Hej
Na początek napiszę parę zdań o sobie, by nakreślić moją osobę, a potem przejdę do sedna.
Mam 37 lat i parę związków długoletnich za sobą, ale wszystkie się rozpadały z powodu nie dogadywania się. Od zawsze czulam, że coś jest ze mną nie tak. Od zawsze czulam, że nie mam znajomych, nie mam żadnej grupy, gdzie przynależę, że jestem samotna w tym świecie, no że coś jest ze mną nie tak. Zawsze usiłowałam tych znajomych znaleźć. Bałam się być samotna, bez związku, zawsze rozstanie leczyłam kolejnym związkiem i byłam przyzwyczajona, że w związku robi się wszystko razem. Aż do obecnego związku, gdzie trafił mi się facet jasno stawiający granice. I potrzebuje obiektywnego spojrzenia, bo nie wiem, czy rzeczywiście jest tu problem, czy to we mnie tkwi, to wieczne poczucie osamotnienia. Wiem, że w każdym związku jest inaczej i nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi jak powinno być, ale jako że jestem nie najmłodsza i nadal nie potrafię sobie ułożyć życia, to chce wiedzieć jak to widzą inni z boku.
Otóż problemem jest to, że jest mi mało czasu z moim facetem. Jesteśmy razem 7 lat, mamy dom, nie mamy dzieci. Spędzam z nim najmniej czasu w porównaniu do tego ile spędzałam z poprzednimi, on z kolei twierdzi, że spędza ze mną więcej niż z którąkolwiek z byłych partnerek. Twierdzi, że cokolwiek by nie robił mi jest zawsze mało, że nie umiem docenić tego co mam, i że mam nierealistyczne poglądy jak powinien wyglądać związek. Że jestem zależna od niego (tak, to wiem, nad tym pracuje od paru lat na terapii, aczkolwiek nie wiem czy to tutaj też leży problem w kwestii spędzania razem czasu, czy nie). On twierdzi, że daje mi tak dużo, że więcej już dać nie może, bo by sam zniknął w tej relacji. I że związek powinien polegac na dwóch osobnych osobach, które się czasem "przecinają" i to wszystko jest dobrowolne i się wtedy tę chwilę docenia. Ja z kolei czytam milion for internetowych i słucham znajomych i mam wrażenie, że wszyscy mają tego czasu wspólnego więcej i tylko u mnie jest z tym problem.
Przechodząc do sedna, przedstawię Wam jak wyglądają u nas przykładowe dni. Powiedzcie mi, czy to jest normalne życie i ja przesadzam.
Pracujemy zdalnie i przez ostatnie 3 miesiące byliśmy na wyjeździe, takim workation. Byliśmy na tym wyjeździe tak długo, bo ja tak chciałam, gdyby to zależało od mojego faceta, byśmy byli krócej. Więc dla niego to już jest ukłon w moją stronę, więc jak mogę mieć pretensje skoro "był ze mną 3 miesiące bo wie że mi na tym zależy". Ale jak te 3 miesiące wyglądały. W weekend oczywiście coś razem robiliśmy, głównie jeździliśmy na rowerach, bo po to wyjechaliśmy. Po takiej aktywności wieczorami on zasiadał do swoich spraw (komputer, książka, podcast, muzyka), a ja do swoich. W tygodniu z kolei jak pracowaliśmy, w trakcie pracy normalnie się komunikujemy na bieżąco, po pracy jedliśmy razem obiad. I potem znowu on siadał do swoich rzeczy. Oczywiście można było się odezwać czy coś chwilę pogadać jak coś wyskakiwało, ale domyślnie on siedział przy swoich rzeczach do końca dnia. Może raz na tydzień po pracy poszedł ze mną na 1-2h spaceru.
Wróciliśmy z tego wyjazdu 2 tygodnie temu i od tej pory siedzimy w domu. Pracujemy oboje zdalnie z domu i w trakcie pracy na bieżąco ze sobą gadamy i opowiadamy sobie co się dzieje. Co rano jak wstaje mnie przytula i daje buzi. Dni wyglądają tak: w niedzielę po powrocie z wyjazdu zamówiliśmy jedzenie, zjedliśmy je oglądając film i pijąc wino, resztę wieczoru odpoczywał sobie sam. Poniedziałek, wtorek, środa, zjedliśmy razem obiad i w sumie nic więcej się nie działo. W czwartek byliśmy u notariusza załatwić parę spraw, potem ja byłam na jodze, potem zjedliśmy obiad, nic więcej. W piątek obiad wspólny, potem ja wyszłam z koleżanką. W sobotę wspólne śniadanie, potem każdy zajął się sobą, wieczorem poszliśmy do restauracji i na krótki spacer (spacer 15min, w sumie całej wyjście zajęło wg), powrót do domu i serial, bo o to poprosiłam. W niedzielę wspólne śniadanie, potem znowu każdy sobie sam coś robi, wieczorem odwiedziliśmy moich rodziców (3h to zajęło) - pojechał ze mną, bo wie, że to dla mnie ważne. W poniedziałek znowu notariusz i obiad razem, i tyle. We wtorek pojechaliśmy odebrać szafkę, która zamówiłam, zjedliśmy obiad, i też tyle. W środę ja byłam na spotkaniu ze znajomymi i on wtedy ta szafkę skręcał, w czwartek byłam na jodze i on dalej szafkę skręcał, ale nie non stop, bo sobie też grał na komputerze.
W piątek (gdybyśmy się nie pokłócili) miał zamiar zrobić spaghetti - ale to nie jest tak że robimy obiady razem, tylko każde samemu, on zakłada słuchawki i gotuje sam. Na weekend mieliśmy iść na spacer do lasu bo ja o to poprosiłam, ale to też byłoby pewnie góra 2h.
No i jego perspektywa jest taka, że on robi tyle dla mnie, bo przecież pojechał do rodziców bo ja chciałam, poszedł ze mną na spacer (15min) bo ja chciałam mimo że on nie przepada za spacerami. Skręca mi szafeczke, rozmawia ze mną o wszystkich bieżących sprawach. A jak zrobiło mi się w piątek samotnie, to był przy mnie, pocieszał, głaskał i poszedł ze mną wcześniej spać, więc wspiera (ale potem się pokłóciliśmy o to w rezultacie). Jego perspektywa jest taka, że codziennie coś robi dla mnie, i że więcej już z siebie dać nie może, bo to dla niego za dużo.
Z kolei moja perspektywa jest taka, że co mi z tego że on skręca ta szafkę, jak robi to sam w pokoju w słuchawkach na uszach. Super, że zrobi spagetti, ale to też nie jest czas spędzony razem. Super że pojechał ze mną do rodziców, ale to jest 3h a reszta dnia każdy sobie. Super, że jak przychodze się przytulić to mnie przytula, ale nie poświęca mi wtedy 5 czy 10min jak to sobie wyobrażam, że w każdym związku wygląda, tylko chwilkę przytuli i wraca do swoich zajęć. Super że sprząta coś w domu, ale robi to w słuchawkach, sam, nie potrzebuje mojej pomocy. A ja bym chciała, że jak składam pranie, żeby on się podniósł i mi pomógł.
On nie potrzebuje też za dużo innych ludzi w swoim życiu, ma paru kolegów z którymi się spotka np raz na miesiąc i tyle. Nie mamy wspólnie znajomych z którymi byśmy się często spotykali. On wie, że dla mnie relacje są ważne, dlatego odwiedzi że mną czasem rodziców (raz na miesiąc czy raz na 3 miesiące) albo mojego brata (raz na pół roku, czy raz na rok). A ja bym chciała żebyśmy się wspólnie spotykali ze znajomymi, wychodzili na grill czy coś. On mnie nie ogranicza w tym, ja mogę robić co chce i wychodzić gdzie chce i ile chce skoro potrzebuje ludzi. On ich tak nie potrzebuje.
