Dorosłe Polki na utrzymaniu rodziców

Minęło trochę czasu, szkoda, że magdalen_ka nie podzieliła się z nami wnioskami z rozmów.

Może my podyskutujemy? Dlaczego dorosłe kobiety pozostają na utrzymaniu rodziców? Takie czasy (mieszkania drogie, pracy nie ma)? Lenistwo? A może pogląd, że to mąż powinien zabrać kobietę z domu rodzinnego, a że obecnie wychodzimy za mąż coraz później...?

Babo, predzej bym sie do misji w Afganistanie udala, niz mieszkala jako dorosla osoba na wikcie i opierunku u rodzicow. Doroslym..czyli? Ja zakladam, ze po ukonczeniu wszelkich szkol umozliwiajacych podjecie pracy zawodowej. Nie doroslym czyli 18+. O bezrobotnych mezatkach nie pisze, bo te i tak wyprowadzaja sie najczesciej do meza, z mezem itp.

Nie wyobrazam sobie sytuacji kiedy musze prosic o kase, kiedy musze dostosowac sie do regul w domu rodzicow, kiedy nie mam swobody wlasnego zycia. Nie, no masakra jakas.

Piszecie, ze w PL nie ma pracy. Nawet jesli tak jest, choc do konca nie wierze, to sa inne mozliwosci: doksztalcenie sie, przeksztalcenie sie w kierunku gwarantujacym prace, nauka jezyka i wyjazd. Wszystko byle nie na garnuszku u starszych.

A Ty cos sie tak czepnela? Ja pisalam o sobie, nie o Twoim przypadku. Pisalam wyraznie, ze JA nie chcialabym i nie wyobrazam sobie zycie z rodzicami majac 20 kilka - to tez doczytaj, lat. Kurcze, jakie tu towarzystwo nadmiernie drazliwe. A slowo "BABO" odnioslam do innej forumowiczki na tym watku.

Tak, na Chlop Feudalny:)

Mieszkanie z rodzicami w wieku powyzej 18 lat?
Jak dla mnie to ja dziekuje ale postoje.
Nie umialabym tak, szlag by mnie trafil gdybym miala z rodzinka mieszkac w wieku 25 lat.

ze znanych mi przypadków: dziewczyna teraz ponad 30 lat, nie pracuje od kilku. Kiedyś pracowała ale firma się zlikwidowała i ją zwolnili. Zupełnie nie wierzy w siebie, jest bardzo nieśmiała i wycofana, spalała się na każdej rozmowie, teraz już na rozmowy chyba nawet nie chodzi. Przypuszczam że ma mega zaniżoną samoocenę i to ją blokuje, bo nie sądzę że tak jej wygodnie, sytuację finansową mają kiepską
Przypadek nr dwa to dziewczyna dwa lata po studiach, czasem przychodzi na zastępstwo do recepcji w mojej firmie ale to 2-3 dni w miesiącu, innej pracy "nie może znaleźć', bo nie po to studiowała, żeby "kawę podawać". Nie mieszka z rodzicami, ale oni pokrywają koszty, bo "przecież teraz taka ciężka sytuacja i młodzi ludzie nie mogą znaleźć pracy"

Nom.
Niektorzy w tej polskiej rzeczywistosci wyrosli

nie wszyscy maja takie szczęście jak Ty Jaguar

Zdecydowanie mniej dorosłych (rozumiem to : zdolnych do podjęcia pracy) kobiet mieszka z rodzicami niż dorosłych mężczyzn. Powody są przeróżne:
- jedna z moich koleżanek mieszka tylko z mamą (tata zmarł lata temu) i dopóki nie ma naprawdę poważnego powodu się wyprowadzić, to się nie wyprowadza, bo się dogadują; mama zarabia bardzo dobrze.

- jedna z moich koleżanek mieszka tylko z mamą (tata zmarł lata temu) i dopóki nie ma naprawdę poważnego powodu się wyprowadzić, to się nie wyprowadza; są do siebie bardzo przywiązane, wspierają się nawzajem, a marny bo marny zarobek koleżanki uniemożliwia wyprowadzenie się na swoje za to odciąża domowy budżet z racji marnej emerytury mamy.

