Koleżanki partnera - Netkobiety.pl

Czy ten partner to ten sam człowiek, o którym pisałaś w swoim pierwszym wątku?

Sam fakt posiadania koleżanki to za mało, abym miała być o nią zazdrosna, dopiero przekraczanie pewnych granic, głównie wyraźny brak lojalności, wzbudziłyby u mnie niepokój.

8 miesięcy , No kontakt maja chyba prawie codzienny , nie ma problemu by pokazać mi te wiadomości i kilka nawet czytałam , pisze do niego po imieniu zdrobniale , pyta jak się dziś czuje itp . Trochę mnie to niepokoi zwłaszcza po moich przeżyciach z poprzedniego związku ,ale nie chce tez właśnie z powodu moich doświadczeń wcześniejszych wrzucać wszystkich mężczyzn do jednego wora

Czemu przez 8 miesięcy nie wyszło, co może stawać na drodze tyle czasu?

Za dwa tygodnie mamy razem zamieszkać . Rozmawiałam o niej z partnerem , mówiłam ze mam obawy , ale on twierdzi ze nie daje mi żadnych powodów do tego bym miała się bać , ze zna ja już długo i niejednokrotnie mu pomogła , ale nie jest w jego typie . Mi trudno w to uwierzyć bo dziewczyna naprawdę jest bardzo ładna . Może on rzeczywiście odbiera ją tylko jak koleżankę , ale ja mam przeczucie ze ona jest nim zainteresowana bardziej

Jak koleżanka nie w typie tego Pana, to jak myślisz, dlaczego utrzymują  codzienny kontakt?
Moim zdaniem Jest tak: ona jest w jego typie, ale z jakiegoś  powodu sądzi że poza jego zasięgiem.  A Ty jesteś bezpieczniejsza, więc wybiera Ciebie jako opcję domową.
A na dodatek jest z Tobą nieszczery..
Może być też tak, że dziewczyna nie ma wobec niego żadnych romansowych planów po prostu imponuje jej znajomosc ze starszym gosciem A jest na tyle naiwna, że nie zdaje sobie sprawy że robi jakieś  zamieszanie w jego związku.
To moja opinia,  ale może zapytaj Panów  40 + o to na forum.
Możesz to tolerować  i może do niczego nigdy tam nie dojdzie,  ale serio tego chcesz na początku  związku ?

z zasady omijam szerokim lukiem takich panow. od jednego "kolezanka" miala nawet klucze do mieszkania, wpadala, kiedy chciala. wlasciwie to mozna bylo to juz pomieszkiwaniem nazwac.
kiedys bylo takie powiedzenie najlepsza kolezanka to meza kochanka- a wy nawet tym malzenstwem nie jestescie

tak czy siak po co razem zamieszkac, zwlaszcza gdy sa watpliwosci i z tego, co widac, jeszcze sie dobrze nie znacie, nie wiesz na ile mozesz mu zaufac. a co, jesli sie okaze, ze twoja intuicja sie nie myli? komplikowanie sobie zycia na wlasne zyczenie

Loka, niestety wszyscy wiemy, że wydawanie osądów przychodzi dużo łatwiej, niż dokładne zbadanie sprawy. Tobie też chyba kilka razy zarzucano, że takie koleżeńskie relacje, jakie utrzymujesz, są złudne i nietrwałe, bo "na pewno" z czasem coś więcej się zrodzi..Dlatego łatwiej sobie dopowiedzieć to, co jest wygodne..

Ech, ludzie wszędzie węszą drugie dno..

Ale skad wiesz, o jakich znajomosciach mowie? znasz moich kolegow i kolezanki? Jakos smiem watpic. Dynamika wiekszosci znajomosci jest taka, ze raz pisze sie wiecej, raz pisze sie mniej.
jezeli ich codzienne kontakty sprawialyby, ze partner nie ma czasu dla mnie, albo w trakcie spotkania ze mna pisze z nia, to wtedy bym zareagowala i powiedziala, ze mi sie to nie podoba, bo to psuje jakosc czasu miedzy nami. W innym wypadku wstrzymalabym sie z wydawaniem swoich opinii i postaralabym sie pogadac z partnerem, zeby zrobil zapoznawcze spotkanie.

