Czy komunikacja w związku jest ważna?

Cześć wszystkim!
Nie mam za bardzo do kogo zwrócić się z pewną kwestią, stąd wpis na forum. Jestem tutaj nowa.

Od dwóch miesięcy spotykam się z pewnym mężczyzną. Ja mam 28 lat, on ma 30. Oboje jesteśmy aktywni zawodowo. Ja mam specyficzną pracę bo mam nieco więcej luzu w niej, nie mam tylu obowiązków. On natomiast mówił, że często pracuje w terenie lub ma dużo papierkowej roboty czy też wisi na telefonie rozmawiając z klientami.

Szybko nam wszystko poszło z naszą relacją. Poznaliśmy się na portalu randkowym. Po trzecim spotkaniu oboje zawiesiliśmy konta. Ja od początku zakomunikowałam moje potrzeby i standardy. Jemu to zaimponowało i sam zadeklarował zawieszenie konta, potem ja to zrobiłam. Mieliśmy tydzień przerwy na mój urlop zaplanowany już wcześniej, zanim się poznaliśmy. Wróciłam, zaczęliśmy się spotykać regularnie. Oficjalnie jesteśmy razem, rozmawialiśmy o tym.
Jest to chłopak po przejściach, ma za sobą kilka wieloletnich związków. Od zawsze był długodystansowcem.

Od początku znajomosci mówił, że dużo pracuje. Nie odczuwałam tego na sobie, bo kontakt mieliśmy prawie cały czas z odstępem czasami kilku godzin, gdy ja nie mogłam odpisać lub on. Widujemy się regularnie. Zwykle środa wieczór na +/- 3h oraz weekendy (sobota od popołudnia z nocowaniem do wczesnego popołudnia w niedzielę). Widujemy się tak, bo teraz mówił, że faktycznie ma trudny moment w pracy albo chce odreagować na siłowni, dodatkowo studiuje i co dwa tygodnie ma zajęcia ale mimo wszystko się widujemy w weekendy. Dajemy sobie przestrzeń na inne rzeczy poza sobą. Mimo wszystko jak dla mnie rzadko się widujemy, bo zawsze z moimi poprzednimi mężczyznami widywałam się częściej. A każda dłuższa rozłąka powodowała we mnie niepewność i głupie myśli. I tak jest też teraz. Nie ma natomiast regulaminu ile kto powinien się ze sobą spotykać, więc z tym nic nie zrobię ale możecie się wypowiedzieć w tej kwestii.

Na przełomie miesiąca nasz kontakt w ciągu dnia zmienił się. On nie pisze sam z siebie w ciągu dnia, a jeśli już to baaardzo rzadko. Ja napisze mu coś miłego albo na dzień dobry i wiadomość wisi bez odpowiedzi przez kilka godzin albo cały czas. Myślałam, że to kwestia internetu(choć wcześniej nie było tego problemu), więc zaczęłam pisać SMS. Ale wyglada to tak samo. Na samym początku nie dzwoniliśmy do siebie tylko pisaliśmy. Teraz nie piszemy, albo bardzo rzadko ale za to on dzwoni wieczorem i rozmawiamy nawet godzinę w zależności od czasu. Ale staramy się dowiedzieć jak nam minął dzień, on też dużo pyta i interesuje się, planuje.

Zakomunikowałam mu, że doskwiera mi brak kontaktu gdy się nie widzimy, że miło jest dostać od niego wiadomość w ciągu dnia albo gdy odpisze. Że przykro mi, gdy moja wiadomość na dzień dobry jest olewana. Wyjaśniłam, że nie jest to na zasadzie kontroli co robi w danym czasie ale po prostu troski, komunikacji, zainteresowania, zakomunikowania „myślę o Tobie”. On powiedział, że gdy jest w pracy to zajmuje się tylko pracą i nie ma czasu pisać. A jak ma przerwę to idzie na obiad i chce go zjeść w spokoju od roboty i telefonów. Pomyślałam, że może wtedy właśnie mógłby napisać coś krótkiego jak mija mu czas czy odpisać cokolwiek, ale już tego nie skomentowałam... Zrobiło mi się przykro, że on nie czuje takiej potrzeby. Powiedziałam tylko, że rozumiem, ale żeby miał na uwadze też moje potrzeby i możemy ustalić jakieś minimum niewymuszone, na spokojnie, dla nas obojga a nie dlatego, że on tak zdecydował sam i ja mam się dostosować. Rozumiem jego potrzeby względem przestrzeni czy zajęcia się jedną rzeczą na raz typu praca, ale dla mnie kontakt poza rozmowami telefonicznymi jest też ważny, podtrzymujący relację.
Nie jest to typ romantyka, flirciarza. Nie umie w podteksty, nie umie w komplementy. Usłyszę coś miłego i wtedy traktuje to jak „święto”. On zdecydowanie bardziej pokazuje wszystko niż to komunikuje. Wydaje mi się, że jego doświadczenia go tak zamknęły ale mówił, że chce wejść w związek, jest gotowy i ze mną mu dobrze i chce spróbować. I idzie nam dobrze, poza tym brakiem komunikacji w ciągu dnia.