- koleżanka zamieszkała z facetem, rozstali się i wróciła do rodziców. On do swoich też. O ile razem dali radę się utrzymać w wynajmowanym mieszkaniu, osobno już nie.

- średni zarobek kobiet, które znam to 2,000 zł na rękę. Często mniej. Średnia cena wynajmu mieszkania to 1500 zł (całość) - nie za bardzo jest możliwość ŻYĆ

- dorosłe kobiety często decydują się na mieszkanie z rodzicami bo rodzice je do tego nakłaniają, mówiąc: - Dopiero zaczęłaś pracować, mieszkaj z nami póki co a pieniądze ile możesz, to odkładaj.

Natomiast każdy człowiek ma różną...determinację co do tego kroku. Jeśli kobieta z rodzicami się dogaduje, są dla siebie nawzajem wsparciem to dalsze wspólne mieszkanie raczej nie będzie problemem dla żadnej ze stron.
Najtrudniej słucha się utyskiwania na rodziców i ciągłym pozostawianiu pod ich dachem; dla mnie te notoryczne starcia to znak, że pora szukać czegoś "swojego".

sadzisz, ze to tylko szczescie?

A dlaczego tyle zarabiaja? Moze inaczej - za jaka prace tyle kobietom sie placi? Identyczna jaka wykonuja panowie? To sa zarobki lekarza, inzyniera, bankowca, glownej ksiegowej? Nauczyciele chyba na tym poziomie zarabiaja o ile pamietam jakies dyskusje o placach.

Przeczytaj sygnaturkę Wielokropka.
Zawsze można COŚ robić albo ... (tylko) narzekać

Moje źródło informacji to moje obserwacje. I - jak na razie- nie chce być inaczej.

czyli co - brak kobietom asertywnosci, wiary we wlasne mozliwosci, zdolnosci, brak ambicji? Ze niby mezczyzna lepiej wykona dane zadanie - pomijajac prace fizyczne i wymagajace meskiej sily, to chyba zaden argument? Ze kobieta ma dzieci? A mezczyzna ich nie ma?

Nie moge dojsc do podstaw takiego myslenia kobiety, ze jej wystarczy tylko ta minimalna placa.

Jesli chodzi o duzy dom i jednego rodzica to i tak mnie to nie przekonuje, zeby mieszkac z nimi do poznej starosci - mojej oczywiscie. Mam taka nature a nie inna, ze nie potrafie zyc w domu wielopokoleniowym, musze miec swoje terytorium, na ktore NIKT mi nie wejdzie. Niestety z rodzicami jest to tak, ze oni nawet podswiadomie zawsze swoje 3 grosze wtraca, bo widza w nas zawsze swoje dzieci. Dla mnie takie wspolne mieszkanie to nie do konca przecieta pepowina i mnie by to zadusilo.

Ale jesli komus pasuje to ok. Tylko nie na utrzymaniu rodzicow, nawet jesli pod jednym dachem.

no coz, jak sobie poscielemy tak sie wyspimy. Dziwne podejscie przyznam szczerze. Zwlaszcza, ze na argument pracodawcy - no ale pani pojdzie pewnie na macierzynski - zawsze mozna odpowiedziec tak, ze jesli JA dostane dobra pensje to na tacierzynski pojdzie tata:). Po prostu nie powinno sie wchodzic na rozmowe od razu z pochylona glowa tylko z pewnoscia siebie i tego co firmie moge dac.

Wynajmowanie mieszkania to i tak, moim zdaniem, wyrzucanie pieniedzy do cudzej kieszeni. Juz lepiej zgromadzic jakis wlasny maly kapital na wklad i postarac sie o kredyt. W sumie raty sa prawie takie same jak to ile placi sie za wynajem. Mam porownanie z wlasnego podworka: moj eks placi za 50+ m2 ok. 900? wynajmu, nasi znajomi w innej czesci miasta za 40m2 w bloku placa 700? miesiecznie, ja za dom 115m2 + ogrod place 1100?. Troche wiecej to prawda, ale juz teraz sprzedajac np. moj dom zarabiam na nim ponad 100tys. ? - tak poszly w gore ceny nieruchomosci od 4 lat. Wynajmujacy z chwila wyprowadzki nie maja znowu nic.

