ciche dni, co zrobic gdy bardzo męczą ????

Cisza w małżeństwie nie jest dobrym rozwiązaniem, człowiek zaczyna się bić z własnymi myślami wewnątrz, dlatego dochodzi czasami do niekontrolowanych wybuchów, odradzał bym ci takie postępowanie, może to się zakończyć dłuższą separacją.
Pasowało by jakieś krótkie rozstanie, na przykład wyjazd do jakiejś rodziny pod byle jakimś pretekstem o ile jest to możliwe, na pewno nie do mamusi.

Jako mężczyzna odradzał bym takie rozwiązanie, może dość do kłótni po czyjej stronie leży wina, jeżeli sprawa przycichnie nie wracać do niej starać się nie odgrzewać wczorajszych kotletów.

Jako kobieta przychylam się do opcji La Que Sabe. Ale wypowiedź Ryszarda dobrze obrazuje męską naturę. Faceci wolą przeczekać, schować się do jaskini i wyjść z niej jak emocje opadną. A najlepiej wtedy żeby jeszcze zachowywać się tak jak dawniej...

Taka opcja jest dla większości kobiet nie do przyjęcia. I, mimo, że mam w sobie dużo męskiego pierwiastka - dla mnie też. Ryszard - twoja propozycja nie daje szans na żadną trwałą zmianę. Jak sprawa ma przycichnąć, skoro to ona kolejny raz będzie musiała schować dumę w kąt i iść przepraszać za coś, co niekoniecznie jest jej winą? Wczorajsze kotlety mogą pozostać zimne, ale za kilka dni pojawi się inna różnica w poglądach i znowu będzie to samo. Bez rozmowy i szczerej chęci rozwiązania problemu z obu stron nie ma szans. Chowanie głowy w piasek nic nie daje - może zażegnać jeden spór, ale na dłuższą metę jest złym rozwiązaniem. Wbrew pozorom kobiety też mają swój honor i ustępowania na każdym kroku panu i władcy w obawie przed jego niezadowoleniem prędzej czy później każda kobieta ma dosyć.

a jeden Rysio nie powinien doradzać jako męska strona, ewentualnie przedstawić swój punkt widzenia okiem jednego z tysiąca mężczyzn.. pozdrawiamy Rysia

Ciche dni nie są dobrym rozwiązaniem .
Moim skromnym zdaniem , wszystkie problemy powinno się rozwiązywać od razu , anie uciekać i się do siebie nie odzywać -tak przynajmiej robię ja .
Ale skoro , tylko z twojej inicjatywy się godzicie , powinnaś faktycznie czekać , na ruch męża.
Gdy się stęskni i wyrazi skruchę : )) , będziesz miała pewność że mu na tobie zależy

dziekuję Wam wszystkim za rady, kazda ma coś w sobie mądrego

pomocna jet rada meżczyzny RYSZARDA 13, bo mówi nam o męskim punkcie widzenia mi nie chodzi o tresurę meża tylko o to zeby sie zastanowił ze moze mi tez jest przykro i ze moze mnie tez uraził

KENDY masz racje , mi tez sie nie podoba tylko juz nie wiem co robić......

La Que Sabe -  ja wiem ze to trzeba rozmawaić, tylko on nie chce rozmawiać on zawsze mówi że to wina moja, ze to ja sie czepiam, ze ja przesadzam i tak dalej zawsze JA!!!

Mi nie chodzi o to oby mu pokazać ile sie  nie bede do niego odzywać ale żeby go zmusić do tego zeby sie zastanowił na tym ze tez robi coś zle.
A takie przyłążenie do niego, ciągłe, to tak jakby zdjęcie z niego odpowiedzialności za swoje czyny i słowa i pokazanie mu ze cokolwiek zrobisz to ja i tak przyjde i powiem:  " dobra nie kłoćmy sie, porozmawiajmy...."