Zastanawia mnie czy wszystko jest na pewno ok. Wcześniej pracował i nie stało to na przeszkodzie by pisał w godzinach pracy. Raczej nic się nie zmienia między nami bo na żywo, gdy jesteśmy razem jest bardzo dobrze. Bez mydlenia oczu jest naprawdę dobrze. Łapie za rękę, dba o to byśmy coś sensownego robili, całuje, przytula, wychodzi z inicjatywą kolejnych spotkań, rozmawiamy na tematy poważne ale i śmieszkowe. Dopytuje, docieka o moje życie i naszą relację itp. Czuje się zaopiekowana i ważna gdy jestem w jego towarzystwie. Jest naprawdę dobrze. Tylko mi doskwiera, że nie ma tego kontaktu. Komunikowałam mu to dwukrotnie ale nie tak dosadnie. Dawałam informacje, mówiłam jasno czego oczekuje. Bez efektów. Cały czas mówił, że jak jest w pracy to zajmuje się tylko pracą - niczym innym.

Moja niepewność może być spowodowana zwykłym lękiem lub obawą o to, że nie jestem ważna. Albo, że pewnego dnia raz nie zadzwoni, potem kolejny i tak będzie cisza i koniec.
Chciałabym poczuć się zauważona, doceniona, wiecie o co chodzi... Zawsze uważałam, że komunikacja w każdej relacji jest bardzo ważna. Rozmowa, komunikowanie potrzeb, zasad, trosk. Ale nie chcę go przytłoczyć i osaczyć, gdy pewnego dnia podejmę decyzje „porozmawiajmy o tym” i zacznę z grubej rury gdy będę już wulgaryzm tym.

Wiem, że nie raz pomagaliście tu osobom z problemami mniejszymi lub większymi.
Chciałabym poznać wasz punkt widzenia.
Jeśli umknęły mi jakieś szczegóły to na bieżąco będę starać się odpisać lub coś dodać.

Czekam na wasze opinie.

Pozdrawiam

A daleko od siebie mieszkacie? Wg mnie bardzo mało się widujecie, 3 h + doba tak na prawdę. Na początku związku zazwyczaj ludzie chcą jak najwięcej czasu spędzać razem. Ja ze swoim mężem, gdy byliśmy parą widywaliśmy się codziennie lub prawie codziennie, a też była praca, studia, odległość. Widać, że macie różne podejście do tej kwestii.

Magmaluna napisał/a:

Cześć wszystkim!
Nie mam za bardzo do kogo zwrócić się z pewną kwestią, stąd wpis na forum. Jestem tutaj nowa.

Od dwóch miesięcy spotykam się z pewnym mężczyzną. Ja mam 28 lat, on ma 30. Oboje jesteśmy aktywni zawodowo. Ja mam specyficzną pracę bo mam nieco więcej luzu w niej, nie mam tylu obowiązków. On natomiast mówił, że często pracuje w terenie lub ma dużo papierkowej roboty czy też wisi na telefonie rozmawiając z klientami.

Szybko nam wszystko poszło z naszą relacją. Poznaliśmy się na portalu randkowym. Po trzecim spotkaniu oboje zawiesiliśmy konta. Ja od początku zakomunikowałam moje potrzeby i standardy. Jemu to zaimponowało i sam zadeklarował zawieszenie konta, potem ja to zrobiłam. Mieliśmy tydzień przerwy na mój urlop zaplanowany już wcześniej, zanim się poznaliśmy. Wróciłam, zaczęliśmy się spotykać regularnie. Oficjalnie jesteśmy razem, rozmawialiśmy o tym.
Jest to chłopak po przejściach, ma za sobą kilka wieloletnich związków. Od zawsze był długodystansowcem.

