Ile razy można zaczynać wszystko od nowa ??

cześć BEZ SERCA- pytasz jak i ile razy można zaczynać.................? nie wiem ile razy , ja też byłam zdradzana w małzenstwie , po rozwodzie próbowałam ułożyć sobie zycie i znowu okazało sie że byłam zdradzana , potem znowu próbowałam ale okazało się że jestem tylko dobra do łóżka , potem znowu próbowałam ........ i znowu nie wyszło. A teraz  już wiem że nie tędy droga że zycie bez faceta też może być fajne  i jest a że czasem boli że nie masz do kogo sie przytulić  cóż kiedyś kogoś takiego będę miała trzeba tylko poczekać, i pomału dzień po dniu robić malutkie kroki żeby żyć  bo warto. ŻYCZĘ Tobie fajnego poniedziałku .

Ja również byłam parę razy oszukana i zdradzona i stwierdzam że wartość kobiety nie mierzy facet u jej boku, tylko to co ona ma w swoim wnętrzu, czy się ze sobą dobrze i bezpiecznie czuje, czy akceptuje siebie całkowicie , czy czuje i pielęgnuje w sobie wszystko: osobowość, wygląd, wartości, ciało, zainteresowania, jeżeli ma wewnętrzną pustkę to powie po rozstaniu - nie mogę bez niego zyć, on był całym moim światem, zrobię wszystko aby wrócił - a to daje już sygnał że to chora miłość była, że to uzależnienie było, że przebywałysmy w jakimś urojonym swiecie z facetem który swoim zachowaniem przynosił nam cierpienie i ból a my to tolerowałysmy bo odciagało nas to od naszej "wewnętrznej pustki" bo bałysmy sie być same ze sobą, bo rzeczywistość nas przerastała. Czytając te wszystkie historie uświadomiłam sobie jedno że KOBIETA powinna cenic samą siebie, zamiast szukać związków, które by dały jej poczucie wartości, bo jeżeli ma w sobie te wszystkie wartości które wymieniłam i związek się nie uda, jej smutek będzie duzo mniejszy bo ona sama sobie ze wszystkim poradzi. Druga rzecz to -NIC NA SIŁĘ, nie mozna szukac miłości na siłę, natychmiast bo były jest szczęsliwy to muszę utrzeć mu nosa i tez byc szczęsliwa, więc jak to niektórzy radzą klin klinem, nie sprawdza się, z jednego związku nie można wejść w drugi bo ciągnie się za nami cała przeszłość z tamtego związku i przeslania nam obecny, moja rada dziewczyny :najpierw zrobić porządek ze sobą a potem wchodzic w nastepne związki, bo zaczynać można wiele razy ale aby ten nastepny i nastepny raz miał sens, aby błędy które popełniałysmy poprzednio czegoś nas nauczyły.

Nie jesteśmy w stanie sprawić, by druga osoba czuła się kochana. Jesli nasz partner nie umie siebie kochać, nie bedzie też umiał czuć się kochanym przez nas.

wszystko prawda tylko, ze...ta potrzeba bliskosci jest tak silna

ostatnio słyszałam tekst od kolegi "miej wyj***ane a będzie ci dane" coś w tym jest
póki co chcę być sama

Potrzeba bycia kochaną jest silna, ale trzeba przekierować ją na własnie potrzebę bycia kochaną, lubianą i akceptowaną przez samą siebie, trzeba nauczyc sie dbac o swój rozwój osobisty, same musimy dać sobie ze wszystkim radę, to trudne ale nie uzależnia od nikogo. Do tej pory krzatałysmy się tylko wokól swojego partnera aby jemu było dobrze, bo myslałysmy że wtedy jak ON bedzie zadowolony to i my też. A nie tedy droga, na poczatku przerzucenie uwagi na siebie nie bedzie latwe, ale aby sie wyleczyć z tej chorej milości musimy zacząć dbac o siebie: spotykać nowych ludzi, rozmawiać, chodzić na niezobowiązujące spotkania, na jakieś imprezy, wychodzić na spacery, do fryzjera, kosmetyczki, do kolezanki, po prostu bardziej niz do tej pory zajmować się sobą. Póki nie rozwiniemy własnych zdolności nie uwolnimy się od uczucia frustracji o które to uczucie mamy zal do byłego, bo np bez niego nie radzimy sobie z zyciem. Rozwijając swoją zaradność biorę odpowiedzialność na siebie. Myslę że takie zaangazowanie we własny rozwój zajmie nam tyle czasu ze nie bedziemy miały głowy na zastanawianie sie co on teraz robi a czego nie robi i z kim robi i nie bedziemy tak usychać z tesknoty bo wyjdziemy gdzieś z czterech scian. Myslę że im więcej teraz zyskamy przez rozwój, tym bedziemy dojrzalsze, bardziej odpowiedzialne, swiadome siebie i swoich wartości a to zaprocentuje w przyszłych związkach.

