Czy warto wrócić?

Cześć,

Po dość ciężkim rozstaniu podniosłam się i zaczęłam układać sobie życie na nowo bardzo sobie chwaląc zmiany.
Po koniec grudnia ubiegłego roku zaczęłam się z kimś spotykać, ale w lutym stwierdziłam że jednak nie ma miedzy nami chemii, chociaż on się bardzo się starał.
W lutym ojciec mojego dziecka stwierdził że bardzo by chciał żebyśmy jeszcze raz spróbowali.
Tu by było ok gdyby nie to, że on nie radzi sobie z tym, że ja spotykałam się w tym czasie z kimś innym. Żeby nie było wątpliwości były podjąć decyzję że chce się ze mną rozstać w lutym 2024 a spotykać się z M zaczęłam się w 2025 roku.

I gdzie jest w tym problem, w tym, że były ( z nadzieją na obecny) czasem potrafi powiedzieć bo Ty się z nim spotykałaś ..

Samba napisał/a:

Na twoim miejscu zadałabym sobie pytanie takie, co masz zyskać tym ponownym wejściem w związek z ojcem dziecka. Co zyskujesz, a co tracisz.

"Zyska" ileś tygodni/miesięcy gdy przemocowy partner będzie z siebie wychodził, żeby ją znowu wciągnąć w to, co było. Będzie wręcz wspaniale, cudownie i fenomenalnie, na górze róże, na dole fiołki i oczywiście ona uwierzy, że on się zmienił oraz zrozumiał.  To się nazywa w związkach z przemocą  "okresem miodowego miesiąca". Znane, opisane.
Co straci - kolejne miesiące bądź lata życia. Bo przemoc w tym związku wróci.

W nawiązaniu do przedmiotowego pytania "Czy warto wrócić?" powiem, że jeśli na forum, to o ile masz ochotę, to śmiało, wbijaj. I tyle, tylko tyle, a może aż tyle.

A on  je odszedł do innej?

No to już wiesz, Wieka. Była przemoc i to podręcznikowa.
A skrzywdzone dziecko, tak przy okazji, to się tatusia bało, choć dziecka palcem nie tknął i przemocy fizycznej wobec dziecka nie stosował.

Im bardziej ja zaczęłam żyć jako bardzo niezależną kobieta tym bardziej on zaczął dostrzegać to co widział kiedyś.
Pomiędzy nami nigdy nie było bliskości czy czułości on po prostu nie potrafi
Nie potrafi przytulić zbudować czułości może z inną kobietą potrafi ze mną nie.
W jego ocenie jeśli dochodzi do współżycia to jest ok i kobieta nie powinna narzekać.
Nigdy nie chodziliśmy na randki, bo nie nazwę randką wyjścia ze znajomymi albo rodzinnego wyjścia
Niestety on rolę kobiety i mężczyzny relacje widzi na poziomie lat 30 ubiegłego stulecia, na wsi, czyli wspólna egzystencja.

Co było z innym nie tak bo Bert pytał, po prostu jeśli mi nie robiło różnicy czy się spotkamy czy pójdę na siłownię to chyba raczej nie jest pozytywna wiadomość. Myślę, że pociąg do niego nie był aż tak duży jak być powinien.
Może byłam zbyt wyprana z uczuć i nie umiałam się zaangażować.

Powrót do mojego byłego to porostu wygoda czyli życie razem bo we dwoje łatwiej i na tym koniec.
Nie przewiduje wspólnego zamieszkania, więc raczej to będzie bardzo bardzo powolna próba odtworzenia, relacji dwójki współlokatorów.

minnie.89 napisał/a:

Im bardziej ja zaczęłam żyć jako bardzo niezależną kobieta tym bardziej on zaczął dostrzegać to co widział kiedyś.
Pomiędzy nami nigdy nie było bliskości czy czułości on po prostu nie potrafi
Nie potrafi przytulić zbudować czułości może z inną kobietą potrafi ze mną nie.
W jego ocenie jeśli dochodzi do współżycia to jest ok i kobieta nie powinna narzekać.
Nigdy nie chodziliśmy na randki, bo nie nazwę randką wyjścia ze znajomymi albo rodzinnego wyjścia
Niestety on rolę kobiety i mężczyzny relacje widzi na poziomie lat 30 ubiegłego stulecia, na wsi, czyli wspólna egzystencja.

Co było z innym nie tak bo Bert pytał, po prostu jeśli mi nie robiło różnicy czy się spotkamy czy pójdę na siłownię to chyba raczej nie jest pozytywna wiadomość. Myślę, że pociąg do niego nie był aż tak duży jak być powinien.
Może byłam zbyt wyprana z uczuć i nie umiałam się zaangażować.

