Mąż mnie nie kocha :-(

Skoro próbowałaś rozmawiać a on i tak ma to gdzieś to dosyć trudna sprawa. Jeśli masz możliwość to spytaj jakiegoś psychologa czy innego specjalisty co robić w takiej sytuacji. Tkwić w związku,w którym nie można usłyszeć od ukochanej osoby jednego dobrego słowa, jest sporym poświęceniem. No i pamiętaj, że syn patrzy na tatę i uczy się.

Odpłacanie tym samym nie ma sensu, jak ma odpłacać, jak on ma gdzieś czułości?

Porozmawiaj z nim, powiedz mu wszystko co w Tobie siedzi. Powiedz, że czujesz się niekochana i niedoceniana, zapytaj dlaczego tak jest. Nie daj się zbyć, powiedz, że przerasta Cię to i chcesz wiedzieć dlaczego tak jest. Najważniejsze, żeby znać przyczynę, a potem będziemy myśleć co z tym zrobić:)

Nie pocieszę Cię, tylko powiem weź się w garść! Nic i nikt Ci nie pomoże, jeśli będziesz żyła nadzieją, że on Cię zauważy, doceni i nagle będzie okazywał uczucia. Dla siebie możesz być ładnie ubrana, pomalowana. Tylko dla siebie. I jeszcze zapisz się np na fitness. Idź do ludzi. Nie zamykaj się sama ze sobą. Powodzenia

monicz a czy Wasze relacje za czasów narzeczeństwa lub na początku małżeństwa wyglądały inaczej czy mąż zachowuje się tak odkąd się znacie? Bo może problem leży w tym, że on po prostu nie potrafi okazywać uczuć.

Ja jestem mężatką od ponad 6 lat i u mnie historia ta sama, a nie wiem czy jeszcze nie gorzej;( Ostatnio wyję coraz częściej po nocach, oczywiście nikt tego nie zauważa;( mam dwójkę dzieci, mieszkam za granicą, rodziny tu nie mam, ani znajomych. Języka na tyle nie znam żeby się innym wyżalać. Gdy jest źle nie mam dokąd pójść; Mąż pracuje, po powrocie 2x w tygodniu chodzi na kurs językowy od 18 do 21,15 to wraca przed 22. Ja sama z dziećmi non stop. Jak nie na kurs to idzie sobie na siłownię poćwiczyć, albo coś kombinuje z kasą to też byle gdzie jeździ, czasami nawet kity mi wciska. Kocham go i to jest największy problem. Nie tuli, nie wspiera, oczywiście to on potrzebuje wsparcia i wyrozumiałości,a nie ja bo przecież ja i tak nic nie robię- to słyszę bardzo często. Dziś na zakupach stwierdził, że źle się ubieram, co wcale nie jest prawdą. Jestem przeciętną kobietą, dosyć atrakcyjną. Sam ciągle marudzi, gdzieś lata, nie potrafi spokojnego dnia z dziećmi spędzić. Sexu też prawie nie ma 2x na 6 tygodni, a jestem 10lat młodsza od niego. Wątpię żeby miał inną kobitę, chociaż nie daję sobie głowy ściąć. Ah mam dosyć;( dosyć wszystkiego. Jeszcze ciągle tylko chodzę za każdym i sprzątam mam już dość sama nie mam chwili spokoju, już nie wiem co robić od kilku lat tak kiepsko i coraz gorzej. Kiedyś taki nie był, tulił mówił komplementy, często współżyliśmy, ogólnie czułam się bezpieczna i kochana. Teraz to już katastrofa;( Żadnych radości, ani spokoju. Nie mogę przez niego zasnąć, kocham go leży obok ... a tu ani słowa;(zasypia. Próbowałam już chyba wszystkiego, spokojnych rozmów, dyskusji, czasami krzyczałam, inne sposoby seksowna bielizna, masaże to co uwielbia, oczywiście ja mogłam masować i pieścić bo jemu dobrze i tak zasypiał w rozkoszy; próbowałam również go ignorować, ale to chyba najgorszy sposób, bo czym bardziej ja jego ignorowałam to  on mnie, a raczej jemu to było na rękę bo miał spokój, nie musiał się dzieci zajmować, bo ja z nimi wychodziłam- jakoś poczułam, że jemu jest dobrze kiedy trzymam się z daleka od niego. Zaczął zachowywać się arogancko i chamsko, traktować mnie jak służbę, na niskim poziomie;( Czuję się samotna. Do tego wszystkiego z stresu i nerwów boli mnie głowa po 1.5 tygodnia, aż wymiotuję. Depresję to za pewne mam pewną, a do lekarza za bardzo to mnie nie ciągnie, a o jedzeniu też zapominam, albo nie mam ochoty. Chciałabym odejść, ale nie jestem na tyle silna, i boję się, ze jeśli wrócę sama z dziećmi do rodziców do Polski, to on może nie jechać szybko za nami tylko ew. zadzwonić gdzie jesteśmy;( Nie wiem co robić, a wiem że do miłości się nikogo nie zmusi, chociaż  czasami jak mu wiatr dobrze zawieje to powie że mnie kocha. Nie wiem czy  można to wszystko tłumaczyć jego pracą i stresem?
Kochane wybaczcie, że się tak rozpisałam, ale musiałam:)

