Przewlekle chory facet

Ja myślę, że powinnaś dać mu szansę. Nic na siłę, spokojnie poczekajcie jak rozwinie się ten związek i otwórz się na niego

Skoro zainteresowałaś się nim już od samego początku i nie jest Ci obojętny, to bądź dobrej myśli. Nie zawsze miłość wybucha wielkim płomieniem już po kilku tygodniach bycia razem Ja się bałam, że jestem z ukochanym tylko dlatego, że ktoś w ogóle zwrócił na mnie uwagę i po jakimś czasie, gdy zasycę się jego zainteresowaniem i czułością to wszystko mienie. Ale stopniowo uczucie rozwinęło się i zorientowałam się, ze to nie będzie przelotna znajomość i nie jestem z nim, bo nikt inny nie chce ze mną być.

Tak więc, cieszcie się sobą, stopniowo poznawajcie i co ma być, to będzie

Byłam  trzy lata z chłopakiem chorym na cukrzyce,byl mily,delikatny,czulam sie przy nim b.dobrze wrecz jak ksiezniczka,z czasem okazalo sie,ze ta choroba daje mu swe znaki a on lekcewazyl ją,palił choc powinno sie ograniczac palenie,nawet zrezygnowac calkowicie,jadl jak chcial i co chcial tzn.nic nie jadł przez caly dzien dopiero na wieczor cała pizzę,nie znosił słonca,wychodził na podworko ok 22 wczesniej nie i ja musialam to zrozumieć-sama robilam zakupy,sama wszedzie chodzilam bez niego,nie lubil lasu-bo tam mu duszno jest,nie lubil gor,bo nie,ani festynow ani spacerow,tylko tv i filmy na kompie,sam sobie regulowal ile wezmie insuliny ot tak,na oko,dzis mniej jutro wiecej,do lekarza chodzil rzadko prawie nigdy,mama zalatwiala mu recepte na insuline,nigdy nie nosil nic do jedzenia np.gdyby mu spadl cukier,twierdzil bo po co,jak spadnie cukier sklepy są, pamietam jak w nocy sie obudzil i zaczal zgrzytac zebami,kopać,pluć,gadac glupoty,dodatkowo mial stulejkę i nic nie chcial z tym zrobić,jak bylismy 3lata to kochalismy sie moze dwa albo trzy razy,chcialam mu pomoc ja i moja mama,zapisalam nie raz do lekarza,nie poszedl,po co?odeszam po 3latach pomimo,ze wiem jak bardzo mnie kochal,musialam...

...za to Ty,miej na uwadze jego chorobe,jednak jesli Wam jest dobrze,daj jemu i sobie szanse na miłosc,moze warto,trzymam kciuki i powodzenia!

Nie chciałbym zaczynać nowego wątku w sprawie tego samego faceta, chociaż sprawa zupełnie nie dotyczy tego co napisałam w pierwszym poście.
Spotykamy się już 8 miesięcy. Jest w porządku. Wiadomo, że na początku nie mogliśmy się jakoś zgrać. On jest osobą, która nie preferuje form kontaktu przez gg, czy kom. Niestety na tym polu było kilka zgrzytów. Np. w wakacje rozmawialiśmy ze sobą na kom tak średnio co trzy dni. Na gg wogóle. Nie widzieliśmy się ptzez 2 miesiące, nie proponował spotkania, ja także. Kontakt wychodził z mojej strony. Teraz to zupełnie się zmieniło, rozmawiamy codziennie.
Studiujemy na tej samej uczelni, jednak widujemy się średnio raz na tydzień ;/ Teraz np. spotkamy się dopiero po dwóch tygodniach. On nie ma czasu. Ja na zbyt dużą ilość wolnego czasu także nie narzekam (studiuję i pracuję), ale dla niego znalazłabym chociaż tą godzinę co drugi dzień. Tym bardziej, że mieszkam dosłownie przy uczelni (20m), także nie traciłby wiele czasu na jakieś dojazdy itp. On mieszka z rodzicami niedaleko miasta w którym studiujemy, dojeżdża. Nasze rodzinne miejsca zamieszkania są oddalone o ok 25 km, jednak ja się czuję tak jakbym była w związku na odległość, ze względu na tak znikome spotkania. Gdy się spotkamy mamy wiele tematów, nie nudzę się z nim. Potrafimy rozmawiać dosłownie o wszystkim. Jednak nigdzie nie wychodzimy. Na żadne imprezy, zjeść coś na mieście, na spacer jeżeli go namówię. Bardzo chciałam iść na lodowisko tej zimy, on już jesienią mi obiecał że pójdziemy jednak nic nie wyszło. On był na lodowisku z kolegami, nie zabrał mnie. Wychodziłam z inicjatywą wielu form spędzenia wolnego czasu. Szczególnie namawiałam go na jakieś wyprawy górskie. Uwielbiam wędrówki górskie, myślałam że on też. Tym bardziej, że na początku naszych spotkań robiliśmy wielogodzinne wyprawy, jednak dopóki mieszkałam z koleżanką w pokoju. Gdy zamieszkałam w pokoju jednoosobowym to się skończyło. Czas spędzaliśmy tylko w tym moim pokoju. Do seksu nie doszło jeszcze między nami. Pieścimy się jedynie.
Ja tak naprawdę nie wiem co on robi w czasie poza uczelnią. Mówi, że ma sporo obowiązków w domu, ale na tym się kończy. Ja nie dopytuję. Jeszcze nie byłam u niego w domu, on u mnie też nie. Śniło mi się ostatniej nocy, że przedstawił mnie swojej mamie, a ona mnie przytuliła i powiedziała że jestem odpowiednia dla jej syna. Piękny sen, tylko pomarzyć o takiej przyszłej teściowej.
Nie wiem, czy na jego zachowanie ma wpływ właśnie jego choroba. Nie wydaje mi się. Dzisiaj powiedział mi (przez telefon), że nie potrafi mówić o sobie. Od kilku dni widzę, tzn słyszę w jego głosie, że coś jest nie tak. Nie mówi o co chodzi. Musi mieć jakieś problemy, którymi nie chce się ze mną podzielić, ja nie naciskam. Zastanawiałam się czy nie ma kogoś na boku, ale raczej nie, to nie ten typ. Chociaż już coraz bardziej mam co do tego wątpliwości. Mam także podejrzenia, że jest uzależniony od gier. Czasami gdy się zapomni to potrafi sporo o nich mówić. Ja także swego czasu grałam i nie wyrażam się o grach w zły sposób. On dzięki temu traktuje mnie na tym polu jak "swojego sprzymierzeńca". Wiadomo jakie kobiety mają podejście do gier i komputera. Ja nigdy nie wyraziłam się o komputerze jako o zmarnowanym czasie itp. Ale podejrzewam, że ma z tym problem, co nie do końca mi odpowiada.

