DDRR-Dorosłe dzieci rozwiedzionych rodziców

No ja nie udowodnię.
Szczerze to mnie załamałaś tym postem.
Podświadomie nabijałam się z własnego problemu i trywializowałam go. Nadanie mu nazwy i rzucanie mi cytatów prosto w twarz jest dla mnie załamujące. To tak jakby mi ktoś powiedział; No stara - naprawdę masz problem.
Każde jedno słowo z Twojego, samiusieńka, postu to prawda.

Pustka, totalna niewiara we własną przydatność w związku. Planowanie, pisanie scenariuszy. Stawanie w cieniu.
Nienawiść do samej uzależniającej strony relacji z partnerem...
Wszystko czysta prawda. Tylko, że... nie mam pojęcia co z tym zrobić. Obawiam się, że nic nie zrobię.
A pustka zachowuje się, jak czarna dziura. Z roku na rok zasysa coraz więcej mnie i odbiera śmiech. Całe szczęście, że tego ostatniego - w samoobronie przed złością i strachem przed przyszłością produkuję w nadmiarze.

Ja sama z sobą zmagam się już ponad 10lat. Chodziłam do psychologa na początku gdy było bardzo źle a ja praktycznie byłam jeszcze dzieckiem. Ale teraz wiem,że to ja muszę pracować nad sobą. Nad swoją zazdrością (bo boje się,że narzeczony odejdzie jak ojciec),nad strachem przed małżeństwem i rodziną (bo nie spełnię się w roli żony i matki a wtedy on odejdzie) nad swoimi histerycznymi napadami złości (bo coś jest nie po mojej myśli), nad swoją samooceną która zakłada,że jestem beznadziejna a narzeczony i tak znajdzie sobie kogoś lepszego/ mądrzejszego/ bez koszmarów z przeszłości. Że on nie będzie szczęśliwy ze mną bo co ja mogę mu dać...Ja która wiecznie mam problem sama z sobą.
Mój ojciec zawsze był dla mnie autorytetem, był blisko, dzięki niemu czułam się bezpiecznie. Mieliśmy swoje sekrety, wyjeżdżaliśmy gdzieś sami, czytał mi bajki a później gdy pokochałam literaturę jak on, co chwila kupował mi tony książek, zawsze wiedział które chciałam przeczytać...
W trakcie rozwodu rodziców, trudnego, długiego, nie byłam chroniona przez żadnego dorosłego, dowiedziałam się wszystkiego tego, czego nie powinna wiedzieć dziewczynka w moim wieku ( wtedy 13 lat). Jak ojciec, mój ukochany tata zdradzał mame,jak ją traktował, jak w końcu wyznał przed sądem,że nie kocha ani jej ani mnie i chce mieć nową rodzinę. Nawet na mnie, swoją jedyną córeczkę nie chciał dobrowolnie płacić alimentów.
Teraz nie mam z nim żadnego kontaktu,już 8 rok. Widząc to wszystko wtedy wyrobiłam sobie w swoim mniemaniu pogląd,że mężczyźni zawodzą, że odchodzą, że nie potrafią kochać całe życie tylko jednej kobiety. Jednocześnie,że nie lubią dzieci i nie chcą ich mieć. I jak z takim dzieciństwem i przekonaniami budować relacje damsko-męskie oparte na normalności?
Ja określam swój stan jako chorobę. Duszy. Minęło tyle lat a ja wciąż wszystko doskonale pamiętam. Mimo,że dzięki własnej mobilizacji odnalazłam odrobinę wewnętrznego spokoju i radości przy moim narzeczonym to i tak nigdy nie będzie to pełnia wszystkiego co dobre. Wciąż zmagam się z przeszłością.Najgorsze w tym wszystkim jest to,że nie uważam się za dobrego człowieka, obwiniam siebie za to co się stało. Bezpodstawnie ale jak siebie samą do tego przekonać?
samiusienka pytasz czy z tym wszystkim można żyć, funkcjonować normalnie...Żyć można ale ja już 10 rok nie uporałam się z tym wszystkim, o tym nigdy się nie zapomni, jeszcze nie wróciłam do normalności. Pomóc możesz tylko sama sobie. Psycholog wskaże ci tylko drogę. Od razu mówię,że jest ona trudna. Czy "wyleczysz" się z tego wszystkiego zależy tylko od ciebie i od twoich bliskich.
Próbować zawsze warto.

