go pokazac w słoiku a ja poczulam ,ze mam dłości i chyba zemdleje.
Jest to dla mnie meczace, bo nigdy nie moge posiedziec ze znajomymi wieczorami w altanach, nad jeziorem, w lesie...:(

Ogladalam kiedys program, gdzie wkładali pewnej kobiecie głowe do akwarium pełnego pająków.
Chodziły po jej twarzy i w ogole.
Nie wyobrażam sobie patrzenia na zywego pajaka, o dotyku nawet nie wspomne.

czytam tak te wasze posty jak mówicie o tych pająkach i strachu do nich i pomyślałem, że postaram się pomóc na pewno wszystkich nie wyleczę ani nie nauczę jak sobie z tym radzić ale części z was pomogę , nawet gdyby się okazało, że tylko jedna osoba pozbyła się tego lęku z moją pomocą to już będzie to dla mnie najlepsze podziękowanie.
Mój przedmówca już nawet podpowiedział jak to zrobić choć może nie tak drastycznie i nie tak szybko spróbujemy małymi kroczkami , dobrze ??

Tak krótko o mnie : kiedyś niesamowicie bałem się pająków , nie byłem w stanie nawet zabić małego pajączka gazetą czy kapciem bo paraliżował mnie strach w chwili obecnej już się nie boję a dodatkowo prowadzę hodowlę ptaszników już 14 osobników w mojej kolekcji wszystkie wychowywane od maluszków teraz niektóre wielkości dłoni, wiem o nich wszystko ,, lęku pozbyłem się całkowicie jak by nigdy nie istniał potrafię teraz położyć sobie na ręku czy głowie jednego z ptaszników i śmiać kiedy przekładają 8 nóżek jedna za drugą i dają uczucie dojść dziwnego łaskotania ale powoli to wszystko ...

jeśli mam pomóc to i wy musicie pomóc mi : niech każdy z was zastanowi się tak głębiej , zastanówcie się bardzo dobrze i piszcie czego dokładnie boicie się w tych pająkach co tak naprawdę was przeraża , wygląd? lek przed ukąszeniem? boicie się tego co ten pająk może wam zrobić? czy boicie się też lepkiej pajęczyny pająków kiedy zachaczycie o nią ręką ?? Pomyślcie , uświadomcie sobie czego dokładnie się boicie i piszcie .... jak już będzie parę odpowiedzi będziemy działać dalej

Strach to cecha ludzi i dobrze jeśli zawsze jakiś nam towarzyszy bo tylko Głupcy niczego się nie boją ...

Ja boję się strasznie począwszy od samego wyglądu, im pająk jest bliżej tym jest gorzej. nie boję się pająków mniejszych , nie przekraczających 0,5 cm. większe już mnie wprawiają w odrętwienie i paniczne myśli , czy zachowania. gdyby pająk duży nagle znalazł się na mnie to mega panika!
podskoki pisk, płacz po pozbyciu się pająka. jednym slowem jak jakiś atak.
nie otwieram okien na noc, w dzień na chwilę, obserwuję ściany dla pewności czy nic nie wlazło. (załatwiam moskitiery)
ktoś wspomniał również o prowadzeniu samochodu, to samo! mogłabym spowodować wypadek gdyby ta kreatura była blisko mnie.
nawet na miejscu pasażera będąć każę się zatrzymać i uciekam z samochodu jeśli mogę jeśli pająk nie jest na drodze wyjścia i każę go usunąć.
jeśli ktoś zaczyna się śmiać czy bagatelizować mój strach denerwuję się i czuję wielkie niezrozumienie...
proszę o pomoc... przecież nie można tak funkcjonować

Okropnie boję się pająków...tych małych, maleńkich też.
A nie daj Boże pająk w wannie - histeria i bieganie po całym domu z jękiem "yyyy..wwwwyyyyyyy wyyyyyy aaaaaaaaa", pytanie "co się stało?" - odpowiedz - "yaaaaa.... aaaa" i wskazanie palcem na łazienkę.
Nie dam rady zabić to to. Totalny wstręt.

Ale żeby nie było nudno. Ptaszników się absolutnie nie boję. Duży wręcz ogromny pająk...to dla mnie ciekawe zwierzątko. Bo u niego i widać oczka i nóżki i ząbki (oj duże te kiełki).