W Polsce proces jest chyba podobny, na mieszkaniach raczej sie nie traci. Zawsze to jakas inwestycja.

no to jak to nie jest nawet para jako para to inna sprawa:) a ile maja lat jesli moge spytac?

Wiecznie mlodzi?:)) Ciekawe kiedy zaczna dorastac i dorabiac sie na swoje:)

Wiesz, o ile bylabym w stanie zrozumiec, ze zyja teraz z rodzicami, bo oszczedzaja na cos wlasnego i za jakis czas to sie zmaterializuje to OK, ale mieszkac jako dorosla osoba pod skrzydlami mamusi, bo chce sobie na Karaiby wyskoczyc, to juz traci lekkim zdziecinnieniem. Zeby dosadniej nie nazwac:) Co to za bogate zycie, zawsze u mamy na wikcie i opierunku? Bogactwo zycia to nie tylko sama kasa.

Nie spłycałabym tych powodów do wyjazdu na Karaiby- tak jest po prostu wygodniej. Kiedyś na pewno podejmą decyzję o zamieszkaniu razem- może czekają na jakąś extra podwyżkę lub coś w tym stylu? Nie wiem.
Na "wikcie i opierunku" to raczej nie: oboje się dorzucają do utrzymania domu praktycznie na równi z rodzicami.

Cóż, odświeżam temat, bo dziś wpadł mi w ręce krótki artykuł na ten temat:) Pozwolę sobie zacytować Internet:

"Z sondażu CBOS wynika, że aż 36 proc. Polaków w wieku od 25 do 29 lat nadal mieszka z rodzicami, a 20 proc. wciąż dostaje kieszonkowe.

Na garnuszku rodziców pozostaje ponad 25 proc. osób w tym wieku. Kolejna jedna czwarta ankietowanych pracuje, ale i tak musi mieć wsparcie bliskich.

Tylko niecała połowa jest już samodzielna.

Z rodzicami mieszka też aż 81 proc. osób pełnoletnich, które nie skończyły jeszcze 25 lat. Około dwóch trzecich dostaje kieszonkowe. Około 75 proc. młodych Polaków w tym wieku wciąż pozostaje na całkowitym lub częściowym utrzymaniu bliskich. Ponad połowa z nich wcale nie pracuje.

    CBOS zaznacza, że trudna aktualnie sytuacja na rynku pracy nie ułatwia młodym ludziom zdobycia doświadczenia zawodowego, zwłaszcza jeżeli ich głównym zajęciem pozostaje nauka - zauważa rmf24.pl.

Większość ankietowanych przed 25. rokiem życia tłumaczy, że nie szuka pracy i nie usamodzielnia się, bo ich celem jest nauka oraz zdobycie jak najlepszego wykształcenia.

    Z kolei ankietowani w wielu 25-29 lat deklarują, że zostają w domu bo muszą (lub wolą) zajmować się domem lub dziećmi - dodaje portal.

Młodzi ludzie coraz dłużej mieszkają z rodzicami i są uzależnieni od ich pomocy. "

Ja osobiście znam ludzi, którzy mają po 50 lat i nadal mieszkają z rodzicami na ich utrzymaniu w 80% na pewno

Myślę, że każda historia jest po prostu inna

Nie no, branie kasy od rodziców w wieku 50 lat (jak pisałam: znam takie przypadki, ale tu jest problem alkoholowy) to gruba, a nawet tłusta przesada!
Jakoś tak...miałam na myśli (pisząc, że każda historia jest inna) młodych, pracujących ludzi a mieszkających z rodzicami.

