Pierwszy dzień w nowej pracy: sporo osób jest w moim wieku lub zbliżonym i z nimi jest luz, ale zastanawia mnie temat zwracania się do osób dużo starszych, gdy w firmie panuje zwyczaj mówienia sobie „na ty”. Macie z tym dyskomfort, czy wchodzi to naturalnie?
Ja staram się mówić możliwie bezformowo, żeby nie używać ani „ty”, ani „pan/pani”. Np. zamiast „Gdzie ty to położyłeś?” mówię „Gdzie to leży?”, zamiast „Możesz mi to wysłać?” — „Da się to podesłać?” albo „Poproszę o podesłanie”, zamiast „Zrobiłeś już?” — „To jest już zrobione?” / „Na jakim to jest etapie?”, zamiast „Kiedy będziesz?” — „Na którą mniej więcej celujemy?”.
I jeszcze jedna rzecz: łapię się na tym, że raczej nie zagaduję starszych osób jako pierwsza — absolutnie nie z braku szacunku, tylko z niezręczności i obawy, że źle dobiorę formę. Jeśli już rozmawiam, to zwykle wtedy, kiedy jest to potrzebne.
Macie podobnie? Jakie macie swoje neutralne sformułowania albo zasady, kiedy przechodzicie na „ty”?
Nie wiem dlaczego tak jest, robię to automatycznie i nie mogę się tego odzwyczaić, choć on wiele razy zwracał mi uwagę, żebym tego nie robiła. No i jak zwracam się do niego to mówię "szefie", ale nie "panie szefie" czy "panie XYZ, tylko po prostu "szefie". Poza tym wszyscy jesteśmy po imieniu. Nawet jak przychodzi ktoś nowy to się przedstawia imieniem i my też od razu sugerujemy przejście na "ty".
Dopiero po pewnym czasie następuje bliższa znajomość. 
