Czy tu jest jeszcze potencjał?

Poznałem świetną kobietę na aplikacji randkowej. Zaczęliśmy pod koniec listopada ubiegłego roku. Na stałe przebywam za granica. Powiedziałem jej o tym po miesiącu pisania, była trochę zaskoczona, ale przyjęła to pozytywnie. Pisaliśmy, ze sobą bardzo długo. Świetnie się rozmawiało, podobne poczucie humoru, podobny tematy do rozmów, podejście do życia, nawet trochę charakter. Pomyślałem, że trafiłem na pokrewną dusze z którą można by spróbować czegoś poważniejszego niż tylko samą rozmowę. Spotkaliśmy się w realu tylko dwa razy. Raz w grudniu i ostatni na początku kwietnia. Choć oczywiście chciałem widzieć ją częściej i za każdym razem jak byłem w Polsce to próbowałem się z nią spotkać, lecz zawsze było "coś". Propozycja drugiego spotkania wyszła od niej, bardzo się ucieszyłem. Kilka dni przed spotkaniem zapytała mnie, czy piszą z nią tylko dlatego, że fajnie się z nią rozmawia, czy może jednak chciałbym spróbować czegoś więcej. Odpowiedziałem, że chciałbym spróbować czegoś więcej. Zdziwiło mnie to pytanie bardzo. Przed spotkaniem intensywnie ze sobą pisaliśmy "nakręcając" się na spotkanie. No i chyba to było poniekąd przysłowiowym gwoździem do trumny. Rozmowa się nie kleiła, był duży stres z obu stron i chyba wrażenie, że oczekiwaliśmy czegoś innego niż się wydarzyło na żywo. Następnego dnia zapytałem jak się czuje po spotkaniu, odpowiedziała, że ma mieszane uczucia i że ma wrażenie ze była jakaś blokada, głownie w jej głowie. Stwierdziłem, ok rozumiem to, nie naciskam, poczekam. Ale z każdym dniem dniem kontakt był coraz mniejszy. Aż któregoś dnia postanawiałem zapytać, czy coś się zmieniło od spotkania i jak ona to widzi. Odpisała, że w sumie coś zmieniło, że ma wrażenie, że zabrakło tego czegoś, że informacja o tym, że nie wiem kiedy znowu przylecę do polski i ona czuje, że to umrze w martwym punkcie, poczuła blokadę. Odpisałem, że dziękuje jej za szczerość, chciałem z nią porozmawiać o tej zagranicy i na końcu dodałem, że jeśli tego nie czuje to ma rację nie ma sensu tego ciągnąć. Odpisała, że oboje mamy problem ze wspólną komunikacja i że źle to wróży. Nie odpisałem nic. Nastała cisza z obu stron. Ale, że bardzo mi na niej zależy wiec odezwałem się do niej po kilku dniach. Napisałem, że szanuje jej zadnie i nie będę jej do niczego przekonywał, ale widzę miedzy nami potencjał i chciałbym spróbować jeszcze raz tylko na większym luzie i bez presji, dodając że jeśli jednak tego nie czuje, przyjmuje to i życzę jej wszystkiego dobrego. Odpisała, że ma mętlik głowie i nie potrafi jednoznacznie odpowiedzieć ani nic obiecać, ale nie chce też ucinać ze mną kontaktu. Odpisałem, żebyśmy zostawili to na spokojnie i zobaczyli jak to się poukłada z czasem. I od tamtej pory jest cisza. Dodam tylko, że ona była kiedyś w depresji, nie wiem dokładnie kiedy to było i była kiedyś w związku, ale o tym nie wiem kompletnie nic. Unikała tego tematu, a ja nie naciskałem. Ciężko z nią rozmawiać o emocjach, uczuciach, bo unika tych tematów. Czy tu jest jeszcze potencjał? Czy to powoli umiera? Bardzo mi zależy na niej, ale nie zamierzam uszczęśliwiać kogoś na siłę.

adek2 napisał/a:

Poznałem świetną kobietę na aplikacji randkowej. Zaczęliśmy pod koniec listopada ubiegłego roku. Na stałe przebywam za granica. Powiedziałem jej o tym po miesiącu pisania, była trochę zaskoczona, ale przyjęła to pozytywnie. Pisaliśmy, ze sobą bardzo długo. Świetnie się rozmawiało, podobne poczucie humoru, podobny tematy do rozmów, podejście do życia, nawet trochę charakter. Pomyślałem, że trafiłem na pokrewną dusze z którą można by spróbować czegoś poważniejszego niż tylko samą rozmowę. Spotkaliśmy się w realu tylko dwa razy. Raz w grudniu i ostatni na początku kwietnia. Choć oczywiście chciałem widzieć ją częściej i za każdym razem jak byłem w Polsce to próbowałem się z nią spotkać, lecz zawsze było "coś". Propozycja drugiego spotkania wyszła od niej, bardzo się ucieszyłem. Kilka dni przed spotkaniem zapytała mnie, czy piszą z nią tylko dlatego, że fajnie się z nią rozmawia, czy może jednak chciałbym spróbować czegoś więcej. Odpowiedziałem, że chciałbym spróbować czegoś więcej. Zdziwiło mnie to pytanie bardzo. Przed spotkaniem intensywnie ze sobą pisaliśmy "nakręcając" się na spotkanie. No i chyba to było poniekąd przysłowiowym gwoździem do trumny. Rozmowa się nie kleiła, był duży stres z obu stron i chyba wrażenie, że oczekiwaliśmy czegoś innego niż się wydarzyło na żywo. Następnego dnia zapytałem jak się czuje po spotkaniu, odpowiedziała, że ma mieszane uczucia i że ma wrażenie ze była jakaś blokada, głownie w jej głowie. Stwierdziłem, ok rozumiem to, nie naciskam, poczekam. Ale z każdym dniem dniem kontakt był coraz mniejszy. Aż któregoś dnia postanawiałem zapytać, czy coś się zmieniło od spotkania i jak ona to widzi. Odpisała, że w sumie coś zmieniło, że ma wrażenie, że zabrakło tego czegoś, że informacja o tym, że nie wiem kiedy znowu przylecę do polski i ona czuje, że to umrze w martwym punkcie, poczuła blokadę. Odpisałem, że dziękuje jej za szczerość, chciałem z nią porozmawiać o tej zagranicy i na końcu dodałem, że jeśli tego nie czuje to ma rację nie ma sensu tego ciągnąć. Odpisała, że oboje mamy problem ze wspólną komunikacja i że źle to wróży. Nie odpisałem nic. Nastała cisza z obu stron. Ale, że bardzo mi na niej zależy wiec odezwałem się do niej po kilku dniach. Napisałem, że szanuje jej zadnie i nie będę jej do niczego przekonywał, ale widzę miedzy nami potencjał i chciałbym spróbować jeszcze raz tylko na większym luzie i bez presji, dodając że jeśli jednak tego nie czuje, przyjmuje to i życzę jej wszystkiego dobrego. Odpisała, że ma mętlik głowie i nie potrafi jednoznacznie odpowiedzieć ani nic obiecać, ale nie chce też ucinać ze mną kontaktu. Odpisałem, żebyśmy zostawili to na spokojnie i zobaczyli jak to się poukłada z czasem. I od tamtej pory jest cisza. Dodam tylko, że ona była kiedyś w depresji, nie wiem dokładnie kiedy to było i była kiedyś w związku, ale o tym nie wiem kompletnie nic. Unikała tego tematu, a ja nie naciskałem. Ciężko z nią rozmawiać o emocjach, uczuciach, bo unika tych tematów. Czy tu jest jeszcze potencjał? Czy to powoli umiera? Bardzo mi zależy na niej, ale nie zamierzam uszczęśliwiać kogoś na siłę.

Moim zdaniem to już umarło.
Laska ma rację - po co budować coś z kimś kto na stałe mieszka w innym kraju i nie planuje powrotu do Polski?
Jej dawna depresja nie ma nic do rzeczy.

To, że napisała że nie chce ucinać kontaktu daje pewną nadzieję, ale co z tego, skoro Ty potem też milczysz? Jeśli natomiast naprawdę chcesz to kontynuować i zakładasz że gdyby się udało - wrócisz do Polski (nie za 10 lat tylko niedługo) - powiedz jej o tym.

Solaris napisał/a:

Można tylko zgadywać, ale sądząc po jej reakcji, chyba z tej mąki chleba nie będzie. 2 spotkanie i się nie kleiło a powinno chyba być lepiej niż na 1, jeśli między ludźmi jest chemia i dobre dogadywanie się.
Także nie rob sobie większych nadziei.

Tu chyba problemem nie była tylko rozmowa, ale tez chemia. Niebyło jej tyle z obu stron, żeby pchnąć to dalej. Bo jeśli dwoje ludzi czuje coś do siebie, to znajdą nic porozumienia. Nadziei nie robię, bo tez czuje ze nic z tego nie będzie. Tylko wolałbym wiedzieć konkretnie niż być w takim zawieszeniu.

Ale sądząc po opisie, z Twojej strony jakby bardzo duża jest ta chemia bo entuzjazm wielki   to przecież Twoje słowa -  świetna kobieta, bratnia dusza, chciałem ją widzieć częściej i na koniec, że bardzo zależy Ci czego dowodem ten wątek. A teraz piszesz, że z Twojej strony nie ma tyle chemii co powinno? Coś ściemniasz chyba:)
Ktoś, kto nie czuje za wiele, nie rozpływa się tak i nie zakłada wątku pisząc że bardzo mu zależy.

Odpisała, że ma mętlik głowie i nie potrafi jednoznacznie odpowiedzieć ani nic obiecać, ale nie chce też ucinać ze mną kontaktu