Ciekawy artykuł w temacie:
http://www.polityka.pl/spoleczenstwo/artykuly/1548373,1,oszukani-dwudziestolatkowie.read

Z moich obserwacji wynika, że jednak kobiety są bardziej samodzielnie. Wyprowadzają się chętniej i częściej. Z drugiej strony po 10 latach mieszkania z rodzicami i pracy, średniej lub niskiej części i nawet dokładaniu się do rachunków można odłożyć kasę na mieszkanie i żyć przez resztę życia bez kredytu hipotecznego na głowie.

Nie, kredyt hipoteczny jest dla banku, bo on na nim najwięcej zarabia

Co do reszty to się zgadzam. Koszty emocjonalne są bardzo duże. Z tym, że jak się chce to można szybko nadrobić ten czas.

Swego czasu wkurzali mnie ludzie, którzy mogli mieszkać z rodzicami, ale wybrali wolność, a później strasznie marudzili i patrzyli z góry na wszystkich, którzy nie poszli tą drogą. Jak się chciało więcej wolności to trzeba wziąć na klatę mniejsze bezpieczeństwo czy inne koszty. Tak samo jak ktoś zakłada działalność i przeszkadza mu, że ktoś dobrze na etacie zarabia.

Serio? W moim mieście średnia cena mieszkania to aktualnie ponad pół miliona złotych, żeby odłożyć na nie w ciągu 10 lat musiałabym odkładać po 4500zł miesięcznie (..!) i to bez brania pod uwagę inflacji. Niby jak to zrobić, jeśli średnia krajowa netto to 2500-3000zł, a od tego trzeba odliczyć przecież wydatki "na życie", na nieprzewidziane wypadki losowe (które potrafią być bardzo kosztowne), na jakiś wypoczynek etc etc.

Wyszło mi, że gdybym odkładała bardziej realną kwotę 1000zł miesięcznie (czyli prawie połowę średniej pensji co w praktyce oznacza bardzo skromne życie), to własne średniej wartości mieszkanko mogłabym sobie kupić już za ... 46 lat (również nie uwzględniając inflacji). ;-)

No. Wtedy wróciłabym do Polski, kupiła mieszkanko i pewnie umarła niedługo później z wycieńczenia organizmu. ^^'

Ja mieszkam w swoim rodzinnym domu, którym podzieliłam się z mamą (ona ma dół, ja górę) i wcale się tego nie wstydzę. Zamierzam tu mieszkać całe życie chyba, że trafiłaby mi się serio korzystna perspektywa. Chyba bym musiała ciężko na łeb upaść, żeby na siłę się stąd wyrywać (a dom niech niszczeje, bo moja mama sama jedna by go zwyczajnie nie utrzymała, ew. była zmuszona sprzedać, chociaż jest nasz od ok wieku), żeby wszystkim pokazać co to nie ja i jaka jestem samodzielna. Dla mnie to koszty zupełnie niewspółmierne dla korzyści.

Też możesz sobie zrobić 26 dni urlopu, a nawet więcej Mój znajomy jest trader' em, więc może spać do której chce, a do tego pracować z łóżka (na laptopie). Strasznie marudzi, że żona jak idzie do pracy to mu od 6 rano hałasuje

A dlaczego musisz mieszkać w swoim mieście? W moim wystarczy 150 000 PLN i to na coś więcej niż 30 metrowa kawalerka. Rozejrzyj się może po okolicy. Ok. 50 km od dużego miasta zaczyna się inna strefa cenowa i jest przynajmniej połowę taniej. Do tego niedoszacowanie jak u mnie, bo za 2 - 3 lata będzie 1/3 drożej, a mieszkanie kupuje się przecież na dłużej.

Liczyłem właśnie przy założeniu, że uda się odłożyć 1 000 PLN miesięcznie + jeszcze 3 000 PLN dodatkowo w ciągu roku (premie, nadgodziny, podwyżka itp.) co przy mieszkaniu z rodzicami i dokładaniu się do rachunków jest realne. Zakładając, że odłożysz na połowę mieszkania to i tak jest bardzo duża różnica w racie. Przez 10 lat wysokość pensji powinna się zmienić na plus, a od 1 stycznia będzie 10% wartości mieszkania z programu rządowego czego w wyliczeniu nie uwzględniłem.

