Była kochanka mojego ex prosi o kontakt

Witajcie.
Moja historia jest niby prosta, ale składa się z tylu nachodzących na siebie wątków, że trudno ją streścić :-(
Spróbuję trzymać się jednego:
przez ostatni rok mojego 6-letniego związku z facetem, którego - muszę przyznać szczerze - bardzo kochałam (teraz nie wiem, czy to była czysta miłość, czy już uzależnienie...), on mnie zdradzał. Dowiedziałam się o tym długo po rozstaniu, od niego. Chciał być szczery (nie wiem, po co...), ale przede wszystkim chyba chciał się oczyścić z wyrzutów sumienia. Mógł sobie darować... Ponoć były to czysto seksualne potrzeby, żadnych uczuć. Ponoć (jak można tak mówić???) mnie kochał i nie chciał się rozstawać, ale ponieważ nie dostawał tego, co chciał i w potrzebnej ilości... No cóż...
W każdym bądź razie jego 2. kochanką (zdradził mnie z 2 kobietami) była dziewczyna jego najlepszego przyjaciela. Z którą ja też, rzecz jasna, w jakiś sposób się przyjaźniłam. Jasne, nie była to przyjaźń od serca, ale bliska znajomość między kobietami. Zwierzałam jej się ze swoich problemów w związku, ona ze swoich. Ja jej mówiłam, że źle się między nami dzieje, ona mnie pocieszała, a teraz się okazało, że i od niego wysłuchiwała takich zwierzeń, i doradzała mu coś zupełnie innego, niż mi... Szkoda słow. W każdym bądź razie przespali się ze sobą kilkakrotnie. Ponoć za pierwszym razem go uwiodła (on się zwierzał, jak się od siebie oddalamy, wiecie - dziewczyna go nie rozumie i wcale ze sobą nie śpią... a ona skorzystała z okazji, żeby go "pocieszyć") - załóżmy, że to prawda. Następnych spotkań już nie da się jednak wyjaśnić (jego słowa: skoro raz się to stało, i to tylko fizycznie, to już można było kilka razy... Bez komentarza).
Wcześniej mówiłam sobie, że bez znaczenia, kto to był - skoro nasz związek się rozpadał, to i tak by zdradził.
Teraz, z perspektywy czasu myślę, że gdyby ona zachowała się inaczej - jego nie uwiodła i każdemu z nas dodała siły o walkę, może udałoby nam się przetrwać kryzys. A ona nieodwracalnie zniszczyła nasz związek.
Wyobraźcie sobie, że ona teraz bezustannie do mnie pisze i chce się spotkać, pogadać. Znając ją, myślę, że również dla niej spanie z moim ex nic dla niej nie znaczyło i chciałaby wrócić do naszej "koleżeńskiej" relacji. Że tamto uważa za nieistotne i nie widzi przeszkód w znajomości ze mną.
A mi się nóż w kieszeni otwiera. Na razie zignorowałam jej prośby. Na kolejne pytanie, czy możemy spotkać się na kawę, na razie nic nie odpowiedziałam. Miałam odpisać tylko "Nie", ale generalnie korci mnie, żeby odpisać jej bardzo niecenzuralnie. Chcę zachować klasę - jeszcze ani razu żadnemu z nich nie zrobiłam awantury, zachowałam się spokojnie, żeby nie powiedzieć wyrozumiale... Przyjęłam na siebie część winy (rozpad związku to w większości wina obu partnerów), ale chyba już trochę ochłonęłam i coraz bardziej winię tych dwoje za rozbicie czegoś, co przecież było bardziej wartościowe niż kilkakrotne przespanie się z tanią... no właśnie.
Nota bene, ona zdradzała swojego byłego (tego najlepszego przyjaciela mojego ex - rzecz jasna już się nie przyjaźnią... teraz ja mam z nim lepszy kontakt - no tak, zdrady łączą...) na prawo i lewo, on zdawał się tego nie widzieć, ale dla mnie i mojego ex to było oczywiste. Dlatego dla niego było to chyba coś jak burdel za darmo...
Jak mam się zachować? mam sobie ulżyć i napisać, co o niej myślę? Czy być twardą aż do końca i ignorować? Ach, jak ja bym się na niej choćby słownie wyżyła... Poradźcie, nie chcę działać pod wpływem emocji. Choć od ostatniego jej zapytania minął już chyba tydzień, we mnie wciąż coś buzuje...