FollowMe poruszyła kilka kolejnych kwestii.
Ciągle wydaje mi się, że nie jestem dobrym człowiekiem.
Jak każdy mam swoje zue zagrywki, ale naprawdę, rzeczy do których się przyznaję, które mówię i jak codziennie staram się naprawiać jakieś kretyńskie sytuacje/rzeczy pożera mnie. To nie jest zwykłe "chcę być dobrym człowiekiem". To jest ciągłe udowadnianie sobie, że nie jestem zła.
Dużo bardziej zwracam uwagę na to, niż na relacje z ludźmi. Ba! Ograniczam je, czasem nie dopuszczam - bo z prawdopodobnego scenariusza wychodzi, że prawdopodobnie kogoś zranię(!).
I ja o tym wiem.
Przy ostatniej próbie bycia z kimś, otwarcie o tym powiedziałam.
Przyjdzie moment, że zacznę się wycofywać. Będę miała zgrabne argumenty. Tak działa moja psychika, uciekam. Nie pozwól mi.

Gdyby nie fakt, że mężczyzna ten nie bardzo chciał się ze mną widywać jeszcze w momencie kiedy normalnie rozmawialiśmy - pewnie siedziałabym teraz pogrążona w depresji - myśląc, że zapewne to ja, własnym problemem, zgrabnie zamordowałam własne szczęście.

Mój ojciec odszedł kiedy miałam 3 lata. Nie znam go w tej roli w ogóle. Kilka razy potem spotykaliśmy się. Rzucał mi jakieś ochłapy. Przynosił wstyd w mieście. W końcu wezwał mnie do sądu by odebrać alimenty.
To chyba jedna z najgorszych rzeczy, jakie może zrobić rodzic.

A mam pytanie. Jak zachowywali się ci rodzice, którzy z Wami zostali?

Moja Mama jeszcze pogłębiała we mnie obcość mężczyzn. Uczyła mnie ich nienawidzić.
W związku z czym ja w wieku nastu lat podjęłam ciągłą, ustawiczną walkę z jej opinią w tym temacie.
Natomiast mój brat kompletnie nie szanuje kobiet. Serce boli, jak patrzę, jak on traktuje swoje kobiety.
Ja w związkach nie bywam - on robi z nich harem.

Rzeczywiście to się nie kończy, tylko ciągnie latami, także w życiu dorosłym, a pewności siebie brakuje cały czas.

Dziewczyny, ciekawa jestem jakie jest wyjście z tej sytuacji? Co możecie poradzić?Ja czytałam literaturę fachową, byłam u psychologa, mam wsparcie najbliższych i dalej jestem chora? Jak się z tego wydostać?

Może nie powinnam wypowiadać się w tym wątku, tak naprawdę nie mam pojęcie przez co przeszłyście, dorastałam w pełnej, kochającej rodzinie i nigdy niczego mi nie brakowało (przynajmniej ze strony rodziców), ale nie jest to temat całkiem dla mnie obcy. Ja jestem tak jakby po tej drugiej stronie niż Wy, bo mój chłopak jest DDRR i wiem ile przeżył w życiu. U niego to było tak, że mama zaczęła zdradzać tatę, a później odeszła i zabrała ze sobą dwoje dzieci a jego właśnie zostawiła. Chyba to go najbardziej boli, że jego zostawiła.  Jak pomyślę o tej kobiecie to złość mnie bierze. Tez często boje się o to co będzie, czy będziemy umieli zbudować szczęśliwą rodzinę. Widzę, że jemu tej szczęśliwej rodziny brakuje, bo często mówi o ślubie (pomimo, że nie jesteśmy razem nawet rok), przeprowadził się do mnie, często mówi o dzieciach a ja uważam, że jesteśmy jeszcze za młodzi na takie decyzje. Nie zauważyłam jednak u niego tego o czym Wy piszecie, jakiegoś wahania, złości, niepewności, raczej zapewnia mnie, że chce ze mną być, że zrobi wszystko aby nam się układało. Widzę, że boi się mnie stracić, naprawdę stara się, ja również robię wszystko aby czuł się przy mnie bezpiecznie i spokojnie. Raz była tylko sytuacja, która strasznie mnie zabolała, mianowicie przy kłótni powiedział mi coś takiego "nie kochasz mnie już, nie chcesz mnie tak jak matka mnie nie chciała":( zabolało mnie to okropnie bo wtedy pierwszy raz uświadomiłam sobie, jak bardzo to wszystko przeżył. Czasami zastanawiam się jak mogę mu pomóc. Dodam jeszcze, że są ludzie którzy odradzali mi wiązanie się z nim a jako argumentów używali miedzy innymi właśnie tego jaka miał mame i że on będzie taki sam, że tez nie będzie wobec mnie w porządku. Myślicie, że u DDRR może tak to działać??