Moja znajoma po ślubie zamieszkała z rodzicami. Kasę, którą zarobili z mężem odkładali i po 7 latach wyprowadzili się na swoje bez balastu w postaci kredytu. Do tego mają dwójkę "odchowanych" dzieci (teściowie pomogli). Jak widać mieszkanie z rodzicami nie musi wyjść na złe. Najważniejsze to mieć pomysł na siebie.

Dlatego, że na swój sposób kocham swoje miasto, mam tu swoje ulubione kąty, rodzinę, przyjaciół, jako takie perspektywy pracy (na pewno lepsze niż w mniejszej i tańszej miejscowości) i żebym z tego zrezygnowała to naprawdę musiałabym mieć o wiele lepszą motywacje niż cena własnego mieszkania. 50km od miasta też bym nie chciała mieszkać, bo nie mogę mieć samochodu ani prawa jazdy (względy zdrowotne) i nie uśmiecha mi się dojeżdżać np. 2,5h w jedną stronę do pracy. Zresztą nawet gdybym miała samochód - to z kolei kosztuje: benzyna wymiana części, czas, nerwy stracone po drodze na przedzieranie się przez korki itd.

Celowo zresztą wzięłam średnią cenę mieszkań, bo zestawiłam ją ze średnią pensją. Wiadomo, że są i tańsze mieszkania niż za pół miliona, ale są też niższe pensje niż średnia a nie każdy ma zwyczajnie możliwość wyciągnąć te 2500-3000 miesięcznie. Jasne, można wyciągnąć nawet więcej, ale mieszkania są też droższe niż za pół miliona.

Czemu Cię dziwi? Jedni chcą mieszkać w mieście, inni nieco poza. Każdy ma swoje powody.

Marioosh, ja za innych nie mogę mówić, ale na chwilę obecną mieszkam na obrzeżach Warszawy, do pracy dojeżdżam i tak ok 1h10min, fakt, mam dość daleko, ale za to dojazd wygodny. Hyc w busik, busikiem do tramwaju i tramwajem pod samą pracę. Mogę też dojeżdżać częściowo pociągiem i o dziwo wcale nie jest szybciej chociaż ten pociąg jedzie 20min do Śródmieścia. ALE - na stację trzeba się jakoś dostać (ok 15min), trzeba być trochę wcześniej, przynajmniej 5min, a nie na styk, bo następny pociąg to już za późno, potem ze stacji trzeba się wyczłapać i doczłapać na właściwy przystanek (ok 10 min). W sumie wychodzi 50, a z tego Śródmieścia i tak muszę dojechać i to z przesiadką. Nie ma lekko. Nie wierzę szczególnie w dojeżdżanie z miasta 50km bez straty czasu, nerwów i pieniędzy.

Poza tym pewnie gdybym nie miała z mamą domku rodzinnego, a małe mieszkanko, to i moje decyzje pewnie wyglądałyby całkiem inaczej.

Mieszkanie dla Młodych to sponsorowanie banków i deweloperów. Ceny mieszkań w Polsce (nie wszędzie) są sztucznie napompowane. Gdyby nie te programy to musiałyby w końcu spaść do realnych wartości, czyli 3 500 - 4 000 PLN za m2.

Z jednej strony to pozostaje się cieszyć, że rząd jest tak nieudolny w swojej polityce, bo przywiązanie do prawa własności zacznie dławić naszą gospodarkę, kiedy ta ruszy do przodu.

Najpierw powinny powstać mieszkania czynszowe i to w dużej ilości. To jest właśnie coś dla ludzi w wieku 20 - 30 lat, a przy tym większa mobilność. Gdyby dało się np.: w Warszawie wynająć mieszkanie za 500 - 600 PLN, a po kilku latach je wykupić to więcej młodych ludzi mogłoby się wyprowadzić od rodziców.