Piszę o tym wszystkim, bo poznałam dwa dni temu pewnego chłopaka na zajęciach. Wyszliśmy ostatni z sali (miałam sprawę do wykładowcy) i zagadałam do niego. Nie uważam tego za coś złego, poprostu mam taką naturę. Głupio tak się nie odzywać, tym bardziej że byliśmy tylko we dwoje, a on jest nowy na moim wydziale. Odrazu się przedstawił, rozmawialiśmy aż do wyjścia. Dzisiaj weszłam na nk, co często mi się nie zdarza,a tam wiadomość od niego. Widać, że założył sobie konto po to, aby się ze mną skontaktować: zero znajomych i zdjęć. Podał swój nr gg i poprosił o kontakt. Właśnie pojawił się dylemat. Z chłopakiem dobrze się dogadujemy, jednak czasami czuję że coś jest nie tak i to nie jest związek o jakim marzę. Z jednej strony jest kochany, ale z drugiej czasami czuję że czegoś mi brakuje. Jeszcze się do niego nie odezwę na gg, muszę wszystko przemyśleć.

EDIT: Właśnie przeczytałam swojego posta wyżej:

Jesczze w lipcu faktycznie aktywnie spędzaliśmy czas, wyprawy górskie. Teraz jak się spotkamy to prawie cały czas leżymy w łóżku (ale nie kochamy się).

Nie chodzi o zabieganie itd, nie oczekuje od niego jakiejś większej ilości kwiatów, prezentów. Tylko chodzi mi o spotkania. Brakuje mi go strasznie, a ostatnio czuję, że się oddalamy. Nie o takim związku marzyłam. Przez ten tydzień, w którym się nie widzieliśmy nazbierało się tyle rzeczy do opowiedzenia, przedyskutowania, przez telefon się nie da niestety. A zobaczymy się dopiero w następnym tygodniu Ja akurat będę miała dzień wolny to zostanę dłużej, nie pojadę do domu. Chociaż teraz tak się zastanawiam czy jest sens. Ja się staram, a on nie może znaleźć czasu więc raczej pojadę do domu. W weekend niestety pracuję więc nie mogę.

On jest domatorem, co mi nie przeszkadza strasznie bo ja także nie lubię za często gdzieś wychodzić. Jednak jak każde nasze spotkanie kończyło się u mnie w pokoju, to zaczęło to być frustrujące. Chodzi mi o zwykłe jakieś wyjście typu spacer, czy cokolwiek. Ale jak widziałam jego zmęczenie gdy przychodził, to nie chciałam marudzić. Czasami wogóle nie śpi w nocy, bo musi się uczyć, coś zrobić. Tylko właśnie nie chce mi powiedzieć co zajmuje mu, aż tyle czasu.