Od początku znajomosci mówił, że dużo pracuje. Nie odczuwałam tego na sobie, bo kontakt mieliśmy prawie cały czas z odstępem czasami kilku godzin, gdy ja nie mogłam odpisać lub on. Widujemy się regularnie. Zwykle środa wieczór na +/- 3h oraz weekendy (sobota od popołudnia z nocowaniem do wczesnego popołudnia w niedzielę). Widujemy się tak, bo teraz mówił, że faktycznie ma trudny moment w pracy albo chce odreagować na siłowni, dodatkowo studiuje i co dwa tygodnie ma zajęcia ale mimo wszystko się widujemy w weekendy. Dajemy sobie przestrzeń na inne rzeczy poza sobą. Mimo wszystko jak dla mnie rzadko się widujemy, bo zawsze z moimi poprzednimi mężczyznami widywałam się częściej. A każda dłuższa rozłąka powodowała we mnie niepewność i głupie myśli. I tak jest też teraz. Nie ma natomiast regulaminu ile kto powinien się ze sobą spotykać, więc z tym nic nie zrobię ale możecie się wypowiedzieć w tej kwestii.

Na przełomie miesiąca nasz kontakt w ciągu dnia zmienił się. On nie pisze sam z siebie w ciągu dnia, a jeśli już to baaardzo rzadko. Ja napisze mu coś miłego albo na dzień dobry i wiadomość wisi bez odpowiedzi przez kilka godzin albo cały czas. Myślałam, że to kwestia internetu(choć wcześniej nie było tego problemu), więc zaczęłam pisać SMS. Ale wyglada to tak samo. Na samym początku nie dzwoniliśmy do siebie tylko pisaliśmy. Teraz nie piszemy, albo bardzo rzadko ale za to on dzwoni wieczorem i rozmawiamy nawet godzinę w zależności od czasu. Ale staramy się dowiedzieć jak nam minął dzień, on też dużo pyta i interesuje się, planuje.

Zakomunikowałam mu, że doskwiera mi brak kontaktu gdy się nie widzimy, że miło jest dostać od niego wiadomość w ciągu dnia albo gdy odpisze. Że przykro mi, gdy moja wiadomość na dzień dobry jest olewana. Wyjaśniłam, że nie jest to na zasadzie kontroli co robi w danym czasie ale po prostu troski, komunikacji, zainteresowania, zakomunikowania „myślę o Tobie”. On powiedział, że gdy jest w pracy to zajmuje się tylko pracą i nie ma czasu pisać. A jak ma przerwę to idzie na obiad i chce go zjeść w spokoju od roboty i telefonów. Pomyślałam, że może wtedy właśnie mógłby napisać coś krótkiego jak mija mu czas czy odpisać cokolwiek, ale już tego nie skomentowałam... Zrobiło mi się przykro, że on nie czuje takiej potrzeby. Powiedziałam tylko, że rozumiem, ale żeby miał na uwadze też moje potrzeby i możemy ustalić jakieś minimum niewymuszone, na spokojnie, dla nas obojga a nie dlatego, że on tak zdecydował sam i ja mam się dostosować. Rozumiem jego potrzeby względem przestrzeni czy zajęcia się jedną rzeczą na raz typu praca, ale dla mnie kontakt poza rozmowami telefonicznymi jest też ważny, podtrzymujący relację.
Nie jest to typ romantyka, flirciarza. Nie umie w podteksty, nie umie w komplementy. Usłyszę coś miłego i wtedy traktuje to jak „święto”. On zdecydowanie bardziej pokazuje wszystko niż to komunikuje. Wydaje mi się, że jego doświadczenia go tak zamknęły ale mówił, że chce wejść w związek, jest gotowy i ze mną mu dobrze i chce spróbować. I idzie nam dobrze, poza tym brakiem komunikacji w ciągu dnia.

