To ja jestem niedojrzała i go nie szanuję, czy On przesadza??

Według mnie to naprawdę dziwaczny facet.Miał wody jak na lekarstwo,zaraz kupiłaś mu więcej i jeszcze ma nerwy ?! To jakiś niezrównoważony typ Jeśli o taki bzdet robi awantur ę,to poważnie zastanów się,czy aby na pewno chcesz z nim być,bo co dopiero będzie przy poważnych problemach.

Myślę, że chce cie sobie "wychować" tak żebyś miała już poczucie winy za to tylko, że  myślisz inaczej niż on:)
Powinnaś mu się postawić i poważnie pogadać o tym co myślisz o takim traktowaniu ciebie, jak się wtedy czujesz, uzmysłowić mu, że brakiem szacunku i wrzeszczeniem niszczy wasz związek...i jeśli mu zależy to powinien zmienić swoje zachowanie i cie przeprosić...jeśli zamiast pogadać będzie się wydzierał czy fochał to się zastanów czy chcesz być z kimś tak emocjonalnie popapranym

Rzeczywiście sytuacja brzmi nieco komicznie, ale tylko dlatego, że to JEGO zachowanie i JEGO wymagania względem Ciebie są komiczne, takie jest moje zdanie. Może powinnaś go ignorować w takich sytuacjach? Spróbuj następnym razem powiedzieć tylko tyle "jesteś zabawny i słodki" i dać mu buziaka. I nie wracać do tematu, a jak będzie dalej kozaczył, to iść dziesięć metrów za nim albo przed nim. Zobaczymy czy sobie odpuści.

2 ostatnie posty - dobrze napisane !

Chyba mu się coś w głowie poprzestawiało, żeby Cię częstować takimi tekstami. Na Twoim miejscu powiedziałabym, że te zastanawianie się jest niepotrzebne, bo Ty tą ideę przemyślałaś już wiele razy za Was oboje Ciekawa jestem, jak by zareagował, ten Pan Idealny...

to przykre co ci napisze, ale obawiam sie ze taka wlasnie jest prawda bo znam takich facetow i wiem co oznaczaja takie zachowania, a mianowicie:
on o wszystko sie wscieka i szuka byle pretekstu do kłótni ?  bo o krople wody klocic sie to juz przesada!! sprawa jest posta! on nie chce zerwac bo boi sie pietna tego na ktorym spocznie cala wina i na nim bedzie sie opieralo Twoje cierpienie, on po prostu najzwyczajniej czeka na to, ze Ty z nim zerwiesz wkurzajac sie o to ze robi Ci jazdy o pierdoly i cala wina za "popsucie związku" spocznie na tobie.
przemys to, swoja droga przykro ze tak Cie tratuje, a rowniez ze Ty dajesz sie tak traktowac

Patyczku, z tego co opisałaś, dla mnie to zwykła reakcja rozpieszczonego dzieciaka. Nie wiem może poproś "supernianię" o pomoc żartuję, ale szczerze to będzie ci ciężko, bo drugiego człowieka sie nie wychowuje, ale kocha za to jakim jest, a ty chcesz faceta, a nie dzieciaka, ale jest nadzieja, może za pare lat gdy dorośnie, dojrzeje ... Tylko musiałby sam chcieć dojrzeć, albo znaleźć się w takim punkcie życia, zupełnie sam by docenić, że drugi człowiek obok - to nie worek treningowy ale największy dar w życiu, jak nas może spotkać, dlatego potrzeba szanować go.

Jeśli jesteś dobrą, radosną dziewczyną to taką bądź i unikaj ludzi krzykliwych i złych.

Drogie Dziewczyny,

Najwazniejsze w tym wszystkim jest to, ze znalazlam wlasnie odpowiedz na nurtujace mnie od dawna pytanie: kilka tygodni temu napisalam inny post pytajac, dlaczego ja nie chce wychodzic za maz za mojego idealnego partnera... I teraz dzieki Wam znalazlam odpowiedz: gdyz gdzies w srodku czuje, ze on taki idealny wcale nie jest, gdyz ja cierpie a on traktuje mnie nie tak, jak chcialabym byc traktowana przez mojego przyszlego meza!
Chyba potrzebowalam wypisac sobie kilka takich negatywnych rzeczy, by zrozumiec, ze moze to nie jest dobry pomysl, by teraz wychodzic za maz....