Wiecie, czego sie boje? Ze poradze sobie z cierpieniem, zaczne sie od nowa ukladac, wszystkie Wy nauczycie mnie zyc na nowo po czym zjawi sie nowy on i... i wszystko pierdyknie, bo znowu zaczne popelniac te same bledy, podswiadomie..

ja zaobserwowałam że za bardzo chcę wszystkim udowodnić że sobie dobrze radzę że nie złamało mnie to że lepiej że tak się stało. pokazuje do okoła że to rozstanie było dla mnie zbawieniem. a w środku obwiniam się za swoje błędy bo wiem że je popełniłam skoro kolejny facet mnie zostawił.
muszę się wyciszyć, może zacznę biegać albo nie wiem yhh

Pixy z dzika przyjemnoscia przyjme od Ciebie kopa, zawsze i wszedzie

maxi ja juz chyba wiem dlaczego przyciagam jednostki skomplikowane - bo sama jestem wybitnie popierniczona. Problem w tym, ze nie umiem zyc dniem dzisiejszym. Wybiegam do przodu i w tym pozytywnym i negatywnym sensie. Malo tego - jesli czuje pustke to z premedytacja wymyslam sobie scenariusze, to pozwala mi przetrwac, ale jednoczesnie jest to zgubne. Obawiam sie, ze takie scenariusze predzej czy pozniej doprowadza mnie na skraj przepasci, bo zyjac swoimi scenariuszami oderwe sie od rzeczywistosci.

witajcie dziewczyny! jestem tutaj nowa, kiedy zobaczyłam temat wątku postanowilam napisać. Zaczynać od nowa można wiele razy , tylko czy to prowadzi do czegoś dobrego, do splenienia się we wciąć odgrzewanym związku? Sama przezyłam wiele powrotów ze swoim partnerem i powiem Wam jedno ludzie sie nie zmieniają. Po prostu czasem tak jest, ze ludzie sie kochaja, ale nie umieją ze sobą być.

gwiazdaa dobre podejscie, nie zgodze sie tylko z tym, ze wibrator zaspokoi moje wszystkie potrzeby seksualne

ja widzę po sobie że za dużo też kombinuje nad problemem. czytam pełno książek o związkach o kochaniu za bardzo o zaprzestaniu zamartwiania się o pozytywnym myśleniu. ale tak defakto nic mi to nie daje owszem wiele zrozumiałam i otworzyło mi to oczy ale może MY BABY za mocno o tym myślimy za bardzo rozdrabniamy się nad swoimi problemami a wystarczy po prostu żyć ........
kiedyś mi brat powiedział "boże Zosiu ty za często o tym myślisz, wydaje ci się że oni o Tobie tak myślą ?? zapomnij !!! oni już dawno zaczęli swoje życie budować inaczej a ty dalej żyjesz starym schematem. i nie potrzeba tu zapisywać się na medytację czy do psychologa tylko wychodź ze znajomymi nie siedź sama w domu a pomysł na życie sam ci przyjdzie jak będziesz poznawać ludzi i ich zainteresowania. Zocha ogarnij się kobieto bo robisz się brzydka" no i tak to właśnie widzi facet

dla mnie chyba już nie ma ratunku dawałam mu szansę tyle razy, że historia. Nie potrafię zrozumiec tylko jednego, jak można płakać, błagac, przekonac się jak boli sama myśl przed utratą tej najdroższej osoby, a potem znowu wszystko to zaprzepaszczać od tak jakby znowu miał klapki na oczach?

nie rozumiem dlaczego nie trafiają do niego moje argumenty odwolywania sie do tego jak błagał i obiecywał, a teraz ta cholerna obojetność ..........znowu...........jestem z nim 16 lat i wiele razem przeszliśmy może bardziej ja przeszłam, ale dawałam mu szanse to taki typ człowieka, że otwiera sie tylko w momentach kiedy chce wracac wtedy umie rozmawiać ba wtedy ja nie prowadzę nudnego monologu to on mówi i wszystklo rozumie, a teraz znowu mu sie poprzestawiało. Nie umiem dac sobie szansy na inne zycie, a sama potrafię umacniac swoje koleżanki w pewnych zyciowych decyzjach dla samej siebie siły nie mam. Eh trzeba życie mocno chwytac w garść, a facetom pokazac, ze się tą silę ma tylko,ze wtedy oni chcą wracac nie wiem czy z zazdrości, ze jednak ta osoba, którą krzywdzą doskonale sobie radzi bez nich i tu mają chwile zzwątpienia, ze może nie byli takimi panami i władcami?

