Co to znaczy wdzięczność - Netkobiety.pl

Tak. Ja kiedyś przeczytalam "jak nie jesteś wdzieczny za rzeczy male to nie oczekuj rzeczy wielkich". Ja mam teraz troche ciężki okres zyciowy, ale jestem wdzieczna nadal za wiele rzeczy,wiec tez ten okres znosze, a nie ide skakac z mostu

Wdzięczność jest bardzo często definiowana jako zdolność czerpania zadowolenia z małych, zwykłych rzeczy. Zgadzam się z tym. Ale wdzięczność odnosi się również do rzeczy wielkich. To rozpoznawanie dobrych materii czy chwil w naszym życiu.
Ponieważ jest słoneczna pogoda, mam świetny humor, miałem dobry dzień w pracy, kupiłem nowy samochód, wybieram się na żagle, zjadłem smaczną kolację...
Zatem cieszmy się tymi małymi chwilami, czasem większymi, doceniajmy je, bo są tego warte. Niekiedy można usłyszeć stwierdzenie "małe, a cieszy".

To cieszenie się, ale także bycie wdzięcznym. W końcu wdzięczność to rodzaj podziękowania za to co się ma, za to co się otrzymało.

Czyli tak naprawdę jedno oznacza drugie. Za co jesteś wdzięczny, czy z czego się cieszysz?

Ja akurat praktykuje "wdzięczność". Jak to się objawia? Doceniam małe rzeczy. W tym jest klucz do szczęścia. Nie myślę o tym, czego nie mam, a myślę o tym co mam. Spędziłam miły wieczór w towarzystwie przyjaciół - cieszę się z tej chwili i doceniam ludzi których mam wokół siebie. Mam pracę? Super, są ludzie którzy nie mogą znaleźć,jestem wdzięczna za to, że nie mam z tym problemu. Zmagam się z chorobą przewlekłą? Zawsze mogło być gorzej. Nie da się mieć wszystkiego. Ci co mają zdrowie, nie mają czegoś, co ja mam. Chciałabym być zdrowa, ale mam za to ludzi, którzy mnie kochają. Jestem wdzięczna za to co mam. Promienie słońca cmokają mnie w nosek i to jest ten moment kiedy w pędzie życia codziennego mogę się zatrzymać na chwilę by to poczuć. Doceniam wszystko co mam, bo nie każdemu jest to dane. Pochylę głowę z pokorą kiedy przyjdzie zmierzyć mi się z czymś trudnym, bo takie jest życie. Pragnę jedynie aby moja dusza została wolnym ptakiem, abym nigdy nie utknęła w myśleniu o tym czego nie mam, bo to podcina skrzydła

Tak też bywa, jeden ma to a inny co innego.
Chociaż nie uważacie, ze czasem sa właśnie skrajności, nie znacie rodzin, znajomych, którzy mają fajną pracę, dużo pieniędzy, młody i atrakcyjny wygląd przez lata, zdrowe dzieci piękne mieszkanie, maja również okresy trosk i problemów, ale ogólnie bilans wychodzi na plus.
Po drugiej stronie są Ci co mają pod górkę, nieudane małżeństwo, kłopoty z dzieckiem, choroby, trudności w pracy - i ta grupa również ma lepsze okresy, ale ogólnie jest bardzo średnio.
A może to trochę kwesta perspektywy,

Właśnie się zastanawia, czy cieszenie się z czegoś to to samo bo wdzięczność, wydaje mi się, że te pojęcia są różnie pojmowane.
Można się cieszyć, ze jest piękna pogoda i można spędzić dzień na łonie natury. Ale czy to właśnie będzie wdzięczność za to, że jest ładna pogoda?
Teraz modne jest w social mediach takie promowanie bycia wdzięcznym. Dla mnie wdzięczność można wyrazić do kogoś, kto na przykład nieproszony czy proszony wyświadczył nam przysługę. Ktoś kogoś podwiózł, choć nie musiał, sam zaproponował i dzięki temu osoba szybko i wygodnie dotarła na miejsce. A czy można być wdzięcznym, że jest ładna pogoda, czy, ze w mieście jest komunikacja miejska, taksówki i bolty? To wygoda, ale być wdzięcznym za coś takiego?

