Nadawanie na tych samych falach/wspólny słownik - Netkobiety.pl

Dla wielu kobiet ideał faceta do związku.

Dobry wieczór. Aż się zarejestrowałam. Te wady Twojego faceta, o których piszesz... wypisz wymaluj mój ojciec - ukryty narcyz (oczywiście to nie jedyne cechy, które stanowiły o tym, że był narcyzem). Nie wiem na jakich zasadach przebiega terapia dla par, o której piszesz, ale może psycholog podczas indywidualnej sesji powinien ocenić cechy Twojego partnera, bo jeśli chodzi o narcyzów to jedynym wyjściem jest, no cóż, odciąć się zupełnie zanim taka osoba cię zniszczy.

Nie rozumiem jak mogliście zamawiać meble nie ustalając  takich szczegółów istotnych jak kto za to płaci.
Jak przyjechał kurier, czemu nie zadzwoniłaś do niego?
To wydaje się wręcz nieprawdopodobne.
Co do stylu bycia to jak chcesz kogoś o stylu bycia podobnym do Twojego, co robisz w tym związku?
Czy to nie jest tak, że Ty jesteś po prostu nieszczęsna z nim, i On zwyczajnie nie wie że Ty nie chcesz mebli, nie lubisz tego czy owego, zgadzasz się na to z powodu innych korzyści?
Zobacz na przykładzie:
Chłopakowi się nie podoba jak z nim rozmawiasz i jednocześnie gapisz się w telefon.
Zapewne mówi Ci o tym.
Co Ty na to odpowiedziałaś?
Dobrze kochany?
Nie kochany, przesadzasz, słyszę Cię chociaż gapię się w smartfona?
Wydaje mi się że macie układ taki:
On chce być z kimś kto daje wyraźny feedback i wtedy rozumie.
Wtedy to poszanuje.
To taki facet naprzeciwko którego trzeba stanąć na ubitej Ziemi i mówić jasno co Ci nie pasuje A co nie.
Albo poszukać innego,  który będzie taki jak Ty.
Jestem przekonana że jak chodzisz na terapię,  to wiesz o czym tu teraz piszę, autorko.
Ale nawet jak nauczyłaś się trochę stawiać sprawy jasno to zobacz co robisz.
U terapeuty się zapewne zgadzasz, a tu zakładasz temat na forum
Bo tak naprawdę się nie zgadzasz prawdopodobnie z tym co się tam wyprawia.
Ale potakujesz.

10 % szans że się pomyliłam w ocenie:)

Dziękuję kobietki za tak wspaniale pomysłowe i szczere odpowiedzi!

Na naszej terapii wielokrotnie wyszło, że uważam go za "potwora" czy "terrorystę" i terapeutka walczyła z takim podejściem, co się udało częściowo osiągnąć. Niemniej cechy narcystyczne, które on posiada i które również na terapii dały się we znaki były tylko korygowane przez terapeutę i ogólnie uznane za "takie wrodzone cechy" i nie rozgrzebywaliśmy tego za mocno (chodzi mi o jego sączenie jadem przy każdej okazji, mam wrażenie, że terapeutka uznała, że ma ogólnie dobre podejście pro-związkowe a te teksty niemiłe są jego naturą")

Jeśli chodzi o to, co pisała Ela210: ja naprawdę nie wiem dlaczego tak długo z nim jestem, choć znam jego cechy. Może w porównaniu z byłymi jest w 50% świetny a w 50% fatalny? Ciągle się trzymam tych 50% wspaniałych cech takich jak: hojność w obdarowywaniu prezentów, zauważanie moich nastrojów, jest pomocny, cholernie inteligentny, przystojny, kocha zwierzęta, mamy podobne upodobania estetyczne, wiec wybór wakacji czy wystroju wnętrz nigdy nie był dla nas konfliktogenny. Drugie 50% to to co napisałam.

I tak, wszystko się zgadza, to co napisałaś. NA terapii mam często taki mętlik w głowie i tysiąc myśli na raz, że nie umiem sformuować tego, co mi siedzi. Choć znowu jak to sobie zapiszę i przeczytam to słyszę od niego "ja już znam tą narrację, cały czas tak gadasz" więc nikogo tym oświecam. A jednak problem nadal jest nierozwiązany.

Problemy komunikacyjne u nas triumfują. JA coś powiem, on tp rozumie inaczej, on coś powie to ja nic nie rozumiem. W rezultacie po tylu już kłótniach wolimy czasem nie mówić nic, żeby był spokój. A wcale nie jest lepiej, bo to rodzi więcej niedpowoiedzeń. Patowo...

Przeciwieństwa się nie przyciągają... to jest Karina36 coś, co mi właśnie spędza sen z powiek...

A czy to ważne?

Ważne jest to abyś nie zmarnowała już ani jednego dnia dłużej z takim palantem.

Serio, po co Ci taki facet?

Narcyz, manipulant, fochowiec, osaczacz, kontoler- po co Ty jeszcze z nim jesteś??? Chcesz, żeby Wasze dzieci takiego tatusia miały w przyszłości?

A ten terapeuta to też jakis konowal, bo ewidentnie daje mu sie manipulować jak kukielka.

To dlatego, że nie jest taki cały czas. Większość czasu zachowuje się stabilnie i dojrzale. Czasem ma gorszy humor i mu się tak odpala. Później znowu jest super. Ale nie jak w bajce, ja się nie nabieram już na piękne romanse - jest ta jak powinno być, czuję się wtedy bezpiecznie i dobrze. Ale zawsze wtedy następuje taki moment, że nagle zaczyna się we mnie budzić lęk i w sposób irracjonalny na przykład boję się mu zwrócić uwagę albo pójść do sklepu - bo go zostawiam na przykład itp. A innym razem wspiera mnie jak nikt nigdy nie wspierał.