Dziękuję wam za ten wątek... Jakoś dobrze mi się to czyta. Apropo nas, naszego podejścia i facetów.
Byłam z rewelacyjnych chłopakiem który na pewno lekkoduchem nie był... Ale miał takie luźne podejście do tego co robił. Uśmiechnięty, ze swoją pasją, marzeniami. Gdy się rozstawaliśmy i mówiłam, że będę za nim tęskniła on się mnie zapytał "Dlaczego będziesz myślała o mnie w kategoriach tęsknoty. Pomyśl o mnie jako o osobie która wniosła coś fajnego do Twojego życia"... Wiecie... Z jednej strony pomyślałam: "??? ???", co za dureń tak mówi. A z drugiej z nieprzyjemnością muszę stwierdzić, że miał trochę racji. Miałam przed sobą człowieka który po prostu delektował się życiem, podczas kiedy ja wiecznie do czegoś dążę, wiecznie moje życie oceniam na taką "4", wyższej oceny sobie nie wystawiam, wiecznie mogłoby być lepiej. Dostaje fajną pracę, kończę studia a niebo jest wciąż dziwnie szare nade mną... Osobiście wiem, że nie jestem stworzona do bycia singlem. Chociaż na razie mogę się zasłaniać stwierdzeniem, że sądzę inaczej. Denerwuje mnie, że gdy tak mocno kochałam musiało się posypać. Z niczyjej winy! Denerwują mnie głosy jakie słyszę dookoła: "Bo to nie ten", "Zobaczysz, jeszcze się zakochasz na och i ach", podczas gdy ja byłam gotowa pokochać nawet na zawsze... Mam taki lekki wstręt teraz do kolejnych facetów. Nie to, że jestem niemiła czy coś. Tylko na razie, w końcu robię sobie przerwę w kochaniu. Boję się nowego jego, boję się nowego uczucia. Myślami wciąż wracam do ostatniego. Tęsknie i snuje durne scenariusze. Może trochę tak jak Median mówi. Jakoś przestałam ufać jak kiedyś... I z jednej strony może to być pozytywne a z drugiej... Ech...
Oczywiście, myślmy pozytywnie... Ale jako kobiety mamy przerąbane. Gdy facet ma 30 lat, świat stoi otworem, wyrywa panny. Gdy kobieta ma 30 lat... Owszem, też jest otwarty ALE jest nam trudniej. Nie ukrywajmy. Może to jest odp. na pytanie czemu oni mają lekkie podejście do życia? Bo mogą je mieć.
My, jako istoty słabe powinnyśmy mieć naszą ostoję w postaci faceta zdecydowanego i odpowiedzialnego. Trafiają nam się bubki z syndromem babiarza, piotrusia pana itd itp. I świat nam wmawia, że mamy być silne i samowystarczalne... No i jesteśmy...
Nie podoba mi się świat w którym żyję. Nie podoba mi się, że trudno o normalnego, fajnego faceta który pokocha, zaopiekuje się i nie będzie widział poza mną świata... No po prostu nie...

w sensie z tego sie uśmiałam...........

Pixy ale ze co? (...wiadro!) Ze kladziesz glowe na poduszce i wyobrazasz sobie rozne niestworzone rzeczy tak? Ze np idziesz po ulicy, potykasz sie i wpadasz na jakiegos Przystojnego Zastepce Wibratora i zyjecie dlugo i szczesliwie (w miedzy czasie jeszcze jakies podchody stosowane przez owego)?

U mnie winamp pokazuje AiC, FNM, Cantrella . Do Muse jakos nie moge sie przemoc, chociaz strasznie mi ich brakuje. Za wczesnie.

W sumie Pixy zazdroszcze Ci, tez chcialabym byc ta gorsza (w kwestii traktowania mezczyzn). I te mroczne scenariusze tez mam, ale nie mowie o nich glosno.
Powiedz mi co jest z Toba nie tak Co doprowadzilo do takiego rozumowania? Licze na dluzsza wypowiedz niz "...życie"

