Przegrałam swoje życie

Witam Zdecydowałam się w końcu na opisanie tu w mojej historii, chodź przyznaję że dużo kosztuje mnie takie otwarcie się.
W tej chwili jestem wrakiem człowieka, całkowicie złamana psychicznie bez nadziei na lepsze jutro.
Nie mam w nikim żadnego wsparcia, więc może chociaż troszeczkę ulży mi gdy wyrzucę z siebie to co mnie zatruwa.
Ale może od początku. W rodzinnym domu czułam się samotna , nie kochana. Nigdy nie miałam w rodzicach wsparcia. Za wzór zawsze stawiali mojego brata który był bardziej pracowity, który skończył lepsze liceum.
Ja nie byłam nigdy za nic chwalona, nigdy nie byli ze mnie dumni. Nie pamiętam żeby mama powiedziała mi że mnie kocha, czy przytuliła mnie. Bałam się zwrócić do nich o jakąkolwiek pomoc czy radę w obawie że zostanę wyśmiana, niezrozumiana. Marzyłam o tym żeby jak najszybciej się stamtąd wyrwać, żeby założyć swoją rodzinę, żeby kochać i być kochaną.
Wyszłam za mąż w wieku 22 lat. Ja pochodzę ze wsi, mój mąż również. Po ślubie zamieszkaliśmy u niego. Jego rodzice przepisali nam gospodarstwo oraz działkę pod budowę domu. Zaraz po ślubie przyszła na świat nasza pierwsza córka.  Mąż dodatkowo miał swoją firmę, dobrze zarabiał i szybko wybudowaliśmy swój domek. To były najszczęśliwsze lata mojego życia.
Chciałam odchować trochę córkę i iść do pracy, ale mąż inaczej to widział. Zaczął nalegać na kolejne dziecko. Delikatnie i umiejętnie zaczął mnie urabiać. Chwalił jaką jestem świetną żoną, zaradną, pracowitą, że jestem świetną mamą, super gotuję i jeszcze pomagam mu w gospodarstwie. Było by wprost cudownie gdyby otaczała nas większa gromadka dzieciaczków. Cóż, uległam. Zaczęliśmy się starać o dziecko, ale tym razem trochę się to komplikowało i nie mogłam zajść w ciążę. Druga córka urodziła się sześć lat po pierwszej i ze względu na duże zagrożenie mojego życia nie powinnam mieć więcej dzieci.
Mąż niby się cieszył ale czułam że czuje się zawiedziony. Nie miał syna o którym marzył i nigdy nie będzie go miał.
Coraz częściej wracał z pracy pijany. Tłumaczył, że załatwia interesy i inaczej się nie da. Wtedy jeszcze nie przejmowałam się tym zbytnio. Zazwyczaj kładł się potulnie spać a rano wszystko wracało do normy.
Powoli a systematycznie pił coraz więcej. Zaczęły się o to awantury. Nie tolerowałam tego, chciałam żeby nie pił tyle, prosiłam, namawiałam na terapię, obiecywałam swoje wsparcie. Nie działało nic. Doszło do tego że wychodził do pracy po to tylko żeby pić w spokoju, potem jeszcze poprawiał w domu. Zaczęła w nim wzrastać agresja. Czepiał się wszystkiego. Co bym nie zrobiła było źle. Chodziłyśmy po domu na palcach żeby pana nie zdenerwować.
Firma oczywiście padła, a co najśmieszniejsze, winą za to po dziś dzień obarczana jestem ja.
Wymyślił sobie że będzie wyjeżdżał do roboty za granicę. Obawiałam się tego, ale też liczyłam na to że zatęskni, doceni to co miał i znów będzie jak kiedyś. Oj, bardzo się myliłam. Puściły mu wszelkie hamulce, ukazało się najgorsze oblicze. Kiedy jest za granicą do pracy chodzi trzeźwy, ale pije przy każdej możliwej okazji. Codziennie są piwa a w weekendy alkohol leje się strumieniami. Gdy wraca do domu to nie trzeźwieje.
Zrobił się agresywny, mściwy. Ogromną radość sprawia mu gdy sprawi mi przykrość czy jakoś dokuczy. A stał się w tym mistrzem. To się w głowie nie mieści do czego jest zdolny. Wyzwiska są na porządku dziennym. Ciągle słyszę że jestem szmatą, wieprzem, nierobem, że się kur...ę jak jego nie ma. Krzyczy żebym wypierdalała z jego domu, bo to wszystko jest jego. Zabrał mi samochód żebym nie mogła jeździć do kochanków. Mieszkając na wsi jestem totalnie uziemiona. Nie mam jak zrobić zakupów, jechać do lekarza czy na wywiadówkę. Nie ma mowy żeby oddał mi samochód. Próbowałam tłumaczyć, prosić i nic nie dociera. Muszę prosić starszą córkę o pożyczenie auta, albo o załatwienie czegokolwiek. I to w tajemnicy przed nim.
Wyrzuca mi z garderoby moje rzeczy, tłucze naczynia, wyrzuca z lodówki jak coś mu nie pasuje, wykręca korki od prądu, zakręca mi ciepłą wodę gdy biorę prysznic. Nie mogę iść do fryzjera czy kosmetyczki, nie mogę mieć kremu i to nie jakiegoś bardzo drogiego a nawet takiego za 20 zł. Ciągle muszę pamiętać żeby pochować przed nim ładowarki , mój portfel z dokumentami bo jak znajdzie to schowa albo wyrzuci. Muszę mieć wyciszone dzwonki w telefonie, bo jak by ktoś przy nim do mnie zadzwonił to wpadł by w szał.
Jak jest zagranicą to kontroluje mnie w ten sposób że dzwoni do którejś z córek i karze im żeby dały mnie do telefonu. Jak odbiorę to jest ok, ale jakby nie to od razu że jestem u kochanka.
Parę lat temu znalazłam sobie pracę w knajpie. Jeździł i sprawdzał czy faktycznie tam jestem i pracuję czy z kochankiem. W końcu musiałam z tej pracy zrezygnować bo kilka razy zabrał mi kluczyki i nie mogłam dojechać.
Ulgą jest dla mnie czas kiedy go nie ma, choć i tak czuję wtedy jego kontrolę nad sobą (brak możliwości korzystania z auta, kontrole telefoniczne, niespodziewane, spontaniczne przyjazdy do domu żeby mnie przyłapać )
Po 20 latach małżeństwa mam stany lękowe, depresję, myśli samobójcze. Totalnie złamał mnie psychicznie. Nie widzę żadnego wyjścia z mojej sytuacji.
Każe mi pakować manatki i wypierdalać i grozi że grosza nie dostanę. Starsza córka jest na studiach, dorabia sobie ile może, ale bez dodatkowego wsparcia nie da rady. A on grozi że jej też nie będzie utrzymywał i młodszej też .
Wiem że musiałby płacić alimenty ale zanim cokolwiek uzyskam to zejdą lata. Cały czas słyszę że nic mi nie da , więc o wszystko musiała bym walczyć a ja nie mam ani na to siły, ani pieniędzy.
Nie mam też gdzie się podziać. Bez mieszkania, bez pracy, bez żadnej pomocy z zewnątrz. Czuję się jakbym wpadła do głębokiej ciemnej dziury z której nie wydostanie się samemu bez niczyjej pomocy.
Mam 42 lata, a czuję się na drugie tyle. Ciężko jest żyć kiedy się wie, że już nic dobrego człowieka nie spotka, kiedy nie ma nadziei na lepsze jutro.