Powrót do mojego byłego to porostu wygoda czyli życie razem bo we dwoje łatwiej i na tym koniec.
Nie przewiduje wspólnego zamieszkania, więc raczej to będzie bardzo bardzo powolna próba odtworzenia, relacji dwójki współlokatorów.

Nie wiem czy ktokolwiek miałby u Ciebie szanse. Bo miejsce chyba zajete wciąż bylo.

Minnie zrobisz jak uważasz. Wygoda, zycie razem - ja rozumiem. Ale na poczatku tej wypowiedzi napisałaś ze on nie umie razem. Ty po prostu nigdy z tego nie wyszłaś. Tak myślę. Głupie słowo ale "nie przepracowalas".

Jak sie zdecydujesz wrocic to sugeruje duza czujność i przemyślenie i ustalenie sztywnych, niepodlegających dyskusji, negocjacjom i rozwazaniom granic ktore z automatu kończą WSZYSTKO. Te granice musisz znać Ty i on.

A poza tym odradzam powrót. Ładujesz sie w problemy

Im bardziej ja zaczęłam żyć jako bardzo niezależną kobieta tym bardziej on zaczął dostrzegać to co widział kiedyś.
Pomiędzy nami nigdy nie było bliskości czy czułości on po prostu nie potrafi
Nie potrafi przytulić zbudować czułości może z inną kobietą potrafi ze mną nie.
W jego ocenie jeśli dochodzi do współżycia to jest ok i kobieta nie powinna narzekać.
Nigdy nie chodziliśmy na randki, bo nie nazwę randką wyjścia ze znajomymi albo rodzinnego wyjścia
Niestety on rolę kobiety i mężczyzny relacje widzi na poziomie lat 30 ubiegłego stulecia, na wsi, czyli wspólna egzystencja.

Co było z innym nie tak bo Bert pytał, po prostu jeśli mi nie robiło różnicy czy się spotkamy czy pójdę na siłownię to chyba raczej nie jest pozytywna wiadomość. Myślę, że pociąg do niego nie był aż tak duży jak być powinien.
Może byłam zbyt wyprana z uczuć i nie umiałam się zaangażować.

Powrót do mojego byłego to porostu wygoda czyli życie razem bo we dwoje łatwiej i na tym koniec.
Nie przewiduje wspólnego zamieszkania, więc raczej to będzie bardzo bardzo powolna próba odtworzenia, relacji dwójki współlokatorów.

Im bardziej ja zaczęłam żyć jako bardzo niezależną kobieta tym bardziej on zaczął dostrzegać to co widział kiedyś.
Pomiędzy nami nigdy nie było bliskości czy czułości on po prostu nie potrafi
Nie potrafi przytulić zbudować czułości może z inną kobietą potrafi ze mną nie.
W jego ocenie jeśli dochodzi do współżycia to jest ok i kobieta nie powinna narzekać.
Nigdy nie chodziliśmy na randki, bo nie nazwę randką wyjścia ze znajomymi albo rodzinnego wyjścia
Niestety on rolę kobiety i mężczyzny relacje widzi na poziomie lat 30 ubiegłego stulecia, na wsi, czyli wspólna egzystencja.

Co było z innym nie tak bo Bert pytał, po prostu jeśli mi nie robiło różnicy czy się spotkamy czy pójdę na siłownię to chyba raczej nie jest pozytywna wiadomość. Myślę, że pociąg do niego nie był aż tak duży jak być powinien.
Może byłam zbyt wyprana z uczuć i nie umiałam się zaangażować.

Powrót do mojego byłego to porostu wygoda czyli życie razem bo we dwoje łatwiej i na tym koniec.
Nie przewiduje wspólnego zamieszkania, więc raczej to będzie bardzo bardzo powolna próba odtworzenia, relacji dwójki współlokatorów.

WesołaDziewczyna007 napisał/a:

Ok, to będę na tak, żeby dodać dyskusji koloru.
Macie razem dziecko, więc może to być dla waszej trójki zdrowsze psychicznie.
Żadne z was nie znalazło sobie nikogo, więc cos jest na rzeczy.
Finansowo wyjdziecie na tym na plus. Zamiast alimenty, sądy, to już macie wspólny majątek i dalej żyjecie.
Twoi rodzice, dziadkowie i pradziadkowie żyli w dokładnie takim samym układzie. Mit miłości romantycznej to tylko mit. Na tym forum jest wiekszość po co najmniej dużych kryzysach, rozwodach, w patchworkach, albo nawet nieuświadomionych zdradach. No nie da się do tej grobowej deski być 100% szczesliwym z jedną osobą.

