Nie mam w sobie wiecej sił

Zrozumiałam, że żona nie ma zdrowia. Sam zbudowałeś dom, ale czy ta decyzja była wspólna? Podałeś jeden przypadek, w którym żona nie doceniła twojej pracy tylko zwróciła uwagę na bałagan.
Uważam, że oddaliliście się od siebie od czasu budowy domu. Skoro dzieci były małe, ktoś  się nimi musiał zająć, a ciebie nie było w domu. A potem już poszło. Żona nauczyła się być sama. Tu nie chodzi o bałagan, o to, że żona chodzi do fryzjera i chciała mieć psa podczas gdy ty nie. Chodzi o całokształt. Nie doceniacie się nawzajem.

Mieszkaliśmy w mieszkaniu 3 pokojowym. Ale moim marzeniem bylo zawsze aby mieć ten domek. Chcialem aby dzieci miały każdy swój pokój. Żeby było poprostu lepieij. Zona wychowana w blokach nie miała takich potrzeb. Budowa byla czasochłonna ale nie wyglądało to tak ze dzien w dzien chodziłem na budowe. Miesiąc robiłem fundament potem była przerwa miesiąc. Potem znowu się poszlo na miesiąc i znowu przerwa. Był czas na budowe I był czas dla rodziny.
Wszystko poszło o psa. Zona chciala zawsze psa ja nie. Teraz obwinia mnie ze ją nie wspieram, że jej obrzydzilem psa, że to wszystko moja wina.
Caly czas mówi że ja atakuje o psa. Chodzi o to ze mam pytania np co z psem na wakacjach? Albo ile pies moze byc w domu sam? Albo co jeśli byśmy chcieli jechac na rower na dłużej. Ona uwaza te pytania za atak, że tym ja jeszcze bardziej dołuje. Dalem jej warunki że pies moze chodzić tylko na dole bo są kafle. Że nie może teraz wejsc do gory bo nie chce zebg mi zasikal panele. Warunek byl tez że pies nie wejdzie do sypialni. I mam jazdy przez to że obrzydzam jej psa tym.
Z seksem jest katastrofa. Ja chciałbym co dwa dni. Ona najlepieij wcale. Gdybym ją nie naciskał to wcale by tego nie było. Ona żadnej inicjatywy nie wykazuje, nic kompletnie. Jak jen to wypominam to oczywiście gadka że jej to wszystko obrzydzilem .
Nie mam siły na więcej naprawde

Na trzy lata zostawiłeś żonę z małymi dziećmi i budowałeś dom którego tylko ty chciałeś. Postawiłeś na swoim i oczekujesz teraz że będą ciebie jej brawo. To nie tak działa. Po pierwsze twoja żona nie chciała mieszkać w domu I ja to rozumiem też bym nie chciała. Po drugie na parę lat i zostawiłeś z małymi dziećmi i bawiłeś się w boba budowniczego, spełniałeś swoje marzenie. No to teraz masz co chciałeś masz chałupę o której tyle śniłeś A nie masz żony i nie masz związku. Podejrzewam że z dziećmi też nie jesteś zbyt blisko, bo zamiast się nimi zajmować to kładłeś gres i tynki. Teraz sobie mieszkaj w tym swoim wymarzonym domku.

Sorry, wasz związek się już dawno rozjechał. Macie zupełnie inne potrzeby. Ty chciałbyś żeby było jak dawniej. A dla niej to już chyba ten pociąg odjechał kropka Nie ma cię o czym ze sobą rozmawiać. Dlatego ona woli oglądać głupoty w internecie, zamiast rozmawiać z mężem który ją po prostu wkurza.
I ja po części rozumiem kobietę. Kilka lat opieki nad małymi dziećmi to nie jest sanatorium. A zamiast mieć pomoc męża, była z tym sama. Bo ty akurat spełniałeś swoje marzenie. O której ona cię nie prosiła.