Zanim się na ludzi troszeczkę otworzyłam, zajęło mi to kilka ładnych lat. I teraz niby mam dużo znajomych, ale... nie umiem z nimi postępować, na przykład kompletnie nie radzę sobie z krytyką czy ze złośliwością. Co do kroczka w tył, ja daję zwykle krok do przodu, ale za chwilę się cofam. I trochę obawiam się zbyt częstych kontaktów, bo miałam tak nieraz w życiu, że im częściej z kimś przebywałam, tym szybciej to się rozpadało. Bliskich kontaktów też się obawiam, czasami wolę na bezpieczny dystans. Podziwiam Cię, że sobie coś wypracowałaś, to znaczy, że dajesz radę:-) Ja przełamałam się tylko tyle, że jestem bardziej kontaktowa, że podtrzymuję te kontakty, które nawiązałam, a kiedyś z byle powodu potrafiłam z kimś zerwać. No i że potrafię opowiedzieć coś o sobie, ale jak ktoś mnie nie słucha, wycofuję się i zamykam w sobie.

No właśnie nie wolno za dużo myśleć, a ja ciągle za bardzo wszystko analizuję. Czyli tak dobrze to nie jest:/

Kochana moja, nie wiem  ile masz lat, ale Twój problem...to mój problem, niezależnie od tego, że jestem w związku. Cały czas mam wrażenie, że nawet gdy z kimś jestem, jestem strasznie niepewna jutra. Może mu się znudzę, albo nie będę pasować....albo inna długonoga i piękna blondyna zauroczy go w pracy...Wiesz na co cierpimy???? na jakiś syndrom nieudanego pierwszego związku, lub ktoś bliski nas zostawił....tak myślę

jest  ok  Pixy  tak trzymaj                                 

Czy to DDRR,AA,ALANON,DDA  czy bóg raczy wiedziec kto jeszcze muszą zaczac od  poczucia własnej wartości ,a tu przypomina mi sie pewien tekst
,,Życie jest zbyt krótkie aby?
wielokrotnie zastanawiać się nad tym czego nie zrobiliśmy? wracać myślami do chwil, w których podjęliśmy złą decyzję? wypominać sobie błędy przeszłości? porównywać się do innych, a zwłaszcza do tych, których uznajemy za lepszych od nas samych? powstrzymywać się przed działaniem z obawy na krytykę otoczenia? mieć marzenia i nic z nimi nie robić?

mimo iż czas tak szybko płynie? życie daje nam tak wiele możliwości? tylko od nas samych zależy to czy z nich skorzystamy? nie ma aż tak wielkiego znaczenia jakie były dni, które już za nami? najważniejszy jest dzień dzisiejszy i te, które jeszcze przed nami? "
nic nie jarałem

Samiusieńka! Nie załamuj się tylko jak najszybciej idź do psychiatry albo dobrego psychologa i weź skierowanie na grupową psychoterapię. Ona działa cuda! Masz bardzo zaniżoną samoocenę i oczywiście Twoje dzieciństwo ma na to przeogromny wpływ. To samo odczuwałam przez długie lata, choc ojca niby miałam. Ale to nie był mój tatuś, tylko ojciec adopcyjny, który pod nieobecnośc mojej matki w domu znęcał się nade mną fizycznie i psychicznie (to drugie najgorsze, do dziś pewne rany się nie zabliźniły), a moja matka udawała, że tego nie widzi, bo była kobietą od niego uzaleznioną. W ten sposób popełnilam własny błąd, potem powtórzyłam jej. Tzn. wyszłam za pierwszego, który powiedział KOCHAM i w ogóle chciał mnie. Nie udało się, byliśmy z innych bajek. Rozwód po 12 latach małżeństwa. Drugie małżeństwo. 3 lata chodził za mną, błagając, dając ekscytujące uczucie. I wtedy dopiero wpadłam. Wyszlam za replikę tatusia, apodyktycznego tyrana. 9 lat znosiłam bicie, upokarzania, wyzwiska itd. Bałam sie byc sama, tym bardziej, ze wyprowadzilam się z nim z mojego rodzinnego miasta do miejscowosci odległej o 450 km. Jednak przyszedł taki dzień kiedy powiedziałam NIE. Przeszłam 3 psychoterapie (kazda 8-10 tygodniowa, dzień w dzień 6 godzin). Bolało i to bardzo, ale oczy otwierały mi się ze zdziwienia, ze przez tyle lat umykało mi to co jest takie oczywiste! Dziś jestem innym człowiekiem i tylko mi żal, że leczyc się z tego co zaszczepił mi toksycznego rodzinny dom, zaczęłam tak późno. Mam już ponad 50 lat a dorosłam najwyżej 4-5 lat temu. Więc nie trac czasu na użalanie się tylko zrób cos dla siebie, bo jesteś dla siebie najważniejsza. Skoro nie jest wstydem leczyc chore nerki czy serce to PAMIĘTAJ, też nie jest wstydem leczyc chora duszę. A taką masz, bo Twoi rodzice zafundowali Ci ją jako dziedzictwo już bardzo dawno temu. Głowa do góry i POWODZENIA!

