Czy wszyscy faceci są tacy bezużyteczni?

Oho, zaczęła się generalizacja..

Mam 29 lat, partnera starszego o 6 lat, jesteśmy razem 3 lata i mam problem z tym, że ma bardzo nie zdrowe wg mnie podejście do pracy. Denerwuje mnie to, że bez problemu potrafi rzucić pracę i siedzieć w domu np kilka miesięcy, bo pieniądze na koncie mu się przecież jeszcze nie skończyły. Uważa pracę za najgorsze co w życiu może go spotkać. Nie ma żadnych potrzeb poza zagranicznymi podróżami, albo wyjściem w góry. Nazywa pracę "chu**nią" i twierdzi, że to mu odbiera życie, bo on nie chce tego robić, a musi, a praca przeszkadza mu w tym żeby np jeść zdrowo i regularnie trenować. Na mieszkanie też nie chce zarabiać, bo to mu nie da szczęścia, bo to jest tylko przedmiot materialny, a on przecież chce żyć i twierdzi, że nie odda całego życia pracy tylko po to żeby mieć mieszkanie którego on nie potrzebuje. W domu też niewiele robi, bo przecież pracuje. Sam z siebie tylko robi pranie, raz na parę miesięcy poodkurza, albo zmieni pościel, a całą resztę zrobi tylko wtedy kiedy ja mu powiem że trzeba coś zrobić, np obiad. Nieporządek mu nie przeszkadza w niczym. Może to być też dlatego, że po trasie (jest kierowcą busa, wozi ludzi do Holandii) w pierwszy dzień jest przemęczony no i mieszka u mnie...
Tłumacze sobie że w sumie nie jest źle, bo szanuje mnie, dobrze traktuje i robi i tak o wiele więcej niż poprzedni partner (robi zakupy i umie ugotować obiad)
A poprzedni partner (starszy 9 lat ode mnie) z którym byłam 5 lat też miał wieczny problem z pracą. Wynajmował pokój we Wrocławiu i często był bez pracy, bo się z kimś np pokłócił i rzucił nagle pracę, a potem kolejna było ciężko znaleźć, bo wszystkie prace były za mało ambitne dla niego (miał strasznie duże ego)
To i jego ogólne podejście do życia, wieczny brak pieniędzy i inne sprawy nie dawały mi poczucia bezpieczeństwa, więc nigdy z nim nie zamieszkałam.

Ja z kolei mam ojca budowlańca, a sama pracuje non stop odkąd skończyłam szkołę (z miesięczną przerwą pomiędzy jedną a drugą pracą) nie płacze nad swoim losem, w życiu zarabiałam najczęściej najniższą krajową lub parę stówek więcej.

W sumie nie potrzebuje wielkich rad, ewentualnie jakiegoś komentarza...
Czy wszyscy są tacy leniwi i bezużyteczni?
Dzieci mieć nie chcę, ale kto wie, może jakbym miała partnera który bardziej ogarnia życie i pomaga to może bym chciała mieć?? Teraz wiem że i tak wszystko byłoby na mojej głowie, a nie chce mieć takiego obciążenia. Też wolę mieć swoje życie, czas na treningi, wycieczki i cieszenie się życiem

A owszem zdaje sobie sprawę, że problem może być też we mnie. Zawsze byłam uczona, że trzeba pracować, a mężczyzna tym bardziej powinien być pracowity. Taki przykład miałam też w domu. Tylko że ja sama też nie mam problemu z pracą i mogłabym się poświęcić żeby osiągnąć cel, czyli kupno własnego mieszkania. Ale realia są takie, że sama na to nie zarobię i tak brzydzę się bezrobociem, a sama takich wybieram, tylko że na początku znajomości wielu rzeczy się nie widzi. Patrząc też na młodzież i ich podejście do życia to widzę że większość ma wszystko gdzieś. Byle by sobie żyć lekko

Sprzedaję chleb w piekarni

Nawet ostatnio czytałam o  maminsynku, który co sobotę zostawia żonę w ciąży, żeby pognać na zaproszenie mamusi na gołąbki  lub inny obiadek:)

Tamiraa napisał/a:

Nawet ostatnio czytałam o  maminsynku, który co sobotę zostawia żonę w ciąży, żeby pognać na zaproszenie mamusi na gołąbki  lub inny obiadek:)

A Ty się dziwisz  ?