To już nawet chyba nie chodzi o to by się ładnie ubrac, pomalować i zrobic wiele innych rzeczy by On znów zwrócił na nas uwagę.
Myślę że jeżeli facet przestaje sie nami interesować to po prostu przestaje i nic tego nie zmieni. Wiem to na własnym przykładzie
Chodź być może się mylę a faceci nie wszyscy są tacy sami

Cześć dziewczyny, ja też odczuwam niechęć od męża, on twierdzi że jest wszystko ok. ja płacze po nocach, że on mnie nie chce dotknąć. kiedyś już na początku małżeństwa, w nocy kładziemy się, no to ja zaczynam grę wstępną a on do mnie :"nie dzisiaj" rozumiecie to? jak kobieta która ma okres albo nie wiem co i od tamtej pory się zaczęło.... nie zapomnę nigdy tych jego słów" nie dzisiaj" straszne. ja codziennie sugeruję żebyśmy coś ze sobą zrobili. a on nic. twierdzi że mnie kocha... kłamie bezczelnie. dziś mu powiedziałam że go nie kocham, chciałam żeby powiedział mi to samo ale on uparcie twierdzi że mnie kocha. a ja go powli zaczynam nienawidzić... nie chcodzi tylko o seks a o zwykłe okazywanie uczuć, zero przytulania, czułych słów, patrzenia sobie w oczy, podszczypywania choćby, nic zero nic nic nic..... jestem bezsilna. ciekawe tylko dlaczego przed ślubem był kochany, czuły taki INNY niż reszta. całował, przytulał... tak jakby sobie olał sprawe po ślubie bo stwierdził że już mu nie ucieknę, zdobył mnie i koniec, tak sobie to tłumaczę. szkoda tylko że niszczy miżycie. 2 lata po ślubie a takie rzeczy sie dzieją. nigdy nie sądziłam że tak będzie. czuję się oszukana i zdradzona. mamy wspaniałą córeczkę 1,5 roku będize miała za 2 miesiące. decyzję o dziecku podjęliśmy zaraz po ślubie. i powiem szczerze że to jedyne co mnie dobrego spotkało w naszym wspólnym życiu czyli nasza Oliwka.

zawsze mnie zastanawiało dlaczego kobiety zapominają o sobie w związkach, zapominają, że są przede wszystkim odrębną jednostką. Wiążemy swoje życie wyłącznie z tą osoba, a później wegetujemy.. Bez sensu

Nigdy jakoś zbytnio nie lubiłam się użalać nad sobą ale mam podobna sytuacje.  Mój mąż w ogóle nie okazuje mi uczuć, słowa "kocham" nie usłyszałam od niego wcale. Jak się pytam czy mnie kocha to odpowiada, po 10 próbie, że a jak mi się wydaje. Czułość, pieszczoty, przytulanie nie istnieją, na moje żale słyszę "jak masz ochotę to się sama przytul" owszem tylko wolałabym czasem, żeby ta inicjatywa wyszła od niego, ponadto co mi z przytulanie gdy ja się przytulam a on siedzi sztywny jak kij i zaczyna się do mnie przytulać dopiero jak go poproszę. Nie całujemy się bo to go irytuję. Komplementu, pochwalenia mnie nie słyszałam nigdy. Ostatni sex miałam chyba 1,5 roku temu. Nie interesuje, go zupełnie co się dzieje w mojej pracy, życiu. Proponuje wspólne wyjście, nie bo jest zmęczony. Mówię, mu, ze traktuje mnie jak matkę własnych dzieci a nie jak kobietę - żonę a on do mnie "no ale co w tym złego?".