Chodzę do psychologa, ale nie czuję, żeby to dawało mi jakąś siłę, już po raz kolejny.. Mam 20 lat i powinnam się cieszyć życiem, w końcu najlepszy czas życia.. a czuję się wypalona życiem, mam wrażenie, że psychikę mam conajmniej 40 latki i chwilami(a właściwie nie chwilami) nie mam już skąd brać siły... Wiecie co jest najgorsze? Jestem naprawdę rozsądną dziewczyną, zadbaną, .. Studiuje 2 kierunki i naokoło ciąglę słyszę, "że jestem taka fajna, ładna nawet za fajna żeby być samemu" a jednak jestem sama, nie mówię już o tej pustce, która mi towarzyszy i mam wrażenie, że jak byłam w związkach ona była nasilona jeszcze bardziej, za każdym razem. Nie umiem w to uwierzyć kim jestem..

jmgd mam pytanie skąd brałaś siłę?

"Nic nie jarałem "
Ja też nie

Mam nadzieję,że syndrom DDRR nie trwa wieki bo u mnie to się już ciągnie 10 lat:(

Ostatnio coraz częściej mam wrażenie, że nie umiem, nie da się, nie mam siły...
Sama już niewiem.....

I to jest właśnie praca nad tym . Obawiam się, ze tak będzie w nieskończoność - po prostu musimy wywalczyć sobie to "bywanie szczęśliwym".

Hmm...

Nigdy nie byłam na żadnej terapii, ale podejrzewam, że taka terapia ma na celu pokochanie siebie, zaakceptowanie. To prawie niemożliwe do osiągnięcia, jeżeli ktoś ma głęboko zagnieżdżoną niechęć do siebie. Jeszcze trudniej kiedy ma się świadomość: jestem ładna, podrywają mnie = wiem o tym, więc nie mogę nie lubić siebie.
A jednak nie lubimy siebie tak bardzo, że odtrącamy wszystkich = bo przecież nie mogą nas pokochać. Nie za wygląd, ale za wnętrze, za słabość życiową, za brak umiejętności.
I tutaj trzeba sobie to uświadomić i pracować nad tym.
Codziennie.
Napominać się.
A co najgorsze zaufać komuś, że autentycznie nas nie opuści.
Oglądałam ostatnio taką tam komedię romantyczną. Szczęśliwa para, bla bla bla... i nagle kobieta wpaja partnerowi, że on i tak odejdzie, bo jest w ciąży z nie jego dziećmi.
Doprowadza do tego, ze zrezygnowany facet się wycofuje, mimo, że ją kocha.
A co ma zrobić jeżeli ona systematycznie, boleśnie i bezpardonowo wciąż mu wspominała: wiesz, jak chcesz możesz odejść (w domyśle - i tak odejdziesz).

Problem polega na tym, że ludziki bez problemów, jakie ma DDRR po prostu są z kimś, kochają, kłócą się etc. etc.
Ja nie jestem z nikim, bo buduję scenariusz, który najdłużej trwa pół roku i kończy się rozstaniem - w mojej głowie.
Nie dajemy szansy ludziom.