Chodzi o to, że tak jakoś mi się spodobał;) Nie jest do końca w moim typie, taki elegancik, ja wolę styl sportowy, ale taki też mógłby być. Teraz się zastanawiam czy się do niego odezwać, bo przecież mam chłopaka i nie chce robić takich akcji na boku.

Fakt, jeżeli każda ze stron ma inną wizję spędzania wolnego czasu to powstają zgrzyty. Mi się wydawało na początku, że lubimy oboje te same formy rozrywki. W sumie, to poznaliśmy się w dyskotece, gdzie oboje zbyt często nie chodziliśmy. Teraz to wogóle. Jednak ja już miałam dość tych swoich czterech ścian. Spotykałam się z koleżankami poza moim pokojem, ale to i tak było mało.

Rozmawiałam już wiele razy i nic. Niestedy teraz będę miała okazję zobaczyć się z nim w przyszłym tygodniu pod koniec, także zbyt szybko nie dam znać Problem w tym, że zanim się z nim spotkam, to będę miała zajęcia z tym nowym, który do mnie napisał więc nie będę udawała że nie przeczytałam wiadomości na nk

On raczej mam kłopoty z grami, albo wogóle z komputerem. Jak narazie nie będę go o to męczyła.

Mój obecny związek jest dla mnie priorytetem i najpiew spróbuję uporządkować tą sprawę. Jeżeli się nie poprawi, to zacznę się mocno zastanawiać nad sensem. Prawda jest taka, że on sam mi powiedział trzy miesiące temu coś takiego: "za pół roku nie wytrzymasz ze mną, mój charakter niestety jest nie do złamania." Tego nowego zobaczę dopiero w środę, do tego czasu nie napiszę do niego.

I jak ? poszlo cos do przodu ? Moze np jutro sie widzicie ? Malgorzarko

Małgorzatko, w innym wątku dotyczącym częstotliwości kontaktów piszesz, że nie przeszkadza Ci taki układ. Z kolei tutaj sprawiasz wrażenie... zawiedzionej. Sama piszesz, jakbyś czuła się w związku na odległość. Mówisz, że rozmawiałaś z nim o tym. Czy to nie oznacza, że on ignoruje Twoje potrzeby? Czy o tym też mu powiedziałaś?

Pisałam w innych wątkach o tym, że spotykamy się raz na tydzień. Kiedyś nawet częściej. Jednak dzisiejsze nasze spotkanie nastąpiło po dwóch tygodniach, co już mi nie odpowiada niestety ;/

On twierdzi, że także chciałby się częściej spotykać, ale niestety nie może. Nie chce robić mu jakiś wyrzutów z tego powodu, w stylu: nie zależy ci na mnie, ignorujesz mnie itp. Gdy się spotykamy czuję, że jemu zależy. Wiem, mówić można wiele rzeczy. jednak jestem już po poprzednich związkach bardzo wrażliwa na tym punkcie i myślę, że potrafię wyczuć kiedy mówi to tylko dlatego, że chcę to usłyszeć, a kiedy to co mówi płynie z jego serca.
Teraz mamy się spotkać za tydzień, co mi już odpowiada.

Oj kocham go i to bardzo, ale staram się w tym wszystkim dojść do głosu rozsądkowi.

Nie, nadal coś mi nie pasuje.

Czyli, spotkania co tydzień Ci odpowiadają, ale jako kategoria 'niezbędne minimum do przetrwania związku'. Nie twierdzę, że powinnaś mu robić wyrzuty tego typu, bo to ani skuteczne, ani przyjemne. Sama na pewno wiesz, jak ważna jest komunikacja w związku. Sądzę, że powinnaś mówić mu, czego Ci brakuje, czego potrzebujesz do szczęścia, co czujesz i myślisz. Szczerze. Ale to nie znaczy, że musisz się zgadzać na to właśnie 'niezbędne minimum'. Sama piszesz, że Ty w swoim napiętym grafiku jesteś w stanie znaleźć dla niego przynajmniej tę godzinę co dwa dni- jego już nie stać na takie 'poświęcenie'? Nawet po uczelni, z której ma do Ciebie tak niedaleko?
Sama wspominasz o jego nadmiernej "pasji" komputerowej... nie podejrzewasz, że to właśnie ona wygrywa w walce o jego wolny czas?
I nie usprawiedliwiaj go we wszystkim. Jeśli coś jest dla Ciebie nieprzyjemne, jak choćby niepamiętanie o Dniu Kobiet, powiedz mu o tym. Nie umniejszaj swoich uczuć. Możesz nagromadzić takich małych zażaleń, a później będzie to siedziało w Tobie i się kisiło. I a nuż wygarniesz mu to przy jakiejś nadarzającej się okazji.

