Asertywne odmawianie

Najtrudniejszy jest pierwszy raz jak już odmówisz po raz pierwszy pójdzie gładko. Staram się być miła i stanowcza, np: rozumiem Cię ale niestety mam juz inne plany, chętnie bym Ci pomogła ale jest to niemożliwe ponieważ nie jestem zwolenniczką ... , Niestety nie pomogę ci tym razem bo mówisz mi o tym za późno, ale może następnym, wiesz że Cie bardzo lubię i zawsze popieram twoje działania ale tym razem chyba nie masz racji i nie chcę w tym uczestniczyc.

Tak asertywność to ..sztuka Ale opłaca się !  Asertywna odmowa ma jednak swoją konkretną konstrukcję o której wspomina Olinka. Dodam tylko, że trzeba w niej na pewno użyć słowa nie - które jest ważnym sygnałem o kierunku naszej wypowiedzi. Jeżeli powiem

"Nie zrobię", "nie zostanę" , "nie pożyczę" - oznacza to dla rozmówcy, że podjąłem w tej sprawie postanowienie i o tym go informuję. W asertywnej wypowiedzi ten właśnie element zdania jest przejawem stanowczego zachowania i zastępuje on popularne , ale mniej stanowcze oznajmienia typu : " nie mogę" czy "nie chcę "

Warto pamiętać, że używając słowa "Nie mogę"dajemy rozmówcy do zrozumienia, że nie od nas zależy decyzja i że nie mamy wspływu na rzeczywistość, co prowokuje często osobę  proszącą do szukania takich argumentów, które udowodnią nam ,że obiektywne trudności są jednak do pokonania. Dlatego lepiej zostać przy ... "nie"

To, na co jeszcze powinniśmy zwrócić uwagę, to aby rozmówcy nie pozostawiać pola do dyskusji. Odmawiając musimy jasno zakomunikować, że nasza decyzja jest stanowcza i nieodwołalna, bo w przeciwnym razie odpowiadając na kolejne argumenty, możemy się zwyczajnie pogubić czy zawstydzić i w rezultacie, co prawda wbrew sobie, ale jednak ulec namowom. Doprawdy nie ma nic gorszego niż w takiej sytuacji poczuć pewnego rodzaju niemoc i równocześnie niechęć do czynności, której się podjęliśmy. Jeśli więc zdecydowanie nie chcemy czegoś zrobić, nie naginajmy się.

Jeśli chodzi o odmówienie komuś pomocy, czy przysługi - mam z tym problem. Z reguły nie potrafię się wykręcić. Z drugiej zaś strony często sama od siebie chcę pomóc, czy doradzić, chyba już taka moja natura.

Natomiast jeśli chodzi o odmówienie np. zapalenia papierosa, czy wypicia alkoholu - nigdy nie miałam z tym problemu. Mam swoje przekonania i się ich trzymam. Nie działają na mnie teksty w stylu: "Ze mną się nie napijesz?", albo: "Ze mną na fajkę nie wyjdziesz? Nawet nie spróbujesz?", w takich sprawach jestem nieugięta.

Ogólnie nie mam problemów z odmawianiem, ale zdarzają się takie sytuacje.

Kilka dni temu zadzwonił do mojego męża kuzyn, z którym nie widzieliśmy się od wielu lat, ale którego pamiętam jako zarozumiałego, chamowatego i ogólnie mało sympatycznego człowieka. Zadzwonił jakby nigdy nic i z mety (nawet bez grzecznościowego zapytania co u nas słychać) stwierdził, że w kolejną sobotę chciałby nas z rodzinką (żona i syn) odwiedzić, wpadnie na kilka godzin, mniej więcej w południe, co jest dla mnie jasne, że na obiad.
Nie pytał czy może, czy nie mamy innych planów lub nic przeciwko ich odwiedzinom, czy może lepiej byłoby w innych godzinach czy innego dnia - on nas po prostu...  p o i n f o r m o w a ł.

Przyznaję, że nie mam ochoty na tę wizytę, ludzi prawie nie znam, jego widziałam może ze dwa razy, żony nigdy, nie darzę go sympatią, dlatego w tej sytuacji ponad moje chęci i mój charakter jest robienie dobrej miny do złej gry i bawienie się w gościnę. Jak w tej sytuacji zachować się asertywnie, co powiedzieć, żeby stanęło ,,na moim", a jednak nie wyjść na osobę bez ogłady i kultury? Tak jak napisałam, kuzyn zadzwonił do męża, więc to mąż będzie z nim w tej sprawie rozmawiał. Dodam, że męża odczucia są podobne do moich.