Nie dokonca jest tak jak piszesz. Rozumiem że dla ciebie zniknąłem z domu na 3 lata. I po 3 latach wróciłem. Nie tak wygląda budowa. Na budowie bywałem czasami dwa dni z rzędu na 2 -3 godziny. Potem kilka dni bylem w domu. Czasami gydzien chodziłem na budowe. Potem przez kilka dni bylem w domu. Cała zimę bylem w domu, wakacje wszyscy mieli takie jakie chcieli, jak coś chcieli robic to też robiłem z nimi. Nawet jak bywałem na budowie to nie caly dzien, szlem np o 15 a o 18 wróciłem kolejne godziny spędzałem z rodziną.
Czasy gdzie zapieprzalo się od świtu do nocy przez kilka lat dawno minęły.

Pp drugie ile razy zona mowila mi że cieszy się ze dzieci mają swoje pokoje, że cieszy ja jak coś zeobie w domu. Cieszyla sie jak zrobilem taras, jak zeobilem jej donice bo chciala, jak wstawiali kuchnie tez bylo widac ze jest z domu zadowolona. Wiec masz myślne odczucie.

Teraz napisałeś, że budowałeś przez trzy godziny dziennie i to dwa, trzy razy w tygodniu. Co jak co, ale nie uwierzę, że udało ci się samemu, nawet z pomocą taty wybudować dom poświęcając na to tak mało czasu, nawet jeśli trwalo to trzy lata. Na pewno kosztowalo to o wiele więcej czasu, wolnych dni, urlopów, jakiś niekościelnych świąt. Do tego poszlo na to mnóstwo pieniędzy, więc pewnie wiele z życia ty i twoja rodzina przez te trzy lata nie mieli. Nie żebym uważała, że źle zrobiłeś budując dom, wprost przeciwnie, uważam że jeśli tego dokonałeś, to naprawdę masz czym się pochwalić, ale...

No właśnie, budowa to był twój pomysł, plan i wykonanie. Żona pewnie nie myślała o tym z entuzjazmem, ale ty jej nie słuchałeś. Mam wrazenie, że ty raczej mało słuchasz swojej żony, nie liczysz się z nią i z tym, jakie ona ma potrzeby i czego ona chce. Tak mi przyszlo do glowy, że tę szafę którą zrobiłeś, też sam wymyśliłeś i nawet żony nie zapytałeś jaką by chciała. Gdy zrobiłeś jej donicę na taras, czy powiesiłeś szafki w kuchni, to była zadowolna, bo miała tak jak chciała i czuła się z tym dobrze.

Moim zdaniem pada u was komunikacja w małżeństwie, nie rozmawiacie o swoich potrzebach, nie szanujecie się wzajemnie, ani ona nie szanuje ciebie ani ty nie szanujesz żony. Dobra komunikacja w związku to przede wszystkim umiejętność słuchania i analizowania słów partnera. Ale nie wystarczy tylko słuchać, trzeba też jasno komunikować swoje potrzeby. Ty zamiast rozmawiać z żoną o swoich problemach, robisz zwrot w tył i obrażasz się, a to droga donikąd. Ona z resztą robi to samo albo jeszcze gorzej, bo zamiast komunikacji wybiera afiszowanie się z niezadowoleniem i karanie cię brakiem seksu.
Nie wiem czy dobrze zrozumiałam, ale żona ma od jakiegoś czasu problemy zdrowotne? O co chodzi z tym "żona jest w złym stanie"?

Moim zdaniem nie poradzicie sobie bez terapii małżeńskiej, bo problemy będą tylko narastały i pogłębiały się.

Przykro mi że żona Cie docenia. Domyślam się jakie to przykre dla Ciebie.

Przede wszystkim zróbcie sobie czas tylko dla siebie, chociażby jeden wieczór (choć lepiej byłoby wyjechać na wakacje). Oddajcie dzieci do dziadków, usiądźcie, wypijcie wino i pogadajcie od serca, bez pretensji i podnoszenia głosu. Powiedz że jest Ci przykro że Cie nie docenia, ale tez spytaj czego ona oczekuje od Ciebie. Nie dobieraj się wtedy do niej! Bo ona zrozumie że zrobiłeś to by zamoczyć, a nie by się z nią porozumieć.

