Dzień dobry,
Nazywam się Mateusz i mam 28 lat (ona 32 lata)
Po krotce opiszę moją historię ze swoją ex.
Na początku układało nam się świetnie, wspólne pisanie poprzez messenger i tak to się jakoś zaczęło, że miłość zaczęła kwitnąć. Warto dodać, że ona dla mnie zostawiła swojego narzeczonego (z którym była 13 lat, a zaręczona z nim była od 7 lat).. na początku wszystko układało się świetnie, wspólne wyjazdy, razem spędzone noce. Wspólne planowanie przyszłości, zakładanie rodziny itd. No, co tu dużo mówić - było super. Ale wszystko między nami zaczęło się psuć, gdy zamieszkaliśmy razem. Najpierw u jej kolegi, który udostępnił nam pokój u siebie w domu, aż do wynajecia wspólnego mieszkania. I wtedy pojawiły się w naszym związku kłótnie 'o byle co'- wytykanie mi wszystkiego, że nie zrobiłem tego, co ona miała na myśli, mówienie mi, że zachowuje się jak dziecko itd. Ok, tak było. Kłótnie były co 2-3 dni, takie lekkie, po których szybko się godziliśmy, aż gdy naprawdę zaczęło się między nami psuć około miesiaca temu. Też pojawiały się kłótnie, ale w miarę szybko dochodziło do porozumienia... oboje twierdziliśmy, że nie umiemy bez siebie życ i kochamy się na zabój. Wspólna jazda rowerami, oglądanie filmów - to była codzienność, a za chwilę potrafiła mi wytknąć wszystkie moje błędy i dodać, że ona "nie potrzebuje takiego faceta". W poniedziałek poszło o to, że nie chciałem jechać zameldować się do urzędu, bo na 14 szedłem do pracy. Nie wytrzymałem, spakowałem się I wyszedłem z domu. Wróciłem wczoraj i spotkałem ją gdy była pod wpływem alkoholu. Gdy otwierała mi drzwi od domu widziałem, że ma w oczach łzy. Wszedłem do środka i się zaczęło, że ona wyobraża sobie życie beze mnie, a w kłótni powiedziała, że mnie już nie kocha, co później nazwała "grą słów". Posprzeczaliśmy się trochę, nie pozwoliła się przytulić, pocałować- nic. To wszystko co do niej wczoraj mówiłem przekazywała na bieżąco swoim koleżankom, byłem świadkiem, gdy wyszedłem za nią i psem, jak mowila koleżance "że wróciłem" i się śmiała. Pp wymianie zdań kazała mi wy&€&#&#lać z domu, ale w końcu pozwoliła mi zostać do dziś rana, bo wie, że nie miałem dokąd iść o 23-iej. Dziś rano powiedziała, że mam stąd się wyprowadzić, bo ona dziś dzwoni do właściciela i zrobi wszystko, aby mnie nie było na umowie. Straszyła też, że jeśli nie wyjdę, ona wezwie policję i mnie stąd wyniosą. Więc posłuchałem jej rad i się wyprowadziłem na dobre.
Wiecie, ja tą kobietę pokochałem całym sercem, naprawdę zakochałem się w niej po uszy. Przeważnie każda kłótnia była inicjonowana przez nią, bo obydwoje mamy wybuchowe charaktery i żadne z nas nie odpuści. Kilka razy ją oszukałem - ona mi za każdym razem wybaczała, aż się chyba przelała czara goryczy. Dziś, a dokładniej 4h po tym jak się ostatni raz widzieliśmy, napisała mi to:
"Nie sądziłam, ze możesz być taka osoba i takim człowiekiem. Osoba która twierdzi, ze tak mnie kocha, a zachowuje się jakby cały świat miałby być pod nią podporządkowany. Te Twoje zmiany nastrojów, raz byłam najgorsza osoba, która jest niezrownowazona psychicznie, a po chwili chciałeś mnie przytulać i dotykać. Fakt sama nie byłam święta, ale sama tez nie pozwolę przekraczać moich granic. Między nami było dobrze, jak coś szło po Twojej myśli, albo po mojej. Ja sobie nie wyobrażam życia z taka osoba u boku. Ostatnio kosztowało mnie to za dużo energii. Dlatego stawiam na siebie i mam do tego święte prawo. Wczoraj to już się Ciebie bałam, jak zostałeś na noc. Dbaj o siebie i bądź zdrów, mam nadzieje, ze trafisz gdzieś dobrze. Wewnętrznie to nic fajnego wyrzucić kogoś z domu, ale jesteś dorosły i zacznij być odpowiedzialny za swoje życie o bądź ze sobą szczęśliwy. Nie życzę i nigdy nie będę życzyć Ci zle. Za dużo się wydarzyło, aby dawać kolejna szanse. Teraz daje szanse sobie, tak jak to powinno być. Uważaj na siebie, bo nadal jesteś człowiekiem i tez spędziliśmy ze sobą 5 miesięcy. A Ty dałeś mi dobra lekcje życia"
- pisząc "bałam się Twojego zachowania" jest dla mnie nie zrozumiałe, posprzeczaliśmy się, wyzwałem, że jest "pierdolnięta" i to by było na tyle.
Byliśmy obydwoje siebie warci, ale wiem, że nasza miłość była i chyba nadal jest prawdziwa. Byłem dla niej dobry, nigdy jej nie wyzwałem, dawałem z siebie 100% w tym związku. Połowa wypłaty (pracuje i mieszkamy obydwoje za granicą) oddawałem dla niej na życie i dbałem o nią jak najlepiej umiałem. Ok, zylismy razem, wiec i to jest do zaakceptowania. Ona za to za swoje pieniadze wynajela mieszkanie.
Czy według Was, Waszego doświadczenia są jakieś minimalne szanse, że ona da nam jeszcze jedną szansę? Przecież ktoś, dla kogo poświęciła wszystko (2 mieszkania straciła przez romans ze mną), nie można tego tak wymazać z pamieci.
Ogólnie razem byliśmy od lutego, więc w sumie 5 miesięcy (wczoraj była "miesięcznica") w porównaniu do 13 lat, które spędziła ze swoim ex (od dawna im się nie układało, był chłodny wobec niej, jesli dochodzilo do seksu to z jej inicjatywy, max 3 razy w miesiącu) można potraktować jako nic nieznaczące zdarzenie. Ale po prostu nie potrafię pojąć, jak można komuś wyznawać miłość.. mówić, że jestem jej największą miłością jej życia, a dwa dni później posunąć się do takich kroków.
Ciężko mi jest o niej zapomnieć, a po jej zachowaniu widać, że przyszło jej to z łatwością.
Proszę o poradę.
