Wstyd mi jak cholera.

Może po coś żyje, tylko w sumie to go to nie obchodzi.

Mój kolega był zdrowym facetem, ale strasznie popadł w uzależnienie od komputera (gry), przez co co roku praktycznie zmieniał szkołę. Ukończył w zasadzie tylko szkołę podstawową przez to. Po tym mama próbowała znaleźć mu pracę, okazało się że nie może w niej długo wytrzymać, bo ma ataki paniki. Od tak praca sprawiała, że nie potrafił pracować, tylko dla niego to było ogromny stres i strach. Nigdzie nie pracuje. Po tym popadł w alkoholizm, trwało to kilka lat, co prawda poszedł na Odwyk i od 3-4 lat nie pije, ale za to ma tak zmasakrowaną wątrobę, że właściwie nie wiadomo czy nie będzie trzeba czekać na przeszczep. Na razie się bada.
Dlatego podałam ten przykład, bo jak widzisz zdrowy człowiek, który nie miał w życiu żadnych schorzeń, teraz nie może sam funkcjonować, nie może pracować i ma straszne problemy ze zdrowiem.
Ty choć się starasz znaleźć prace, w jakiś sposób funkcjonować, co naprawdę jest godne pochwały. Masz już 30lat, a zdrowy facet mógłby wziąć z Ciebie przykład, więc nie ma co tak źle o tym myśleć. Niektórzy ludzie nie mają wyboru i muszą się od początku z czymś borykać. Natomiast Ci co mają zajebiście, potrafią wszystko spierdzielić do końca życia, nie doceniając tego co mają i gdzie osoba chora, by to doceniła jak nikt inny. Nie załamuj się i choćby znajdź jakąś pasje, która da Ci radość.

Nie masz jakiegos orzeczenia o niepełnosprawności?