On twierdzi, że jemu wystarczy to, że ja jestem w domu i ma emocjonalna więź ze mną. Ze Zje ze mną obiad, czy czasem pójdzie do restauracji, albo na rower. Wie, że mi potrzebne są inne rzeczy i ich wiecej, dlatego idzie że mną na ten spacer czy do moich rodziców czy skręca szafkę, podczas gdy mógłby np grać w grę. A mi ciągle mało.
Czy ja przesadzam? Czy mam wygórowane oczekiwania? Czy to jest właśnie normalne życie i ja go nie doceniam?
Nie chcę rad w stylu "znajdź sobie swoje hobby" bo ja hobby mam I dużo robię sama, to nie problem w tym. Problem w tej samotności.
Nie chcę tez rad w stylu "to może ustalcie że co drugi dzień razem gotujecie" bo tak jak pisałam on twierdzi, że obiektywnie rzecz biorąc daje mi już tyle, że więcej już się nie da. Ze Codziennie coś dla mnie robi, a mi mało.
Proszę o kulturalnie opinie, bardzo mnie to męczy i bardzo mi zależy na obiektywnym spojrzeniu na sprawę.
Podobne tematy
No przesadasz kup sobie super glue to bedziecie razem przylepieni do siebie 
... a tak serio to przeciez kazdy z was ma prace, swoich znajomych itp to nawet sie nie da byc non stop ze soba. Ja to nawet tak nie lubie. Jak mieszkalam z jednym z ex to wlasnie lubilam jak rano do 17 go nie ma i mam czas wolny dla siebie,a wieczorem wracal i spedzalismy czas razem.
No przesadasz kup sobie super glue to bedziecie razem przylepieni do siebie
No to chyba nie przeczytałaś całego wątku, nie? Nigdzie nie napisałam, że chce cały dzień razem. Nigdzie też nie napisałam że od powrotu z pracy do pójścia spać spędzamy cały czas razem tak jak Ty piszesz o sobie.
JuliaUK33 napisał/a:No przesadasz kup sobie super glue to bedziecie razem przylepieni do siebie
No to chyba nie przeczytałaś całego wątku, nie? Nigdzie nie napisałam, że chce cały dzień razem. Nigdzie też nie napisałam że od powrotu z pracy do pójścia spać spędzamy cały czas razem tak jak Ty piszesz o sobie.
No nie napisalas "caly dzien" ,ale a tego co piszesz to wg Ciebie spedzacie tego czasu ze soba za malo, a po opisie widze,ze w sam raz
Czy ja przesadzam? Czy mam wygórowane oczekiwania? Czy to jest właśnie normalne życie i ja go nie doceniam?
Tak, wynika z tego wpisu, że przesadzasz. Facet robi dla Ciebie różne rzeczy, których nawet nie do końca lubi robić, a Ty byś chciała wycisnąć z niego więcej. Trochę to wygląda jakbyś się na nim uwiesiła.
On Ci wyraźnie powiedział, że już nie ma nic więcej do dania, że to i tak za dużo, że Tobie ciągle mało. Może warto się nad tym zastanowić?
Tak wygląda życie.
Z drugiej strony, jaka ilość wspólnego czasu by Cię usatysfakcjonowała? Co musiałoby się zmienić, żebyś była zadowolona?
No i na koniec musisz chyba się zastanowić, czy to co masz teraz odpowiada Ci na tyle, żeby w tym związku pozostać. On Ci zasygnalizował, że osiągnął swoje maksimum, więc jeśli dla Ciebie to nie do przyjęcia może ten związek nie ma więcej sensu.
wiosna87 napisał/a:Czy ja przesadzam? Czy mam wygórowane oczekiwania? Czy to jest właśnie normalne życie i ja go nie doceniam?
Tak, wynika z tego wpisu, że przesadzasz. Facet robi dla Ciebie różne rzeczy, których nawet nie do końca lubi robić, a Ty byś chciała wycisnąć z niego więcej. Trochę to wygląda jakbyś się na nim uwiesiła.
On Ci wyraźnie powiedział, że już nie ma nic więcej do dania, że to i tak za dużo, że Tobie ciągle mało. Może warto się nad tym zastanowić?
Tak wygląda życie.
Z drugiej strony, jaka ilość wspólnego czasu by Cię usatysfakcjonowała? Co musiałoby się zmienić, żebyś była zadowolona?
No i na koniec musisz chyba się zastanowić, czy to co masz teraz odpowiada Ci na tyle, żeby w tym związku pozostać. On Ci zasygnalizował, że osiągnął swoje maksimum, więc jeśli dla Ciebie to nie do przyjęcia może ten związek nie ma więcej sensu.
Chyba mój problem jest w tym, że ja nie wiem jak dla mnie byłoby ok. Mi się zdaje, że potrzebowałabym więcej, ale może to jakaś dziecięca część we mnie tak chce.
Ale jak czytam różne fora, to widzę, że ludzie piszą że większość wolnego czasu po pracy spędzają we dwójkę.
Hej
Na początek napiszę parę zdań o sobie, by nakreślić moją osobę, a potem przejdę do sedna.
Mam 37 lat i parę związków długoletnich za sobą, ale wszystkie się rozpadały z powodu nie dogadywania się. Od zawsze czulam, że coś jest ze mną nie tak. Od zawsze czulam, że nie mam znajomych, nie mam żadnej grupy, gdzie przynależę, że jestem samotna w tym świecie, no że coś jest ze mną nie tak. Zawsze usiłowałam tych znajomych znaleźć. Bałam się być samotna, bez związku, zawsze rozstanie leczyłam kolejnym związkiem i byłam przyzwyczajona, że w związku robi się wszystko razem. Aż do obecnego związku, gdzie trafił mi się facet jasno stawiający granice. I potrzebuje obiektywnego spojrzenia, bo nie wiem, czy rzeczywiście jest tu problem, czy to we mnie tkwi, to wieczne poczucie osamotnienia. Wiem, że w każdym związku jest inaczej i nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi jak powinno być, ale jako że jestem nie najmłodsza i nadal nie potrafię sobie ułożyć życia, to chce wiedzieć jak to widzą inni z boku.
Otóż problemem jest to, że jest mi mało czasu z moim facetem. Jesteśmy razem 7 lat, mamy dom, nie mamy dzieci. Spędzam z nim najmniej czasu w porównaniu do tego ile spędzałam z poprzednimi, on z kolei twierdzi, że spędza ze mną więcej niż z którąkolwiek z byłych partnerek. Twierdzi, że cokolwiek by nie robił mi jest zawsze mało, że nie umiem docenić tego co mam, i że mam nierealistyczne poglądy jak powinien wyglądać związek. Że jestem zależna od niego (tak, to wiem, nad tym pracuje od paru lat na terapii, aczkolwiek nie wiem czy to tutaj też leży problem w kwestii spędzania razem czasu, czy nie). On twierdzi, że daje mi tak dużo, że więcej już dać nie może, bo by sam zniknął w tej relacji. I że związek powinien polegac na dwóch osobnych osobach, które się czasem "przecinają" i to wszystko jest dobrowolne i się wtedy tę chwilę docenia. Ja z kolei czytam milion for internetowych i słucham znajomych i mam wrażenie, że wszyscy mają tego czasu wspólnego więcej i tylko u mnie jest z tym problem.