Zastanawia mnie czy wszystko jest na pewno ok. Wcześniej pracował i nie stało to na przeszkodzie by pisał w godzinach pracy. Raczej nic się nie zmienia między nami bo na żywo, gdy jesteśmy razem jest bardzo dobrze. Bez mydlenia oczu jest naprawdę dobrze. Łapie za rękę, dba o to byśmy coś sensownego robili, całuje, przytula, wychodzi z inicjatywą kolejnych spotkań, rozmawiamy na tematy poważne ale i śmieszkowe. Dopytuje, docieka o moje życie i naszą relację itp. Czuje się zaopiekowana i ważna gdy jestem w jego towarzystwie. Jest naprawdę dobrze. Tylko mi doskwiera, że nie ma tego kontaktu. Komunikowałam mu to dwukrotnie ale nie tak dosadnie. Dawałam informacje, mówiłam jasno czego oczekuje. Bez efektów. Cały czas mówił, że jak jest w pracy to zajmuje się tylko pracą - niczym innym.

Moja niepewność może być spowodowana zwykłym lękiem lub obawą o to, że nie jestem ważna. Albo, że pewnego dnia raz nie zadzwoni, potem kolejny i tak będzie cisza i koniec.
Chciałabym poczuć się zauważona, doceniona, wiecie o co chodzi... Zawsze uważałam, że komunikacja w każdej relacji jest bardzo ważna. Rozmowa, komunikowanie potrzeb, zasad, trosk. Ale nie chcę go przytłoczyć i osaczyć, gdy pewnego dnia podejmę decyzje „porozmawiajmy o tym” i zacznę z grubej rury gdy będę już wulgaryzm tym.

Wiem, że nie raz pomagaliście tu osobom z problemami mniejszymi lub większymi.
Chciałabym poznać wasz punkt widzenia.
Jeśli umknęły mi jakieś szczegóły to na bieżąco będę starać się odpisać lub coś dodać.

Czekam na wasze opinie.

Pozdrawiam

Nie traktuj mojej odpowiedzi jako pewnik, ale:

1. Skoro na początku pisał i znajdował czas, nawet podczas przerwy na posiłek - to znaczy, że coś się z jego strony zmieniło.
2. Napisanie smsa trwa do 10 sekund. Gdyby chciał znaleźć czas, to by znalazł.
3. Zakochany facet, szczególnie na początku znajomości, szuka kontaktu w każdej możliwej chwili.

Wnioski: coś jest nie tak. Albo faktycznie jest mega zawalony robotą, albo uznał, że Wasza relacja nie rokuje i teraz ogranicza kontakt, by go później całkowicie zerwać, albo czeka, aż sama go zerwiesz.

4. Spotykacie się 2 razy w tygodniu - subiektywnie uważam, że to mało, szczególnie jak na początki związku.

Wracając jeszcze do tematu wątku - tak, komunikacja w związku jest mega ważna, dobrze, że mu powiedziałaś, co Ci się nie podoba, tylko... czy dostałaś zadowalającą odpowiedź z jego strony? Chyba nie...

Powiem tak:

Nie wiem, gdzie on pracuje i samemu raczej nie przychodzi mi na myśl, taka praca, gdzie nie można znależć chwili czasu na napisanie SMSa. Można zakładać, żę mu przybyło roboty na tyle, że nie jest sie w stanie podrapać po t***u.
Natomiast, jeśli jest tak, jak mówisz i on może nie przepadać za zbyt częstym( w jego mniemaniu) kontaktem telefonicznym, za to nadrabiać to podczas spotkań, to całkowicie go rozumiem. Sam nie jestem fanem ani rozmów telefonicznych ani SMS-owania. W relacjach z ludźmi zależy mi na bezpośrednim kontakcie i wtedy jestem w stanie dać z sibie jak najwięcej, bo to jest przecież najcenniejsze - możliwość słuchania, patrzenia i bycia blisko z tą osobą. I chyba ważniejsze jest właśnie to, co komunikujemy, czyli ROBIMY, niż to co mówimy, prawda? Sama mówisz, że w trakcie spotkań jest rewelacyjnie Dla mnie długa rozmowa przez telefon zaczyna się od 10 minut wzwyż, niezaleznie kto do mnie dzwoni, tak samo zbyt częste SMS-y. Raz rozmawiałem 40 minut - myślałem, że oszaleję :)Nie jestem absolutnie fanem ciągłych gierek podtekstami czy flircików, a już szczególnie SMS-owych. Jak najwięcej wolałbym zostawić na bezpośredni kontakt
Osobiście bardziej bym spróbował wymóc na nim, żeby częściej się z Tobą widywał, bo ta częstotliwość spotkań jest rzeczywiście niewielka, choćby np poprzez zostanie u Ciebie na noc czy Ty u niego.W każdym razie w pełni rozumiem go, jeśli zwyczajnie nie przepada za bardzo za kontaktem SMS-owym.

