Dlaczego rozstanie???

Hej
Chciałabym dzisiaj poruszyć temat, tak często omijany.... Dlaczego dochodzi do rozstania, rozwodu? Czy zawsze tylko mężczyźni są winni, bo zdradzają, bo piją, bo biją? A kobiety najczęściej pozostają w roli ofiar. Dlaczego przed ślubem byliśmy sobie bliscy, a po kilku latach wspólnego życia nie potrafimy ze sobą rozmawiać, nie mamy wspólnych spraw, tylko wymagania, żądania , pretensje???
Małżeństwo to przecież dzielenie życia na pół...wspólne sprawy, budowanie wspólnego domu(i nie mam na myśli budynku), to tworzenie rodziny, to wspieranie siebie nawzajem....pokonywanie wspólnych przeszkód, to wspólna droga przez życie. W przysiędze małżeńskiej są piękne obietnice miłości, wierności,uczciwości i bycia razem do końca...
A czytając różne wypowiedzi na forach zaobserwowałam, że małżeństwa trwają coraz krócej... Trzy lata po ślubie kryzys , rozważanie rozwodu, rok po ślubie separacja, nawet jedna pani po trzech miesiacach po ślubie usłyszała, że nie jest już przez męża kochana i on nie chce dłużej trwać w tym związku....
Zastanawiam się co jest przyczyną tego, że tak małą wartośc ma dzisiaj związek małżeński. Przecież do tej decyzji ludzie przygotowują się miesiącami, niekiedy latami. I wszystko po to, żeby później w kilka chwil to wszystko zniszczyć ? Jak to się dzieje, że ludzie kochający się (bo chyba tylko z miłośći podejmuje się decyzję o małżęństwie?), ludzie, którzy decydują się najczęściej przed Bogiem złożyć te wszystkie obietnice tak szybko się poddają??? Dlaczego nie walczą o siebie , o swoje wspólne życie, którego przecież oboje chcieli? Tak łatwo przychodzi powiedzieć, że nienawidzę męża, że mam podłą żonę.... Przecież to ci sami ludzie, w których sie zakochaliśmy....Co dzieje się między dwojgiem tych ludzi, że z miłości przechodzą tak łatwo do nienawiści.... Może brakuje rozmów, może zrozumienia drugiej osoby...? Budowanie rodziny, to nie tylko wzięcie ślubu z pompą, budowanie rodziny to przecież praca przez całe życie nad sobą , wspólna praca nad nami, podejmowanie wspólnych decyzji, wspierania się w ciężkich momentach, to przyjaźń, której nie powinno zabraknąć, to wyrozumiałośc...To akceptowanie siebie nawzajem i szacunek...
Zastanawiam się czy nie za bardzo ulegamy emocjom i obrażamy się na wszystko bo coś nie idzie po naszej myśli... Wymagamy od współmałżonka czegoś co jest wbrew jego przekonaniom , tylko po  to, żeby udowodnić sobie samu własną władzę....Możnaby długo rozpisywać się na ten temat....
Bardzo chciałabym poznać doświadczenia państwa, jeśli niestety takowe mieli...