Po drugie - jaki seks był kiedyś, na początku? Bo jeśli często i fajny, to nie tak że zona ma małe potrzeby, tylko nie ma ochoty uprawiać seksu Z TOBĄ. Może ustalcie jakiś kompromis, np. że każda sobota to dzień z seksem, a przez resztę tygodnia nie dobierasz się do niej i ma spokój. Jeśli chcesz seksu częściej, musisz być dla niej atrakcyjny. Żadnego łażenia w gaciach po domu. Żadnych awantur. Popracuj nad muskulaturą ciała, nad higieną, dobrymi ciuchami, ładnym zapachem z ust, perfumami. Faceci w ogóle zapominają jakie to ważne, by kobieta miała na nich ochotę. Zazwyczaj myślą że mogą wyglądać jak chcą, a wystarczy złapał za cycka, wsunąć język do ust i kobieta już rozkłada nogi.

Po trzecie - może faktycznie przestań marudzić tyle o psa. Bo nawet z opisu brzmisz jak maruda i męczybuła. "Pies nie może, tu nie wolno, znowu pies" - i to wszystko pewnie w formie podniesionego głosu i niezadowolenia. Pies już jest i go nie oddacie, więc postaraj się podejść do tego inaczej. Skąd w ogóle pomysł że pies osika panele? Żaden wychowany, sikający na zewnątrz pies, nie będzie sikał w domu.

Spłodzę syna, wybuduję dom, zasadzę drzewo i będą żyć długo i szczęśliwie. Szkoda, że to bajka. Niestety wielu w nią wierzy.

O ile nie mają rozdzielności majątkowej, to on nie ma w swoich pieniędzy tylko wspólne. Po drugie nie rozumiem tej pretensji, że kobieta nie dała się uszczęśliwić na siłę. Tak się nie da. Najwidoczniej ten dom to nie było jej marzenie. Po 2,  3 lata zajmowanie się małymi dziećmi plus własne zdrowie, jej też nie było lekko. A pozowanie na macho to kiepski pomysł. Może się skończyć rozwodem i alimentami.

W postów autora widzę taki obraz:

JA chciałem domek.
JA budowałem domek.

Ojej! Żona nie docenia, tylko siedzi w telefonie.
Zła żona. Powinna doceniać, a nie siedzieć w telefonie.

Zgodziłem się na psa, a teraz dręczę pytaniami co ona zrobi z psem jak będziemy chcieli jechać na wakacje...

Twoim marzeniem. Spełniłeś marzenie.
A żona nie jest wdzięczna że spełniłeś swoje marzenie, co?

Bardzo dobrze.
I uważam, że to wspaniale, że wybudowałeś dom.

Problem tylko taki, że oczekujesz wdzięczności i pochwał na swoją cześć.

Warunki co do psa były ustalone. Jak nie przestrzega tych warunków (np. pies wchodzi na górę), to wywal psa na dół. I nie pytaj ją o psa. Nie rozmawiaj o psie, byle twoje początkowe warunki były zachowane.

Żonie powedz:   "na wakacje jedziemy bez psa".
Albo powiedz:   "możemy jechać z psem, pod warunkiem, że:   1. ... 2.... 3".

Faktycznie czepiasz się. Pytania, pytania.

Faktycznie atakujesz.

Spełnione są warunki?

Trzy drogi masz:

1. nie masz seksu nigdy
2. rozwód
3. seks z kimś na boku.

Jeśli uważasz, że jest jakieś czwarte wyjście, to ono tylko jest drogą do punktu 1 lub 2 lu 3.

Z tym, że pies to czubek góry lodowej.