Za dobre mamine gołąbki to można dosłownie oszaleć
Widać chłop głodzony jak poczuł zapach maminych gołąbków to dosłownie wszystko rzucił, aby tą cudowną kulinarną okazję zaliczyć

Sprzedaję chleb w piekarni

Kierowca busa, wcześniej fabryka, tir i kolejny raz kierowca busa

Natalia2577 napisał/a:

Kierowca busa, wcześniej fabryka, tir i kolejny raz kierowca busa

Jeśli kierowca, to nie będziesz zadowolona, lepszy chyba budowlaniec. Twój partner już od zaraz powinien robić jakieś dodatkowe kursy i szkolenia, a jeśli nic się nie dzieje, to jak ma być lepiej? Może nie ma zdrowia, a może nie lubi swojej pracy albo mu się nie chce.

wieka napisał/a:

Tamiraa napisał/a:

Jeśli kierowca, to nie będziesz zadowolona, lepszy chyba budowlaniec. Twój partner już od zaraz powinien robić jakieś dodatkowe kursy i szkolenia, a jeśli nic się nie dzieje, to jak ma być lepiej? Może nie ma zdrowia, a może nie lubi swojej pracy albo mu się nie chce.

Kierowca jak ma uprawnienia na pojazdy ciężarowe, to zawsze jakąś pracę złapie, na tirach ponoć się dobrze zarabia. Nie widzę,  żeby mu jakieś dodatkowe kursy pomogły,  .

Wybacz Wieka, jakbym nie wiedziała, że kursy są potrzebne do dodatkowych uprawnień, to o tym bym nie pisała

Denerwuje mnie to, że bez problemu potrafi rzucić pracę i siedzieć w domu np kilka miesięcy, bo pieniądze na koncie mu się przecież jeszcze nie skończyły.

sama pracuje non stop odkąd skończyłam szkołę (z miesięczną przerwą pomiędzy jedną a drugą pracą) nie płacze nad swoim losem, w życiu zarabiałam najczęściej najniższą krajową lub parę stówek więcej.

A owszem zdaje sobie sprawę, że problem może być też we mnie. Zawsze byłam uczona, że trzeba pracować, a mężczyzna tym bardziej powinien być pracowity. Taki przykład miałam też w domu. Tylko że ja sama też nie mam problemu z pracą i mogłabym się poświęcić żeby osiągnąć cel, czyli kupno własnego mieszkania. Ale realia są takie, że sama na to nie zarobię i tak brzydzę się bezrobociem, a sama takich wybieram, tylko że na początku znajomości wielu rzeczy się nie widzi. Patrząc też na młodzież i ich podejście do życia to widzę że większość ma wszystko gdzieś. Byle by sobie żyć lekko

Natalia2577 napisał/a:

A owszem zdaje sobie sprawę, że problem może być też we mnie. Zawsze byłam uczona, że trzeba pracować, a mężczyzna tym bardziej powinien być pracowity. Taki przykład miałam też w domu. Tylko że ja sama też nie mam problemu z pracą i mogłabym się poświęcić żeby osiągnąć cel, czyli kupno własnego mieszkania. Ale realia są takie, że sama na to nie zarobię i tak brzydzę się bezrobociem, a sama takich wybieram, tylko że na początku znajomości wielu rzeczy się nie widzi. Patrząc też na młodzież i ich podejście do życia to widzę że większość ma wszystko gdzieś. Byle by sobie żyć lekko

Potrzebujesz mieszkania ? Trzeba kasy, przynajmniej takiej na raty kredytu. To zacznij od siebie, pomyśl o zmianie swojej pracy. Dam przykład poglądowy.

Zostań kierowcą samochodów ciężarowych. Są kursy, są koszty, całkiem nowy świat jak dla sprzedawczyni, ale po kilku latach pensja jest co najmniej 2x większa, zakładając ciągłe doskonalenie poprzez kursy i certyfikaty. Jesteś pracowita jak ojciec, nie powinno być problemu. Jest już sporo kobiet wykonujących ten zawód.

Widząc twoją ambicję, rozwój i finansowe możliwości to twój facet określi się na pewno - zmotywujesz go aby się podciągnął albo odejdzie ze strachu. Będziesz wiedziała na czym stoisz.

Ambicje, chęć zarobku na godne życie nie są związane z pokoleniem, lecz z wychowaniem w rodzinie i mentalnej otwartości na świat i siebie.

Masz odwagę, czy będziesz kręcić się w kółko ? Zapewniam cię, nic nie podnosi poczucia własnej wartości i sprawczości gdy siądziesz we własnym mieszkaniu lub samochodzie zakupionym za własna krwawicę.

Kolejny raz wychodzi z ciebie aspołeczny ludek żyjący wyobraźnią:

W czasach PRL (Polska Rzeczpospolita Ludowa) ludzie zawierali małżeństwa i mieli dzieci w młodszym wieku niż obecnie, średnio kobiety rodziły pierwsze dziecko wcześniej – dane z lat 90. mówią o około 25. roku życia (w 1995 r. to było 23,7 lat).

W miastach było dość podobnie w porównaniu do wsi, ze względu na fakt, że wyludnienie polskiej wsi zaczęło się jeszcze w czasach PRLu. Dość wspomnieć, że przez naprawdę wiele lat funkcjonowało u nas 'bykowe'.