Pamiętam ten wątek z zeszłego roku, i wiem, jak bardzo zostałaś pokiereszowana przez życie i bliskiego, jak się wydawało, człowieka. I jestem w stanie uwierzyć, że Ci zależy, podobnie jak jemu. Nie chcę zasiewać ziarna niepewności, ale jesteś mądra i mam nadzieję, że wszystko rozważysz w środku.
Porozmawiaj z nim o tym, jak często chciałabyś się z nim widywać, jak wyobrażasz sobie wspólne spędzanie wolnego czasu. Może ustalicie, że co któreś spotkanie obowiązkowo gdzieś wychodzicie? Zapytaj, co on o tym myśli, może też ma jakieś propozycje? Może wspólnie zdecydujecie się na jakieś reguły?

Życzę Ci tylko szczęścia, bo naprawdę Ci się należy.

Tak jak pisała busiu komunikacja w związku jest bardzo ważna, czyli tak samo jak wcześniej już pisałam ci trzeba z nim porozmawiać o tym co boli, co się czuję bez żadnego wstydu i mam nadzieję, że wtedy można będzie rozwiązać to co niepokoi Cię w Waszym związku i zaczniesz odczuwać pełną satysfakcję. To dobrze, że nie fochasz się, tylko mówisz, gdy coś Ci nie pasuje. To jest bardzo istotne. Dzięki temu można rozwiązać naprawdę wiele związkowych problemów.

Jeżeli mówi, że jak będzie cieplej, będzie wiosna, to będziecie częściej wychodzić, to może i tak będzie. Sama w zimie, to nawet cały tydzien ostatnimi czasy przesiadywałam w domu, wcale nie miałam ochoty wychodzić na ten mróz i doszło lenistwo. Dobrze, że myśli on także o jakiś zmianach.

Wiesz co, dobrze, że w sprawach zwierzania się itp stosujesz zasadę: " Nic na siłę" . Wiadomo, my kobiety często chcemy wiedzieć wszystko o partnerach z detalami, bo inaczej czujemy się czesto mniej ważne i niedocenione, ale dobrze, że rozumiesz go. Kiedyś czytałam historię dziewczyny, która także była bardzo zamknięta w sobie, nie lubiła nawet najbliższym własciwie się zwierzać, żyła w swoim świecie, lecz, gdy poznała chłopaka, to zmieniło się. No ale oczywiście to przyszło z czasem, bo wiadomo, jak ktoś jest taki zamknięty w sobie, to nie odblokuje się od razu, potrzebuje na ten proces czasu, czasami dużo czasu. No i ważne było to, że facet był wyrozumiały, nie naciskał. Tak samo Ty - gdybyś napierała, to pewnie on jeszcze bardziej zamknąłby się w sobie ( tak jak sama juz zauwazylas w tym co napisalas ) , tak to już jest z ludzką psychiką. A że jednak jestes wyrozumiała, nie naciskasz, to myslę, że są duże szanse, że bedzie Ci mówił coraz więcej. Tu przychodzi też kwestia tego, że faceci jak np mają gorszy dzień, odniosą porażkę, to zazwyczaj nie chcą o tym mówić, wolą sami to zaanalizować i rozwiązać problem niż dzielić się tym ze swoją kobietą. Natomiast kobiety często napierają na faceta, bo znowóz one, gdy mają fatalny dzień od razu to facetowi komunikują, bo są z natury bardziej emocjonalne. Najważniejsze to rozumieć siebie nawzajem i pamiętać, że mimo wszystko kobiety i mężczyźni różnią się w swojej naturze, dzięki znajomości tych mechanizmów możemy lepiej dogadać sie z facetami np

A teraz w ogóle macie kontakt telefoniczny codzienny ? No bo pogubiłam się, ale chyba pisałaś, że w końcu tak w ogóle widać , że Wasz związek nie należy do najłatwiejszych, ale zależy Tobie, jemu pewnie też, tylko po prostu ma inny charakter, więc można się dogadać, nie trzeba kapitulować, wiadomo
Mam nadzieje, ze wszystko sie ulozy

Rozumiem, a jak dla mnie moglaby byc tylko wiosna, a nie wszystkie 4 pory roku, bo wtedy jest wg mnie najfajniej No, ale coz.. ponoc do wszystkiego mozna przywyknac Zime tylko lubie w tym aspekcie, ze lubie ogladac jakies sporty zimowe czasem albo sama pojezdzic na lyzwach, ale juz dawno nie jezdzilam, wlasnie te lenistwo.

Ok to dobrze, jak mowilam mozliwe, ze z czasem bedzie zwierzal sie bardziej, dobrze, ze nie naciskasz, tak trzymaj.