Wiem, ze sama go tego nauczyłam, gdyz nie lubię się gniewać i złośc mi szybko przechodzi, i jeszcze meczą mnie wyrzuty sumienia ze moze to ja za duzo powiedziałam????? Ale tak sie zastanawiam czy on nie ma sumienia???? jego jakoś nie męczą, bo jest chyba osoba, która nie analizuje sytuacji ( ale moze nie miał takiej potrzeby, bo żonka i tak przyszła i tak..................... to po co sie zamęczać i myśleć??? -  bierze mnie na przetrzymanie - tak myslę!)

a ja chyba za dużo o tym mysle i dlatego to mnie dołuje i wykańcza

a co do tego zeby przyjśc i pogadać lub powiedzieć żebyśmy porozmawiali, to podejrzewam ze dostałabym kosza bo wtedy chciałby pokazać swoja wyższośc i ze znowu przyszłam

mówię Wam czasem to ja juz nie mam siły i dobrego sposobu na niego........................... dlatego pisze i prosze o pomoc, bo mnie sie juz  tylko wyć chce i wkurza mnie ta sytuacja ze on nic sobie z tego nie robi

czemu ciagle ja mam byc ta madrzejszą????  przecież ja też mam swoje uczucia i też nie mozna urazić.............

dziekuje Wam jeszcze raz za zainteresowanie sie moim problemem :*
może wydaje sie on błahy ale dla mnie jest wykanczający.....................

pozdrawiam

zawsze był taki, dlatego ja zazwyczaj przyhodziłam bo nie wytrzymywałam tego, tej ciszy.....

też juz tak myslałam że moze o prostu ma kogos albo mnie nie kocha ??? ale nie wiem nie wydaje mi sie zeby kogos miał tak na 90%

on taki jest jak sie zaprze to juz koniec

jesli jest wszystko ok miedzy nami to wydaje mi sie ze naprawde sie kochamy i jestesmy dosyć zgodnym małzenstwem, nigdy nie było u nas zdrady, ale jak sie juz pokłocimy to zachowuje sie tak jaby mnie nienawidził od zawsze, jakbym nic dla niego nie znaczyła.................

robi tak jakby mnie nie było i robi mi na złośc, a ja tego nie moge przeboleć,ze on taki jest wredny dla mnie

Odświeżam.

Jesteśmy niecałe 3 miesiące po ślubie, znamy się ponad 4 lata. I stwierdzam, że nie umiemy sobie radzić w kryzysowych sytuacjach:/ Schemat jest zawsze taki sam. On mową lub zachowaniem sprawia mi przykrość, ja się zacinam, przeżywam, płaczę. On też się wtedy zacina, ja się nie odzywam czekając na ruch z jego strony, bo to on skrzywdził. On tego ruchu nie robi, mimo, co ważne, że wie, że źle zrobił. Każdy żyje na pozór normalnie, przychodzi z pracy i zajmuje swoimi sprawami. Czekam wciąż na jego ruch, nosi mnie, nie śpię po nocach, męczę się, narasta flustracja. On nie ma problemu z zasypianiem, wraca do domu, gra na kompie, ogląda tv, idzie spać. Od czasu do czasu jest kilkuwyrazowa wymiana suchych informacji lub jego próba udawania, że nic się nie stało, że co tam u mnie w pracy? A ja nie chcę rozmawiać co u mnie w pracy, tylko chcę wyjaśnić tamto zdarzenie. I taki stan trwa kilka dni- tydzień, bo ja dłużej nie mogę wytrzymać i wybucham, zaczynam rozmowę, jest wywalenie żalu, jego stwierdzenie, że mnie przeprasza, że nie wie jak do mnie podejść. Następuje względne pogodzenie.
Ogólnie na codzień się dobrze dogadujemy, jesteśmy zgodni. Ale jak już przychodzą takie dni, to mnie to rozwala. Tym bardziej, że nie są to normalne kłótnie, że każdy uważa że ma rację i strzela focha, tylko sytuacje, że to on rani. I ja dlatego oczekuję reakcji, przeproszenia, zadośćuczynienia, które nie przychodzi.
Był taki czas przed ślubem, że myślałam, że się zmienił, że potrafił mnie przycisnąć i przełamać moje zamknięcie, że się godziliśmy. A teraz znów po ślubie jak ja ręki nie wyciągnę, to mam wrażęnie, że moglibyśmy się tak miesiącami nie odzywać. Próbuję przetrzymać i czekać na jego ruch, ale dni mijają i jestem już na skraju wytrzymałości. Mam ochotę się zemścić, żeby choć raz to jemu było źle. Chore to. Nie wiem co mam zrobić:(