Przechodząc do sedna, przedstawię Wam jak wyglądają u nas przykładowe dni. Powiedzcie mi, czy to jest normalne życie i ja przesadzam.
Pracujemy zdalnie i przez ostatnie 3 miesiące byliśmy na wyjeździe, takim workation. Byliśmy na tym wyjeździe tak długo, bo ja tak chciałam, gdyby to zależało od mojego faceta, byśmy byli krócej. Więc dla niego to już jest ukłon w moją stronę, więc jak mogę mieć pretensje skoro "był ze mną 3 miesiące bo wie że mi na tym zależy". Ale jak te 3 miesiące wyglądały. W weekend oczywiście coś razem robiliśmy, głównie jeździliśmy na rowerach, bo po to wyjechaliśmy. Po takiej aktywności wieczorami on zasiadał do swoich spraw (komputer, książka, podcast, muzyka), a ja do swoich. W tygodniu z kolei jak pracowaliśmy, w trakcie pracy normalnie się komunikujemy na bieżąco, po pracy jedliśmy razem obiad. I potem znowu on siadał do swoich rzeczy. Oczywiście można było się odezwać czy coś chwilę pogadać jak coś wyskakiwało, ale domyślnie on siedział przy swoich rzeczach do końca dnia. Może raz na tydzień po pracy poszedł ze mną na 1-2h spaceru.
Wróciliśmy z tego wyjazdu 2 tygodnie temu i od tej pory siedzimy w domu. Pracujemy oboje zdalnie z domu i w trakcie pracy na bieżąco ze sobą gadamy i opowiadamy sobie co się dzieje. Co rano jak wstaje mnie przytula i daje buzi. Dni wyglądają tak: w niedzielę po powrocie z wyjazdu zamówiliśmy jedzenie, zjedliśmy je oglądając film i pijąc wino, resztę wieczoru odpoczywał sobie sam. Poniedziałek, wtorek, środa, zjedliśmy razem obiad i w sumie nic więcej się nie działo. W czwartek byliśmy u notariusza załatwić parę spraw, potem ja byłam na jodze, potem zjedliśmy obiad, nic więcej. W piątek obiad wspólny, potem ja wyszłam z koleżanką. W sobotę wspólne śniadanie, potem każdy zajął się sobą, wieczorem poszliśmy do restauracji i na krótki spacer (spacer 15min, w sumie całej wyjście zajęło wg), powrót do domu i serial, bo o to poprosiłam. W niedzielę wspólne śniadanie, potem znowu każdy sobie sam coś robi, wieczorem odwiedziliśmy moich rodziców (3h to zajęło) - pojechał ze mną, bo wie, że to dla mnie ważne. W poniedziałek znowu notariusz i obiad razem, i tyle. We wtorek pojechaliśmy odebrać szafkę, która zamówiłam, zjedliśmy obiad, i też tyle. W środę ja byłam na spotkaniu ze znajomymi i on wtedy ta szafkę skręcał, w czwartek byłam na jodze i on dalej szafkę skręcał, ale nie non stop, bo sobie też grał na komputerze.
W piątek (gdybyśmy się nie pokłócili) miał zamiar zrobić spaghetti - ale to nie jest tak że robimy obiady razem, tylko każde samemu, on zakłada słuchawki i gotuje sam. Na weekend mieliśmy iść na spacer do lasu bo ja o to poprosiłam, ale to też byłoby pewnie góra 2h.
No i jego perspektywa jest taka, że on robi tyle dla mnie, bo przecież pojechał do rodziców bo ja chciałam, poszedł ze mną na spacer (15min) bo ja chciałam mimo że on nie przepada za spacerami. Skręca mi szafeczke, rozmawia ze mną o wszystkich bieżących sprawach. A jak zrobiło mi się w piątek samotnie, to był przy mnie, pocieszał, głaskał i poszedł ze mną wcześniej spać, więc wspiera (ale potem się pokłóciliśmy o to w rezultacie). Jego perspektywa jest taka, że codziennie coś robi dla mnie, i że więcej już z siebie dać nie może, bo to dla niego za dużo.
Z kolei moja perspektywa jest taka, że co mi z tego że on skręca ta szafkę, jak robi to sam w pokoju w słuchawkach na uszach. Super, że zrobi spagetti, ale to też nie jest czas spędzony razem. Super że pojechał ze mną do rodziców, ale to jest 3h a reszta dnia każdy sobie. Super, że jak przychodze się przytulić to mnie przytula, ale nie poświęca mi wtedy 5 czy 10min jak to sobie wyobrażam, że w każdym związku wygląda, tylko chwilkę przytuli i wraca do swoich zajęć. Super że sprząta coś w domu, ale robi to w słuchawkach, sam, nie potrzebuje mojej pomocy. A ja bym chciała, że jak składam pranie, żeby on się podniósł i mi pomógł.
On nie potrzebuje też za dużo innych ludzi w swoim życiu, ma paru kolegów z którymi się spotka np raz na miesiąc i tyle. Nie mamy wspólnie znajomych z którymi byśmy się często spotykali. On wie, że dla mnie relacje są ważne, dlatego odwiedzi że mną czasem rodziców (raz na miesiąc czy raz na 3 miesiące) albo mojego brata (raz na pół roku, czy raz na rok). A ja bym chciała żebyśmy się wspólnie spotykali ze znajomymi, wychodzili na grill czy coś. On mnie nie ogranicza w tym, ja mogę robić co chce i wychodzić gdzie chce i ile chce skoro potrzebuje ludzi. On ich tak nie potrzebuje.
On twierdzi, że jemu wystarczy to, że ja jestem w domu i ma emocjonalna więź ze mną. Ze Zje ze mną obiad, czy czasem pójdzie do restauracji, albo na rower. Wie, że mi potrzebne są inne rzeczy i ich wiecej, dlatego idzie że mną na ten spacer czy do moich rodziców czy skręca szafkę, podczas gdy mógłby np grać w grę. A mi ciągle mało.
Czy ja przesadzam? Czy mam wygórowane oczekiwania? Czy to jest właśnie normalne życie i ja go nie doceniam?
Nie chcę rad w stylu "znajdź sobie swoje hobby" bo ja hobby mam I dużo robię sama, to nie problem w tym. Problem w tej samotności.
Nie chcę tez rad w stylu "to może ustalcie że co drugi dzień razem gotujecie" bo tak jak pisałam on twierdzi, że obiektywnie rzecz biorąc daje mi już tyle, że więcej już się nie da. Ze Codziennie coś dla mnie robi, a mi mało.
Proszę o kulturalnie opinie, bardzo mnie to męczy i bardzo mi zależy na obiektywnym spojrzeniu na sprawę.
Myślę, że to nie ilość tego czasu, a jego jakość jest problemem.
Pewnie chodzi Ci o to, że nie odczuwasz bliskości z partnerem, bo może wasz wspólny czas nie jest mocno jakościowy.
A najwyraźniej macie inne potrzeby w tym zakresie.
Każda para musi to sobie wypracować, ja z partnerem coś obejrzę choćby przez 40 minut i wymienię poglądy na temat obrazu, wspólnie porozwiązujemy krzyżówki, jednocześnie on sie nie obraża, gdy ja o dwudziestej czuję potrzebę pobycia samej i poprzeglądania telefonu i idę do łóżka. Z drugiej strony mój partner ma taką pracę, że czasem "wyłącza się" ze związku na pół miesiąca i prawie wtedy do mnie nie dzwoni, czasem rzuci jakis SMS. Musiałam sobie nauczyć z tym radzić, zajmować się sobą, moim sposobem jest czytanie i pisanie tekstów.
Może partner jest introwertykiem, za długie przebywanie w grupie za bardzo go męczy?