Ok fajnie, jesli ktoregos razu zostanie u Ciebie na noc, skoro macie mozliwosc, to jasne, korzystajcie   Wlasnie, tak jak pisalam, mysle ze miedzy Wami nie wszystko stracone i pewnie bardzo sie kochacie, dobrze, ze Ty tez w ogolnym rozrachunku uwazasz, ze jest ok i bardzo ci na nim zalezy i widzisz, ze jemu tez.
To fajnie, ze macie kontakt codzienny, to wazne w sumie dla wielu ludzi, to takie mile, niby sie nie widzicie, ale chociaz kontakt jest Dzieki temu latwiej przetrwac rozlake
Poza tym nawet uslyszec cudowny glos ukochanego - bezcenne

Jak pisalam, mam nadzieje, ze wszystko sie ulozy, ale widze , ze malymi kroczkami zmierza ku dobremu

Jak się układa?
Widzieliśmy się w środę, a w najbliższym czasie spotkamy się dopiero w piątek ;/
Mam za sobą kilkudniowy wyjazd do rodziny więc nasze kontakty były dosyć mocno ograniczone. Jednak wczoraj wieczorem porozmawialiśmy sobie przez telefon tak jak wcześniej i czułam się świetnie.
Nadal nie wiem jaki ma problem, w sumie to nie pytałam od mojego ostatniego postu. Nie chcę naciskać, nawet o tym nie myślę. Jednak chciałabym aby spotkania były częstsze...

Sprawa z chłopakiem polepszyła się ? Jestem po prostu ciekawa i zycze Ci jak najlepiej

Nie zrobiłaś nic złego, przecież kochasz swojego faceta, nie tego nowego, a z tamtym pisałaś koleżensko, nie ? No, ale oczywiście jakby ten nowy coś więcej, to nie pozostawiaj mu złudzeń   No, ale pewnie już skapnął się, że Ty zajęta.
Twój chłopak może poczuł pewne ukłucie zazdrości, ale z jednej strony, to pozytywnie, bo może dzięki temu Wasz związek rozkwitnie, a tego życzę
To może być tak zwana - pozytywna zazdrość, która zmotywuje do działania.
Fakt , spotykacie się nadal raz na tydzień, ale skoro spotkania są dużo lepsze, to myślę, żewtedy częstotliwość nie ma tak znaczenia. Lepiej raz na tydzien i super spotkanie niż codziennie i nudzić się razem , tak naprawdę - moim zdaniem.
To dobrze też, że Twój facet się choć trochę otworzył. Oby tak dalej !
Pozdrawiam serdecznie

Ale typ   Już by Cię pod ołtarz ciągnąl
No cóż, nie jest to dobre, że interesujesz się innymi, lecz prawda jest taka, że Twój obecny związek chyba nie ma sensu, z tego co piszesz.
Nie chodzi o to, że nie pracuje, bo jak jest zaradny, to sobie poradzi, ale On Ci wcale nie poświęca czasu !
No dobra, ja też nie widzę się często z facetem, ale raz na tydzień lub raz na 2 tyg obowiązkowo, teraz nie widzę 3 tygodnie, ale na nockę zostanie u mnie. Nie wyobrażam sobie nie widzieć Go miesiąc, gdybyśmy mieszkali tak blisko jak Wy. A my mamy do siebie 40 - 50 km.
Nie wiem, ja mam wrażenie coraz bardziej, że to nie jest chłopak dla Ciebie, że marnujesz się przy Nim .. Ale może to tylko wrażenie.

Czasami też tak myślę, ale następnego dnia budzę się rano i można powiedzieć, że na nowo się w nim zakochuję Przypominam sobie nasze rozmowy, wyprawy (bo było ich kilka, co prawda z wielkim problemem ale jednak). Nie miałam wcześniej w nikim takiego towarzysza. Być może jest moim towarzyszem na całe życie. Może to syndrom kobiety kochającej za bardzo?

Świetnie ujęłaś temat. Oprócz tego, że zajmuje go ten remont to jeszcze również komputer pochłania jego uwagę. Ze względu na kierunek studiów - elektronika. Ja skończyłam w LO klasę informatyczną, ale niewiele mi z tego zostało Lubi majsterkować, naprawiać komputery, jakieś wzmacniacze i inne tego typu rzeczy o których ja nie mam pojęcia Paradoksalnie jest to dla mnie zaletą, że orientuje się w elektronicznych zabawkach. Czasami opowiada mi o tym i szczerze imponuje mi to, bo nie jest facetem bez zainteresowań i nie studiuje dla samej idei studiowania. Tylko właśnie przez to nie ma czasu. Mówi, że czasami sobie zagra. Nie mam powodów, żeby jemu nie ufać. Twierdzi, że potrafi to kontrolować. Fakt, kilka razy gdy był u mnie dzwonili kumple, że mogą sobie pograć. Ale on odmawiał i nie wychodził wcześniej ode mnie. Tylko nie wiem, gdzie jest ta zdrowa granica gier komputerowych. A Twój chłopak gra?
Faktycznie mieszkacie naprawdę bardzo blisko siebie, więc to trochę jest dziwne z jego strony.