Może coś pominęłam, ale chyba w ogóle nie chodzi o to że ona nie chce się nim zajmować.
Chodzi o to, że on jej wciąż truje o psie. Jak zrzędliwy emeryt.
Zamiast zaakceptować fakt, że ten pies już jest i nic się z tym nie zrobi.
Wciąż jakieś chore problemy typu "co z wakacjami?". Psa się zabiera ze sobą, oddaje do rodziny lub do psiego hoteliku. Nie trzeba o tym wciąż gadać.
Jakby mi mąż tak pierdzielił wciąż o psie, na którego przecież się zgodził, to tez bym miała dość.

A można znaleźć osobę, z którą będziemy mieć 100% dopasowanie? Nie wydaje mi się, żeby to były tak istotne kwestie, w przypadku których nie może zadziałać kompromis. Tutaj problemem jest bardziej brak umiejętności słuchania nawzajem swoich potrzeb, jak ktoś wyżej zauważył, i kulejąca komunikacja.

To sa chyba jakies jaja malowane, Twoja zona siedzi z telefonem caly dzien na kanapie i jeszcze Ci kaze sprzatac syf. No to musicie sobie zrobic podzial obowiazkow. A jak Ty NIE chcesz psa,a zona chciala to pies nalezy do obowiazkow zony. Jak sie nie zajmuje psem to go lepiej oddaj komus bardziej odpowiedzialnemu.

No wlasnie tak powinno byc. Ten kto chce ten ogarnia

Pies to sa obowiazki.  Na wakacje jechac trzeba opieke psowi zalatwiac. Na szczepienia jezdzic, pies musi codzien na spacer 3x dziennie, pies musi miec miejsce do wylatania sie. Pies moze szczekac doslownie na wiatr przez cala noc. Ja wogole sie dziwie jak Ty z tym piesem jeszcze wytrzymujesz?.

A nie zawsze pies chce sluchac. Pozniej sie z takim uzerac latac do psich psychologow, dawac im tresure,ktora tez kosztuje. Pies to jest jeden wielki obowiazek.  Ja bym nie chciala miec psa

Tak zeby byla wojna domowa I kot sie z psem po calym.domu i podworku ganiali

W domkach, gdzie jest podwórze wydzielone są kojce dla psów. Tylko tu żona chciałaby mieć psa w sypialni a męża chyba poza?

Uważam, że autor z żoną może się jeszcze pogodzić, tylko potrzeba woli obu stron. Możliwe, że gdyby wyjechali gdzieś bez psa tylko we dwoje nawiązali by na nowo tę nić porozumienia.

Zrozumiałam, że pies oprócz telefonu to kolejna bariera, którą stawia żona. A dlaczego je stawia, to już tylko jej tajemnica.

Tak poważnie (bo to z kotem na poważnie nie było ), będzie trudno, bo Autor chce zgonić winę wyłącznie na żonę. Nie widzi, że swoją postawą wzbudza w Niej niechęć, czego skutki są już widoczne. Wszystko musi być po Jego myśli, wtedy jest słuszne i w zgodzie z Jego logicznym myśleniem. A baba, jak to baba, głupia, kieruje się emocjami, nie powinno się jej słuchać - psa sobie wymyśliła, komu to potrzebne? Myślę, że to podejście może się objawiać na różnych płaszczyznach Ich wspólnego życia.

I co żonie Autora z tego domu?

Dla wielu jest moi rodzice mieszkali w bloku az do mojej pelnoletnosci, ich marzeniem byl dom na wsi,  gdzie sie pozniej wyprowadzili

Wygoda, swoboda, pokoje dla dzieci osobne, ogrodek, kawa na tarasie... chyba  ze zonie nie chce sie sprzatac i chyba to moze byc powodem. Tym bardziej jak cale zycie spedzila w bloku to marzy sie ludziom dom.

Kobiety jak zwykle wieszaja psa na facecie, ktory ma ambicje i chcialby zapewnic rodzinie i wygode i lepszy status.

tym bardziej takim ludziom marzy sie dom

Nawet jak byś chciała to Ci nie wolno go mieć.
Islam zabrania posiadania psa.