Bagienniku, a oczywiscie, ze mi zarzucano chociaz najbardziej podobal mi sie zarzuc, ze traktuje partnera jak kolejny mebel w domu
Mam kolegow, w sumie powiedzialabym, ze przyjaciol, ktorych znalam zanim ja poznalam mojego partnera, a oni swoje partnerki. To sa wieloletnie znajomosci, ktore przeszly rozne etapy natezenia kontaktu. W niektorych przypadkach mam tez fajny kontakt z partnerka przyjaciela, w innych przypadkach kontaktu nie mam, bo partnerka nie ma na to ochoty. Raz zdarzyla sie zazdrosna partnerka, ale przyjaciel ustawil do pionu, bo nie ma tu drugiego dna. I nie widze zadnej koniecznosci ucinania znajomosci tylko dlatego, ze partner mialby paranoje. Rozmawialabym z partnerem, wytlumaczylabym raz, drugi i trzeci, ze nie ma sie czego obawiac, bo zna mnie na tyle, zeby wiedziec, ze mu swinstwanie zrobie. Jakby to do partnera nie dotarlo, to bym sie zastanawiala, czy taka relacja ma sens (w sensie relacja z partnerem:) ). Zwlaszcza, ze ja sie obracam w wielu kregach towarzyskich, poznaje nowe osoby i facetow i kobiety i oczywiscie, ze jak poznaje facetow, to tworze dystans i nie pozwole na flirty czy dwuznacznosci, ale tez nie mam problemu z rozwijaniem nowych kolezenskich znajomosci, bo takie znajomosci moga sie potem przydac i wielokrotnie mi sie przydaly, jak np. jechalismy gdzies (uwaga: RAZEM z partnerem) i ktorys z moich kolegow zalatwial nam nocleg w innym miescie, bo to akurat bylo jego miasto rodzinne. Albo cos w tym stylu.

Moim zdaniem warto znajomosci rozwijac, bo fajnie jest miec ludzi dookola, miec z kim pogadac, nawet o pierdolach. A partnerowi warto zaufac, skoro aktualnie nie ma powodow do braku zaufania. A ze pisza codziennie? Moze akurat cos sie w jej zyciu takiego stalo, ze potrzebuje wsparcia? Moze warto wlasnie sie zainteresowac, zapytac partnera, co u niej, czy jakos mozemy jej pomoc, zaprosic na kawe czy cos.

edit. Sedno generalnie jest takie, ze ja bym tego jeszcze nie osadzala. Moze byc tak jak ja mowie, moze byc tak, ze cos miedzy nimi jest, ale poki co to tak naprawde ciezko to stwierdzic. Wiec ja bym po prostu poczekala i zobaczyla. Obserwowalabym, dbala o to, zeby ich kontakt nie wplywal na jakosc czasu spedzanego razem i sprobowalabym podjac proby poznania jej. Nie nakrecalabym sie od razu na scenariusz, ze to na pewno jakas jego orbiterka albo ze na pewno oni na siebie leca. Zalozylabym jednak, ze skoro chce wejsc w glebsza relacje z facetem, zamieszkac z nim, to jednak slucham go, kiedy mowi, ze nic miedzy nimi nie ma, nie bylo i nie bedzie. Bo jak nie slucham i nie ufam, to tak naprawde po co ta relacja? W kazdej sytuacji bedziesz, Autorko, potem sie zastanawiac czy na pewno powiedzial szczerze to, co faktycznie jest? Jak wroci z pracy 30min po czasie to uwierzysz, ze byl korek, czy bedziesz od razu szukac kochanki?
Ja wiem, ze mamy ciezkie czasy dla relacji, ze tutaj na forum czyta sie o zdradach i kazdy scenariusz moze leciec w czarna strone, ale pytanie brzmi, czy damy nowemu czlowiekowy czysta kartke czy od razu go ocenimy negatywnie.

Ja wychodzę z założenia ze nie można wrzucać wszystkich do jednego wora , chciałabym wierzyć ze istnieje czysto platoniczna przyjaźń miedzy kobieta a mężczyzną. Mojemu partnerowi ufam , widzę ze nic nie ukrywa , mówi mi o niej , co u niej itp . Ale nie ufam tej dziewczynie , nie znam jej , nie widziałam jej , ale widziałam jaki ma do niego stosunek w wiadomościach na przykład ( ale tez nie mogę jej oceniać bo może jest ponorostu tak bardzo miła ) . Mam małe obawy o przyszłość , nie chciałabym pewnego dnia usłyszeć ze coś jednak zaiskrzyło . Dlatego postanowiłam napisać tu i zobaczyć jakie zdanie maja na tem temat inne kobiety

Ja bym dążyła do spotkania i konfrontacji. Uczciwe dziewczyny bez złych zamiarów nie mają problemu poznać żony swoich przyjaciół. Poza tym my mamy jakiś szósty zmysł w tych sprawach i w osobistym kontakcie wyczujesz na pewno na ile ich relacja przekracza poziom twojej akceptacji. Jeśli jemu zależy na tobie uszanuje to i doprowadzi do takiego spotkania.

Ja tam wierze w przyjazn damsko-meska. Sama mam dwoch przyszywanych braci duchowych. Nie wyobrazam sobie pozbywac sie ich dla zadnego partnera. Szanuje granice moich duchowych braci. Jeden ma zone i dwojke dzieci i jest w Polsce.  Drugi jest tu w Irlandii i jest rowniez moim najlepszym kumplem. Ale nie pisze do nikogo nic, o co przyszla dziewczyna/ zona moglaby byc zazdrosna. Obaj traktuja mnie jak starsza siostre.
Zawsze facet powinien predstawic Tobie wszystkich, szczegolnie kolezanki. Jesli tego unika, to cos tu nie gra.