A wracajac do aktualnej sprawy: siedze wlasnie w domu i rycze jak dziecko, jest mi zle :-( Wlasnie z nim porozmawialam i wrocilam do tematu wody mowiac, ze to bylo przesadzone i ze chyba powinnno byc rozegrane inaczej... Ale uslyszalam to co zwykle: ze jestem niedojrzala, egoistyczna, nie szanuje go i tego, co chce robic (w koncu to byla jego woda), ze zachowuje sie jak dziecko, ze nie widze nic poza czubkiem wlasnego nosa... ze jestem uparta, ze nie rozumiem drugiego czlowieka itd itd. I najgorsze w tym wszystkim jest to, ze moja dusza placze, cialo placze a ja nie umiem tupnac noga i powiedziec czegos w taki sposob, by zrozumial, ze to on przesadza :-( Kiedy probuje, slysze, ze staram sie go przekonac i przeciagnac na moja strone i wersje zdarzenia, ze nie akceptuje jego punktu widzenia i uczuc, i ze z jego strony to wyglada calkiem inaczej a ja chce, by wszystko bylo po mojemu i nie toleruje, ze inni moga myslec inaczej :-(
Jest mi tak zle! Juz nie wiem jakich argumentow uzywac.... Czuje sie calkowicie bezsilna.. W tym wszystkim najgorsze jest to, ze jednoczesnie go kocham i chce szanowac, wiec moja milosc bije sie ze zloscia! Dusza placze, serce kocha...  Juz mi rece opadaja i nawet nie wiem jak dalej rozmawiac, bo cokolwiek powiem, to wedlug niego jest przekonywaniem go na sile do moich racji...

Do Waterlilly: nigdy nie myslalam o tych sytuacjach w taki sposob, czyli, ze on chce zrzucic na mnie odpowiedzialnosc za rozstanie... Przeciez poza tymi sytuacjami to mowi mi jak mnie kocha, jest mi bliski, przytula.... Gdyby nie te sytuacje, to uwazalabym go za prawie idealnego partnera! A po klotniach tez widze jak cierpi, jest smutny i przygnebiony.... A ja w tym wszystkim mam jeszcze miejsce i odwage na myslenie, ze nie chce go ranic...

Oczywiście Twój partner przesadza ale widzę trochę Twojej winy w tym wszystkim. Mianowicie pozwalasz mu sobą manipulować. Przepraszając go przyznajesz mu rację której nie ma! A tak być nie może!

On czepia się o głupoty a Ty chcąc  załagodzić sytuację przepraszasz go a to jest bezsensu bo on nie dostrzega Twoich szczerych intencji. W konsekwencji w jego oczach przyzwalasz mu na takie traktowanie.

Musisz być stanowcza! Nie przepraszaj jesli nie czujesz się winna. Zwiazek ma polegac między innymi na partnerstwie a nie na tym, że jedna strona jest oprawcą a druga ofiarą.

Dla mnie on jest TOKSYCZNYM MANIPULANTEM. Zwiazek z kims takim to byloby dla mnie pieklo i koszmar. Mialabym ochote go zabic, a ty go jeszcze kochasz Moze pokaz mu ten temat? Mam wrazenie, ze predzej posluchalby obcych ludzi. Szkoda, ze go kochasz, bo ja na twoim miejscu mialabym ochote dac mu w morde. Nawet juz mam ochote, za ciebie No, moze doslownie bym tego nie zrobila, ale bym mu dogadala i dopiekla, nie pozwolila sobie wchodzic na glowe. A najwyzej pokazala, ze mam w nosie jego chore uczucia. Jezu, jak ten czlowiek koszmarnie dzialalby mi na nerwy...
Poza tym jego zachowanie jest idealna ilustracja slow: ''czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku  nie dostrzegasz?''

A w psychologii to sie nazywa projekcja http://pl.wikipedia.org/wiki/Projekcja_ … hologia%29

PS Waterlily, nie wiem, co cie tak cieszy, bo zycie z kims, kto cie codziennie psychicznie dreczy i niszczy, jest straszne. Szczerze mowiac, to dal autorki byloby lepsze, gdyby on chcial odejsc. Bo sama jak sie mu nie postawi (co MOZe spowoduje jakies zmiany) albo nie wyplacze ze zwiazku, zmarnuje sobie zycie. Jesli to jest idealny zwiazek, to ja chyba jestem z chodzacym Bogiem

To brzmi, jakby w jednym ciele siedzialy dwie osoby.