I tutaj właśnie należy sobie "wygrywać szczęście".
Zduszam w sobie negatywne obrazy, ciskam gdzieś w kąt umysłu scenariusze i czasem udaje mi się pobyć chwile szczęśliwą. Ale to ciągle trwa.
Ciągle rzucam jakimiś czarnowidztwami po zakamarkach umysłu - pozbywając się ich. Ale one nadal są.
I niestety rozumiem obawę FollowMe, że to się nigdy nie skończy. Tylko, że ja stawiam na te chwile szczęśliwości zamiast na pobudzenie się depresyjnych scenariuszów na relacje z ludźmi.
I to działa - bo im więcej się staram - tym bardziej widoczne są rezultaty. Zmienia się stosunek ludzi do mnie, mój do nich i spotyka mnie więcej przyjemności. Bo się otwieram - czasem tylko płacę za to baaardzo smutnym wieczorem.
Się opłaca. O.

Mój sukces- narzeczony, stały i trwały związek. Następny- praca jaką kocham, druga która przynosi pieniądze i dzięki niej jestem określana w pewnym środowisku jako "niezależna, odważna, nowoczesna kobieta sukcesu". Ale jest drugie dno. Związek który przez DDRR ja zatruwam podejrzeniami, wątpliwościami i myślę,że pewnie i tak się nie uda no bo jak mi może się udać, jak mogę wygrać takie szczęście skoro związek "na zawsze" wygrywają tylko nieliczni? Ja nie zasłużyłam.
Własna firma co to za sukces? Tak jak ja ma wielu, to nie jest osiągnięcie.
I to jest właśnie bywanie szczęśliwym- niby jest ok ale zawsze jest drugie dno i to ciągnie się w każdej kwestii życia, w każdej dziedzinie i nigdy się nie kończy.
Jednak inni mają gorzej i każdego dnia dziękuję Bogu za cierpliwość i miłość narzeczonego, bo bez niego byłoby bardzo źle, taka wersja- ulepszona-mnie, by nie istniała... Staję się lepsza dzięki niemu i staram się dla niego .

Pixy   nasze płaszczyzny dyskusji  się mijają ,czy  czytałś  wezwanie do miłośći ?  mnie to jara      i
,,Zwróć uwagę na błąd, jakiego dopuszcza się większość ludzi we wzajemnych kontaktach. Starają się zbudować stałe i solidne miejsce w wiecznie żywym strumieniu życia.
Pomyśl o kimś, kogo miłości pożądasz. Czyż nie pragniesz być dla niego kimś ważnym, wyjątkowym i wiele znaczyć w jego życiu? Czy nie chciałbyś, by ta osoba troszczyła się o ciebie i interesowała się tobą w sposób szczególny? Jeśli tak jest, to otwórz oczy i zobacz, jak szaleńczo oczekujesz, by inni zarezerwowali sobie ciebie na własny użytek, by ograniczyli twoją wolność dla własnej korzyści, by kontrolowali twoje zachowanie, twój wzrost i
twój rozwój zgodnie z osobistym interesem. Przypomina to sytuację, w której ktoś powiedziałby do ciebie: Jeśli chcesz być dla mnie kimś wyjątkowym, musisz się zgodzić na moje warunki. Z chwilą gdy przestaniesz żyć zgodnie z moimi oczekiwaniami, przestaniesz być dla mnie kimś szczególnym. Ty przecież chcesz odegrać w czyimś życiu wyjątkową rolę, czyż nie tak? A więc musisz płacić cenę swojej wolności. Musisz tańczyć tak, jak inni ci zagrają; podobnie jak sama spodziewasz się., że inni będą tańczyć na twoją melodię, jeśli mają być dla ciebie kimś szczególnym."
jeśli zainteresowało  mogę przesłać całość na maila

    http://www.youtube.com/watch?v=Tqy54I_a … re=related  ach ta edytka mógbym w kolo słuchać   

a czy myslałaś kiedyś o tym ,że te osoby na naszej ściezce życia są jak lustra pokazują nam nasze wady i zalety i to od nas zależy w jakim świetle ich  odbieramy.
Wystarczy nauczyć się czytać .
  dalej nie jarałem    zaraz ci wysle na mijla)

Co do  książki ktos kiedyś powiedział nie czytaj tego bo ci się w głowie popier..li  i chyba mi sie po..ło ale na lepsze  , emocje przeżywam ale już tak nie bolą   

brutus-ka, jestem z Tobą całym sercem!

