Uzależnienie od masturbacji

Uważam ze nie Jestes uzalezniona , i nie masz powodow do zamartwiania sie:-)

Uzależniona byłabyś, gdyby masturbacja przeszkadzała Ci w normalnym funkcjonowaniu, np. musiałabyś wymykać się z wykonywania obowiązków (szkoła, praca) po to, by rozładować napięcie. Jeśli nie masz takiej potrzeby, to wszystko jest ok.

Tak mi wpadło do głowy: w jakich sytuacjach się masturbujesz? Czy jest to coś konkretnego - np. po stresującym dniu, w sytuacji silnego napięcia, czy po prostu "ot tak sobie" bo masz ochotę?
Być może przyzwyczaiłaś swoje ciało do tego typu rozluźnienia.

Więc na moje oko wszystko w porządku, nie ma w tym nic niezdrowego

Chriss, ile masz lat?

Tez mam podobnie jak ty tylko ze ja jestem facetem. Wydaje mi sie ze to jest normalne po prostu kazdy ma swoje jakies uzaleznienia

Ja regularnie masturbuję się od 8 lat i nie widzę w tym nic złego
A częstotliwość mam nawet większą od Twojej.
Powiem tak, może i jestem od niej uzależniona, ale nie przeszkadza mi to w normalnym funkcjonowaniu, ani nie zmniejsza ochoty na sex z facetem, więc uważam, że wszystko jest ok!

Witam.Czy od masturbacji można się uzależnić?Jestem tego najlepszym przykładem!Robię to od 10(!) lat i choć mam męża,a nasze życie seksualne do tej pory było ok,nie czuję się z tym dobrze.Kilka osób twierdzi że nalezy sie pogodzic ze swoimi potrzebami i to zaakceptować.Kompletna bzdura...Masturbacja stała sie moim nałogiem i spowodowala sytuacje kiedy wszystkie negatywne emocje musze rozladowywac w ten wlasnie sposob.Wtedy czuje chwillowa ulge,ale nie na dlugo.Im wiecej jest tych emocji,tym czesciej to robie.Ale zamiast pomagac sprawia to iz staje sie rozchwiana emocjonalnie,nie potrafie panowac nad emocjami,smuce sie krzycze lub kloce bez powodu...Probowalam z tym skonczyc ale udalo mi sie tylko na 2 miesiace(to bylo 3 lata tem).Od tamtej pory nie bylo zadnych przerw,a potrafie to robic nawet 5 razy dziennie...!To moja zmora.Nie potrafie juz normalnie wspolzyc z mezem,nie dojde gdy nie "pomoge sobie reka" lub on tego nie zrobi po stosunku.Wiem ze musze z tym skonczyc bo to dla nas obojga jest uciazliwe psychcznie,on przestaje wierzyc w swoje mozliwosci a ja zalamuje sie bo nie chce go oklamywac a chce by byl zadowolony z naszych stosunków...Nie robie tego dpopiero od 3 dni ale jestem zmotywowana i mysle ze wytrzymam,choc bedzie ciezko...Dlatego apeluje do wszystkich ktorzy to robia:nie wierzcie w te bzdury ze masturbacja nie wplynie na wasze zdrowie psychiczne i stosunki z partnerami,ale tez nie zalamujcie sie tylko walczcie z przyczyna problemy a poczujecie sie znacznie lepiej.Pozdrawiam

wiele osób twierdzi, że masturbacja jest naturalna i owszem zainteresowanie się własnym ciałem jest naturalne, ważne jednak jest aby mieć świadomość, że masturbacja a tym bardziej szukanie przyjemności w ten sposób musi w pewnym momencie być zastępowane w drodze rozwoju przez inne praktyki... sama jestem przeciwniczką masturbacji gdyż alienuje ona człowieka, zamyka go w wąskim świecie poszukiwania przyjemności za samym sobą dlatego uważam, że czasem po prostu warto podjąć walkę z masturbacją, rozumiem zdaniem osób, które się masturbują, ale wysiłek walki jest cennym doświadczeniem, ukazującym, że kontrolujemy nie tylko swoje popędy, ale także swoje ciało jeżeli jesteś wierzącą to możesz jeszcze szukać tutaj siły w wierze i miłości Boga... ale to zupełnie inna historia... polecam rozważyć w sumieniu, albo we własnej woli

hmm a to co robisz Ci nie wystarcza? może źle to robisz?

Czemu zaszkodzić?:D  No ogólnie to nic złego, gorzej jak jest się w związku i partnerowi to się nie spodoba, bo wtedy może pomysleć że on/ona nam nie wystarcza. Ja nie jestem uzależniona ale uważam że orgazm to coś korzystnego na nasz organizm, choć bez niego nic się nie stanie.