Dokładnie, może żona chciałaby mieć psa w łóżku, i nie ma w tym nic złego, jak się mieszka samemu lub za aprobatą partnera.
Znając poglądy autora, nie powinien się zgodzić na psa w domu, ustąpił i okazuje się, że za mało, choć powinna go zrozumieć.
Nie wiem tylko, dlaczego, żona lepiej się czuje z psem w domu i w sypialni, może tak jest, że w swoim domu tak miała i brakuje jej takiego towarzysza. Ale, niestety trzeba się liczyć, że nie zawsze wszysko mamy, czego oczekujemy.

Mądra się znalazła.
W domu człowiek funkcjonuje inaczej niż w bloku. Jezeli nie potrafisz tego pojąć to już nie moj problem.

Dodam, że zauważyłam powtarzający się schemat dotyczący relacji z takimi mężczyznami, którzy zbudowali dom, czy firmę, coś tam osiągnęli w trakcie związku. Oni bardzo często oczekują, że ich partnerki będą za to dozgonnie wdzięczne, będą całowały ich stopy w ramach docenienia, bo przecież oni poświęcili się DLA NICH, nie DLA SIEBIE. Choć w rzeczywistości (wiadomo), to były ich marzenia, ich aspiracje, ich potrzeby przede wszystkim. Ponadto na tle tego wszystkiego czują się ważniejsi od swoich kobiet, uważają, że mogą więcej, ich zdanie bardziej się liczy itd.

Ten dom dla żony Autora jest jak prezent, którego ona nie potrzebowała, prawdopodobnie nawet nie chciała (być może wolała mieszkać w mieście, gdzie więcej się dzieje). Trochę jakby kupił Jej zestaw garnków, żeby ona miała mu w czym ugotować obiad. Chciała mieć coś dla siebie z tych warunków, do których musiała się dostosować (według woli męża) i skoro już ten dom jest, to chciała mieć w nim psa. Tymczasem okazało się to być ogromnym problemem, który Autor wyolbrzymił.

No ale niektórzy nie chcą.
Mój mąz mowi, że jest tak przyzwyczajony do sąsiadów z klatki, ze w domu jest mu za cicho. Nie ma tez potrzeby posiadania ogrodu, balonu, bo nigdy tego nie miał.

ja znowu mam odwrotnie, w bloku jest dla mnie za mało przestrzeni.

Różnie bywa... Znam 2 małżeństwa, gdzie w jednym obydwoje pochodzą ze wsi, a w drugim jedno z nich ze wsi a jedno z miasta, tylko że  mieszkali w domach i obecnie jedni i drudzy mieszkają w mieszkaniach w blokach. Stać ich na ogarniecie domku, ale nie chcą, nie potrzebują. W bloku wygodniej, mniej pracy, więcej czasu dla siebie.
Każdy ma.inne priorytety, i akurat to kto jak mieszkał w dzieciństwie to niczego nie determinuje.

To jak on byl przy budowie 2-3 godzinki to on sie tam guzik napracowal..moi partner pracuje w nieruchomosciach on wysyla ludzi do pracy na budowle i tam robotnicy zapierdzielaja po 8 godzin dziennie. Wiem,bo mi partner wszystko mowi jak w biurze robi raporty to on musi wszystkiego dopilnowac, by z budowa domu wszystko bylo ok, tez wysyla kontole, zeby sprawdzic m in stan bezpieczenstwa budowli, bo on za to jest odpowiedzialny. Autor jak tak sobie po 2-3 godzinki jezdzil na budowle to faktycznie powinien w domu zonie pomagac

Wszystkiego plusy i minusy,  a teraz na wsi nie trzeba nosic drwa by napalic w piecu, sa rozne ulatwienia do prac w ogrodzie itp. Ale kazdy lubi co innego. Ja przez wiele lat mieszkalam w bloku z corka to mialam ciagle halas, ryki, krzyki, samochody, na sygnale non stop karetki albo policja, za duzo tego organizowane koncerty... teraz dopiero od stycznia odpoczywam of tego psychicznie w ciszy i spokoju,bo dostalam mieszkanie w spokojnej okolicy blisko wsi

ale za to koguty pieja od rana darmowy budzik