A może Ty powinnaś się zmienić, bo nikt na dłuższą metę nie zniesie bluszcza?
Hej
Na początek napiszę parę zdań o sobie, by nakreślić moją osobę, a potem przejdę do sedna.
Mam 37 lat i parę związków długoletnich za sobą, ale wszystkie się rozpadały z powodu nie dogadywania się. Od zawsze czulam, że coś jest ze mną nie tak. Od zawsze czulam, że nie mam znajomych, nie mam żadnej grupy, gdzie przynależę, że jestem samotna w tym świecie, no że coś jest ze mną nie tak. Zawsze usiłowałam tych znajomych znaleźć. Bałam się być samotna, bez związku, zawsze rozstanie leczyłam kolejnym związkiem i byłam przyzwyczajona, że w związku robi się wszystko razem. Aż do obecnego związku, gdzie trafił mi się facet jasno stawiający granice. I potrzebuje obiektywnego spojrzenia, bo nie wiem, czy rzeczywiście jest tu problem, czy to we mnie tkwi, to wieczne poczucie osamotnienia. Wiem, że w każdym związku jest inaczej i nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi jak powinno być, ale jako że jestem nie najmłodsza i nadal nie potrafię sobie ułożyć życia, to chce wiedzieć jak to widzą inni z boku.
Otóż problemem jest to, że jest mi mało czasu z moim facetem. Jesteśmy razem 7 lat, mamy dom, nie mamy dzieci. Spędzam z nim najmniej czasu w porównaniu do tego ile spędzałam z poprzednimi, on z kolei twierdzi, że spędza ze mną więcej niż z którąkolwiek z byłych partnerek. Twierdzi, że cokolwiek by nie robił mi jest zawsze mało, że nie umiem docenić tego co mam, i że mam nierealistyczne poglądy jak powinien wyglądać związek. Że jestem zależna od niego (tak, to wiem, nad tym pracuje od paru lat na terapii, aczkolwiek nie wiem czy to tutaj też leży problem w kwestii spędzania razem czasu, czy nie). On twierdzi, że daje mi tak dużo, że więcej już dać nie może, bo by sam zniknął w tej relacji. I że związek powinien polegac na dwóch osobnych osobach, które się czasem "przecinają" i to wszystko jest dobrowolne i się wtedy tę chwilę docenia. Ja z kolei czytam milion for internetowych i słucham znajomych i mam wrażenie, że wszyscy mają tego czasu wspólnego więcej i tylko u mnie jest z tym problem.
Przechodząc do sedna, przedstawię Wam jak wyglądają u nas przykładowe dni. Powiedzcie mi, czy to jest normalne życie i ja przesadzam.
Pracujemy zdalnie i przez ostatnie 3 miesiące byliśmy na wyjeździe, takim workation. Byliśmy na tym wyjeździe tak długo, bo ja tak chciałam, gdyby to zależało od mojego faceta, byśmy byli krócej. Więc dla niego to już jest ukłon w moją stronę, więc jak mogę mieć pretensje skoro "był ze mną 3 miesiące bo wie że mi na tym zależy". Ale jak te 3 miesiące wyglądały. W weekend oczywiście coś razem robiliśmy, głównie jeździliśmy na rowerach, bo po to wyjechaliśmy. Po takiej aktywności wieczorami on zasiadał do swoich spraw (komputer, książka, podcast, muzyka), a ja do swoich. W tygodniu z kolei jak pracowaliśmy, w trakcie pracy normalnie się komunikujemy na bieżąco, po pracy jedliśmy razem obiad. I potem znowu on siadał do swoich rzeczy. Oczywiście można było się odezwać czy coś chwilę pogadać jak coś wyskakiwało, ale domyślnie on siedział przy swoich rzeczach do końca dnia. Może raz na tydzień po pracy poszedł ze mną na 1-2h spaceru.
Wróciliśmy z tego wyjazdu 2 tygodnie temu i od tej pory siedzimy w domu. Pracujemy oboje zdalnie z domu i w trakcie pracy na bieżąco ze sobą gadamy i opowiadamy sobie co się dzieje. Co rano jak wstaje mnie przytula i daje buzi. Dni wyglądają tak: w niedzielę po powrocie z wyjazdu zamówiliśmy jedzenie, zjedliśmy je oglądając film i pijąc wino, resztę wieczoru odpoczywał sobie sam. Poniedziałek, wtorek, środa, zjedliśmy razem obiad i w sumie nic więcej się nie działo. W czwartek byliśmy u notariusza załatwić parę spraw, potem ja byłam na jodze, potem zjedliśmy obiad, nic więcej. W piątek obiad wspólny, potem ja wyszłam z koleżanką. W sobotę wspólne śniadanie, potem każdy zajął się sobą, wieczorem poszliśmy do restauracji i na krótki spacer (spacer 15min, w sumie całej wyjście zajęło wg), powrót do domu i serial, bo o to poprosiłam. W niedzielę wspólne śniadanie, potem znowu każdy sobie sam coś robi, wieczorem odwiedziliśmy moich rodziców (3h to zajęło) - pojechał ze mną, bo wie, że to dla mnie ważne. W poniedziałek znowu notariusz i obiad razem, i tyle. We wtorek pojechaliśmy odebrać szafkę, która zamówiłam, zjedliśmy obiad, i też tyle. W środę ja byłam na spotkaniu ze znajomymi i on wtedy ta szafkę skręcał, w czwartek byłam na jodze i on dalej szafkę skręcał, ale nie non stop, bo sobie też grał na komputerze.
W piątek (gdybyśmy się nie pokłócili) miał zamiar zrobić spaghetti - ale to nie jest tak że robimy obiady razem, tylko każde samemu, on zakłada słuchawki i gotuje sam. Na weekend mieliśmy iść na spacer do lasu bo ja o to poprosiłam, ale to też byłoby pewnie góra 2h.
No i jego perspektywa jest taka, że on robi tyle dla mnie, bo przecież pojechał do rodziców bo ja chciałam, poszedł ze mną na spacer (15min) bo ja chciałam mimo że on nie przepada za spacerami. Skręca mi szafeczke, rozmawia ze mną o wszystkich bieżących sprawach. A jak zrobiło mi się w piątek samotnie, to był przy mnie, pocieszał, głaskał i poszedł ze mną wcześniej spać, więc wspiera (ale potem się pokłóciliśmy o to w rezultacie). Jego perspektywa jest taka, że codziennie coś robi dla mnie, i że więcej już z siebie dać nie może, bo to dla niego za dużo.
Z kolei moja perspektywa jest taka, że co mi z tego że on skręca ta szafkę, jak robi to sam w pokoju w słuchawkach na uszach. Super, że zrobi spagetti, ale to też nie jest czas spędzony razem. Super że pojechał ze mną do rodziców, ale to jest 3h a reszta dnia każdy sobie. Super, że jak przychodze się przytulić to mnie przytula, ale nie poświęca mi wtedy 5 czy 10min jak to sobie wyobrażam, że w każdym związku wygląda, tylko chwilkę przytuli i wraca do swoich zajęć. Super że sprząta coś w domu, ale robi to w słuchawkach, sam, nie potrzebuje mojej pomocy. A ja bym chciała, że jak składam pranie, żeby on się podniósł i mi pomógł.
