Dziewczyna kłóci się z rodziną i uważa, że nie staję po jej stronie

Geronimo, jesteś między młotem a kowadłem. Ciężko Ci cokolwiek doradzić, kiedy nie mówisz, o co najczęściej się kłócą?

Widzę tą sytuację przynajmniej z dwóch różnych punktów widzenia:

1) Twojej dziewczyny. Jej oczekiwanie, że w razie konfliktu staniesz po jej stronie jest zupełnie naturalne. Dla każdego człowieka rodzina, którą zakłada musi być siłą rzeczy oddzielona grubą kreską od rodziny, z której wyszedł. Jeżeli ona nigdy nie będzie miała w Tobie oparcia to na dłuższą metę nigdy nie poczuje się jak członek rodziny i najważniejsza teraz dla Ciebie kobieta.
Mój były narzeczony siedział cicho, kiedy jego ojciec bardzo złośliwie i dość boleśnie dla mnie komentował powrót mojego taty w moje życie. Nie miał odwagi też zaprotestować, kiedy jego chrzestna (notabene z 10 lat od nas starsza) czuła się zazdrosna o nasze wspólne zwiedzanie Londynu i starała się wszelkimi możliwymi sposobami przekonać go, żebyśmy się w ogóle przestali widywać. Nigdy nie pokłóciłam się otwarcie z nikim z jego rodziny, znosiłam to bardzo cierpliwie, ale oczekiwałam, że powie "Dosyć, to nie Twój interes/Nie mów tak".

2) Twojego. Rozumiem, że nie chcesz się kłócić z rodziną i nie zawsze Twoja dziewczyna ma rację. Ale niekoniecznie musisz stawać po czyjejkolwiek stronie, żeby zabrać głos. "Przestańcie!" - taka uwaga zwykle jest wymierzona w obie strony. Dobrze byłoby porozmawiać z tymi członkami rodziny, którzy najczęściej uczestniczą w konflikcie i wyjaśnić, w jakiej sytuacji Cię stawiają. Bez dwóch zdań powinieneś też przypomnieć swojej dziewczynie te momenty, w których jednak się za nią wstawiłeś i wytłumaczyć, że nie chcesz mieć w domu nieustannie pola bitwy.

Ciężko mi oceniać, czy to ona nie liczy się z Tobą, czy to może Ty nie liczysz się już z jej argumentami, bo wina prawdopodobnie leży gdzieś pośrodku. Może Ty za każdym razem, kiedy zaczyna się spór, myślisz sobie "Znowu..." i w ogóle nie zastanawiasz się nad tym, kto ma rację. Może masz poczucie, że cały czas próbujesz ją udobruchać i teraz oczekujesz tego samego w zamian. Myślałeś kiedyś nad tym, co powoduje te konflikty? Czy nie jest przypadkiem tak, że Twoja rodzina nie akceptuje tej kobiety, a Tobie jednak bardzo zależy na ich akceptacji?

Jeżeli kłótnie dzieją się między nią a Twoją rodziną to powinieneś pamiętać, że to nie jest kłótnia z Tobą. I pozostawienie dziewczyny dlatego, że nie dogaduje się z nią brat może świadczyć o tym, że jesteś jeszcze za mocno uwiązany w poprzednią rodzinę, żeby założyć własną.
Zauważ, że w tym, co napisałam jest dużo "może". Nie wiem ja i pewnie nikt tu na Forum, co się naprawdę dzieje w Twojej rodzinie. Ale żadne skrajne rozwiązania nie są tutaj najlepsze - ani rozstawanie się z dziewczyną ani skłócenie się z resztą rodziny, byle tylko ją ochronić.

Z tego, co piszesz wynika, że to Twoja rodzina powoduje wiele kłótni. I tutaj błąd leży po Twojej stronie, że próbujesz wszystkich dookoła zadowolić, zamiast jasno postawić na swoim i bronić kobiety, z którą bądź co bądź chyba jakąś przyszłość planujesz?

Obawiam się, że nawet najbardziej ugodowa kobieta prędzej czy później zauważyłaby minusy Twojej postawy i nie czułaby się z tym komfortowo.
Zacznij się od tej rodziny odcinać, jeżeli nie życiowo (wyprowadzając się/zmieniając pracę) to chociaż mentalnie. Na tą chwilę oni wiedzą, że wolno im wszystko, więc będą nasilali swoją krytykę, zamiast zastanowić się, czy w ogóle mają prawo głosu - a uwierz mi, rodzina nie zawsze je posiada.

U mnie w rodzinie bardzo podobna do Ciebie jest moja mama. Przyzwyczajona do posłuszeństwa, do duszenia w sobie różnych rzeczy, zwłaszcza przed moją bardzo apodyktyczną babcią. Tak samo przed moją babcią skacze moja ciotka, a siostra mojej mamy - niezależnie od swojego wieku, wciąż konsultuje z babcią podstawowe decyzje dotyczące wychowywania dzieci/postępowania z mężem itd. Kiedyś doszło do tego, że gdy moja babcia naopowiadała rodzinie zagranicą, że mój ojciec bije mamę, moja mama... Nie umiała jej nic powiedzieć! Po prostu to w sobie zdusiła.
Może Ci się teraz wydawać, że Twoja zależność od rodziny nie ma takiej formy i umiałbyś się postawić, ale jeżeli drobne sprzeczki czy sytuacje stanowią problem, te większe tym bardziej Cię zablokują.

Osobiście postawiłam się babci niejednokrotnie. Nie pozwalam jej komentować ani moich wyborów, ani mojego życia. Nie obyło się bez okrzyknięcia mnie "czarną owcą w rodzinie", ale z czasem zrozumiała, że nie pozwolę jej kompletnie na wszystko mimo wielkiej miłości i spuściła z tonu.
Bądź stanowczy, jeżeli widzisz, że rodzina zaczyna - utnij, zanim na dobre się pokłócą i nie bój się mówić, że nie podoba Ci się ich postawa. Nie będzie łatwo, ale efekty są warte próby.

Pozdrawiam