bagienni_k napisał/a:

Powiem tak:

Nie wiem, gdzie on pracuje i samemu raczej nie przychodzi mi na myśl, taka praca, gdzie nie można znależć chwili czasu na napisanie SMSa. Można zakładać, żę mu przybyło roboty na tyle, że nie jest sie w stanie podrapać po t***u.
Natomiast, jeśli jest tak, jak mówisz i on może nie przepadać za zbyt częstym( w jego mniemaniu) kontaktem telefonicznym, za to nadrabiać to podczas spotkań, to całkowicie go rozumiem. Sam nie jestem fanem ani rozmów telefonicznych ani SMS-owania. W relacjach z ludźmi zależy mi na bezpośrednim kontakcie i wtedy jestem w stanie dać z sibie jak najwięcej, bo to jest przecież najcenniejsze - możliwość słuchania, patrzenia i bycia blisko z tą osobą. I chyba ważniejsze jest właśnie to, co komunikujemy, czyli ROBIMY, niż to co mówimy, prawda? Sama mówisz, że w trakcie spotkań jest rewelacyjnie Dla mnie długa rozmowa przez telefon zaczyna się od 10 minut wzwyż, niezaleznie kto do mnie dzwoni, tak samo zbyt częste SMS-y. Raz rozmawiałem 40 minut - myślałem, że oszaleję :)Nie jestem absolutnie fanem ciągłych gierek podtekstami czy flircików, a już szczególnie SMS-owych. Jak najwięcej wolałbym zostawić na bezpośredni kontakt
Osobiście bardziej bym spróbował wymóc na nim, żeby częściej się z Tobą widywał, bo ta częstotliwość spotkań jest rzeczywiście niewielka, choćby np poprzez zostanie u Ciebie na noc czy Ty u niego.W każdym razie w pełni rozumiem go, jeśli zwyczajnie nie przepada za bardzo za kontaktem SMS-owym.

Pocieszyły mnie Twoje słowa, naprawdę Perspektywa kobiety, która tworzy wiele rodzajów dna i podchodzi emocjonalnie, niż prostego męskiego myślenia, którego zawsze zazdrościłam jest zdecydowanie lepsza w pewnych sytuacjach.
Chyba faktycznie lepiej będzie poruszyć temat z nim, ustalić albo częstszy kontakt w ciągu dnia a jeśli to niemożliwe to spotkania jeszcze poza tymi dniami. Jest to fajne rozwiazanie. Ciężko natomiast wypośrodkować, żeby nie pomyślał że jestem pewnego rodzaju „gwarancją” dla niego, że będę zawsze dostępna. Albo, że to ja będę się dostosowywać bo pracuje mniej intensywnie niż on. On może faktycznie jest bardzo zajętym człowiekiem i naturalnie wychodzi na to, że nie jest dostępny a wiadomo, że to czego nie możemy mieć najbardziej chcemy dostać. Jest nas w związku dwoje, on narzucił pewien schemat spotkan i kontaktu i niekoniecznie jestem z tego zadowolona bo jednak powstał ten post tutaj i myśle o tym dużo...

Jak z męskiego punktu widzenia zaproponować większą ilość spotkań by nie poczuł osaczenia, ograniczenia jego przestrzeni, itp?

bagienni_k napisał/a:

Powiem tak:

Nie wiem, gdzie on pracuje i samemu raczej nie przychodzi mi na myśl, taka praca, gdzie nie można znależć chwili czasu na napisanie SMSa. Można zakładać, żę mu przybyło roboty na tyle, że nie jest sie w stanie podrapać po t***u.
Natomiast, jeśli jest tak, jak mówisz i on może nie przepadać za zbyt częstym( w jego mniemaniu) kontaktem telefonicznym, za to nadrabiać to podczas spotkań, to całkowicie go rozumiem. Sam nie jestem fanem ani rozmów telefonicznych ani SMS-owania. W relacjach z ludźmi zależy mi na bezpośrednim kontakcie i wtedy jestem w stanie dać z sibie jak najwięcej, bo to jest przecież najcenniejsze - możliwość słuchania, patrzenia i bycia blisko z tą osobą. I chyba ważniejsze jest właśnie to, co komunikujemy, czyli ROBIMY, niż to co mówimy, prawda? Sama mówisz, że w trakcie spotkań jest rewelacyjnie Dla mnie długa rozmowa przez telefon zaczyna się od 10 minut wzwyż, niezaleznie kto do mnie dzwoni, tak samo zbyt częste SMS-y. Raz rozmawiałem 40 minut - myślałem, że oszaleję :)Nie jestem absolutnie fanem ciągłych gierek podtekstami czy flircików, a już szczególnie SMS-owych. Jak najwięcej wolałbym zostawić na bezpośredni kontakt
Osobiście bardziej bym spróbował wymóc na nim, żeby częściej się z Tobą widywał, bo ta częstotliwość spotkań jest rzeczywiście niewielka, choćby np poprzez zostanie u Ciebie na noc czy Ty u niego.W każdym razie w pełni rozumiem go, jeśli zwyczajnie nie przepada za bardzo za kontaktem SMS-owym.

Pocieszyły mnie Twoje słowa, naprawdę Perspektywa kobiety, która tworzy wiele rodzajów dna i podchodzi emocjonalnie, niż prostego męskiego myślenia, którego zawsze zazdrościłam jest zdecydowanie lepsza w pewnych sytuacjach.
Chyba faktycznie lepiej będzie poruszyć temat z nim, ustalić albo częstszy kontakt w ciągu dnia a jeśli to niemożliwe to spotkania jeszcze poza tymi dniami. Jest to fajne rozwiazanie. Ciężko natomiast wypośrodkować, żeby nie pomyślał że jestem pewnego rodzaju „gwarancją” dla niego, że będę zawsze dostępna. Albo, że to ja będę się dostosowywać bo pracuje mniej intensywnie niż on. On może faktycznie jest bardzo zajętym człowiekiem i naturalnie wychodzi na to, że nie jest dostępny a wiadomo, że to czego nie możemy mieć najbardziej chcemy dostać. Jest nas w związku dwoje, on narzucił pewien schemat spotkan i kontaktu i niekoniecznie jestem z tego zadowolona bo jednak powstał ten post tutaj i myśle o tym dużo...

Jak z męskiego punktu widzenia zaproponować większą ilość spotkań by nie poczuł osaczenia, ograniczenia jego przestrzeni, itp?

Masz rację. Chodzi mi właśnie o takie wypośrodkowanie. Jeśli nie piszemy w ciągu dnia a rozmawiamy jedynie przez telefon wieczorami to powinniśmy widywać się częściej i z pewnością to mu zakomunikuje. Nie oczekuje, że będzie mnie zabierał na każde spotkanie na jakąś wymyślną randkę, nie mam problemu żeby się polenić w łóżku czy po prostu wypić wspólnie kawę/herbatę albo porozmawiać twarzą w twarz.

Rozmowa z wami otworzyła mi umysł w kwestii poruszenia tematu względem częstszych spotkań, a nie samych rozmów wirtualnych. Zdecydowanie bardziej by mnie to zadowoliło. Mimo wszystko dodam tez kwestie kontaktu SMS w wolnej chwili.

On jest inżynierem. Pracuje w firmie, która obsługuje klientów z całej polski. Często sam przeprowadza szkolenia w firmie, tworzy do nich materiały, szkolenia także na zlecenia do innych firm w tematyce bezpieczeństwa przeciwpożarowego na terenie miasta ale i poza. Często też dorabia sobie poza pracą.

Mysle, ze masz racje. Taka relacja jest dziwna i takie relacje prowadzilam w takim stylu jak on czasami. Ale tylko wtedy jak nie traktowalam relacji powaznie i mi sie zwyczajnie nie chcialo, jak mi sie nudzilo raz w tygodniu czy dwa to wtedy sie widywalismy.
Zawsze mi sie wydaje, ze miara prawdziwie dobrej relacji jest taka chec gadania i spedzania czasu. Bo wtedy to jest naprawde relacja, jakas przyjazn i nie tylko romantyczna strona. Moge sie mylic, bo to juz ostro subiektywne.