uzupełnię to jeszcze o fakt, że znam wiele kobiet, ktore w wieku np. 24 lat były przerażone, ze zostana "starymi pannami" jakaś masakra. Tak bardzo bały się samotności, że po 1 kazdy kolejny związek kończył się bo kobieta podświadomie chcąc zatrzymac męźczyzne przy sobie swym zachowaniem gestami potrafi osaczyć mężczyznę, a ten instynktownie odsuwa sie od kobiety i w rezultacie ucieka gdzie pieprz rośnie. Zresztą tak samo działa to w drugą stronę, a tak naprawde nikt nie da nam gotowej recepty na to jak się zachowywać, jak żyć aby było dobrze, ale z drugie strony łebskie z nas babki i może jakąś recepte razem stworzymy

w taki deszczowy dzień raczje mało optymistów. Rozumiem Cię doskonale Madian,samotnośc to Twój coraz większy problem , a zastanówmy sie z innej strony gdyby zycie dawało nam wszystko, ale to wszystko co chcemy jaki byłby nasz cel istnienia. Kazdy problem, który siedzi w nas, ktory stawia nam życie na drodze jest bodźcem to wyznaczania sobie celów. Przeciez to, ze ja po kolejnych zdradach z płaczem ale jednak jechał np. na rozmowe kwalifikacyjną aby zdobyc dodatkową pracę to już działanie to nowy cel, bol był nie do opisania, ale z drugiej strony patrząc życie usłane różami nudzi, nie wymusza potrzeby zdobywania nowych doświadczeń itd.

kazdy czegos w zyciu chce, jesteśmy egoistami w pewnym sensie. Jeżeli to Ci sie nie uda to co potniesz się, nie bedziesz wolna do momentu kiedy nie zaakceptujesz sytuacji obecnej. Bierz z zycia co Ci daje, może spełniasz się w pracy, moze masz znajomych rodzine, których inni mogą Ci tylko pozazdrościć. Myslisz, ze Ci wszyscy co maja rodzinę, dzieci nie maja problemów, mają swoje problemy oczywiście oni znowu chca czegoś innego czego nie mają a chcieliby posiadać tak jak Ty rodzinę.
.....i uwierz, ze ja Cię doskonale rozumiem bo jestem z facetem 16 lat i jest jak jest, a tez chciałabym założyć rodzinę, żyć normalnie jak ja to nazywam (a dla kazdego normalnie oznacza co innego), ale jeżeli narazie tego nie ma staram się wyciągac z kazdego dnia to co cieszy i powoduje zwykły najzwyklejszy uśmiech.

ja do Twojej wypowiedzi dodałabym jeszcze że my po 30....
nie mamy kogo poznać bo mamy zawężone środowisko...tzn. nie chodzimy do szkół (zazwyczaj), wszyscy nasi znajomi maja już rodziny lub ich większość...koleżanki nie chcą się spotykać bo albo "dzieci płaczą"...albo są zazdrosne o koleżanki które o niebo lepiej wyglądają bo nie są umęczone dziećmi i obowiązkami no i atrakcyjne ze względu na swoja wolność...
pozostaje nam krąg znajomych z pracy..a wiadomo jak to sie na tym wychodzi...
bywa różnie....a już jak sie odejdzie z pracy to wszyscy zapominają (tak jak w moim przypadku)

no i się zostaje ze znajomymi na telefon...tak jak ja...z którymi nie można nawet wyskoczyć na kawe lub piwo... no i siedzisz sama w czterech ścianach i odchodzisz od zmysłów...

presją rodziny się akurat nie przejmuje...mam to gdzieś najczęściej ucinam dyskusję

mi tak naprawdę brakuje znajomych ..wychodzenia normalnych kontaktów międzyludzkich...od facetów odpoczywam
nie mam presji założenia rodziny...
nie chcę być z byle kim żeby po prostu być...wypróbowałam już i dusze się jak cholera
tak nie mogę...wole być wolna....otwarta na to co mi życie przyniesie
nie rozumiem też ciągnięcia związku na siłę ze strachu przed samotnością
ale każdy bierze odpowiedzialność za własne życie..

samotność jest cierpieniem i to nic że nawet są znajomi z którymi można wyjść na kawę piwo do kina, to nie to samo...bo do domu wracam już sama

potrzeba bliskości mieć się do kogo przytulić usłyszeć miłe słowo gest to jest to co ja bym chciała i pewnie nie tylko ja...smutne to jest,że się tego nie ma... ale każda z nas ma swoją ścieżkę w życiu którą trzeba kroczyć czasami jest to droga pełna cierpienia :-(

chociaż powiem Wam szczerze że ja swoje cierpienie uważam za "małe cierpienie" bo wiem że są ludzie cierpiący bardziej niż ja cierpiące dzieci które są bardzo chore, ludzie którzy nie mają za co żyć-bo są tacy, ludzie chorujący, ludzie bez dachu nad głową ect...ostatnio widziałam jak mężczyzna wyjmował z kosza niedojedzonego kebaba bardzo mi było wtedy żal i smutno, że on nie ma co jeść a ja jednak mam a ja tylko nie mam miłości-faceta, więc które cierpienie jest większe-zadałam sobie pytanie-- moje to pikuś.