Wspominasz o snowboardzie, gitarze, samochodach. Mój chłopak niestety zajmuje się głównie komputerami i.. remontem. Zero jakichkolwiek innych zainteresowań. Fakt, zimą lubi chodzić na lodowisko. Chciałam abyśmy poszli razem, to nigdy nie był to dobry dzień. Wędrówki górskie, ale gdybym ja nie zaproponowała jakiejś trasy to nigdzie byśmy nie poszli. Po tym roku naszej bliższej znajomości zrobił się po prostu... nudny pod względem spędzania wolnego czasu. Niestety muszę to stwierdzić. O ile rozmowy są świetne, to niestety jakiekolwiek wyjścia są dla niego trudne do przyjęcia.
Wiem, że ten związek nie ma dłuższego sensu. Może gdybym ja także była domatorką, to stworzylibyśmy sobie przytulny kącik i byłoby nam razem dobrze przez całe życie. Ale ja lubię żyć aktywnie. Może niekoniecznie imprezy, ale wyjście w góry, kajaki, basen. Jakieś życie poza domem. Muszę przemyśleć sobie to wszystko.

Muszę się wygadać To będzie chyba najlepsze miejsce.
Z moim chłopakiem nie jest najlepiej, tzn. nie kłócimy się. Ale ja po 14 miesiącach związku czuje, że to nie jest "to". Owszem jest czuły, troskliwy itd. Ale nigdzie nie wychodzimy. Przez wakacje widzieliśmy się tylko przez godzinę - mimo że mieszkamy 30 km od siebie. On nie ma czasu. Ja mogę zrobić wszystko żeby się z nim zobaczyć, mimo że pracuję. Właśnie, praca. Można powiedzieć, że moja wymarzona, zgodna z kierunkiem studiów, mimo że idę teraz dopiero na trzeci rok. Pracuję praktycznie z samymi facetami. Tzn, nie bezpośrednio. Bo w biurze jestem tylko z kierowniczką i starszym panem, ale spotykam dużo mężczyzn, bo moja praca nie wiąże się tylko z pracą biurową, ale także z pracą na terenie zakładu. W sensie coś zmierzyć, narysować. Także poznałam już sporo facetów. Tylko tak się zastanawiam, gdzie podziali się wysocy faceci. Ja nie jestem mała - mam 175 cm wzrostu, a poznaje facetów o ile nie niższych, to mojego wzrostu. Jeden próbował się ze mną umówić, tylko że jest mojego wzrostu. Już byłam w takim związku, głupio się czułam gdy szłam obok niego w szpilkach. Także raz odmówiłam, później byłam u chłopaków na warsztacie po jakieś papiery, a on znowu tym razem publicznie zapytał czy wyskoczymy na jakieś piwo. Odpowiedziałam, że to raczej niemożliwe. On na to: "chłopak ci zabrania?", odpowiedziałam: "można tak powiedzieć." A on: "jakiego ja mam pecha, która mi się spodoba to zajęta." Wtedy gdy pierwszy raz chciał wyjść na piwo, to odrazu powiedziałam że mam chłopaka. Nie byłoby to problemem, ale słyszało to wielu facetów i pewnie ta wieść się rozniesie, że zajęta jestem. A mój związek zmierza ku końcowi.
Poznałam jeszcze takiego jednego, który jest wysoki i dobrze mi się z nim rozmawiało. Jednak ma biuro w całkiem innym budynku i widziałam się z nim jak do tej pory tylko trzy razy. Za pierwszym razem rozmawialiśmy tak dłużej, tylko ktoś zadzwonił i musiał wracać. Niestety nasze zadania się nie pokrywają i nie mamy wspólnych "interesów" w firmie.
Mam nadzieję, że jeszcze go spotkam. Umowa kończy mi się w przyszłym tygodniu i jeszcze nie wiem na pewno czy zostanę. Były już wstępne rozmowy i są zainteresowani dalszą współpracą, ja tym bardziej Wszystko zależy od planu zajęć. Chciałabym zostać, żeby nawiązać z nim bliższy kontakt.
A mój obecny chłopak? Październik i będzie koniec. Teraz nie możemy się spotkać, bo on nie ma czasu, a nie chcę zrywać przez kom.
Odrazu lepiej się czuję Niestety teraz nie mogłam się spotkać z moją kumpelą od pogaduszek.

No po tym co napisałaś, to rozstanie chyba nieuniknione.
Rozumiem rzadsze spotkania, gdy naprawdę jest ten brak czasu, ale gdy ludzie mogą i z raz na miesiąc lub raz na dwa, to jest masakra.
Nie dałabym rady w takim związku.

Co do tego, że wybierasz wyższych, to hmm Twoja sprawa, ja miałam niższego i było ok , ale pewnie to zależy od osoby .

Ja nie rozumiem, co złego jest w posiadaniu "wymagań" dotyczących ewentualnego partnera. Dla różnych ludzi ważne są różne rzeczy: wzrost, wygląd, wiara, status społeczny, cechy charakteru... W ogóle nie uważam za naganne szukanie partnera jak najbardziej zbliżonego do ideału, czy to pod względem fizycznym, czy psychicznym. A może Ty, kaisa_malene, bierzesz każdego, bez względu na jego wygląd, poglądy, przeszłość? Szczerze wątpię.