"Wdzięczność" jest zależna od kontekstu. Wystarczy zerknąć do słownika i nie dorabiać ideologii.

To, że robi się tłumaczeniowe kalki, które kaleczą polski język, aby tylko kolejna moda na psychogadkę się dobrze sprzedała to nie znaczy, że ludzie mają za tym ślepo podążać.

Social media szerzą okresowo różne pojęcia, często bezrefleksyjnie przyjmowane. Teraz jest "wdzięcznośc" a dla mnie to nie tyle wdzięczność, co po prostu banalne cieszenie sie i z drobnostek i z większych rzeczy.
Podobnie rzecz  ma się z pojeciami toksyków, narcyzów, piciem kolagenu, reklama supli na wszystko... czasem myślę, że internet dużo obecnie ułatwia ale i szkodzi ludziom zwłaszcza tym, bez krytycznego myślenia i mniej rozgarniętym.

Tak nie do końca. Owszem, jest jakiś niewielki odsetek ludzi, którzy myślą w dosłownym znaczeniu tego słowa. Jednak zdecydowana większość woli, czy to z wygody, lenistwa, próżności czy zwykłego pójścia na łatwiznę, przyjmować to co jest kreowane przez innych, a w szczególności przez różnego rodzaju media, w tym społecznościowe.
Dzisiaj wiele określeń jest na nowo definiowanych. Struktury typu idem per idem czy pleonazmy są na porządku dziennym.
To oczywista oczywistość

To temat rzeka. Dzisiaj rządzą wujek google i ciotka wikipedia. Kiedyś uczono nie tylko na odpowiednim poziomie, ale także kindersztuby. Dzisiaj mamy tani park rozrywki z gabinetem luster na czele.

Określenie ostatnio rzeczywiście robi karierę, a pochodzenie ma stareńkie wzięło się z narracji chrześcijańskiej czyli "za wszystko obowiązkowo należy być wdzięcznym Bogu". Hurtem, także za choroby, nędzę oraz niedostatek, albowiem one dobru człowieka służą ino człowiek tego nie rozumie.
Dla pokoleń naszych europejskich przodków adresat tej wdzięczności "za wszystko" był oczywisty. A że wdzięczność jakoś tam jednak wiąże się raczej z czymś miłym i radosnym albo choć pożytecznym i korzystnym...tak sobie to historycznie i kulturowo ewoluowało we "wdzięczność" bez adresata za to kojarzoną z czymś dobrym i przyjemnym.
Język to twór żywy, w dobie szybkiego przepływu informacji zmiany językowe widać znacznie wyraźniej, czasem są to efemerydy, czasem zaś coś faktycznie się zmienia.
Za mojej pamięci najpierw było "unikalny", potem od czci i wiary odżegnano "unikalny" forsując "unikatowy", a potem wyszło, że oba poprawne. Ledwo się do tego "unikatowy"  przyzwyczaiłam okazuje się, że niepotrzebnie.

Jak widać naprawdę ciekawe i uniwersalne tematy nie są szczególnie oblegane. Realia naszych czasów czy jeszcze coś innego? W takim razie drink, kieliszek wina, woda z limonką i miętą?

Dokładnie, nasza mentalność to stałe marudzenie, porównywanie się, narzekanie dosłownie na wszystko, a zapominamy by cieszyć się z tego co mamy.

Ja się czasem czuję jak wariatka w tym kraju ciesząc się, że samochód mnie nie rozjechał, a przecież nie rozglądając się powinnam czuć się jak święta krowa

Wdzięczność ma wiele twarzy, wiele powodów.
Ja jestem wdzięczny za zdrowie. Z wiekiem człowiek zaczyna coraz bardziej doceniać ten fakt. Zaczyna lepiej dbać o siebie, robi badania kontrolne, zmienia nawyki, styl życia. Mając zdrowie cała reszta przyjdzie sama.