Wiesz ja też już powoli tracę nadzieję na terapię, chodzę nic mi nie pomaga, czuję się gorsza zawsze i wszędzie, choć z boku pewnie nikt by na to nie wpadł, nie radzę sobie z tym i niewiem już co mam robić...

Depresja, brak pewności siebie, niska samoocena, wszechogarniająca samotność i pustka....

Eh.. im jestem starsza tym bardziej mi to towarzyszy, zwłaszcza, że kazdy mój związek kończył się zostawieniem mnie i mam wrażenie że tak juz bedzie zawsze..

"Dorosłe Dzieci Rozwiedzionych Rodziców doświadczają wielu problemów w bliskich relacjach z płcią przeciwną. Do każdej randki podchodzą niezwykle poważnie i w efekcie przeżywają duże napięcie i niepewność. Po dwóch, trzech spotkaniach traktują nowo poznaną osobę tak, jakby to już była niemal żona, prawie mąż. Wybiegają 10 lat w przód i wyobrażają sobie, jak będzie wyglądało ich małżeństwo z tą osobą, w otoczeniu gromady dzieci.
Tak właśnie jest ze mną..Pragnę być ważna dla kogoś, ale zarazem odczuwam PRZEOGROMNY lęk przed odrzuceniem. Zakocham się, a on mnie zostawi  ta myśl nie daje  spokoju.Towarzyszyła mi od początku w 2 moich związkach, które rzeczywiście tak się skończyły.. Zamiast próbować poznać ukochaną osobę,  ulegam iluzji na jej temat, widzę ją taką, jaką pragnę ją widzieć  i w końcu jestem rozczarowana."

to chyba jest to, że nie kochamy osoby taką jaką ona jest, tylko wyidealizowany obraz! ktory sobie stwarzamy o niej:(

Mam do was kochani pytanie...
Jestem po tej 2giej stronie, mój chłopak jest ddrrem. Przeczytałam wiele książek na ten temat, studiuję psychologie, więc to też mi pomogło wiele rzeczy zrozumieć...ale pomimo tej teorii, którą tam gdzieś w sobie ulokowałam, nigdzie nie znalazłam odpowiedzi, ani w sobie, ani w książkach..jak ddrrowi można pomóc? Czy utwierdzać go w tym, że jest silny, że się go kocha...czy rozmawiać z nim na temat przeszłości...Bardzo chciałabym mu pomóc, ale nie wiem jak...

Pozdrawiam
hanka

Nie chodzi mi tu o odpowiedź pt jak ddrrowi pomóc przestać być ddrrem..tylko co Wam, jako osobom żyjącym z tym bagażem pomaga..pomaga się otworzyć...czy ciepło,bliskość czy może wręcz odwrotnie ...pewien dystans i nie wkraczanie poza pewną linię...o to mi chodzi..

Mi pomagają wszystkie standardowe zachowania typu: spacery, poznawanie nowych ludzi, samoakceptacyjna mantra. problemem nie jest to czym sobie pomóc problemem jest to, że to wszystko działa tylko na jakiś czas, a potem jest nawrót zaskorupienia i żądzy bycia samemu*.
------------------------
*przynajmniej u mnie. Moje DDRR odtrąca ludzi, którzy za blisko podchodzą. O.

Ja również jestem dzieckiem DDRR, ojciec wyniosl sie z domu a raczej matak wyrzucila go jak miałam 12 lat. Powiem że pamietam tylko niektóre sytuacje i kłótnie jakie miały miejsce w domu ale wiem ze były codziennie. Raz widziałam ojca jak całował się z mamy koleżanką która przyszła ich nota bene pogodzić. To było dla mnie takim szkokiem ze pamietam jak przestalam sie odzywac do kogokolwiek przez jakis czas. Nikt nie wiedział co się ze mna stało. pamiętam wszystko jak przez mgłę i bardzo mało w sumie a przecież nie byłam juz malutkim dzieckiem. Ciekawe dlaczego tak sie dzieje. Pamiętam ze zaczełam miec problemy w szkole i powiedziałam pani ze to przez ciezką sytuacje w domu ale z tego co pamiętam to wszystko obrócili inaczej i powiedzieli ze wcale nie jest zła, ze rodzice tylko się kłócą czasami a ja to wykozystuje bo wcale nie chce mi się uczyc. Nie pamiętam nic więcej z tego- może to była prawda .

