Czy możemy się ułożyć, kiedy nie iskrzy?

W jakim jesteście wieku? Ja nie wiem czy trzeba mieć "talent do spraw damsko-męskich", jak to określiłaś. To raczej jest budowane na doświadczeniu, poznawaniu siebie, mówieniu o swoich preferencjach i potrzebach. Twój facet nie pozna Twoich oczekiwań przez nagłe objawienie. Zresztą, to działa w obie strony.

Widzę tu 2 opcje:
1. Trwasz przy nim... bo tak. Nie napisałaś ani słowa o swojej miłości do niego. To on jest przekonany, że do siebie pasujecie, nie Ty. Jesteś z nim, bo może nikt "lepszy" Ci się nie trafi. A on przecież jest dobry facet. Tylko chyba taki związek nie ma sensu?

2. Jesteś w gorącej wodzie kąpana. Chcesz wszystko już, teraz, najlepiej niech wyczyta z Twoich oczu czego pragniesz. Może warto dać sobie jeszcze więcej czasu? Mówić co i jak, pokazywać, prowadzić dosłownie za rękę:)

Jeszcze jedno - czy nie dogadujecie się tylko w kwestii seksu, czy też w zwyczajnych sprawach? Pamiętaj, komunikacja to podstawa:)

to nie jest tak, ze ja szukam 'iskrzenia', tylko nie wiem cz to iskrzenie nie jest takim warunkiem koniecznym, by zwiazek mogl przertwa dlugie lata. O to was pytam.

Szamanko, blizej mi pierwszej opcji zdecydowanie. Jestesmy otwarci i nie tylko w sprawach seksu. Na poczatku trawalam z nim, bo nikogo lepszego nie byl, ale teraz naprawde go polubilam, stworzyla sie jakas wiez sympatii z mojej strony, choc nie jest to wlasnie takie 'przyciaganie'. 

Czy według was mamy szanse?

Nie rozumiem... Jest Ci z nim dobrze, czujesz sie kochana, on jest czuly troskliwy, kochajacy... czego chcesz wiecej?? Czy chcesz dla iskrzenia w brzuchu stracic (byc moze) milosc swojego zycia?

chwila,  mozesz cos wyjasnic...? Piszesz, ze ,,nie wszyscy muszą przechodzić przez "motyle w brzuchu" i "iskrzenie", żeby stworzyć udany związek", a za chwile: ,,Tylko, że sympatyzować to można, ale ze znajomymi a nie z partnerem. Przywiązanie to trochę za mało. "

Więc co w takim razie jest potrzebne, skoro motyle niepotrzebne, a symapatycznosc, przywiazanie, czucie sie z kims dobrze, to za malo?

,,Jednak u Was to jest chyba tak, że Tobie brakuje już cierpliwości."

Cierpliwosci? dlaczego? Nie dlatego tu napisalam, ze brakuje mi cierpliwosci i stoje twarza w twarz przed ostateczna decyzja, tylko dlatego, iż zastanawiam się, czy ostatecznie go nie zranie. Nie mam duzego doswiadczenia w dłuzszych zwiazkach, on tez tak sobie, więc nie mam tez rozenania, wyobrazenia na ten temat. Dlatego do was napisałam. Chciałabym poznac wasze zdanie, punkt widzenia w tym temacie. To, co powiece nie bedzie traktowane bezkrytycznie, ale tez doszczetnie przeanalizowane
Dziękuję wszystkim za odpowiedzi

,,Nie rozumiem... Jest Ci z nim dobrze, czujesz sie kochana, on jest czuly troskliwy, kochajacy... czego chcesz wiecej?? Czy chcesz dla iskrzenia w brzuchu stracic (byc moze) milosc swojego zycia?"

Wlasnie o to chodzi, ze ja jestem taka 'nie wiem'. Dla mnie to sporo, ale nie wiem czy bede potrafila odwdzięczyć mu sie za to co mi daje... O to mi chodzi. Chiclabym dla niego jak najlepiej, a nie wiem czy bede umiala sama mu to dac, gdyz nie wiem czy potrafie sprawic by czul sie kochany równie mocno jak ja teraz w jego obecnosci.

Już spieszę wyjaśniać:) Nie wszyscy muszą przechodzić przez iskrzenie i motyle w brzuchu - odniosłam się do tego, co napisała wcześniej Vinnga. Przyjmuje się, że takie właśnie iskrzenie jest potrzebne do zakochania się w sobie, a motyle w brzuchu to taki pierwszy etap miłości, prawda? A ja nie uważam, żeby to była jakaś reguła, że to zależy od osoby, jak w niej kształtuje się uczucie. Właśnie - uczucie, a nie przywiązanie. Sympatia  to trochę za mało, bo nie ma w tym miłości. Jasne, to, że się z kimś dobrze czujesz jest bardzo ważne, ale gdzie tu uczucie, które powoduje, że jesteś z tym człowiekiem, budujesz z nim związek. Ja jestem takim typem osoby, która nie zakochuje się od razu po uszy, szaleńczo - dlatego zainteresowałam się Twoim wątkiem i piszę, że nie ma schematu na miłość. W moim związku miłość przyszła z czasem, oboje byliśmy bardzo ostrożni, nauczeni wcześniejszymi związkami. Ale był "równy rozkład sił", a u Was jest tak, że to on jest tą stroną, która "chce bardziej", a uważam, że to nie jest fair. On jest troskliwy, czuły, ale Ty go nie kochasz. A przynajmniej ani raz o tym nie napisałaś. Jesteś z nim z rozsądku, bo jest dobrym człowiekiem. On daje Ci czas na rozkwit miłości w Tobie, na coś, co może nigdy nie nadejść, jeśli będziesz tylko kalkulować. "Potrzebuję cię, bo Cię kocham" czy "Kocham Cię, bo Cię potrzebuję"? Stwierdzenie drugie chyba w większym stopniu obrazuje Wasze relacje. Tylko, że to jest krzywdzące dla niego.

Ja właśnie tak to odczytałam, że brakuje Ci cierpliwości. Że nie jest do końca tak, jakbyś tego chciała, że jesteś taka Panią Nie Wiem.  A tak chyba nie wygląda związek, który się rozwija. Co to znaczy, że ostatecznie go nie zranisz?

Oczywiście, nie chciałam w żaden sposób Cię urazić:)

Hej dziewczyny chciałabym się włączyć do tego posta i napisać coś o historii mojego małżeństwa.

Znam się z mężem ponad 3 lata,2 jesteśmy małżeństwem.Gdy go poznałam,od razu wpadł mi w oko i poczułam chemie-po prostu mnie kręcił jako mężczyzna,pomimo tego że był/jest typem grzecznego faceta (chodź ja zawsze lubiłam niespokojne dusze)
Wszystko szybko się potoczyło-ciąża  ,ślub a po ślubie z mojej strony wszystko wygasło-co mnie kompletnie przeraziło.Dogadujemy się dobrze,nasz związek jest partnerski a mi brakuję silnych emocji przez to myślę że go nie kocham,chodź z całego serca pragnę czuć miłość do niego bo to świetny mężczyzna.Ciężko mi z tym niemiłosiernie.Jestem okropnie zagubiona.

Droga mambro naprawdę nie wiem dla czego się tak stało.On się w ogóle nie zmienił a raczej ja.Ja od kąt jest moim mężem zaczęłam inaczej na niego patrzeć,trochę traktować jak wroga,nie wiem dla czego i do tego bać się tego że małżeństwo jest na zawsze.