Ja np. zwracam uwagę na to, czy facet ma ładne dłonie i męski głos. Czy moje wymagania też pozbawią mnie możliwości znalezienia "porządnego" (czytaj: bylejakiego?) faceta i zaznania szczęścia?

Wcale nie czuję się tak jakbyś mi pojechała Ja dokładnie kilka razy pisałam już na forum, że nie jest ważny wygląd. Plastuś był niski Na początku byłam przekonana, że jest facetem z którym nigdy nie stworzę związku. Spotykaliśmy się przez jakieś 9 miesięcy tak po prostu na piwo, porozmawiać Aż się zakochałam. Właśnie byłam z nim, bo świetnie się rozumieliśmy, mieliśmy sporo pomysłów na swój czas. Wyjazdy, wyjścia. Nie przeszkadzało mi to, że wygląda tak, że inne nawet by nie spojrzały, bo nie miał dyskotekowego wyglądu. Ale mamy swoje wspomnienia, które czasami wspominamy gdy "spotkamy" się na gg. Z tym obecnym nie mam takich wspomnień, tzn. są ale znikoma ilość. Także nie jest jakiś wyjątkowo przystojny. Brzuszek ma i to całkiem spory, czasami już do fryzjera mógłby pójść bo włosy są już zdecydowanie za długie. Ubiera się strasznie. Nie chodzi mi o brak markowych ciuchów, ale o to że są one brudne i już bardzo zniszczone a on je zakłada. Ale coś mnie przy nim trzyma. Chyba to, że ma jaskrę. Wiem dziwnie brzmi. Ale ja kiedyś też byłam chora i zastanawiałam się, czy kiedykolwiek ktoś będzie ze mną. Dlatego nie chcę aby on się tak czuł. Tylko, że ja z tego wyszłam i mam taką radość życia, a on wogóle. Gdy rozmawiamy wieczorem pytam co słychać, on odpowiada jedynie: "w porządku". Nic więcej. Gdy się spotykaliśmy mieliśmy więcej tematów do rozmów. Wiem, że jak się zobaczymy w październiku i mnie przytuli, to odpłynę i miną mi myśli o rozstaniu. Zresztą zobaczymy.

Moje wymagania nie są jakoś wyjątkowo restrykcyjne. marzy mi się chłopak wyższy ode mnie. Gdybym miała 155cm wzrostu, to wystarczyłoby gdyby miał 160-170cm, ale ja mam 175cm. Napisałam poprzedniego posta właśnie ze względu na to, że ostatnio spotykam praktycznie samych niskich facetów, a ja też nie jestem jakoś wyjątkowo wysoka.
Charakter jest bardzo istotny. Czuły, troskliwy, opiekuńczy itd. Ale jeszcze ważne jest aby chciał aktywnie spędzać czas. Dobrze by było gdyby miał zainteresowania, jakiś cel w życiu, był ambitny. Niektórzy żyją po prostu z dnia na dzień, niczym się nie interesują, nic ich nie obchodzi.
Mój chłopak ostatnio jak mu powiedziałam, że odbyły się pierwsze rozmowy na temat przedłużenia mojej umowy odpowiedział: "dobrego niewolnika przecież się nie wypuszcza." Szczęka mi opadła A on nigdzie nie pracuje. Fakt pracuję dużo, ale jestem teraz dopiero na trzecim roku i mam pracę o jakiej marzyłam. Zdobywam doświadczenie, tylko jeszcze zarobki nie są wymarzone. Ale wszystko jest do dopracowania.
Tego posta pisałam właśnie przed pracą.

Małgorzatka: ok, teraz bardziej rozumiem. Wiesz, nie mówię, że wygląd w ogóle nie jest istotny. W sumie postanowiłam sobie, że mój następny facet będzie przystojny, bo z moich poprzednich tylko jeden był. Zawsze zwracałam uwagę na charakter, nie na wygląd. A teraz postanowiłam mieć jedno i drugie :D Z tym, że nie określiłam sobie co oznacza "przystojny". Przede wszystkim chciałam, żeby trochę bardziej dbał o swój wygląd. Dlaczego to tylko faceci mają mieć przyjemność z patrzenia na kobiety, a nie odwrotnie? :P Toteż podoba mi się, że umie się fajnie ubrać, czy ułożyć włosy, nie wkładając w to jednocześnie specjalnego wysiłku. Bo lalusia z kolei bym nie zniosła, takiego, który przesiaduje w łazience więcej niż ja.

Jeśli chodzi o Twojego faceta: nie bądź z nim z litości. Jeśli nie chcesz z nim być, to po prostu mu to powiedz. Inaczej go krzywdzisz jeszcze bardziej. Ale jeśli masz wątpliwości, to może lepiej dać Wam jeszcze jedną szansę?