pozniej pamiętam że mama pracowła bardzo duzo i żadko bywała w domu bo nie było pieniędzy. Innym razem miała okres siedzenia w domu bo była jakis czas na rencie ale była bardzo młoda. Pamiętam ją jak leżała całymi dniami w łóżku i chodziła całmi dniami w pizamie teraz z perspektywy czasu widze ze byla chyba załamana ale tez i bardzo sie zaniedbała. Pozniej nastąpił okres pracy w restauracji do poznych nocy gdzie wracała zawsze podpita a jak wracała podpita to zawsze robiłą awanture. Zbratem wiedzielismy że jak w chodzi do domu to najlepiej będzie dla nas że bedziemy udawali że spimy wtedy bynajmniej nie oberwie nam się za nie umyte gary np. Brat jest młodszy o 6 lat i wtedy był naprawde małym chłopcem. Pozniej jak juz mialam 16 lat to mama wyjechała za granice i zostaliśmy sami. Ja w domu a mój brat u babci

Ale czytając wasze wypowiedzi nie mogę się zgodzić napewno co do jednego oczywiście co do mojej osoby. Nigdy nie byłam zamknięta w sobie i zawsze miałam mnostwo znajomych i kolegow i kolezanek i bylam szczera i otwarta. Nigdy nie zamknelam sie przed ludzmi i swiatem i mam tak do tej pory, że jak mam problemy to musze przebywać z ludzmi bo oni mi daja sile. Samotna to fakt czuję się bardzo często jak tylko wroce do domu . Niska samoocena to tez ale mysle ze do tego dochodzi inny problem związany z moją matką który opisałam w innym wątku. Mam zawsze wrażenie ze jak cos robie to i tak nie robię tego dobrze bo sa inni co sa odemnie lepsi i zrobią to duzo lepiej:(

Witajcie!
ja nie jestem DDRR, ja w zasadzie nie miałam rodziców. Tzn. tata nigdy z nami nie mieszkał (jestem dzieckiem panieńskim) a mama - wolny ptak. Do dzis nie ułożyła sobie życia. Mamy nigdy nie było w domu. Nie martwiła się tez o moje utrzymanie. jednak zastanawia mnie coś innego. Ja nie jestem DDRR, a jednak nie potrafię chyba stworzyć normalnej rodziny, jestem wystraszona, boję się mężczyzn, jestem podejrzliwa. Moje małżeństwo istnieje na papierku. Przede mną rozwód. Do czego dążę. Chodzi mi o to jak Wy, jako DDRR oceniacie swoich rodziców. Czy jest pretensja, żal do obydwu? Jakie uczucia były gdy byliście mali?

Ja nigdy nie mialam ojca, matka uciekla pol roku po slubie, bo sie nad nami znecał. Później byłam zastraszana całe życie, że cos mi zrobi itd. (jest niezrownowazony psychicznie), dzis nie płaci alimentów, bo nie pracuje, bije ojca itd, itp. Na matkę nie mam co liczyć, ma straszne problemy ze sobą, nigdy nie była dla mnie wspaciem WIECZNIE krytykowala, wzbudzila we mnie tak wielkie poczucie winy i brak pewnosci siebie, ze dzis czuje sie nikim......

Jestem zupelnie sama na tym swiecie, nie mam babci, cioci, chrzestnych, bo rodzina wiecznie skłócona, matka ma ciężką depresję, wiecznie mi narzuca swoje zdanie, prosty przykład zmusza mnie do chodzenia do kościoła, spowiedzi itd siła, przemocą psychiczną i fizyczną. Nie mogę mieć własnego poglądu,zdania pomimo ze mam 21 lat, pracuje i studiuje sama sie utrzymuje, to mówi że jestem jej dzieckiem ona mnie ochrzciła i do końca życia bedzie mnie zmuszała chodzić, nieważne czy wierzę, czy nie, mam już tego napradę dość!!

Nigdy nie widziałam prawdziwego zwiazku, wiecznie patologia.. zaden nie potrail z nia wytrzymac, duzo by opisywać, dziewczyny, mam 21 lat a nawet nie wiecie jak matka zniszczyła mi życie i psychikę... ;(

Mam do niej wielki żal, żal że nie mam rodziny, domu, fajnych normalnych rodziców, ojca, wieczoru spędzonego razem przy lampce wina siedząc z nimi i śmiejąc się z głupot..

