Pytanie do kobiet pracujacych i tych...

Ja aktualnie jestem na zwolnieniu macierzyńskim, mój partner pracuje, ale osobiście nie wyobrażam sobie nie wrócić do pracy. Nie ze względu na finanse, czy trudną sytuację bo na szczęście w życiu stawiałam na to bym miała stabilizację, ale głównie dlatego że ja lubię przebywać z ludźmi, i dla mnie życie w domu jest strasznie męczące. Co do tego jak ktoś żyje, to znam przykład mojej ciotki, która w wieku 18-lat zaszła w ciąże, jedyna jej praca to był staż fryzjerski i od czasu urodzenia syna nie pracowała. Jednak to był wybór zarówno jej, jak i mojego wujka. Wujkowi nie przeszkadzałoby jakby chodziła do pracy, ale jak nie chciała to nie musiała, za to zajęła się domem, i ten podział obowiązku do dnia dzisiejszego im pasuje. Co do tego by być zmuszonym przez finanse do pracy, to się nie spotkałam u znajomych czy w rodzinie takiej sytuacji, że ktoś musi wbrew sobie iść do pracy przez finanse, albo nie daj Boże przez partnera/kę, bo wymusza by pracować i zarabiać. Raczej myślę, że więcej teraz jest indywidualistów, którzy nie chcą być na niczyim utrzymaniu więc większość raczej tą pracę ma. Po ślubie, a raczej bardziej po założeniu rodziny zdarza się pewnie różnie. Jak partner lub partnerka dobrze zarabia, to ktoś może chcieć siedzieć w domu i się opiekować dzieckiem i obowiązkami domowymi. Ale tak jak mówiłam ja znam tylko jeden taki przypadek mojej ciotki. Wszyscy inni wracają do pracy, bo nie wyobrażają sobie nie zarabiać, gdy całe życie to robili.

Ja pracowałam różnie, i szczerze od najmłodszych lat nawet jako 16latka chciałam już pracować jakkolwiek (zaczęłam od zbierania rzodkiewek w polu z koleżanką, a teraz mam własną firmę), i moi rodzice i ich zarobki na to nie wpływały, bo żyło nam się dobrze, tylko chciałam poczuć jak to jest mieć własne zarobione pieniądze, a nie czyjeś. Dla mnie osobiście bycie osobą, na którą się zarabia nie jest czymś czym zaakceptowałabym w swoim życiu. Ja chcę mieć swoje pieniądze, niezależnie ile bym zarabiała, bo w życiu po prostu różnie bywa. Choćby patrząc jakie są czasy, partner by zarabiał, a ja nie, a nagle po paru latach by chciał rozwód, i co wtedy? Nie mam nic swojego, bo na wszystko on by zarobił. Rozumiem, że ktoś wybiera takie życie, mnie nic do tego. Każdy żyje jak mu się podoba. Jednakże ja w swoim życiu nie widziałabym się jako osoba "Jedynie zarabiająca", chyba że sytuacja by tego wymagała jak choćby wypadek/choroba. Dla mnie partnerstwo polega na tym, że Ja i Mój partner oboje zarabiamy, oboje dbamy o mieszkanie, oboje dbamy o nasze dzieci. Kiedyś byłam w związku, gdzie mój partner zmieniał pracę jak rękawiczki i nigdy nie miał stałej pracy, przez co nie czułam się z nim bezpiecznie, ani komfortowo. Tak żyć się nie da, bo gdyby coś mi się stało, to nie miałabym pomocy z jego strony, dlatego nie wyobrażałam sobie przyszłości z kimś takim. Jednakże to tyczy się tylko mojego życia, i tego jak ja widziałam by wyglądało
Jeśli chodzi o ambicje, nigdy nie miałam czegoś takiego by dążyć do nie wiadomo jakiego sukcesu, czy rozwoju. Ja pracę zawsze raczej traktowałam tak samo, niezależnie czy była ona na kasie, czy prowadzeniem strony internetowej czyjeś firmy, czy nawet obecnie w swojej firmie. Dla mnie chyba większą ambicją jest wymyślić jak spędzić wolny czas z partnerem, byśmy korzystali z wolnego czasu razem, gdy wiadomo praca i obowiązki zabierają go sporo