Brzmi jak kalka językowa z jezyka angielskiego.
Jestem wdzięczny, że mam rodzinę. Zamiast Jestem szczęśliwy bo mam rodzinę, jestem spełniony bo mam rodzinę.
Angielski to język krajów nie katolickich, ich mentalności nie da się ogarnąć tak z marszu.
Potrącił mnie samochod, jestem wdzięczny że przeżyłem! Eeee... jesteś wdzięczny, że potrącił cie samochod? Jesteś wdzięczny lekarzowi i ratownikowi ze uratowanie życia, to już prędzej. Ale tak po prostu, wdzięczny? Brzmi nienaturalnie w moim regionie. Może bliżej zachodniej granicy tak się mówi, może w rejonach poniemieckich.

Napisałam post zanim przeczytałam posta Istotki No i super, dobry humor to podstawa.

Może to pogodzenie sie z losem Polaka?   Czy jestem szczęsliwy, czy jestem spełniony? Nie, no to niech będzie że wdzięczny, takie neutralne i rozmyte znaczniowo. Jestem wdzięczny że tylko 3 miesiące do lekarza czekam, a nie 14!

Słowo "wdzięczny" jest obecnie popularne, jako jedna z filozofii życia. DLa mnie wdzięcznym można być komuś za coś, za przysługę, którą ktoś zrobił, chociaz nie musiał, kosztem swojego czasu i energii. Ale już nie jest się wdzięcznym, że skończyło sie dany kierunek studiów, bo to nie zależało od osób trzecich i nikt nie pomagał skończyć tych studiów. Albo ktoś może mieć zdrowe dzieci i jest z tego powodu szczęśliwy, ze jego dzieci są zdrowe, ale nie będzie wdzięczny.
Tak samo można się cieszyć z ładnej pogody, ale nie być wdzięcznym za ładną pogodę.
Uważam, że pewne rzeczy  i manifestacje poszły obecnie już za daleko.

Piszemy o życiu na Ziemi i teraz, a nie kiedyś.

Moim zdaniem, samo słowo niesie ze sobą wielką wartość.
Wdzięczny jestem za  moje tragedie, ale i chwilę szczęścia.
Bo wiem, co straciłem, a co uzyskałem w zamian.

Nie uważasz więc, że zycie to sinusoida, raz na górze, potem  na dole?

Kwestia miejsca zamieszkania. W jakimś sklepiku w miasteczku amerykańskim, będziesz miał uśmiech i How are you? I uśmiechniętych ludzi naokoło. Inaczej też jest w Polsce.
I inaczej w dużym mieście, gdzie ludzie są anonimowi a inaczej w malutkim wiejskim sklepiku, gdzie każdy każdego zna.
Generalnie piszemy tutaj o życzliwości. Związane jest to również i z charakterem, niektórzy sa po prostu marudni. Ale mogą się tez zamyślić, być pochłonięci swoimi sprawami.

Tych "złych ludzi" poznajemy po latach dopiero.
Miliarderzy, to też ludzie i codzienne troski o finanse, a przy tym własne obawy o jakość życia najbliższych z pewnością nie są im obce. Miliardów nie mam ale spokojny jestem o moje dzieci i wnuki.

Wdzięczność to wdzięczność, radość to radość, jest różnica.
Czy powiało nim? Możliwe. Przekonałam się wielokrotnie, że tak to działa. Masz w głowie smuty to przyciągasz więcej smutów. Emocje to energia, wibracje i rezonują one z podobnymi. Czytałam jakiś czas temu o rezonansowej teorii świadomości i coś w tym jest.
Ostatnio interesuję się kwestią przypadku i prawem serii (teoria synchroniczności).

Karma wraca - powiedział buddysta widząc wymiotującego psa

Kwestia przypadku i przyciąganie pewnych  myśli - to według mnie się wyklucza.
Ponoć "Sekret" zawierał wiele błędów interpretacyjnych, ludzie zbyt dosłownie rozumieli pewne rzecz

Ludzie często zbyt dosłownie biorą wiele rzeczy. Po prostu idą po linii najmniejszego oporu. Nie wystarczy klepać afirmacji i czekać na cuda, tak to nie działa. Mamy większe możliwości niż nam się wydaje.  W fizyce kwantowej jest opisany tzw. Efekt obserwatora. To jest oczywiście mikroskala, ale w makro działa na tej samej zasadzie. Świadomość to klucz.
Też uważam, że przypadków nie ma i wszystko ma swoje przyczyny i skutki, ale nie możemy zobaczyć całości powiązań z tego poziomu co jesteśmy.
Bardzo szeroki temat.