On nie potrzebuje też za dużo innych ludzi w swoim życiu, ma paru kolegów z którymi się spotka np raz na miesiąc i tyle. Nie mamy wspólnie znajomych z którymi byśmy się często spotykali. On wie, że dla mnie relacje są ważne, dlatego odwiedzi że mną czasem rodziców (raz na miesiąc czy raz na 3 miesiące) albo mojego brata (raz na pół roku, czy raz na rok). A ja bym chciała żebyśmy się wspólnie spotykali ze znajomymi, wychodzili na grill czy coś. On mnie nie ogranicza w tym, ja mogę robić co chce i wychodzić gdzie chce i ile chce skoro potrzebuje ludzi. On ich tak nie potrzebuje.
On twierdzi, że jemu wystarczy to, że ja jestem w domu i ma emocjonalna więź ze mną. Ze Zje ze mną obiad, czy czasem pójdzie do restauracji, albo na rower. Wie, że mi potrzebne są inne rzeczy i ich wiecej, dlatego idzie że mną na ten spacer czy do moich rodziców czy skręca szafkę, podczas gdy mógłby np grać w grę. A mi ciągle mało.
Czy ja przesadzam? Czy mam wygórowane oczekiwania? Czy to jest właśnie normalne życie i ja go nie doceniam?
Nie chcę rad w stylu "znajdź sobie swoje hobby" bo ja hobby mam I dużo robię sama, to nie problem w tym. Problem w tej samotności.
Nie chcę tez rad w stylu "to może ustalcie że co drugi dzień razem gotujecie" bo tak jak pisałam on twierdzi, że obiektywnie rzecz biorąc daje mi już tyle, że więcej już się nie da. Ze Codziennie coś dla mnie robi, a mi mało.
Proszę o kulturalnie opinie, bardzo mnie to męczy i bardzo mi zależy na obiektywnym spojrzeniu na sprawę.
On wygląda na introwertyka, macie inne oczekiwania, można powiedzieć, że nie bardzo pasujecie do siebie.
On chyba ma nawet za dużo bodźców, skoro stałe ma słuchawki na uszach.
Nie ma znaczenia ile czasu spędza się razem i co się robi , ważne, żeby to odpowiadało obudwu stronom lub chociaż było akceptowalne.
U was tak nie jest, nie ma na to żadnej dobrej rady, bo partner się nie zmieni, pozostaje zaakceptować lub się rozejść.
Wydaje mi się, że rzeczywiście sporo czasu po pracy spędzacie osobno. Ale t powodem tego że partner potrzebuje dużo czasu dla siebie może być to że pracujecie oboje zdalnie i obok siebie. Może warto się rozdzielić na ten czas? Gdybym pracowała obok mojego męża pół dnia, to potem mogłabym potrzebować więcej czasu bycia sama. A mężczyzna może i jeszcze więcej, zwłaszcza kiedy to introwertyk lub jedynak
Shoggies napisał/a:wiosna87 napisał/a:Czy ja przesadzam? Czy mam wygórowane oczekiwania? Czy to jest właśnie normalne życie i ja go nie doceniam?
Tak, wynika z tego wpisu, że przesadzasz. Facet robi dla Ciebie różne rzeczy, których nawet nie do końca lubi robić, a Ty byś chciała wycisnąć z niego więcej. Trochę to wygląda jakbyś się na nim uwiesiła.
On Ci wyraźnie powiedział, że już nie ma nic więcej do dania, że to i tak za dużo, że Tobie ciągle mało. Może warto się nad tym zastanowić?
Tak wygląda życie.
Z drugiej strony, jaka ilość wspólnego czasu by Cię usatysfakcjonowała? Co musiałoby się zmienić, żebyś była zadowolona?
No i na koniec musisz chyba się zastanowić, czy to co masz teraz odpowiada Ci na tyle, żeby w tym związku pozostać. On Ci zasygnalizował, że osiągnął swoje maksimum, więc jeśli dla Ciebie to nie do przyjęcia może ten związek nie ma więcej sensu.Chyba mój problem jest w tym, że ja nie wiem jak dla mnie byłoby ok. Mi się zdaje, że potrzebowałabym więcej, ale może to jakaś dziecięca część we mnie tak chce.
Ale jak czytam różne fora, to widzę, że ludzie piszą że większość wolnego czasu po pracy spędzają we dwójkę.
To może warto żebyś z terapeutką np zastanowiła się czego tak naprawdę chcesz, konkretnie. Stwierdzenie, że chcesz spędzać razem więcej czasu nic tak naprawdę nie mówi. Bo nie jest jasne, czy chcesz w tym czasie się przytulać, oglądać z nim filmy, rozmawiac czy gdzieś być i coś razem doświadczać. Jak to rozpracujesz będziesz mogła pójść do partnera z konkretem.
Mnie się wydaje, że większości ludzi większość czasu po pracy schodzi na domowe obowiązki, typu zakupy, sprzątanie, a jak nie to jakaś aktywność fizyczna, lekarze, dzieci, urzędy. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęściej tego wolnego czasu gdzie można usiąść na tyłku i nic nie robić nie ma wcale tak dużo. Więc jak ludzie piszą, że wolny czas spędzają z partnerem to może być pół godziny gapienia się w telewizję przed pójściem spać.
Wydaje mi się, że rzeczywiście sporo czasu po pracy spędzacie osobno. Ale t powodem tego że partner potrzebuje dużo czasu dla siebie może być to że pracujecie oboje zdalnie i obok siebie. Może warto się rozdzielić na ten czas? Gdybym pracowała obok mojego męża pół dnia, to potem mogłabym potrzebować więcej czasu bycia sama. A mężczyzna może i jeszcze więcej, zwłaszcza kiedy to introwertyk lub jedynak
Każdy ma swoje osobne biuro, nie jesteśmy w trakcie pracy razem, tylko raz na parę godzin się przyjdzie spytac co słychać. Jak pracowaliśmy w biurach było podobnie.
wiosna87 napisał/a:Shoggies napisał/a:Tak, wynika z tego wpisu, że przesadzasz. Facet robi dla Ciebie różne rzeczy, których nawet nie do końca lubi robić, a Ty byś chciała wycisnąć z niego więcej. Trochę to wygląda jakbyś się na nim uwiesiła.
On Ci wyraźnie powiedział, że już nie ma nic więcej do dania, że to i tak za dużo, że Tobie ciągle mało. Może warto się nad tym zastanowić?
Tak wygląda życie.
Z drugiej strony, jaka ilość wspólnego czasu by Cię usatysfakcjonowała? Co musiałoby się zmienić, żebyś była zadowolona?
No i na koniec musisz chyba się zastanowić, czy to co masz teraz odpowiada Ci na tyle, żeby w tym związku pozostać. On Ci zasygnalizował, że osiągnął swoje maksimum, więc jeśli dla Ciebie to nie do przyjęcia może ten związek nie ma więcej sensu.Chyba mój problem jest w tym, że ja nie wiem jak dla mnie byłoby ok. Mi się zdaje, że potrzebowałabym więcej, ale może to jakaś dziecięca część we mnie tak chce.
Ale jak czytam różne fora, to widzę, że ludzie piszą że większość wolnego czasu po pracy spędzają we dwójkę.To może warto żebyś z terapeutką np zastanowiła się czego tak naprawdę chcesz, konkretnie. Stwierdzenie, że chcesz spędzać razem więcej czasu nic tak naprawdę nie mówi. Bo nie jest jasne, czy chcesz w tym czasie się przytulać, oglądać z nim filmy, rozmawiac czy gdzieś być i coś razem doświadczać. Jak to rozpracujesz będziesz mogła pójść do partnera z konkretem.
Mnie się wydaje, że większości ludzi większość czasu po pracy schodzi na domowe obowiązki, typu zakupy, sprzątanie, a jak nie to jakaś aktywność fizyczna, lekarze, dzieci, urzędy. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęściej tego wolnego czasu gdzie można usiąść na tyłku i nic nie robić nie ma wcale tak dużo. Więc jak ludzie piszą, że wolny czas spędzają z partnerem to może być pół godziny gapienia się w telewizję przed pójściem spać.