Raczej nie mam z tym problemu.
Generalnie nie lubię argumentu, "nie, bo nie chce mi się", aczkolwiek,  respektuję swoje prawo do odpoczynku, więc czasem zdarza się argument "nie mam siły, nie dam rady" (brzmi to podobnie, podejrzewam, że tak jest odbierane - nie chce pomóc).
Zawsze kiedy ludzie mówią o asertywności, przychodzi mi do głowy inny aspekt - życzliwość. Warto czasem poświęcić trochę siebie, swojego wygodnictwa na rzecz innych, to wraca później .

Ja tez "ucze sie" asertywnej odmowy.......i juz sa pierwsze efekty.......po obrazali sie na calego,bo jak ja  moge odmowic czego-kolwiek przeciez to nie mozliwe....wiec dla nich  nie jestem osoba asertywna tylko EGOISTKA,ze przewrocilo mi sie w glowie,ze pozaluje i sa juz pierwsze efekty , przeplakalam pare godzin   Pozwolilam sobie  ,ze teraz na pierwszym miejscu jestem JA,a zawsze bylo ,ze jestem na szarym kocu,ze tez mam swoje plany.......co dla nie ktorych oznacza,ze jestem zwyklym samolubem!!!!Nawet ukaral mnie za to moj syn...przykre, bo w piewrszej kolejnosci mialam spytac czy ONI czasami nie maja planow  zwiazanych z moja pomoca ,a ja sie "zagalopowalam' i pomyslalam o sobie  

NIE ,NIE ,NIE moga mnie nazywac snobem,egoistka ,ale z wazeliniarstwem skonczylam,bo cale zycie tylko bylam na kazde skiniecie reki teraz 'ucze"sie zycia na nowo......tez kiedys potrzebowalam  pomocy,ale kazdy wypychal sie 'sianem' teraz  juz mi na niczym nie zalezy,przestalam 'kupowac" przychylnosc otoczenia JESTEM ASERTYWNA,albo powolutku ucze sie tego i do tego  jestem pojetnym uczniem.......daje slowo jeszcze "blysne" ha,ha,ha i czytam ,pochlaniam wasze posty wasze przemyslenia !!!!!

No teraz to mam cyrk... ..moj syn obrazil sie na calego i "odbija mu" i mowi ,ze jak jego matka moge tak postepowac,ze stalam sie  okropna,ze tak nie powinnam sie zachowywac i powinnam lapac w locie  ,co "uszczesliwiloby   ich"............no jestem wredna i nie domyslam sie ...jestem ASERTYWNA i tego bede sie trzymala........zobaczymy kto dluzej wytrzyma......nie moge popuscic, (alez mi jest ciezko ) DAM RADE !!!!!!!!!!!!!!!!!

Ja cały czas uczę się asertywności. Jestem niestety osobą ugodową i spokojną, nie umiem i nie lubię się kłócić, ale czas niestety to zmienić. Póki co wypracowałam w sobie stwierdzanie "rozumiem/szanuję Twoje zdanie, ale mam inne". Na razie idzie ciężko, ale liczę na efekty z czasem

Co do odmowy: czuję się całkowicie normalnie, OK i się nigdy nie obrażam. Lubię, gdy ludzie czują się w relacjach ze mną komfortowo i doceniam czyjąś asertywność.

A ja mam trochę z tym problem ... chyba właśnie daje sobie czasem wejść na głowę bo mam charakter zbyt  spokojny, opanowany  i niektórzy właśnie mogą to wykorzystać heh... ale myślę że da się tego nauczyć.

Tak wyjasnilam synowi,ale on i tak nie przyjal tego do wiadomosci...walczy ze mna na wszystkie sposoby od prosb, po grozby i ja jestem nie ugieta,dosyc w zyciu bylam wykorzystywana,teraz to ja dzieki wam nabieram wiatru w zagle   Nikt nie bedzie mna  manipulowal ...jestem wolnym czlowiekiem...najwazniejsze obudzic sie z tego marazmu! Jeszcze troche zycia przede  mna i mam je zamiar dobrze zagospodarowac i nikt mi zycia nie bedzie organizowal pod swoje dyktando!