Patyczek, przede wszystkim widze, ze jestes inteligentna kobieta. I jestem spokojna, bo wiem, ze w koncu rozwiazesz jakos ten problem. Przede wszystkim zaczelas czytac ksiazki, ktore moga ci wiele powiedziec. No i probujesz jakos do niego dotrzec.
Wydaje mi sie, ze placz to nie jest tak wielki problem. Gdybys nie plakala to i tak mialby tylko pretekst, by znowu nazywac cie egoistka Poza tym pomysl o tym z drugiej strony - on widzi, jak ty placzesz, jak cierpisz, i nawet go to nie rusza? Kto tu nie szanuje czyich uczuc? Wg mnie to normalne, ze nie panujesz juz nad tymi emocjami, ja tez bym plakala w takiej sytuacji nawet mimo swoich staran. Jesli placz uniemozliwia ci wyartykulowanie tego wszystkiego, moze dobrze byloby napisac list. Przynajmniej jest prawdopodobienstwo, ze twoj '''partner'' (w cudzyslowiu, bo moim zdaniem nie zasluguje na takie okreslenie) troche przemysli sprawe, zanim znowu zacznie ci truc i cie ponizac.

Drugi pomysl to taki, ze powinnas po prostu pare razu potraktowac go tak samo jak on ciebie. Dac mu odczuc to, co  ty czujesz. Sadze, ze w glebi duszy bedzie mu nieswojo. Zobaczy, ze juz nie ma nad toba takiej wladzy.

Trzeci sposob, to po prostu jesli znow przegnie pale, chlodno oznajmij mu, ze NIE ZYCZYSZ sobie tego sluchac i niech uwaza ze slowami, bo od niego odejdziesz. Ignoruj wszelkie zaczepki albo po prost wyjdz z domu. Pokaz, ze masz go naprawde DOSC. I nie miej wyrzutow sumienia, bo to jego wina - sam sprawil, ze wasz zwiazke wyglada tak a nie inaczej.

Czy sie zmieni? Pewnie wielu ludzi mozna zmienic, tylko czy jest to warte sil, ktore w to wlozymy? Jesli juz, to mozna dac im bodziec do zmiany. Ale z cala zmiana siebie beda musieli uporac sie sami,a przede wszystkim jej chciec i do niej dojrzec.

Moim zdaniem on ma albo paskudny, czepialski charakter, albo jakies powazne problemy osobowosciowe. O ile to nie jedno i to samo Krota z nas nie chciala by byc z czlowiekiem zawsze usmiechnietym, milym, majacym poczucie humoru na swoj temat i zyczliwym dla innych? Czy on innych traktuje podobnie do ciebie, tez jest taki malostkowy?

Co do calego zwiazku: wypisz sobie jego plusy i minusy. Z minusow wybierz te nic nie wazne, akceptowalne i  te nie do zniesienia. Jesli te ostatnie da sie zmienic to moze cos bedzie. Ale czy to bedzie trwala i gleboka zmiana, tego nikt nie wie

To jest problemowy człowiek, on zawsze znajdzie jakiś powód do kłótni. To taki mały chłopczyk, który chce żeby wszystko kręciło się wokół niego, a gdy tak nie jest to wpada w szał i wręcz prosi o zainteresowanie się nim- "Mógł przecież zemdleć, walnąć głowa w podłogę, leżeć i krwawic, umierać..." . Walcz z tym. Możesz wygrać tylko jeśli będziesz to lekceważyć i będziesz w tym konsekwentna.

Witajcie, jestem tu nowy i bardzo potrzebuję jakiegoś zrozumienia, tylko nie wiem czy mogę je dostać od kobiet i czy mnie nie zjecie :]
Mam nadzieję, że nie będzie problemu z tym, że piszę w tym temacie "patyczek"? Jest on bardzo mi znajomy, tyle, że u mnie sytuacja jest odwrotna.
A skoro to ten sam wątek to postanowiłem napisać tutaj.

Mianowicie moja dziewczyna często robi bezsensowne awantury z błahostek i również wymaga przeprosin, tyle że ja często się temu stawiam co chyba sprawia że wszystko kończy się jeszcze gorzej. W końcu przepraszam, ale nie czuję prawie nigdy, że powinienem... Opiszę ostatnią sytuację i mam nadzieję, że to nie ja okaże się winnym wg waszych opinii...