Hmm no tak, z terapeutka na pewno staram się dojsc do tego co ja chcę. Mogłabym powiedzieć że chciałabym więcej czasu razem np na rozmowie, przytulaniu, po prostu blisko siebie fizycznie. Ale nawet jak pójdę z takim konkretem do niego to on już chyba nie ma możliwości mi dać więcej. Mówi że daje bardzo dużo, codziennie coś, gdzie dla mnie to jakiś absurd, jeśli mówimy np tylko o wspólnym obiedzie, więc jak nie można więcej jak pozostaje jeszcze z 5h dnia?
Wiesz jak ludzie mają dzieci to rozumiem że do zrobienia po pracy jest dużo. Ale bez dzieci? Nie wiem co tak miałoby zajmować czas. Ugotowanie obiadu, max godzina. Nie sprząta się przecież codziennie, tylko np raz na tydzień. Mój facet ma praktycznie całe popołudnie po pracy wolne.
Shoggies napisał/a:wiosna87 napisał/a:Chyba mój problem jest w tym, że ja nie wiem jak dla mnie byłoby ok. Mi się zdaje, że potrzebowałabym więcej, ale może to jakaś dziecięca część we mnie tak chce.
Ale jak czytam różne fora, to widzę, że ludzie piszą że większość wolnego czasu po pracy spędzają we dwójkę.To może warto żebyś z terapeutką np zastanowiła się czego tak naprawdę chcesz, konkretnie. Stwierdzenie, że chcesz spędzać razem więcej czasu nic tak naprawdę nie mówi. Bo nie jest jasne, czy chcesz w tym czasie się przytulać, oglądać z nim filmy, rozmawiac czy gdzieś być i coś razem doświadczać. Jak to rozpracujesz będziesz mogła pójść do partnera z konkretem.
Mnie się wydaje, że większości ludzi większość czasu po pracy schodzi na domowe obowiązki, typu zakupy, sprzątanie, a jak nie to jakaś aktywność fizyczna, lekarze, dzieci, urzędy. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęściej tego wolnego czasu gdzie można usiąść na tyłku i nic nie robić nie ma wcale tak dużo. Więc jak ludzie piszą, że wolny czas spędzają z partnerem to może być pół godziny gapienia się w telewizję przed pójściem spać.Hmm no tak, z terapeutka na pewno staram się dojsc do tego co ja chcę. Mogłabym powiedzieć że chciałabym więcej czasu razem np na rozmowie, przytulaniu, po prostu blisko siebie fizycznie. Ale nawet jak pójdę z takim konkretem do niego to on już chyba nie ma możliwości mi dać więcej. Mówi że daje bardzo dużo, codziennie coś, gdzie dla mnie to jakiś absurd, jeśli mówimy np tylko o wspólnym obiedzie, więc jak nie można więcej jak pozostaje jeszcze z 5h dnia?
Wiesz jak ludzie mają dzieci to rozumiem że do zrobienia po pracy jest dużo. Ale bez dzieci? Nie wiem co tak miałoby zajmować czas. Ugotowanie obiadu, max godzina. Nie sprząta się przecież codziennie, tylko np raz na tydzień. Mój facet ma praktycznie całe popołudnie po pracy wolne.
Tylko,ze po pracy ludzie chca przewaznie odpoczywac w domu to badz z nim.w domu albo wolne dni od pracy jezdzic gdzies razem
14 2024-09-28 22:25:02 Ostatnio edytowany przez wieka (2024-09-28 22:28:44)
wiosna87 napisał/a:Shoggies napisał/a:Tak, wynika z tego wpisu, że przesadzasz. Facet robi dla Ciebie różne rzeczy, których nawet nie do końca lubi robić, a Ty byś chciała wycisnąć z niego więcej. Trochę to wygląda jakbyś się na nim uwiesiła.
On Ci wyraźnie powiedział, że już nie ma nic więcej do dania, że to i tak za dużo, że Tobie ciągle mało. Może warto się nad tym zastanowić?
Tak wygląda życie.
Z drugiej strony, jaka ilość wspólnego czasu by Cię usatysfakcjonowała? Co musiałoby się zmienić, żebyś była zadowolona?
No i na koniec musisz chyba się zastanowić, czy to co masz teraz odpowiada Ci na tyle, żeby w tym związku pozostać. On Ci zasygnalizował, że osiągnął swoje maksimum, więc jeśli dla Ciebie to nie do przyjęcia może ten związek nie ma więcej sensu.Chyba mój problem jest w tym, że ja nie wiem jak dla mnie byłoby ok. Mi się zdaje, że potrzebowałabym więcej, ale może to jakaś dziecięca część we mnie tak chce.
Ale jak czytam różne fora, to widzę, że ludzie piszą że większość wolnego czasu po pracy spędzają we dwójkę.To może warto żebyś z terapeutką np zastanowiła się czego tak naprawdę chcesz, konkretnie. Stwierdzenie, że chcesz spędzać razem więcej czasu nic tak naprawdę nie mówi. Bo nie jest jasne, czy chcesz w tym czasie się przytulać, oglądać z nim filmy, rozmawiac czy gdzieś być i coś razem doświadczać. Jak to rozpracujesz będziesz mogła pójść do partnera z konkretem.
Mnie się wydaje, że większości ludzi większość czasu po pracy schodzi na domowe obowiązki, typu zakupy, sprzątanie, a jak nie to jakaś aktywność fizyczna, lekarze, dzieci, urzędy. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęściej tego wolnego czasu gdzie można usiąść na tyłku i nic nie robić nie ma wcale tak dużo. Więc jak ludzie piszą, że wolny czas spędzają z partnerem to może być pół godziny gapienia się w telewizję przed pójściem spać.
Jak są dzieci, to co innego, nie ma porównania, ale też taka oschłość partnera chyba żadnej kobiecie by nie odpowiadała, a autorka potrzebuje dużo atencji, więc jest rozczarowana związkiem.
Co z tego, że będzie wiedziała co chce, jak i tak nie dostanie.
Up
Oj Wiosna. Masz przerąbane. Z opisu wynika, że dość prawdopodobne jest, że Twój facet jest w spektrum autyzmu. Dla tego typu zaburzenia charakterystyczne jest między innymi odcinanie się od świata za pomocą słuchawek.
Ponadto bez dwóch zdań jest skrajnym introwertykiem.
Więcej czasu i bliskości od niego nie dostaniesz. I to może nie mieć związku z tym, czy Cie kocha. Nadmiar bliskości jest wbrew jego naturze.
Pozostaje Ci tak jak już dziewczyny pisały wyżej, albo zaakceptować go, albo szukać szczęścia gdzieś indziej
I zgadzam się z Tobą, że za mało czasu spędzacie razem, ale dla każdej osoby/relacji ten czas jest różny.
Oj Wiosna. Masz przerąbane. Z opisu wynika, że dość prawdopodobne jest, że Twój facet jest w spektrum autyzmu. Dla tego typu zaburzenia charakterystyczne jest między innymi odcinanie się od świata za pomocą słuchawek.
Ponadto bez dwóch zdań jest skrajnym introwertykiem.
Więcej czasu i bliskości od niego nie dostaniesz. I to może nie mieć związku z tym, czy Cie kocha. Nadmiar bliskości jest wbrew jego naturze.