Tak bardzo bym tego chciała.. czy ja naprawdę wymagam tak dużo??
Nie dostałam podstaw w dziecinstwie, nie mam zaspokojonych podstawowych potrzeb, bezpieczeństwa itd. Nie potrafiłam stworzyć związku z naprawdę fajnym chłopakiem, bo byłam dla niego za dobra i chciałam mieć związek idealny.. Po 2 mcach mnie zostawil, bo nic do mnie nie czuł..
Dziś mijają 2 lata, mam ciężką deresję, nie mogę się pozbierać, był moim jedynym wsparciem, od tego czasu nie spotkałam nikogo kto chociażby dorósł mu do pięt..
Zresztą nie mam gdzie i nie mam już siły, psychika mi wysiada...
Nie chce mi się życ..

Czy jeszcze kiedyś zaświeci dla mnie słońce?

Dobry wieczór, jestem studentką pedagogiki i piszę pracę magisterską na temat DDRR. Szukam osób wychowanych w rodzinach rozwiedzionych, którzy aktualnie są w wieku około 40-45 lat, w celu przeprowadzenia badań do pracy. Gdyby ktoś z Państwa byłby w stanie mi pomóc i opowiedzieć mi trochę o sobie, o swojej rodzinie i o rozwodzie rodziców byłbym bardzo wdzięczna. Niestety nie mogę wstawić swojego maila, bo jestem "nowa", dlatego bardzo proszę zainteresowane osoby o  zamieszczanie odpowiedzi na forum:)

Kropka w kropkę, poczułam dokładnie to samo czytając pierwszy post. Czytając każde zdanie czułam jak mnie przeszywa z góry do dołu.
Rodzice rozwiedli się, gdy miałam 8 lat, później kontakt z ojcem był kiepski, mam wrażenie, że trochę udawany. Po dłuższym czasie w ogóle przestał się do mnie odzywać, a ja często głośno powtarzałam, że jest mi dobrze jak jest i mam go gdzieś. No, niestety nie do końca. Czasem nadchodził moment, gdy wszystko pękało, ale szybko ocierałam łzy i znowu zakładałam maskę.
Również mam trudności z nawiązywaniem kontaktów z ludźmi. Jestem niepewna siebie do tego stopnia, że z góry ustawiam się na przegranej pozycji - "że mnie nie polubią, że uważają, że jestem beznadziejna, brzydka, głupia, itd". Najgorsze jest to, że siedzi to we mnie na tyle głęboko, że jestem przekonana, że tak faktycznie jest - np. idąc do nowej pracy wydaje mi się, że każdy ocenia mnie w tak negatywny sposób, że muszę im pokazać, że mam to gdzieś - i tworzy się błędne koło - ja się alienuję, a oni faktycznie nie mogą mnie bliżej poznać. Boję się być otwarta na ludzi.
Często czuję się bezradna i dosłownie "wiszę" na bliskich mi osobach z załatwieniem czegokolwiek. Wymagam wiele od partnera, czasem wydaje mi się, że większość kłótni spowodowanych jest moją "zrytą" psychiką. Dążę do perfekcji, bo ciągle wydaję mi się, że nie jestem wystarczająco ładna i dobra, chociaż czasem rezygnuje z wielu rzeczy, bo wiem, że nie podołam, od razu stawiam się na ostatnim miejscu. W związkach zawsze towarzyszył mi paniczny lęk przed odrzuceniem. Każde zostawienie mnie przez partnera, było czymś co uniemożliwiało funkcjonowanie, przestawałam chodzić do pracy, szkoły, zamykałam się na innych. Tak samo było z kłótniami - albo bardzo łatwo przychodziło mi rzucenie słów o rozstaniu (chciałam uniknąć bycia porzuconą; później oczywiście żałowałam) albo znów mnie ścinało i za wszelką cenę chciałam się pogodzić, wiedzieć, że jest dobrze, że go nie stracę. Teraz jestem w poważnym związku, mam narzeczonego, dziecko i czasem przemyka lęk, że nam się nie uda i że zgotuję dziecku takie życie jakie ja miałam bez ojca.
Próbowałam terapii - chodziłam na dwie czy trzy, ale jakoś szybko odpuszczałam. Nie wiem, kłamałam chyba, że jest ok, że nie mam nad czym pracować i kończyłam. Jakoś zawsze wydawało mi się, że mój problem jest śmieszny i nie będę komuś głowy zawracać. Nawet teraz mam ochotę skasować post, bo chyba się zaczęłam trochę użalać... Trochę chaotycznie napisałam, jakoś ciężko złożyć wszystko w całość.