Nie wiem...domowych pająków panicznie się boję. Dajcie mi ptasznika na rękę, to będę zachwycać się włoskami na jego odnóżach...

Ja też strasznie boję się pająków i innych owadów , to jest chore ;/ ja tak uciekam przed tymi owadami , że nie patrze co jest przede mną ani za mną ;/ wiele razy miałam przez to wypadki ;/ , po prostu jak zauważę czy mrówkę czy osę czy nie daj boże pająka to od razu jest przerazliwy krzyk i ucieczka na oślep chyba ,że ten owad stoi mi na drodze to już wtedy kicha ;/  , wołam swojego chłopaka a on łapie w szklankę i wypuszcza na wolność Dobrze , że go mam , ale i on już się denerwuje czasem na moje zachowanie , czasem jest tak , że w nocy biegnie do Mnie bo myśli , że mi coś się stało po czym okazuje się , że przestraszyłam się małego pająka i wtedy jest wkurzony bo przeżywa niepotrzebny stres... jak sobie poradzić z tym ''chorym''  strachem przed owadami ? Proszę pomóżcie bo zwariuję ! Dodam , że teraz jesteśmy na wakacjach w Holandii i mieszkamy na Campingach... na tarasie jest pełno pająków i różnych innych owadów... Straszne !

Hej
Kiedyś bardzo mnie obrzydzały pająki. Nie żebym się bała ale nie lubiałam ich.
Ostatnio jak zabiłam to nawet wzięłam go za nogę   Chyba z wiekiem coraz mniej na mnie działają

Ja na pająki patrzeć na mogę. Brzydzę się ich i panicznie boję. Na sam widok po prostu momentalnie pojawia się gęsia skórka i instynkt mi podpowiada "uciekaj". Najczęściej to właśnie robię i jeszcze się oglądam czy mnie nie goni

Bywa, że zabijam sama. Działam automatycznie. Jeśli natomiast jest ktoś ze mną w domu, to wołam tę osobę, żeby albo dziada wypuścić na wolność albo bezwzględnie zabić. Te gadki, że pająk jest mniejszy i boi się bardziej ode mnie czy że przynoszą szczęście, w ogóle to na mnie nie działa i do mnie nie przemawia.

Kiedyś, będąc na wakacjach u ciotki, taki jeden sympatycznie duży, spuścił mi się centalnie przed oczy. Wpadłam w taką panikę, że wybiegłam z pokoju i byłam nawet gotowa zjeść w samotności, ale nie siedzieć na tym miejscu. Nic na to nie poradzę. Najmniejszy taki wywołuje u mnie lęk, panikę i obrzydzenie. Na szczęście nie paraliżuje mnie aż tak bardzo, jak tutaj niektórych

U mnie to jest jakieś dziwne - wręcz brzydzę się tymi domowymi stworkami, a np. ptasznika bym bardzo chciała mieć

Ja nie powiem żebym się ich bała, poprostu nie lubię mieć z nimi żadnego kontaktu. Jak już zauważe że jakiś np. siedzi mi na spodniach, to go poprostu z obrzydzeniem strzepne. Gorzej gdyby siedział mi np. na głowie... Głównie nie znoszę krzyżaków ani tych takich czarnych dużych. A już te małe skaczące to masakra. Jak zobacze takiego na ścianie, to proszę żeby ktoś go zabrał. Nie zdepcze pająka. Rozdeptany pająk jest jeszcze bardziej obrzydliwy... Wole go wyrzucić.
Ale mężowi np podobają się te wielkie, trzymane w terarium. Gdybyśmy takiego mieli, pewnie z czasem bym się przemogła i wzięła go do ręki.

Wiesz,mialam to samo kiedys z dzdzownicami,gdy padalo i wypelzaly to staralam sie nigdzie nie wychodzic z domu.a wyleczylam sie z tej fobii w ten sposob,ze kolezanka polozyla mi na dloni wielka,gruba dzdzownice a ja mialam wtedy zamkniete oczy,otworzylam i przekonalam sie,ze nic mi ona nie zrobila i od tego czasu przestalam sie bac.naprawde.moze warto ten sposob spraktykowac?i nie z czyichs opowiesci ale na wlasnej skorze musisz sie przekonac ze pajak Ci nic nie zrobi.pozdrawiam.

boje sie ich ukaszenia. I faktu ze zasuwa to paskudztwo jak szalone. Najczesciej w moim kierunku. Jak mam szanse to uciekam a jak nie to tez Przez okno, drzwi czy inne. Nienawidze tych skubancow. Im wiekszy tym gorzej. Male to jeszcze jak cie moge zdzierze ale duze to juz z daleka prosze. Mam arachnofobie, przyznam sie bez bicia. Dobrze mi z tym.