Nowe_otwarcie napisał/a:

25 to nie 20, to raz.

Mowa było "dwudziestolatkach" czyli zakresie 20-29.

Co to ma do lat 90-tych?

Cytowane przeze mnie dane pochodzą z połowy lat 90tych geniuszu, a wcześniej średnia ta była jeszcze niższa. Także blueangel w niczym się nie pomyliła pisząc, że "wszystkie pokolenia do jeszcze lat 90 w wieku 20tki juz byli na swoim, pracowali i robili dziecko."

W tym kontekście (tego wątku) jest to zasadne.

Skąd ci się uroiło, że ja ze wsi jestem?

I nie - wbrew obiegowej opinii nie ma pod tym kątem jakiejś dużej różnicy pomiędzy wsią, a miastem. Nawet dzisiaj średnia dla podkarpackich wsi to aż 26 lat. W czasach późniejszego PRL to było ok 22 lat.

Nie zmienia to faktu, że nawet z tym 27-latkiem to pojechała, ZWŁASZCZA w kontekście lat 90-tych,

A teraz zestaw podkarpacką wieś z dużym miastem; wyjdzie ci jeszcze ZNACZĄCO więcej.

Choć na dobrą sprawę powinno się w wyliczeniach ująć jakoś i tę (rosnącą z każdym rokiem) część kobieco-miejskiej populacji, która w ramach robienia kariery obudziła się za pięć dwunasta i natura im jednak dała do zrozumienia, że przekombinowały (bo się okazało, że mimo że one myślały że w wieku 39 lat mają jeszcze czas i zdążą zajść, to ich jajniki były odmiennego zdania).

W 1965 roku średni wiek matki przy pierwszym porodzie wynosił 23,5 lat

Jeszcze w 1995 roku, tuż po transformacji ustrojowej, średni wiek pierworódek wynosił ok. 23,7 lat

w 2026 roku średni wiek urodzenia pierwszego dziecka w Polsce przekracza 30 lat.

W 1965 roku średni wiek matki przy pierwszym porodzie wynosił 23,5 lat

Jeszcze w 1995 roku, tuż po transformacji ustrojowej, średni wiek pierworódek wynosił ok. 23,7 lat

Mam 29 lat, partnera starszego o 6 lat, jesteśmy razem 3 lata i mam problem z tym, że ma bardzo nie zdrowe wg mnie podejście do pracy. Denerwuje mnie to, że bez problemu potrafi rzucić pracę i siedzieć w domu np kilka miesięcy, bo pieniądze na koncie mu się przecież jeszcze nie skończyły. Uważa pracę za najgorsze co w życiu może go spotkać. Nie ma żadnych potrzeb poza zagranicznymi podróżami, albo wyjściem w góry. Nazywa pracę "chu**nią" i twierdzi, że to mu odbiera życie, bo on nie chce tego robić, a musi, a praca przeszkadza mu w tym żeby np jeść zdrowo i regularnie trenować. Na mieszkanie też nie chce zarabiać, bo to mu nie da szczęścia, bo to jest tylko przedmiot materialny, a on przecież chce żyć i twierdzi, że nie odda całego życia pracy tylko po to żeby mieć mieszkanie którego on nie potrzebuje. W domu też niewiele robi, bo przecież pracuje. Sam z siebie tylko robi pranie, raz na parę miesięcy poodkurza, albo zmieni pościel, a całą resztę zrobi tylko wtedy kiedy ja mu powiem że trzeba coś zrobić, np obiad. Nieporządek mu nie przeszkadza w niczym. Może to być też dlatego, że po trasie (jest kierowcą busa, wozi ludzi do Holandii) w pierwszy dzień jest przemęczony no i mieszka u mnie...
Tłumacze sobie że w sumie nie jest źle, bo szanuje mnie, dobrze traktuje i robi i tak o wiele więcej niż poprzedni partner (robi zakupy i umie ugotować obiad)
A poprzedni partner (starszy 9 lat ode mnie) z którym byłam 5 lat też miał wieczny problem z pracą. Wynajmował pokój we Wrocławiu i często był bez pracy, bo się z kimś np pokłócił i rzucił nagle pracę, a potem kolejna było ciężko znaleźć, bo wszystkie prace były za mało ambitne dla niego (miał strasznie duże ego)
To i jego ogólne podejście do życia, wieczny brak pieniędzy i inne sprawy nie dawały mi poczucia bezpieczeństwa, więc nigdy z nim nie zamieszkałam.

Ja z kolei mam ojca budowlańca, a sama pracuje non stop odkąd skończyłam szkołę (z miesięczną przerwą pomiędzy jedną a drugą pracą) nie płacze nad swoim losem, w życiu zarabiałam najczęściej najniższą krajową lub parę stówek więcej.