Brawo, Smutna, widać że sposób, w jaki ofiary przemocy racjonalizują swoje decyzje o powrocie do sprawcy masz opanowany, oszczędziłaś Minnie pisania. Brawo bez ironii.
Mała uwaga - w tym konkretnym przypadku nie ma mowy o wspólnym majątku ani alimentach czy sądach. Pan się nie ożenił i oszczędził sobie prawnych kłopotów. Opiekę nad wspólnym dzieckiem mają ustaloną aktem notarialnym, naprzemienną bez alimentów, wspólnego majątku brak.

minnie.89 napisał/a:

To jets tak, ja decyzję podjęłam.
Nie mieszkamy razem więc jest łatwiej.
Na dziś nie widzę możliwości powrotu.
Jeśli zgodzi się na terapię dla par, żeby umówić zobaczyć co nie działało bo nie wierzę, że nagle miłość wróciła.
Myśle, że on nie spodziewał się że może być ktoś mną zaintersownay a wcale ich nie było i nie jest mało, bo ja można się intersować kimś kto w jego ocenie jest zerem. Sam się przyznał, że mnie nie szanował, że często ubliżał mi specjalnie, że tego żałuję, ale trochę ja nie umiem mu wybaczyć.
Nie umiem przekroczyć progu jego domu bo widzę miejsce z którego w dantejski sposób mnie wyrzucił i on to wie że nie ma możliwości żebym zamieszkała u niego, co go wręcz drażni.

Minnie szkoda mi Ciebie. Tak po ludzku, po prostu szkoda.

P.S.
"ale trochę ja nie umiem mu wybaczyć. "

Czyli wpędzanie Cię w poczucie winy. Już na starcie.

"bo ja można się intersować kimś kto w jego ocenie jest zerem"
"on to wie że nie ma możliwości żebym zamieszkała u niego, co go wręcz drażni"

Taaa...no świetlana przyszłość przed Wami. Cud, miód i orzeszki.

Smutne to, co piszesz, Minnie.
Smutne, naiwne i tragiczne.

Nie ma z Tobą rozmowy.
Wrócisz, przekonasz samą siebie, że to przesada, że powinnaś wybaczyć oraz zapomnieć, to zracjonalizujesz, tamto zminimalizujesz, jeszcze coś wyprzesz.

Dziecka szkoda, jak zwykle. Bo dziecko niewinne.

Palec Boga napisał/a:

minnie.89 napisał/a:

To jets tak, ja decyzję podjęłam.
Nie mieszkamy razem więc jest łatwiej.
Na dziś nie widzę możliwości powrotu.
Jeśli zgodzi się na terapię dla par, żeby umówić zobaczyć co nie działało bo nie wierzę, że nagle miłość wróciła.
Myśle, że on nie spodziewał się że może być ktoś mną zaintersownay a wcale ich nie było i nie jest mało, bo ja można się intersować kimś kto w jego ocenie jest zerem. Sam się przyznał, że mnie nie szanował, że często ubliżał mi specjalnie, że tego żałuję, ale trochę ja nie umiem mu wybaczyć.
Nie umiem przekroczyć progu jego domu bo widzę miejsce z którego w dantejski sposób mnie wyrzucił i on to wie że nie ma możliwości żebym zamieszkała u niego, co go wręcz drażni.

Minnie szkoda mi Ciebie. Tak po ludzku, po prostu szkoda.

P.S.
"ale trochę ja nie umiem mu wybaczyć. "

Czyli wpędzanie Cię w poczucie winy. Już na starcie.

"bo ja można się intersować kimś kto w jego ocenie jest zerem"
"on to wie że nie ma możliwości żebym zamieszkała u niego, co go wręcz drażni"

Taaa...no świetlana przyszłość przed Wami. Cud, miód i orzeszki.

Dlatego myślę, że to się nie uda i po prostu od odpuszczę bo nie widzę sensu w tym

Śmiem twierdzić, że teraz pan ustawia się wygodniej, bo z roli partnerki Minnie całkiem dobrowolnie przechodzi do roli kochanki. Nawet na nią łożyć nie musi, sama się utrzyma, dumna ze potrafi.
Pan będzie bywał u Minnie, z obsługą full service, a równolegle może spokojnie szukać jej następczyni. Jak znajdzie to Minnie odstawi od piersi. Nie ma jak komfort codzienności. Zgrabnie to sobie wykombinował, choć nie sądzę, żeby jakoś świadomie, raczej ma naprawdę  dobrze rozwinięty instynkt.