Próbowała rozmawiać na temat tego co mnie boli, co chciałabym zmienić, ale on uważa to za moje kobiece fanaberie i pyta mi się czy mam okres i dlatego tak wymyślam. Proponowałam terapie, na co mój mąż stwierdził, że to ja mam problem a nie on.

Wydaje mi się, że bym odeszła, ale mamy 3 małych dzieci (3.5 letniego synka i roczne bliźniaki).

Jak to się stało więc, że za niego wyszłam i mamy 3 dzieci, kochałam go, myślę, że po prostu wydawało mi się, że to są pierdoły. Nie chce minie przytulać to ja się będę przytulać, nie lubi się całować to trudno może polubi a jak nie to nie samymi pocałunkami człowiek, żyje. Nie prawi mi komplementów, a co tam przecież na pewno mnie kocha, nie lubi słuchać jak spędziłam dzień, a to nic przecież mam koleżanki z nimi porozmawiam itp, itd ale z każdym dniem brakuje mi tego wszystkiego coraz bardziej, brakuje mi zwykłej przyjaźni, rozmowy, dotyku, sexu jestem coraz bardziej sfrustrowana, co pewnie tez nie pomaga naszemu związkowi. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze moje zmęczenie spowodowane opieką nad dziećmi, ciągle się kłócimy o jakieś pierdoły, bliźniaki jeszcze nie rozumieją, ale widzę, że starszy synek strasznie to przezywa.

Czy to są pierdoły? czy ja przesadzam? Nie wiem zupełnie co mam robić, z jednej strony szkoda mi dzieci bo chciałabym aby miały normalną, pełną, rodzinę a z 2 strony nie wiem jak mam żyć w tym związku, jak jeszcze mam mu wytłumaczyć co mnie boli?

No właśnie.

Powala mnie czasem jak bardzo niektóre kobiety lubią się oszukiwać. Poznają faceta, on jest jaki jest, a one zakochują się albo w swoim wyobrażeniu o nim (a jak nawet widzą rozbieżność, to się pocieszają "ja go zmienię") albo biorą go za męża bo tak naprawdę ich celem nie jest związek z nim per se, ale ślub, parcie na założenie rodziny, wstyd przed zostaniem starą panną. A potem się nagle budzą, i "co ja mam zrobić?"

Ano nic, w temacie ZMIANY dorosłego człowieka, ale chyba byłoby się warto zastanowić nad własną odpowiedzialnością za ten stan rzeczy. W końcu do ślubu nikt ich nie zmuszał, a na trwanie z osobą, która im zupełnie nie odpowiada też nie są skazane.

Ewika99, to o czym piszesz w przypadku swojej rodziny to normalne oszustwo, a nie argument przeciw "widziały gały".

Ja pisałam bardziej o tym, że niektóre kobiety przymykają oczy na zachowania narzeczonego, nawet jeżeli im się nie podobają, bo się łudzą, że "on się dla mnie zmieni", "inaczej będzie po ślubie" itp. I prawda jest taka, że ludzie faktycznie z wiekiem i z narastaniem obowiązków się zmieniają, ale ich negatywne zachowania zwykle stają się...po prostu gorsze, a nie nagle im skrzydła wyrastają i aureolka się uaktywnia. Jak facet ma tendencję do zamykania się w sobie kiedy mu ciężko, to po ślubie, przy dzieciach, przy zabieganiu, ta cecha się pogłębi, a nie zniknie. Jak leci po browara kiedy ma stresa, to też raczej browarków przybędzie w życiu małżeńskim, a nie zacznie żłopać wodę sodową. I o tym tu rozmawiamy: ona wiedziała jaki był, no ale myślała, że jakoś to będzie, a teraz nagle wielki płacz, bo facet się nie zmienił w księcia na białym rumaku.

Dlatego kobiety powinny się poważnie zastanowić PRZED ślubem, czy faktycznie z danym facetem chcą codziennie mieszkać. Ja mam fool proof metodę; jak nie wybrałabym mężczyzny na swojego przyjaciela, to tym bardziej nie wybrałabym go na męża.