Pozostaje Ci tak jak już dziewczyny pisały wyżej, albo zaakceptować go, albo szukać szczęścia gdzieś indziej
I zgadzam się z Tobą, że za mało czasu spędzacie razem, ale dla każdej osoby/relacji ten czas jest różny.
Nie no z tym autyzmem to o wiele za daleko. On ma lepsze social skille niż ja, po prostu nie ma tak wysokich społecznych potrzeb. Jak skręca meble to jest na słuchawkach i słucha np podcastu, ale dużo czasu po prostu robi swoje rzeczy przed kompem nie na słuchawkach siedząc w sypialni na łóżku. A to że jest introwertykiem to racja.
18 2024-09-29 13:03:08 Ostatnio edytowany przez madoja (2024-09-29 13:03:33)
- madoja
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Nikt nie powie Ci czy przesadzasz czy nie, bo każdy ma inne potrzeby i wyobrażenia o związku. Dla kogoś podobnego do Ciebie będzie to mało czasu razem, a np. ja jestem jak Twój facet. Piszesz np. że tylko 3 godziny byliście gdzieś razem, a reszta dnia każdy sam sobie. Dla mnie te 3 godziny byłyby wystarczające. Jestem introwertyczką i baterię ładuję w samotności. Z mężem mamy osobne pokoje, spędzamy ze sobą pewien czas w ciągu dnia (wyjazd, film, wspólne posiłek, seks, albo po prostu leżymy i rozmawiamy), ale resztę dnia jestem sama i on też i nam to bardzo pasuje. Cały czas mamy do siebie otwarte drzwi i gadamy coś tam w międzyczasie. On może sobie grać na kompie czy oglądać podcasty (a obie te rzeczy uwielbia), a ja mogę oglądać swoje horrory czy gadać przez telefon. Czuję że tak jest idealnie, mamy swobodę, a jednocześnie jesteśmy razem.
Proponuję żebyś spędzała więcej czasu w jego pokoju (bo zrozumiałam że tez macie osobne), ale robiąc swoje rzeczy. Nawet takie coś zbliża ludzi. Czyli niech on sobie ogląda podcast,a Ty w tym czasie rozwiązujesz sudoku. On gra na kompie, Ty grasz w gierkę na telefonie czy czytasz książkę.
Nie zmuszaj go do nieustannej atencji, bo to wkurza. Mnie by wkurzyło.
Nikt nie powie Ci czy przesadzasz czy nie, bo każdy ma inne potrzeby i wyobrażenia o związku. Dla kogoś podobnego do Ciebie będzie to mało czasu razem, a np. ja jestem jak Twój facet. Piszesz np. że tylko 3 godziny byliście gdzieś razem, a reszta dnia każdy sam sobie. Dla mnie te 3 godziny byłyby wystarczające. Jestem introwertyczką i baterię ładuję w samotności. Z mężem mamy osobne pokoje, spędzamy ze sobą pewien czas w ciągu dnia (wyjazd, film, wspólne posiłek, seks, albo po prostu leżymy i rozmawiamy), ale resztę dnia jestem sama i on też i nam to bardzo pasuje. Cały czas mamy do siebie otwarte drzwi i gadamy coś tam w międzyczasie. On może sobie grać na kompie czy oglądać podcasty (a obie te rzeczy uwielbia), a ja mogę oglądać swoje horrory czy gadać przez telefon. Czuję że tak jest idealnie, mamy swobodę, a jednocześnie jesteśmy razem.
Proponuję żebyś spędzała więcej czasu w jego pokoju (bo zrozumiałam że tez macie osobne), ale robiąc swoje rzeczy. Nawet takie coś zbliża ludzi. Czyli niech on sobie ogląda podcast,a Ty w tym czasie rozwiązujesz sudoku. On gra na kompie, Ty grasz w gierkę na telefonie czy czytasz książkę.
Nie zmuszaj go do nieustannej atencji, bo to wkurza. Mnie by wkurzyło.
Tak też o tym myślałam, o siedzeniu w jednym pokoju. Chociaż nie sądzę żeby się cieszył jakbym siedziała w jego pokoju :> ale jak spędza czas w sypialni, a tego też jest dużo, to mogę tam siedzieć. Chociaż moje zajęcia nie są tak stacjonarne że robię je w jednym miejscu, no ale może to jest jakieś rozwiązanie jak mi brakuje tego czasu razem.
Wiesz, tyle ile ludzi, tyle jest sposobów na prowadzenie relacji.
Dla mnie np to co pisze Madoja, o dwóch rożnych sypialniach, to jest kompletny kosmos.
Chociaż kiedyś, na studiach od swojej starszej sex partnerki słyszałem właśnie ze jest to najlepszy przepis na udane małżeństwo, osobne sypialnie.
Kiedyś to było normalne w wyższych sferach, że król/sułtan baron czy hrabia odwiedzili swoje zony w sypialni, a nie spali z nimi.
Ja z zoną to jesteśmy totalne przylepy, każdy wolny czas, najchętniej spędzalibyśmy razem, strasznie ważny jest dla nas dotyk, mamy taki kącik czytelniczo komputerowy, i nawet jak czytamy książki czy robimy sobie coś na kompie (jak teraz) to siedzimy naprzeciwko siebie i smyramy sie stopami .Kazdy posiłek jemy razem, kąpiemy się razem, spacery zawsze razem, czy tez rower. w miesiącu mamy ustalone 1 weekend gdzie spędzamy go osobno bo ja i zona jedziemy razem gdzieś z swoimi przyjaciółmi. Jak musimy gdzieś wyjechać w sprawach zawodowych, szczególnie zona, bo jest nauczycielka wiec zdarzają sei wycieczki kilkudniowe, to obydwoje to "odchorowujemy"
Obydwoje musimy byc blisko, i czuć dotyk.
I dla nas jest to normalne.
Gdzie podejrzewam że Madoja i twój partner to nie wytrzymali by w takim układzie nawet jednego dnia
Moze byc po prostu tak że sie nie dobraliście, ty masz prawo chcieć więcej uwagi, on ma prawo chcieć jej mniej
21 2024-09-29 16:15:24 Ostatnio edytowany przez madoja (2024-09-29 16:31:18)
- madoja
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
dubel
- madoja
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
słyszałem właśnie ze jest to najlepszy przepis na udane małżeństwo, osobne sypialnie.
Coś w tym jest bo my się nigdy, naprawdę nigdy nie kłócimy. Czasami wrzasnę lub on wrzaśnie o jakąś pierdołę, a po minucie już słodko gadamy. Często widzę na forum, gdy ktoś zakłada temat taki zwrot: "byłam w związku i jak to w związku - raz lepsze, raz gorsze dni". Nigdy tego nie rozumiałam. U nas nie ma gorszych dni, są same lepsze. Nie mamy złych okresów. A jesteśmy razem 15 lat.
Gdybyśmy mieszkali w kawalerce to już dawno byśmy się rozwiedli, jestem tego pewna.
Ja z zoną to jesteśmy totalne przylepy, nawet jak czytamy książki czy robimy sobie coś na kompie (jak teraz) to siedzimy naprzeciwko siebie i smyramy sie stopami .j
Hah, my podobnie. Oglądamy filmy zawsze się głaszcząc, drapiąc po plecach itd. Zazwyczaj pozycja jest taka, że ja siedzę oparta plecami o łózko, on kładzie głowę na moich kolanach, ja go smyram po plecach, a on mnie po nogach i stopach.
Do tego każde minięcie się w korytarzu, to przytulenie i buziak. Tak samo co rano przed pracą i po powrocie z pracy.