Jednak mimo wszystko Jest mi bardzo ciężko czasami mam takie dni, że żyć mi się nie chce wtedy użalam się nad sobą wypłaczę się  ah..ulży mi nikt nie widzi bo wstydzę się swojego cierpienia udaję że jest ok ale nie jest...
mam jednak nadzieję że każdej z nas los wynagrodzi naszą mękę i znów poczujemy się szczęśliwe bo każda z nas cierpiących zasługuje na szczęście bo mamy dobre zamiary

No kicha jest To co? Piwko? Kawka? Koncercik?

nu baaa Ciekawe skad reszta dziewczyn jest, bo jesli z Wawy no to byloby cudownie.

Tak w ogole to gdzie jest moja Idolka Pixy???

kiedy?

magdalenka wszystko sie zgadza tylko, ze zycie innych nie jest naszym zyciem, a my mamy przede wszystkim zyc naszym zyciem, wiec nasze problemy sa nasze, a nie innych i sa dla nas duzym problemem. Zaplątalam, ale nie jestem w stanie dzis skladac zdan

Median nie wiem dokładnie pewnie w przyszłym miesiącu

Dobrze a co do szczęścia niby najbardziej szczęśliwi są ci którzy potrafią się cieszyć z małych rzeczy, tylko jak to zrobić, jak się tego nauczyć, kiedy się kocha to niby takie naturalne a jak nikogo nie ma to jakoś nie da rady

od kilku dni nie mogę normalnie spać, kładę się i zaczynam płakać. mam w sobie tylko urazy żalu bólu że nie daje mi to normalnie żyć. kolejny raz dostałam cios od strony faceta znów spotkała mnie zdrada gdzie ja byłam wierna do samego końca.
czy w ogóle warto być wierną porządną uczciwą czułą starającą się kobietą ?? straciłam wiarę we wszystkie wartości w jakie wierzyłam. może mam jakąś depresje ?? ehh kupuje ostatnio multum książek psychologicznych by zmienić swoje nastawienie wizję świata i związków

Zrozumiałe jest, że cierpisz i nie karcimy Cię za to. Jednak może nie warto na siłe starać się uszczęśliwiać samą siebie?
Ewelina ma rację, życie toczy się dalej i o tym należy pamiętać.
Wiary nie straciłaś, jednak masz ją zachwianą, jednakże nie postrzegaj siebie za kogoś gorszego od tamtych.
Wątpie aby książki psychologiczne coś pomogły w zmianie nastawienia, jednakże nie zawadzi spróbować.
Mi się jednak wydaje, że powinnaś na jakiś czas zapomnieć o facetach, całkowicie nie szukać kolejnego i tyle. Żyć jak singielka i cieszyć się każdym drobiazgiem w życiu

A na nowego faceta przyjdzie pora, okaże się, że jest on całkiem inny niż poprzedni i będziesz szczęśliwa. Tylko jak mówie nie na siłe. Daj sobie trochę czasu, odpocznij od całego tego zgiełku

Daj sobie czas. Jak się znajdzie odpowiedznia osoba, to wręcz podziekujesz swojemu ex za to, że nie jest juz częścia Ciebie, Twojego życia.

Idz do kina, na spacer, czytaj, kup sobie coś ładnego - dla siebie, a nie żeby się jemu spodobało, zajmij sobie głowę.
Teraz jesteś wredna dla kandydatów, bo nie są odpowiedni...będzie ten właściwy, to na pewno się usmiechniesz i tym uśmiechem "zawojujesz" go;) cierpliwości!

idz na fima jedz-módl się-kochaj, polecam, a najlepiej przeczytac tę książkę.
może idz na kurs włoskiego;) fotografii;) albo gotowania;) tak dla relaxu?

Związek, małżeństwo, dzieci, sielanka, tak było fajnie do czasu aż zaczął mnie bić i znęcać się psychicznie nade mną. Odeszłam... Teraz z perspektywy czasu tłumaczę sobie że nie byliśmy wtedy dorośli.
Poszliśmy w swoje strony... długa walka z zapomnieniem o wszystkim, szczególnie o nim... nie udało się... Tęsknię za nim, myślę że dorósł do bycia mężem i ojcem... ale już w innym związku:( Dzieci są ze mną, widza że tęsknię oni też. Widzi ktoś jakąś nadzieję, że można jeszcze wrócić do siebie i do dzieci?