I codziennie do nich piszesz? z tego co piszesz obydwaj mieszkaja solo?

Mój partner nie ma żadnego problemu bym poznała tą dziewczynę , ale ona nie bardzo chce a on mówi ze nie wie dlaczego , poznał mnie z innymi znajomymi bo mi ich kilka i widzę ze to czysta platoniczna znajomość , mam z nimi nawet dobry kontakt już , ale ta dziewczyna ..... No widzę , tzn czuje ze ona ma inne podejście do tej znajomosci niż on . Jemu ufam , ale nie ufam jej

Nie musisz jej ufac, musisz ufac partnerowi. Przeciez nigdy nie jest tak, ze ufasz wszystkim znajomym Twojego partnera. Zreszta mowa o jakimkolwiek zaufaniu w takiej relacji jest bez sensu, bo tego zaufania nawet nie ma gdzie zbudowac.

rzeczywiscie, malzenstwa nie rozbija. nie ma wobec ciebie zadnych zobowiazan. oczekiwania mozesz miec jedynie do chlopaka, a ze wielokrotnie podkreslalas, jak mu ufasz, wiec nie powinno byc problemu. pytanie, czy po zaledwie 8 miesiacach mozna kogos na tyle dobrze znac, ale to juz sprawa miedzy wasza dwojka, ta dziewczyna nie ma z tym nic wspolnego.

Wiec trochę się teraz zaniepokoiłam

Jeśli mu ufasz, to w czym problem? W pewnym stopniu sama sobie przeczysz albo traktujesz go jak bezwolną istotę, bo przecież jeśli będzie chciał być wobec Ciebie lojalny, to będzie i to bez względu na to, kto będzie się w jego otoczeniu pojawiał. Właśnie na tym polega wzajemne zaufanie, a właściwie uczciwość, że żadna osoba trzecia nie jest w stanie niczego zburzyć.

Więc jak to jest tak naprawdę - ufasz mu?

Czyli mu nie ufasz i tyle. Jak facetowi na Tobie zależy, to choćby ona nago przed nim paradowała, to jego to nie ruszy.
Więc może skup się na Waszej relacji zamiast na rozmyślaniu o tym, co ma w głowie dziewczyna, której nie znasz?

Elu, bogactwo forum polega na tym, że mamy różne doświadczenia i potrafimy przedstawić sprawy z różnych perspektyw ;D ja starszych kolegów nie mam, mam za to takich w moim wieku, żonatych i też w pewnym momencie przychodził czas na poznanie dziewczyny/narzeczonej/żony, przy czym każdorazowo mnie znali dłużej niż swoje partnerki. I w jednej sytuacji poznałam narzeczoną dopiero po 2 latach od kiedy się zaczęli spotykać. Bo ona była tak zazdrosna, że nie pozwalała mu wychodzić samemu, jednocześnie sama poznać koleżanek nie chciała, wiec on w końcu zaaranżował spotkanie potajemnie.

Generalnie ja bym szła po prostu w stronę poznania jej, ale nie tworzyłabym w głowie scenariuszy zdrady. Obserwowałabym, łapałabym sygnały, które pokazywałyby mi, że coś jest nie halo, zwróciłabym uwagę na jakość spędzanego razem czasu (czy przez ten czas facet nie siedzi w telefonie), ucinałabym tematy o niej, bo po co o niej rozmawiać, skoro są razem na randce i razem spędzają czas, zadbałabym o jej poznanie i zobaczyłabym, co będzie dalej.
Jeżeli czułabym się źle w takiej relacji to bym się rozstała. Nie wchodziłabym w przyjaźnie wieloletnie, one też trochę rządzą się swoimi prawami (i też wiem, że gdyby mi partner powiedział na początku związku, że albo on, albo mój wieloletni przyjaciel, to raczej rzuciłabym faceta niż rozwalała przyjaźń).

Ja ci tylko mogę sprzedać swoje doświadczenia. Koleżanka która pojawiła się nagle między mną a mężem organizowała podobno jakąś imprezę nad Wisłą. Ponieważ czułam już że coś jest na rzeczy niepokojącego zaproponowałam, że przyjadę przy okazji do nich z małą na spacer jak będę wracać od lekarza i przy okazji ją poznam (byłam wtedy na macierzyńskim) i ona się teoretycznie zgodziła. Tylko nagle w dniu imprezy okazało się, że nikt nie może przyjść więc ona tą imprezę odwołała. Dziś ona i mój mąż stanowią parę a ja za tydzień się rozwodzę z jego wyłącznej winy. Dziś uważam, że żadnej imprezy nie było a oni mieli sobie pójść na zieloną trawkę a ja się wtryniłam. Na prawdę masz 100% pewności, że to ona nie chce się z tobą spotkać? Bo co, bo on tak mówi? Sprawa śmierdzi na kilometr.
Organizuj to spotkanie jak najszybciej. Jeśli on cię szanuje to nie powinno mu się podobać to, że jego przyjaciółka nie chce cię poznać.