Dawna miłość...

Poznałam go na weselu. Od razu wpadł mi w oko, ja zresztą mu też. Następnego dnia napisał do mnie. Pisaliśmy ze sobą, świetnie się rozumieliśmy, jakbyśmy się znali od zawsze. Ale każde z nas miało partnera. Poza tym dzieliło nas trochę kilometrów. Ale z czasem obydwoje zaczynaliśmy coś czuć. Jeszcze przy okazji rodzina starała się swatać nas. Ja wkrótce zerwałam z moim chłopakiem, bo nie było za dobrze, a poza tym cały czas myślałam o tym z wesela. Przez rok przyjaźniliśmy się, skrywaliśmy uczucia. Powstrzymywał mnie sentyment do byłego partnera. Jednak w wakacje on zerwał ze swoją. Ja tez w sumie byłam wolna. W końcu uczucia wybuchły i zdecydowaliśmy że będziemy ze sobą. Przez ten czas było cudownie, nikt mi nie dał tyle szczęścia co on. Dlatego też nie bałam się związku na odległość. Jednak piękno całego tego czasu skończyło się, gdy wróciłam do domu. Po jakimś tygodniu napisał mi, że kiedy wyjechałam myśli o byłej i nie chce mnie oszukiwać. Że to co czuł do mnie było prawdziwe ale nie może być ze mną skoro myśli o niej. Z resztą dziewczyna nieźle nim manipulowała. Trochę popłakałam, ale zrozumiałam. Sama nie mogłam się oderwać od byłego który cały czas chciał do mnie wrócić. On znów był ze swoją byłą i nie mieliśmy kontaktu. Cały czas mnie unikał, nie przyjeżdżał na spotkania rodzinne, bo wstydził się tego co zrobił. Minął prawie rok, w międzyczasie byłam bliska podjęcia decyzji by powrócić do byłego, ale na szczęście ułożyło się inaczej. Był też inny chłopak, wydawało mi się, że wreszcie spotkałam kogoś z kim będę szczęśliwa. Jednak on strasznie mną kręcił, ważniejsza była nauka, kazał mi na siebie czekać. Czekałam, do póki nie wiedziałam ze Ten z wesela zerwał z tą laską. Złożyło się tak, że pomogłam jego mamie, gdy była w szpitalu. Po kilku dniach spotkaliśmy się na grillu u rodziny. Wszystko wróciło. Wspomnienia, szybsze bicie serca gdy patrzył na mnie, był obok. Dziękował za pomoc, przepraszał za to co zrobił, że sam nie jest sobie wytlumaczyć tego, co zrobił, że żałuje ze do niej wrócił. On zaczął znów do mnie pisać, tak jak dawniej. Czuję, że byłabym z nim szczęśliwa.  Chciałabym być z nim, to dobry chłopak, ale boję się, że znów będzie tak jak wtedy. Będzie dobrze a później nagle koniec. Że uczucie do niego wróciło, tylko dlatego, że zrobiłam coś, za co jak twierdzi będzie mi wdzięczny do końca życia. Mamy się spotkać na tygodniu. Jestem prze szczęśliwa z tego powodu, ale obawiam się tego, że moje serducho za mocno zabije.
Co myślicie o tej sytuacji??
Wrócić do niego jeśli będzie się nadal starał??
Co mam robić??