A z tym odchorowywaniem nieobecności - mimo że większość dnia spędzamy osobno, to nie lubimy rozstań. Nigdy nie wzięłam dnia wolnego gdy on tez nie ma. Biorę wtedy gdy on ma wolne. Gdy jade do mamy na kilka godzin, to już dzwoni kiedy wracam bo "dziwnie bez ciebie w domu".
Piszę to żeby podkreślić że nie trzeba wciąż być razem, by mieć udany związek.
Bo gdy mówimy komuś że mamy osobne pokoje, to reakcją jest przeważnie szok i podejrzenie że nasze małżeństwo się rozpada. 
Wiesz, tyle ile ludzi, tyle jest sposobów na prowadzenie relacji.
Dla mnie np to co pisze Madoja, o dwóch rożnych sypialniach, to jest kompletny kosmos.
Chociaż kiedyś, na studiach od swojej starszej sex partnerki słyszałem właśnie ze jest to najlepszy przepis na udane małżeństwo, osobne sypialnie.
Kiedyś to było normalne w wyższych sferach, że król/sułtan baron czy hrabia odwiedzili swoje zony w sypialni, a nie spali z nimi.Ja z zoną to jesteśmy totalne przylepy, każdy wolny czas, najchętniej spędzalibyśmy razem, strasznie ważny jest dla nas dotyk, mamy taki kącik czytelniczo komputerowy, i nawet jak czytamy książki czy robimy sobie coś na kompie (jak teraz) to siedzimy naprzeciwko siebie i smyramy sie stopami .Kazdy posiłek jemy razem, kąpiemy się razem, spacery zawsze razem, czy tez rower. w miesiącu mamy ustalone 1 weekend gdzie spędzamy go osobno bo ja i zona jedziemy razem gdzieś z swoimi przyjaciółmi. Jak musimy gdzieś wyjechać w sprawach zawodowych, szczególnie zona, bo jest nauczycielka wiec zdarzają sei wycieczki kilkudniowe, to obydwoje to "odchorowujemy"
Obydwoje musimy byc blisko, i czuć dotyk.
I dla nas jest to normalne.
Gdzie podejrzewam że Madoja i twój partner to nie wytrzymali by w takim układzie nawet jednego dniaMoze byc po prostu tak że sie nie dobraliście, ty masz prawo chcieć więcej uwagi, on ma prawo chcieć jej mniej
Kurcze to u nas z kolei czegoś takiego nie ma. Wprawdzie w trakcie dnia pracy przyjdzie do mnie czy ja do niego przytulić się i dać buzi, no ale jak jest czym zajęty i mnie mija w przejściu to się nie zatrzymuje :> mogę wychodzić z domu na ile godzin chce np ze znajomymi, i jest to ok. Nawet jak na weekend wyjadę, to nie wydzwania żebym wróciła. Cieszy się jak wrócę, ale nie żeby usychał z tęsknoty, ma co robić sam ze sobą i jest mu dobrze.
Wiosna.
Jak dla mnie tkwisz w czymś gdzie nie widać zbytnio uczuć i miłości. Bardziej przyzwyczajenie i wygodę.
W czymś co zupełnie CI nie pasuje i powoduje u Ciebie problemy.
Jak dla mnie szkoda życia na tkwienie w czymś co nam nie pasuje.
Nie dobraliście się zupełnie. Żyjecie razem a zarazem osobno.
Ja bym się wykończył w takim "związku".
W związku ważne jest dopasowanie. U was nie ma żadnego.
Ja osobiście jestem "przytulasem". Lubię okazywać uczucia, bliskość, wspólne rozmowy, wspólne leżenie pod kocykiem i przytulanie się.
U Was jest chłód. Oczywiście jak komuś to pasuje to czemu nie, ale z tego co piszesz Tobie nie.
Dla mnie marnujesz czas i życie na tkwienie w czymś co Ci nie odpowiada.
- SaraS
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Hm. Widzę sporo podobieństw między moim związkiem, a Twoim, ale też kilka różnic. W dużej mierze wynikających chyba z tego, że nam się jednak udało porozumieć. 
Nie wiem, opiszę, może coś się okaże przydatne. 
W każdym razie jesteśmy razem ponad 6 lat i początki, tzn. te po zamieszkaniu razem wyglądały podobnie. Partner ma coś takiego, że "czas razem" ładuje mu się, kiedy jesteśmy w tym samym domu, po prostu ma być dosłowne przebywanie razem, to mu jest i niezbędne, i wystarczające do szczęścia. Ja z kolei tego czasu mogę mieć mniej, ale to ma być robienie czegoś razem i ma być, no, nadprogramowe, a nie tam, że razem zjedliśmy czy sprzątaliśmy.
Na etapie randek ja byłam bardzo szczęśliwym człowiekiem , no bo przecież spotkania, wyjazdy, cały czas coś. Jak się rozstawaliśmy, to ja sobie raczej planowałam kolejne fantastyczne randki czy skupiałam się na czymś tam, a partner pisał i tęsknił. Wtedy w sumie nie przywiązywałam do tego wagi, też w końcu tęskniłam, tyle że może nie aż tak; w każdym razie każdą wolną chwilę staraliśmy się spędzać razem.
Natomiast jak zamieszkaliśmy razem, to role się odwróciły. On cały czas pracuje zdalnie, ja - większość roku, więc jak akurat miałam sezon na bycie poza domem, to przez cały dzień dostawałam dużo wiadomości, że czeka, kiedy wrócę, tęskni itd. No to ja wracałam, cała na biało , z przeświadczeniem, że skoro tak się nie mógł doczekać mojego powrotu, to na pewno czekają mnie same super rzeczy... A on przychodził, witał się, minuta na czułości, jak było, co słychać i... nara. Wracał do komputera, cały zadowolony, bo już okej, jestem.
Z kolei gdy jestem w domu, to wyglądało to podobnie jak u Was. Też siedzimy przy pracy w osobnych pokojach i jemu wystarczają właśnie takie drobiazgi: zamienić 2 zdania przy kawie, przytulić się w przerwie, zjeść razem posiłek, obejrzeć coś przy kolacji itd.
U nas stąd się brały nieporozumienia. Ja lament, że nie spędzamy czasu razem, a on, że przecież byliśmy na zakupach, sprzątnęliśmy, jemy, byliśmy u rodziny, a wieczorem przytuleni oglądamy filmy i o co mi chodzi, to ja do niego nie przychodzę. A ja kończyłam z takim WTF na twarzy, bo przecież ja się nie dopominam o wspólne szorowanie kibla, tylko, no, o coś fajnego. I po co ja w ogóle mam do niego przychodzić, kiedy pracuje, skoro się na mnie wtedy nie skupi.
Pomogło ostatecznie przeanalizowanie i zrozumienie naszych potrzeb. I tak ja wpadam przy każdej przerwie do niego tylko po to, żeby dać buziaka, pogłaskać czy tam powiedzieć, że kocham, towarzyszę przy jakichś nudnych wyjściach typu wizyta u mechanika czy przegląd auta, układam się z książką tam, gdzie on akurat jest i ogólnie robię za "tło" , a on się bawi w animatora, częściej wychodzimy ze znajomymi, jeździmy na wycieczki itd.
Tyle że to się mogło udać dlatego, że mnie nie przeszkadza cykliczne mizianie, towarzyszenie itd., a jemu - te rzeczy bardziej angażujące. My je lubimy, tylko aż tak... nie potrzebujemy, więc nie było problemu, żeby je zacząć robić.
No i jeszcze jedno: nam obojgu w tym bardzo pomaga to, że są rzeczy, które lubimy robić oboje - i w domu, i poza nim. Wtedy jednocześnie skupiamy się na tym, co sami lubimy, i "ładujemy" i siebie, i to drugie.