Tak sobie mysle o moim przyjacielu, on do swojej dziewczyny Valentiny jezdzil samochodem w jedna strone 300 km prawie codziennie tylko po to by z nia spedzic chociaz z godzinke. Tak bardzo ja uwielbial i to bylo widac. Zapewne dlatego pozniej zostala jego zona i matka dzieci.

Nie chodzi o przesłodzone wiadomości z buziaczkami wzajemnym komplementowaniu się. Wyrosłam już z tego, nie robiliśmy tego nawet. Zwykła wiadomość na dzień dobry, czy dobranoc, albo w ciągu dnia zapytanie jak dzień mija albo jak samopoczucie, wysłanie śmieszka jak to robiliśmy na początku znajomości.

Dla wszystkim może się wydać dziwna deklaracja na wyłączność po 3 spotkaniach. Nigdy w takim tempie też nie szlam i z początku się obawiałam, ale było naprawdę dobrze. Rozwijało się w porządku.

Po waszych postach nie wiem właściwie jak mam poruszyć ten temat z nim. Z pewnością chce porozmawiać o braku kontaktu w ciągu dnia, o częstszych spotkaniach. Dla mnie nie ma problemu żeby pojechać do niego czy do mnie. Nie uważam, że na każdym spotkaniu ma być jakaś super atrakcja i wzięcie udziału w jakimś wydarzeniu w mieście. Muszę tylko wyczuć sytuacje, odpowiedni moment na poruszenie tej kwestii. Czy ktoś nazwałby to związek czy relacja „weryfikacyjna” to nadal są w niej dwie osoby, należy mówić co się myśli i czuje i jeśli coś jest nie tak, komunikować to. Zawsze wychodziłam z takiego założenia i przychodzi mi to łatwo, ale gdy mam poruszyć temat, który może mieć konsekwencje takie, że on odpuści to oczywiście, że się martwię bo zaczęło mi zależeć...

Widzę też, że ile postów tyle opinii.

Przypomnę. Na spotkaniach nadal jest bardzo fajnie, zadowalająco, dba o mnie i troszczy się. Początkowo też myślałam, że może się odsunął gdy nie odzywał się w ciągu dnia kilka dni, dzwonił jedynie wieczorem a potem po kilku dniach spotkanie i było jak zwykle. Odpuściłam, dałam mu przestrzeń, widocznie jej potrzebował. Może zrobiłam błąd już wtedy. Zobaczymy... Zdecydowanie z nim porozmawiam.

Nie martw sie, nie wszystkim sie to wydaje dziwne Ja sie zareczylam po tygodniu relacji, a wynajelam wspolne lokum po trzech dniach.
Bywa i tak.
.

Roxann napisał/a:

Winter.Kween napisał/a:

Nie martw sie, nie wszystkim sie to wydaje dziwne Ja sie zareczylam po tygodniu relacji, a wynajelam wspolne lokum po trzech dniach.
Bywa i tak.

Wow. Tylko pozazdrościć Ile już jesteście razem?
Ile macie lat?

Ja jestem w wieku autorki, maz jest 10 lat ode mnie starszy. Wtedy ja mialam lat 24.

Nie wiem czy to taki wyczyn. Ja tak po prostu zyje, biore ryzyko bo jestem w stanie poniesc szkode. Jak sie nie uda to sie nie uda, a jak sie uda to mialo  tak byc.
Weszlam w ten zwiazek szybko, zamieszkalam razem szybko. Czym predzej wyszly wszystkie wady, cechy i tak dalej (jak to przy mieszkaniu razem i problemach finansowych) i to wszystko bylo widac czy warto czas w to ladawac.   Niechby sie nawet rozpadl zwiazek po kilku miesiacach, niechby byl rozwod po roku.
Co z tego? Wiedzy i doswiadczenia i nauki od drugiej osoby nikt mi nie zabierze.
Wychodze z takiego zalozenia wiec nie obawialam sie. Slub mial byc po dwoch miesiacach wtedy, ale z powodu tony papierow jakie moj maz musial miec, jako obcokrajowiec, nie wyszlo. Slub wzielismy po roku.

Mysle, ze kolega tutaj ma racje, ze moze za czarne scenariusze dla autorki piszemy Moze wszystko jest Ok. Chociaz wydaje mi sie, ze na poczatku relacji ludzie bardziej okazuja sobie zainteresowanie i chca spedzac czas.