droga do przedszkola

W żadnym wypadku nie rezygnuj! Tym bardziej, że nie wygląda na to, żeby działo się coś niepokojącego. Moja córka cały pierwszy rok do przedszkola chodziła niechętnie, rozpaczała jak ją rano w domu ubierałam, potem w szatni robiła sceny. A kiedy ją zabierałam codziennie był ten sam tekst - "fajnie było w przedszkolu" albo "czemu tak szybko przyszłaś bo ja chciałam długo być w przedszkolu". To, ze zabierasz zadowolone dziecko oznacza, że nic złego mu się tam nie dzieje. Myślę, że warto "przetrzymać" ten czas. W tym roku, w grupie 4-latków moje dziecko chodzi do przedszkola od pierwszego dnia radośnie i bez najmniejszej niechęci.

moj synek  zachowywał sie identycznie,nie raz wychodziłam zostawiajac go płaczacego,a idac łzy jak grochy leciały mi po policzku...jak go odbierałam  przez cała powrotnia droge słyszałam jak to super jest w przedszkolu.Arano znow to samo,ale nie poddałam sie.Od tygodnia jest juz ok,co prawda smutne ma oczka kiedy daje mi buziaka na dowidzenia,ale płaczu juz nie ma....Tak ze nie poddawaj sie,napewno przyzwyczai sie do nowej sytuaci....

DZis bylo lepiej jak go ubierałam troche marudził a w przeszkolu wszedł z minką do sali ale nie płakal odrazu pobiegl do kolegów ciekawe jak bedzie póżniej dziękuje za porady

Dziś znów to samo placz wprowadzanie na siłe i krzyk ze nie chce.Juz nie mam siły

Rozumiem cie doskonale, moja corka poszla do przedszkola w wieku 2 lat / tu gdzie mieszkamy nie ma zlobka, w przedszkolu w jednej grupie sa dzieci 6 miesieczne i 3 letnie/, placz byl straszny. Do tego zaczela chorowac. Tydzien spedzala w domu tydzien w przedszkolu. Kiedy juz zaczynala sie przyzwyczajac znowu chrowala i od poczatku to samo. Trwalo to 6 miesiecy! Codziennie rano, jak tylko oczy otworzyla byl placz. Po drodze krzyki straszne. A gdy juz widziala budynek przedszkola to zaczynal sie koszmar. Plakala, mowila- mama nie zostawiaj mnie, mama prosze! Wracajac sama ryczalam, czulam sie okropnie. Pani w przeszkolu mowila, ze jak ja zostawialam, 10 minut poplakala a pozniej juz bylo dobrze. W koncu po 6 miesiacach uspokoila sie.  Teraz z checia chodzi do przedszkola.
Ja tez szukalam wszedzie pomocy, wydawalo mi sie ze to nie jest normalne, ze moze moja corka jest jednym z tych dzieci, ktore nigdy sie nie przyzwyczaja. Ale teraz jest super.
Nie poddawajcie sie, nie ustepujcie. Moze niech maz zawozi dzieciaczka do przedszkola. Mnie to pomoglo, bo wiadomo facet nie rozplacze sie razem z dzieckiem- he he a my owszem.
Wiem, ze jest ciezko kiedy dziecko placze i prosi cie zebys nie zaprowadzala go go przedszkola ale jesli ustapicie to bedzie znak dla dzieciaczka, ze placzem moze wymusic wszystko.
Dacie rade, zycze powodzenia

DZiś musialam wyjść do sklepu i synek jest nadal w domu chcialam go zostawic  z babcia a on z wielkim placzem nie chcial i niestety nigdzie nie poszlam bo babcia powiedziala ze nie zostanie .Nie wiem co robic czy to przez przedszkole ale w poniedzialek muszę iśc do pracy i nie wiem co to będzie powiedziałam sobie że jeszcze troche wytrzymam.Nie wiem ile to jeszcze potrwa ale tak szybko nie zrezygnuje chcem dla niego jak najlepiej.

dzagusia331, wiadomo, że łatwo nie będzie. Moim zdaniem nie powinnaś się uginać przed jego płaczem np. w sytuacji wyjścia z domu - jeżeli musisz wyjść to wychodzisz, inaczej syn uczy się, że płaczem zatrzymuje Cię w domu. Absolutnie nie jesteś złą matką, zła matka to nie taka, której dziecko nie jest idealne, czyli... Właściwie jest jak wszystkie dzieci. Każdy rodzic ma z czymś problem, ale konsekwencja to podstawa!

Chce wam powiedzieć że w tym tygodniu już jest super.Nie ma płaczu i nawet sam się ubiera,troszeczke jak wchodzi do sali to jest taka smutna minka.Dziękuje wszystkim za porady i wsparcie ,chyba najgorsze jest już za nami.

Zazdroszcze... moja córa też poszła do przedszkola, rano ejst ok nawet idzie ebz problemu śmieje sie itp. a okolo godizny 14-15 zaczyna się  ryk, płacz, marudzenie i nie wiadomo co z nią robić... Nie ma możliwości zabrać jej np okolo 13-14 i jest problem. Dodam, że córa ma wybitnie donośny głos i jak ryknie to na cały budynek -.- i też nie wiem już co zrobić...

Muszę sie pochwalic ,że cierpliwość popłaca .W poniedzialek  Krystian poszedl do przedszkola po 2 tygodniowej przerwie i było super.Rano bez płaczu ubral sie w przedszkolu sam się przebrał wszedł do sali.W piątek trochę płakał w domu że chce poleżeć ale takiej draki nie było.Mam nadzieje ,że nie zapesze troche niechętnie wychodz z domu ,ale tak jest dobrze.