No więc rozmawiamy sobie przez telefon i nagle dostaję sms, że kolega próbował się dodzwonić. Mówię jej o tym i pyta czy chcę do niego dzwonić. Nie było to dla mnie ważniejsze od rozmowy z nią i powiedziałem, że nie. Podszedłem tylko do kompa i wysłałem wiadomość do kolegi na fejsie. Po czym dostałem odpowiedź i sprawa była zakończona. Dziewczyna usłyszała dźwięk wiadomości i pyta z kim gadam, na co jej odpowiadam że z nikim, zapytałem tylko kolegę co chciał on odpowiedział i po sprawie.
No to ona sie zaczyna wkurzać, mówi że przecież z kimś gadam, wymiana zdań to jest już rozmowa. Tłumacze jej, że skończyłem zanim zapytała, że "gadałbym" gdybym przez całą prawie godzinną rozmowę z nią z kimś pisał. Że nie ma tu dla mnie znaczenia definicja słowa, tylko fakt że zupełnie nie poświęcałem czasu komuś tylko z nią rozwiałem.
No i to był praktycznie koniec rozmowy. Ona że gadałem, a ja że to nie jest gadanie, że nie gadałem z nikim, i tak 3 razy sobie zaprzeczaliśmy i się rozłączyła. Próbowałem zadzwonić to odrzuciła połączenie. Po czym późnym wieczorem się dobijała i porozmawialiśmy. Domagała się przeprosin, mieszała mnie z błotem, że chamsko się zachowałem, robię jej przykrość i tak dalej. Takie sytuacje zdarzają się bardzo często... W końcu ją przepraszam i tak zrobiłem wczoraj. Była prawie druga w nocy i poprosiłem żebyśmy już poszli spać jak ludzie. Zaczęła mówić że chce porozmawiać, żeby miło pójść spać itd a ja nie miałem już cierpliwości i odmówiłem, znowu mnie zwyzywała ale już nie wytrzymałem, powiedziałem że to jakiś kretynizm, że teraz oczekuje żebym z nią nawet całą noc rozmawiał jeśli ja kocham, że to ona egoizmem zalatuje i się rozłączyłem i wyłączyłem telefon.

Napiszę coś więcej o naszym związku jeśli to będzie miało sens i ktoś będzie chciał pomóc ...
Dzięki!

Rado, Twoja dziewczyna bardzo grubo przesadza i robi monstrualne widły z malusieńkiej igły.

Jak długo razem jesteście i ile macie lat?

Dziękuję bardzo za zainteresowanie, ah gdybym mógł jakoś się zmienić żeby się w pełni poddać temu wszystkiemu to nie wiem czy bym tego nie zrobił... Ale chyba tylko jakiś nadczłowiek by tak potrafił...

a_normalna ja jestem tego samego zdania. Ona ma 21 lat, ja 23. Razem jesteśmy już prawie 3 lata.

paulina20, co do Twojej listy propozycji:
1. Nie wchodzi w grę bo robi się coraz większa awantura, których było już dużooo i często właśnie tak bez sensu (czasem naprawdę zawinię i ciężko jest mi to zrozumieć).
Gdybym nie przeprosił ona zagraża, że nie może tak być. Dłużej nie wytrzyma takiego traktowania i tego, że taki jestem. Dążenie do rozstania.
2. Ona nigdy nie przestaje, może być tylko gorzej i gorzej, coraz więcej awanturnictwa i agresji. Dla niej nie ma czegoś takiego jak ciche dni albo nawet godziny. Wszystko trzeba od razu wyjaśnić. Często jesteśmy nabuzowani i tylko sobie szkodzimy, ale ona uważa że to i tak lepiej.
3. Oboje chcielibyśmy iść do psychologa/terapeuty ale nie ma na to kasy itd... Każdy z nas chciałby udowodnić, że z drugim jest coś nie tak...
4. Próbowałem może raz. Miałem już tak dosyć, że chciałem odejść. Tłumaczyłem, że nie damy rady i po prostu ona mnie nie akceptuje takim jaki jestem. Wydzwaniała i w końcu jakoś się przekonałem, po jakichś postanowieniach, że się uda. Nic się prawie nie zmieniło, no może przez chwilę było lepiej...

Tak wiem, że mnóstwo facetów by się z nią pożegnało. Ale ja ją strasznie kocham, nie wyobrażam sobie mimo wszystko życia bez niej. Jest cudowna, tylko czasem takie dziwne rzeczy się zdarzają. No ale powoli to zaczyna przeważać szalę goryczy.

Coś więcej:
Oboje studia, ja właściwie już kończę. Niedługo obrona inż.
Mieszkamy w innych miastach, ok 1h pociągiem.
Widujemy się w weekendy, pomieszkujemy u siebie (częściej ja u niej, bo moi rodzice nie godzą się za bardzo na jej nocowanie u mnie).
oraz w środku tygodnia (środa/czwartek) jakieś odwiedziny, czasem zostajemy na jedna noc.

