Czy kobiety lubią pantoflarzy??

Odpowiedz sobie, czy facet chce byc taki? To się kłóci z nim samym a na końcu i tak jest kopnięty w dupsko.

znowu nasuwa mi się cytat..."władzy nie może miec nad Tobą nikt, chyba że mu ją podarujesz"

taka władza kobietom często się później nudzi, nawet najbardziej niepozorne wykorzystują sytuacje, może to faceci nie potrafią sobie radzić?

Nie chciałabym posłusznego faceta. Lubię czasem poczuć się jak księżniczka, ale nie jak rozkapryszona księżniczka. Lubię, jak facet mi w czymś pomaga, jak robi coś dla mnie, jak mnie czasem rozpieszcza. Jeśli przy tym nie pozwala sobie wejść na głowę to widzę w nim silnego mężczyznę - a tylko takiego umiem podziwiać. Ale jeśli zamieniłby się w moją marionetkę, to szybko bym się znudziła. W moim teatrze potrzebuję partnera- nie kukiełki.

purka - zachowanie Twojej koleżanki jest dla mnie strasznie niedojrzałe. Fajnie czasem pochwalić się kumpelom jaki facet jest dobry i kochany ale to, że w związku pełni rolę popychadła niczym chwalebnym nie jest.

Widzę, że w zasadzie wszystkie wyrażamy pogląd, że facet ma być facetem i ma nosić spodnie I zgadzam sie, że we wszystkim musi być umiar. Uważam, że związek ma być partnerski a nie tak, że ktoś komuś wchodzi na głowę. Uległy facet przynajmniej jesli chodzi o mnie po pewnym czasie jest... nudny. Mężczyzna powinien mieć swoje zdanie, ale tez wiedziec kiedy ustapic. Musi byc rownowaga. Ja jakos nigdy nie chcialam robic ze swojego faceta pantoflarza i nie zamierzam, bo uwazam ze to nie jest powod do dumy. Dogadujemy sie i jest nam razem dobrze bez zadnych manipulacji i zagrywek z czyjejs strony.

facet to musi byc prawdziwyfacet a nie jakas kukła która zwrbi wszystko co mu sie każe. Lubie jak mój facet jest traskliwy,czuły ze pomaga broni ale ma swoje zdanie i poglady a jak koleżanka chce żeby jej zazdrościli to i tak będa jeśli to jest naprawdę fajny facet

Mój narzeczony jest typem, który bardzo łatwo mógłby zostać przerobiony na pantoflarza. Ja o tym wiem, ale ponieważ nie chcę mieć takiego męża, to nie wykorzystuję tego. Bardziej motywuję go do samodzielności.

Czasem nie jest to łatwe, ale co zrobić. Takiego sobie faceta wybrałam, to teraz mogę jedynie starać się do pewnego stopnia nad nim pracować

Moje sposoby, to po prostu zostawianie jakichś decyzji jemu. Nie chcę go przyzwyczajać do tego, że to ja wyłącznie o wszystkim decyduję. Często też jest tak, że jemu wiele rzeczy jest obojętnych. To wynika z tego, że woli się podporządkowywać (sporo "winy" jest w tym, jak został wychowany). A mnie to często denerwuje, więc mówię: kotku, to nie dotyczy wyłącznie mnie, ale także Ciebie dlatego masz prawo do własnego pomysłu/wizji, a nawet nie zgodzenia się. Czasem też po prostu mówię: ta decyzja należy do CIEBIE. Wiesz za czym ja jestem, ale czy tak faktycznie będzie, to twój wybór.

I to działa. Stopniowo przestaje się bać podejmować sam decyzje i wyzwala się spod wpływu rodziców (z tym miał największe problemy).