A ja kocham pająki, zwłaszcza moją nieodżałowaną Theraphosa blondi. Niestety, moja Żona nie podziela mojej pasji. Jedyny pająk, który może denerwować swoją naturą, to Atrax robustus, ale żeby go spotkać trzeba lecieć aż do Sydney.

Ptaszniki są z natury spokojne/średnio agresywne i bardzo rzadko kąsają a jeśli już to 'sucho' tzn bez-jadowo, notabene ich jad jest mało toksyczny w stosunku do innych o wiele mniejszych pająków.

Mój był bardzo podobny do tej Damy

Za to z tym to też nie chciałbym się spotkać z zaskoczenia, no chyba że jakiś kot byłby w pobliżu

Ja się panicznie brzydzę i boję pająków (jak zresztą wszystkich owadów, nawet biedronki). Nie toleruję ich obecności w mieszkaniu, sama się do nich nie zbliżę, nie złapię i nie wyrzucę z domu, zabić nie zabiję, bo nie mam serca. Mam ogromny wstręt do tych okropnych nóżek. Poza tym nie brzydzę się węży, mogę wziąć na rękę żabę, jaszczurkę - w ogóle mnie to nie rusza. Jeśli chodzi o inne zwierzęta to po prostu je kocham (najbardziej gryzonie i zajęczaki) ponad wszystko.
Nie wiem skąd ten ogromny (nie do opisania) wstręt przed pająkami i w ogóle owadami. W każdym razie nie zamierzam z tym wstrętem walczyć, bo nie mam na to siły.

PAJĄK.... Boję się tego stworka okropnie.... Brzydzi mnie, straszy,  wprawia w odrętwienie. Będąc małym dzieckiem w książce gdzie było jakieś zdjęcie tego stworzonka czy rysunek sklejałam kartki żeby się drugi raz nie natknąć na nie....  Do tej pory mam na to ochotę... Filmu dokumentalnego nie obejrzę. Mieszkałam do niedawna na wsi więc byłam jeszcze bardziej narażona na kontakt z przedstawicielami tego zacnego rodu... Jeszcze jak jest taki malutki to jakoś go obejdę.... Ale już większy.... Nie zabiję bo się boję.... Za okno wyrzucić - może, jeśli nie jest bardzo duży i nie ma nikogo w domu kto by mnie wyręczył....

To fobia  i prawdopodobnie można ją leczyć tylko.... Jak się podjąć leczenia skoro nie mogę patrzeć na pająka nawet w terrarium czy jak pisałam wcześniej na głupie zdjęcie. Nie wspominając o wzięciu na rękę.... Może dzieci się tak da oszukać ale nie dorosłego człowieka...  Jak widzę tego zwierzaka to od razu mam wrażenie że po mnie chodzi... Dosłownie czuję te diabelne nóżki... I nic nie da świadomość że to on się bardziej boi.... Że mniejszy itp.... Więc łączę się w bólu....

Ależ my biedne osoby bojące się tych stworzonek wiemy że pająki są pożyteczne.... W większości nieszkodliwe itp... Ale tu nie o to chodzi..... Porównaj to z inną fobią np klaustrofobia... Mała przestrzeń czyli w sumie nic takiego... Ale to siedzi gdzieś w człowieku i bez specjalisty się raczej z tym takowy człowiek nie upora. Ten lęk jest irracjonalny i doskonale o tym wiem co nie znaczy że przez tą wiedzę lęk jest mniejszy.... Zdaję sobie sprawę jak bardzo pajęczaki są potrzebne.... Ale świadomość ta jakoś mi nie pomaga. W moim przypadku twoja teoria się całkowicie nie sprawdza. To swoiste obrzydzenie, zakodowana w świadomości niechęć, często całkowicie nieadekwatne do stworzonka.... I cóż poradzić