Niektórzy, opacznie rozumieją całą rzecz. Od siedzenia i klepania "będę bogaty", " odniosę sukces w pracy", będę miała wielką wille z basenem" - samo myślenie nie sprawi, że to się samo stanie, Pyk, pewnego dnia super praca, super willa i portier w białych rękawiczkach otwierających okazałe drzwi.
Jak ktoś tak myśli, że tak to działa - to tak właśnie nie działa.
Potrzeba i pracy, jakiegoś wkładu własnego i tutaj dopiero afirmacji i pozytywnego myślenia. Dostaniesz się do dobrej pracy, ale będziesz się uważać za gorszego, z gorszym wykształceniem, kompetencjami, umiejętnościami - to nie awansujesz. Albo i stracisz pracę, bo przyjdzie ktoś o takich samych kwalifikacjach, ale o niebo lepsza pewnością siebie i poczuciem własnej wartości - i okaże się, że on jest "lepszym" pracownikiem, bo stworzy takie właśnie wrażenie,

Taki samo zadbanie o siebie. Mam wrażenie, że to ostatnio, w ostatniej dekadzie "modne", ale dobrze.
Na przeciw temu, co było propagowane jeszcze w ubiegłym stuleciu, dbaj najpierw o innych a potem o siebie - a daleko na tym nie zajedziesz, a przynajmniej w zdrowiu.

Dokładnie tak.

Mnie zaciekawił inny temat, odpuszczanie. Obejrzałam sobie to i chodzi ciągle za mną. Im dłużej o tym myślę tym trudniejsze mi się to wydaje.
Dlaczego zawsze musimy wszystkiemu nadawać sens? Sens jest jak więzienie. Mamy też tyle oczekiwań od życia i ludzi, i po co? To przynosi rozczarowania. Bez oczekiwań jesteśmy wolni. Bez szukania we wszystkim sensu tak samo.
Ech, w teorii wszystko jest takie piękne i proste...

Uważam, że każdy może mieć w życiu takie chwile, w których mu się wydaje, że nie warto niczego oczekiwać i nic nie ma sensu. Potem się podnosimy, strzepujemy kurz przeszłości i idziemy dalej.

To nie jest kwestia innej filozofii życia, tylko to jest typowe podejście przegranych. Nie oczekuj, to się nie zawiedziesz. A czy brak wymagań, oczekiwań, marzeń lub celów komukolwiek wyszedł na zdrowie? Nie. Nigdy. To jest pierwsza rzecz jaką się każdemu - nie tylko tutaj - tłumaczy.

Chore ambicje i nierealne cele oraz nadmierna fantazja - tak - to prawie zawsze wychodzi bokiem.

Kojarzę. Tylko Solaris zrobiła z tego sekciarski slogan. A odpal filmik i posłuchaj o co chodzi. To kompletnie inny przekaz w porównaniu do narracji jaką narzuciła swoim postem, bo w tym filmie nie ma ani słowa o braku oczekiwań. Wręcz przeciwnie. Wszystko dotyczy posiadania - zdrowych - oczekiwań, celów, marzeń i realizacji ich. Bo nie chodzi o odpuszczenie marzeń, celów czy oczekiwań. Chodzi o ruszenie na przód, a nie życiu w zawieszeniu. Chodzi o działanie, o skupienie się na tym co tu i teraz, a nie życiu tym co było lub tym co może być. Bo wszystko przemija i nadawanie nadmiernej wagi, szczególnie emocjonalnej, rzeczom przemijającym (lub na które nie mamy wpływu) nie ma sensu. Torpedujemy się wtedy sami i zamiast żyć - trwamy. W zawieszeniu, w strachu, gniewie lub w innej emocji, która zaburza ogląd rzeczywistości.

Nie pierdol Muqin. Z buddyjskich nauk Solaris zrobiła sekciarskie hasełka dla ubogich umysłowo.