Moim zdaniem to juz uzależnienie.Wiem co mówię poniewaz mam taki problem z własnym mężem

[/quote=Moni22]Moim zdaniem to juz uzależnienie.Wiem co mówię poniewaz mam taki problem z własnym mężem[/
To znaczy ? Jak to wygląda dokladnie u niego ? Jak często to robi ?
Bo mój tez się masturbuje. .

Ja robię to kilka razy częściej odkąd zacząłem i nie jestem w żadnym wypadku "uzależniony".

Sama ilość nie uzasadnia używania takiego mocnego słowa jak "uzależnienie"!
To jest kompletnie bezpodstawne myślenie.
Musiałoby to jakoś Ci szkodzić.
W ogóle "uzależnienie" od masturbacji nie jest możliwe, to bajka ludzi, chcących zarabiać na ludzkim strachu. Tak samo jak inne wymyślone "uzależnienia".

No bo przecież musiała postraszyć ją, że to jest "uzależnienie".
Ah, ta pokusa przeniesienia problemu, który się ma samemu na innego taka silna... Mówi się na to "projekcja".

Eee, do bajek o "uzależnieniu" dopisujesz swoją "teorię", że masturbować się wolno tylko jak się jest nie za bardzo podnieconym? Może opowiesz nam więcej o tym ciekawym pomyśle? Jak na niego wpadłaś?

Nie, nie uczy się rozwiązywać problemów, bo ich nie rozwiązuje. Mózgu nie okłamuje. Pozwala natomiast całe szczęście wyluzować i nabrać do nich dystansu zdrowego .

To chyba przede mną ludzie ukrywają, że są uzależnieni. Ciekawe, że są w stanie tak dobrze ukrywać te jakieś uzależnienia - które niby bardzo groźne są... Jakoś mi nie narzekają. A na politykę to od razu są skłonni narzekać. Ciekawe.

Szczególnie groźna jest masturbacja. Grozi śmiercią, a przynajmniej kalectwem, no dobra ale chociaż utratą trwałą jakąś zdrowia, co nie? Jakieś nie wiem, owłosienie na rękach groźne od tego powinno wyrosnąć?
Jej, że ktoś się odzwyczai od wrażenia cipki na penisie (czy w Waszym przypadku penisa w cipce) a przyzwyczai do ręki to tylko tymczasowy stan, który można zmienić nietrudno. Piszę "nietrudno", chociażby dlatego bo o to jest nieporównanie łatwiejsze niż w ogóle znalezienie kobiety. A jak trudno znaleźć kobietę, można zobaczyć w wątku obok wideltz'a.
I takie uzasadnienie jest w porządku, bo przecież masturbują się raczej ci, którzy partnera nie mają...
Z resztą nawet jakby znalezienie nie było takie trudne, to uważam, że w ogóle związek, w którym jednemu z partnerów nie chce się oduczyć przyzwyczajenia do masturbacji, jest po prostu nie na miejscu. Potem dzieci mają wychowywać? Moim zdaniem dobrze jest, że dzięki masturbacji związek może być poddany próbie zanim spłodzone zostanie potomstwo.
Już w innym wątku pisałem Ci, że nie tylko patrzę na finanse rodzicielstwa jak Ty, ale też odpowiedzialność, psychologię.

Generalnie bez sensu jest odnosić słowo "groźne" do czegoś, co tylko może pogorszyć życie seksualne... W ogóle to mam nadzieję, że nie jesteś ograniczona do swojej perspektywy i jesteś w stanie spojrzeć też z innej np. prawiczka. Którym akurat jestem.

Moim zdaniem bardzo tutaj wpływu religii.
Pytanie brzmi "jak często się masturbujesz".
Bo problem tak, ale ja nie określiłabym tego jako nałóg.
I problem wynika nie stąd, że nie możesz przestać, ale stąd, że masz wtłoczone do głowy, że to coś złego z czym trzeba walczyć.
Been there, done that.

Powiem Ci tak, z doświadczenia i wychowania religijnego - możesz albo dalej spowiadać się, walczyć, tkwić w tym, twierdzić, że to bagno, pozwolić na to, żeby to Cię męczyło, a możesz odrzucić z tego aspektu życia naleciałości religijne, uspokoić się, uznać to za coś naturalnego. Gwarantuję, że egoizmu nie będzie, empatia wróci, masturbacja nie stanie się uzależnieniem, za to Ty staniesz się wolna od myślenia o tym, co z Tobą właściwie jest nie tak.
Ta druga droga zadziałała u mnie. Bo prawda jest taka, że teraz myślisz o masturbacji, a potem zaczniesz uprawiać seks (nawet jak poślubie) i pojawi się milion rzeczy przyjemnych, a z punktu widzenia Kościoła "złych". Co wtedy zrobisz? Każdą rzecz będziesz przeżywać i upadać i chodzić do spowiedzi?
Ja zdecydowałam się wyprosić Boga za drzwi sypialni i jest mi z tym bardzo dobrze.