No to prawda w domu jest zawsze co robić, ale to faktycznie brzmi jak hardcore, bo co prawda obowiązki zawsze są ale życie też w tym jakieś być musi. Wiadomo, że już mniej czasu ma się na to by wyjść gdzieś do znajomych, ale to też zależy wydaje mi się patrząc po sobie, że zależy jak to rozplanują. Mam znajomą co wstaje o 4, jedzie na 5 na pociąg by dojechać do pracy na spokojnie na 7. Do domu wraca przed 17:00. Wiadomo zmęczenie jest, a tu obowiązki z dwójką dzieci, ale akurat ma fajnego męża który potrafi ugotować i podać obiad wszystkim, i posprzątać, mimo iż on też w robocie był oczywiście. Jednakże właśnie sposób znaleźli na to, gdy nie tylko robią oboje w domu, ale nie wymagają za wiele od siebie, co mają w domu zrobić. Bo to trzeba, bo tamto trzeba, oni potrafią odpuścić, przez co może dają radę i nie mają na co narzekać w sypialni. Sama zresztą ich sposobem myślenia się kieruję, bo od razu jakoś lżej jest, a czysto w domu i tak jest, choć z dwoma futrzakami dodatkowo to zawsze coś wymyślą.
No jedynie narzekanie jest, ale to każdy chyba tak ma, że właśnie nie ma czasu na takie luźne spotkanie w grupie znajomych, bo to faktycznie trzeba z wyprzedzeniem nie raz planować^^
Ale wiem, że ludzie są różni i nie każdy daje radę, dlatego nie oceniam nikogo, bo samej nie raz zdarzyło się przyjąć radę w podzieleniu praca/obowiązki, a życie rodzinne

To prawda są takie rodziny, ale niestety to jest też wina kobiety. Jeśli pokazała swojemu facetowi już w związku, że ona sprząta, ona gotuje, ona robi w domu, a nic nie wymagała od początku od faceta i nie rozmawiała z nim o tym, to potem łatwiej nad taką kobietą zapanować i ona czuje się jak w pułapce. To już nie czasy naszych dziadków, gdzie nie można było mieszkać wspólnie przed małżeństwem. Teraz ludzie w większości decyduje się na wspólne zamieszkanie, przed ślubem i moim zdaniem to naprawdę potrafi uchronić przed błędem. Jak sama mówiłam wcześniej miałam w swoim życiu jednego nieroba, i właśnie życie z nim mi to zweryfikowało, mimo iż byliśmy narzeczeństwem. Ale jest też to, że niektóre się na to godzą, nie rozmawiają o tym z partnerem, a jeśli mają takiego partnera, który nie dość że kobieta pracuje, to jeszcze każe jej robić w domu, to ona na to cicho przystaje. Zawsze jest rozwiązanie, jak choćby rozwód co w tych czasach nie jest niczym dziwnym, a powszechnym. Niestety jednak wciąż znajdują się kobiety, co godzą się na bicie, złe traktowanie, i mają robić wszystko kiedy facet może nawet nie pracować. Wiem, że tak jest i to jest nieszczęście, bo kiedyś miałam znajomą, co miała dobrego męża, córkę, ale wybrała innego bo ten się bawił, miał luźne podejście do życia i zostawiła męża na rzecz faceta, który potem okazał się potworem, co zrobił jej 2 dzieci, a ona mimo iż została przez niego skatowana nie wyobrażała sobie życia bez niego. Na szczęście po czasie, on ją opuścił, bo zapewne dalej by się na to zgadzała. Ja ze znajomymi chcieliśmy pomóc, namawialiśmy, tłumaczyliśmy, ale to było na zasadzie "Tak, masz rację. Nie chcę go widzieć. Muszę z nim skończyć", a po dwóch dniach słyszymy, że znowu mu wybaczyła...
Jednak tak jak mówiłam, ten komfort na szczęście z możliwością wcześniejszego zweryfikowania partnera/ki jest ułatwiony, bo można wcześniej zamieszkać ze sobą i się poznać.

Ja mam filozofię, że do pracy nie lubię chodzić, ale siedzenie w domu jest jeszcze gorsze, człowiek wtedy czuje się mało potrzebny. Zasiłki też natomiast nie są żadną niezależnością, bo dzisiaj są, a jutro może ich nie być, wystarczy że zmieni się rząd, zwłaszcza że sama słyszałam, że w tym waszym UK na prowadzenie w sondażach wychyla się Reform UK, czyli partia pokroju naszej Konfederacji czy Brauna, a oni są sceptyczni zasiłkom. Konserwatyści i Laburzyści zostali zepchnięci do defensywy.

No to pójdą do pracy, krzywda im się nie stanie z tego powodu. Co innego dać zasiłek osobie, która straciła pracę nie ze swojej winy, ale deklaruję dalszą chęć pracy, a co innego dać osobie która nigdy nie pracowała i nawet nie zamierza, dlaego wystarczy wprowadzić prostą zasadę, jeżeli odmawiasz podjęcia pracy kórą ci proponuje urząd po mimo tego, że spełniasz kwalifikacje to zasiłek powinien być cofnięty, no chyba że masz naprawdę jakieś racjonalne powody oprócz "Nie chce mi się" "Ta praca jest poniżej moich oczekiwań" Imigrant który pracuje jest mile widziany, ale imigrant który nie pracuje może sobie wracać do kraju z którego przybył, nie produkuje żadnego PKB, więc żadnej wartości nie wnosi. Teraz coraz częsciej obserwuje się odwrotną imigrację, to Brytyjczycy coraz częściej osiedlają się w takich krajach jak Polska, dlaczego ? Jesteśmy bogatsi ? No nie, nie jesteśmy, po prostu jest u nas bezpieczniej, a tam niestety coraz większa Afryka i dzicz się robi.