Już Ci mówię co jest złego w kierowaniu się wyglądem przy wyborze partnera: partner to osoba, z którą spędza się czas, później mieszka i zakłada rodzinę, a nie tylko na niego patrzy. Trzeba podejmować wspólne decyzje etc. Jeśli wybierasz partnera głupiego, a przystojnego, to możesz sobie na niego popatrzeć, ale w żadnym wypadku nie wyjdzie wam wspólne mieszkanie itd. I nigdzie nie napisałam, że np. dla mnie wygląd, czy status społeczny nie jest ważny. Napisałam jedynie, że dla ludzi pustych te kwestie są najważniejsze.

Tak rzuciłam standardowym ideałem, bo wielu facetów by pewnie chciało, by ich kobieta tak wyglądała. Więc pytam, czy Ty sama jesteś oszałamiająco piękna (już nieważne, czy blondynka, czy ruda, czy cokolwiek), że wymagasz od innych posiadania pewnych cech zewnętrznych? A co, gdyby Twój facet nie był włochaty na przykład? Nie zakochałabyś się w nim? A gdyby nagle pod wpływem choroby zmieniła mu się barwa głosu? Twoje uczucia względem jego by się zmieniły?

I wiesz, takie kierowanie się własnymi ideałami bywa niebezpieczne, bo kto powiedział, że my sami wiemy co jest dla nas najlepsze? Tak naprawdę nie dowiesz się, póki nie spróbujesz. Jak już wspominałam, byłam przekonana, że potrzebuję innego faceta, mój "ideał" sporo odbiegał od tego, co prezentuje mój obecny chłopak. Ja też sporo odbiegałam od jego "ideału". I nagle się okazało, że oboje się myliliśmy. Życie samo weryfikuje takie kwestie, więc nie warto się upierać przy swoich pierwotnych założeniach na siłę. Ale skoro jesteś ze swoim chłopakiem szczęśliwa, to ok, życzę Wam szczęścia.

Mam 163cm, więc jestem dosłownie minimalnie niższa. Jak założę wysokie obcasy na platformie to mam i 10cm przewagi nad nim. Nie no, rozumiem, że Twoja perspektywa jest nieco inna. Mój facet nawet dla mnie wydaje się bardzo niski, bo jestem przyzwyczajona do facetów o głowę ode mnie wyższych. I nigdy mi się taki typ urody nie podobał, w sensie: niski i szeroki w barach. Zawsze preferowałam wysokich, szczupłych facetów. Ale cóż, teoria niekoniecznie sprawdza się w praktyce Nie mówię: jakieś preferencje każdy ma, jakiś ideał w głowie, ale w prawdziwym życiu niekoniecznie to ma znaczenie, bo się po prostu zakochasz i nagle się okaże, że te wszystkie wymogi to o kant dupy potłuc No i właśnie: zapach jest bardzo istotny. Nawet ważniejszy dla mnie od wyglądu.

Może to tylko chwilowa niechęć? Czasem tak się zdarza, kiedy pojawiają się problemy. Ale jeśli nie: nic na siłę. Jeśli uczucie się wypaliło to nie ma już raczej sensu tego ratować.

Dziękuję Truskaweczko za zainteresowanie
Zaczął się nowy rok akademicki i nieco się polepszyło. Tzn. spotkaliśmy się porozmawialiśmy, poszliśmy na małą wyprawę w góry. Niestety spotkania nie były zbyt długie. W tym tygodniu jeszcze się nie widzieliśmy.
Wiedziałam, że jak mnie przytuli to zmięknę... Powtarza, że kocha itd. Zauważyłam w nim pewną zmianę. Jest dużo weselszy i bardziej skory do żartów. Zapytałam co się stało przez wakacje, skąd taka zmiana. Odpowiedział, że jest bardziej szczęśliwy bo rozwiązał pewne problemy. Niestety ja nic o nich nie wiem. Jutro być może się z nim spotkam, to spróbuję wyciągnąć to od niego.
Już sama nie wiem, co o tym wszystkim myśleć...
Do pracy wracam od poniedziałku, będę miała mniej czasu na spotkania. Pewnie ten który pojechał w delegację jeszcze nie wrócił.
Spotkałam też przypadkiem na mieście innego kolegę z pracy, który już raz proponował mi spotkanie. Odpowiedziałam, że nie bo mam chłopaka. Teraz ponowił propozycję, abyśmy się spotkali tak bez stresu, na luzie jako znajomi. Fakt dobrze mi się z nim rozmawia, ale nie pociąga mnie więc nic z tego nie wyjdzie. Poszłabym na to spotkanie nawet mówiąc o tym chłopakowi. On się nie przejmie, bo w końcu nie jestem w więzieniu-tak mówi.
Jutro o ile się spotkamy, spróbuję poważnie z nim porozmawiać.