Ona jest strasznie wrażliwa(wg niej), awanturnicza, emocjonalna i burzliwa. Dusza artystki, którą poniekąd jest.
Ja spokojny(zaczynam to tracić), wrażliwy, typ samotnika.

Oboje jesteśmy uparciuchami.
Ona jest z rodziny w której miała ciężkie dzieciństwo i wiele złych doznań. Ma coś wspólnego z byciem DDA. Teraz mieszka z bardzo nerwową mamą i bratem. Małżeństwo jej rodziców się rozpadło. Z ojcem prawie brak kontaktu. Jej mama też artystka, wszyscy bardzo liberalne poglądy itd.
U mnie tradycyjna polska rodzina, nie ma mowy o rozwodach, rodzina to wszystko dla wszystkich. Ona uważa, że moi rodzice nie okazywali mi uczuć, albo bardzo mało i że moja rodzina jest dziwna.

Sam nie wiem, dużo się zmieniło od początku związku. To ona mnie znalazła i poderwała, dzięki temu jesteśmy razem. Na początku jak zawsze jest - sielanka.
Potem wielki szok, jej dziwne poglądy. Częściowo się zmieniła, wiele rzeczy zaakceptowałem chociaż jestem innego zdania. Mam wrażenie, że pomogłem jej się zmienić na ile mogłem, a teraz już tylko ona mnie zmienia. Staje się taki jak ona, coraz bardziej impulsywny i nerwowy.

Ona każdy problem chce zawsze wyjaśniać. Prowadzimy jakieś dziwne bardzo długie rozmowy przez telefon często po nocach. Zawsze muszę ją zrozumieć i przyznać rację, rzadko ona coś przyznaje. Nie lubię tych rozmów, niekiedy doprowadzają mnie do szału, ale ona nie odpuszcza. Moja osobowość niszczeje z dnia na dzień...
Wg niej nie jestem prawdziwym mężczyzną, nie zachowuje się jak taki. Brak mi taktu i szacunku dla kobiety. Ja uważam, że takie zachowanie przejawiłbym jak już pożegnaniem się z taką paranoją.
Przez nią nie czuję się mężczyzną. Zawsze jakieś drobnostki strasznie ją urażają, nie wiem czemu. Ugadza to w nią tak bardzo, że od razu jest stwierdzenie że jestem chamem, nie powinienem się tak zachowywać. Dołuje się, płacze, nie śpi i domaga się przeprosin, a jak nie to awantura. Wiem, że to głupie i beznadziejne, ale jakoś powoli przestaje się przejmować tym, że ona płacze. Robi to z tak błahych i durnych powodów, że mam wrażenie że sama tego chce, więc co ja mam na to poradzić.

Rozmowa nic nie da, ona dostaje szału jak jej próbuję uświadomić, że ja tak naprawdę nie byłem ani chamski, ani nieuprzejmy. Rzeczywiście czasem nie potrafię się przyznać, że źle się zachowałem. Mam z tym jakieś problemy, chociaż już sam nie wiem czy to nie tylko jej wymysł w który zacząłem wierzyć. Ale rzadko tak bywa, w 80% to jakieś chore przesadzone reakcje mojej partnerki.

Nie wiem czego tu szukam... Rozgrzeszenia? Czy ona powinna ułożyć sobie życie z kimś innym, kimś kto jest tak bardzo emocjonalny itp? Czy po prostu coś jest z nią nie tak. Bo jeśli ma być szczęśliwa, ale nie ze mną, to jakoś trzeba to przeboleć chyba Ale jeśli i z innymi będzie miała takie problemy, to chcę jej pomóc i w tym wytrwać, chociaż na razie oboje dużo cierpimy, z tym że ja nie mogę tego przecież pokazać, bo jestem tym złym, który przecie wszystko rujnuje.

Ciekawe czy ktoś mnie zrozumie...

rado , czytałem gdzieś ,że osoby z rozbitych rodzin , tak jak Twoja dziewczyna , często mogą właśnie charakteryzować się taką niestabilnością emocjonalną , ciągłymi wydumanymi pretensjami i ogólnie skłonności do mieszania siebie i swojego partnera/partnerkę w przysłowiowym bagnie . Sprawa jest ciężka , podobno wiele z tych osób nigdy nie jest w stanie budować przez dłuższy okres względnie szczęśliwych relacji . Nie można ich skreślać , jednak współżycie z nimi nie jest łatwe , ale czego się tu spodziewać , skoro ktoś w przeszłości , gdy najczęściej byli dziećmi czy nastolatkami zafundował im emocjonalny rollercoster ...