help!odległość, jego wątpliwości.. co robić??

Moim zdaniem bardzo szybko decydowaliście o takim kroku. Przecież ludzi są dla siebie tak samo ważni nie zależnie od tego, czy mają papier, prawda? A niestety często bywa tak, że bycie już małżeństwem wprowadza stabilizację i... rutynę. Może warto brać to jak jest, cieszyć się i nie naciskać, hm? Inaczej będzie Wam się na prawdę trudno porozumieć. A jeśli będziesz oczekiwać od niego szybkiej decyzji, to uważaj by "wóz albo przewóz" nie doprowadził Cię do płaczu.

ma 24 lata tak samo jak ja ,nie mieszkamy razem teraz jak przyjechal do Pl codziennie u Niego bywalam , spałam itd. pomagałam teściowej w robieniu obiadu. Ja wiem ,że zaręczyny to poważna sprawa , ja przemyślałam wiele nocy o tym... uwazam , ze przeciez zareczyny żoną mnie odrazu nie czynią...ciężkie to dla mnie bardzo, bo Go bardzo mocno kocham.

dziękuję za wypowiedzi i jakieś rozjaśnienie sytuacji przynajmniej wiem, że dobrze zaaragowałam , a nie że popadłam w histerię jak On to mówi , tylko że to była normalna reakcja rozczarowanie na 100% bo niczego sie nie spodziewalam.

A ja go rozumiem. Nic dziwnego, że ma obawy, kiedy potraficie 3 dni(!) użerać się o głupotę. Ślub to umowa na całe życie. Poważnie traktuje ten sakrament i nic dziwnego, że boi się żyć w związku, gdzie użerki mogą być na porządku dziennym. Mówił, ze jest pewien na 100%, a nie na 150%. Wiesz czemu nie mówił o 100 i 90? Bo Nadal jest gotów zaryzykować, poświęcić swoje życie dla Ciebie, bo Cię kocha mimo tych 3 potwornych dni, w których cierpiał raniony przez najbliższą mu osobę. Kłótnie, szczególnie z osobami, które się kocha, potrafią ranić tym bardziej, gdy dotyczą czegoś błahego. Sączą myśli zwątpienia "skoro o takie coś się kłócimy tyle czasu, co będzie, gdy to będzie coś poważniejszego?", "skoro dochodzi do nieporozumień tak łatwo, jak często one będą potem?".

Ok Chłopaki, ale to On chciał się zaręczyć. Albo jest się pewnym i rozumie się co to jest związek - że nie zawsze jest pięknie i kolorowo, albo szuka się wyidealizowanej księżniczki z bajki, z która się nigdy nie pokłóci i która nie będzie mieć swojego zdania. Ludzie!!! To normalne, że partnerzy się kłócą - nawet o błahostki - i to jest normalne. Ale żeby mieć wątpliwości z tego powodu? Rozumiem, jakby to trwało długo, nic dobrego by nie było z tego związku tylko kłótnie, ale jak się para od czasu do czasu pokłóci to nawet dobrze, bo: "odrobina chłodu pozostawia masło w świeżości" tak samo trochę kłótni odświeża związek a jak fajnie jest się godzić ja faceta nie kumam.

dziekuje za wypowiedzi za cenne rady.

Teraz zalamal mi sie swiat po raz drugi, tak juz porzadnie... wiadomo , kazda kobieta strasznie przezywa to jak sie odwoluje zareczyny... zrozumialam , ze potrzebuje czasu, ze musimy sie upewnic siebie, choc ciezko mi bardzo bo każdy teraz zadaje mi 100 pytan"a gdzie pierscionek", "przyjdz z narzeczonym" " czemu jestes smutna" to mnie dobija jeszcze bardziej... jestem wyrozumiala i zrozumialam Go choc to przykre gdy sie planuje razem juz od stycznia zareczyny, potem mierzy sie pierscionek a potem ma sie tylko lzy, i mysl ze sie nie nadaje... tymbardziej, ze zapewnial mnie , ze On jest pewny.... mogl ta sprawe trzymac w tajemnicy i jakby nie byl pewnym to bym przynajmniej nic nie wiedziala.

a załamał mi sie swiat bo po tej klotni( klocilismy sie kolo takiego domku obok 2 domu dalej od Jego dziadkow) Jego rodzice stwierdzili, ze moze to i dobrze, ze sie poklocilismy... ze nie powinnam sie klocic, Jego Mama powiedzuala , ze kiedys jak weszla do Jego pokoju to na wierzchu lezal moj stanik( mieszkalismy juz jako para narzeczenstwa , cieszyli sie ze wlasnie z Nimi jestesmy, bo mlodsza siostra mojego chlopaka wyprowadzila sie do swojego, nic im o tym nie mowiac) , tata stwierdzil, ze jadac do dziadkow ze strony Jego Mamy zalozylam nie takie buty, ze powinnam sie pokazac, a bylam w kolorowych balerinach. Teraz wyszlo na to, ze pokazalam pazur , bo sie poklocilam o blahostke:(ale nigdy sie tak nie poklocilismy.... zreszta czy Jego rodzice nie powinni sie wtracac? Jego Mama powiedziala, ze mnie nie lubi:( przykro mi strasznie bo staralam sie jak moglam, pomagalam jej w gotowaniu w pieczeniu, sprzatalam , zrobilam im obiad, wspieralam tesciowa gdy jej corka odstawiala numery oraz gdy moj chlopak zrobil cos nie tak. Sama mi powiedziala , ze cieszy sie, ze jej syn nie trafil na jakas lafirynde... ze studiuje 3 kierunki , ze silna jestem choc nie mam rodzicow:( , wiedziala jak bardzo kocham Damiana, mowila sama, ze widzi jak za nim jestem, jezdzilam do Niego do Anglii z 20 kilowa torba z jedzeniem od Jego Mamy zawsze sie nadzwigalam. A dzis jestem ta zla. Nie wiem moze to wynika z tego, ze mieszkalismy razem z Nimi... ze jak ja chcialam spac u mnie i robic wszyskie rzeczy u mnie to Ona zaprzeczala , wiec nie chcac robic JEJ przykrosci zostawalismy...
Teraz jest tak, ze popsulo sie miedzy mna a Damianem, przyszedl do mnie wyjasnilismy sobie wszystko, ze to klotnia, ze ja postaram sie tak nie robic, ze boli mnie to odnosnie tych zareczyn.Nastepnego dnia powiedzial, mi wlasnie o zdaniu swoich rodzicow, ktorzy tydzien temu jeszcze dobrze mysleli, chcialam ich przeprosic wyjasnic , ze mam dni przed okresem i sie denerwowalam, ze to nie jest tak ,ze pokazalam pazur... ale teraz jest tak, ze Jego MAMA ma zapalenie oskrzeli i slabe serce i lepiej Jej nie denerwowac...
Damian nawet nie mowi im , ze idzie do mnie, nie moze zostac na noc , bo Oni mogliby sie czepiac.... jezu a ja Go tak kocham, wiadomo, ze jesli czlowiek mial sie stac moim narzeczonym to musi duzo dla mnie znaczyc i musze Go bardzo kochac. Mielismy wiecej czasu przebywac razem, a teraz sie oddalamy ,,, i po co bylo zaczynac z tymi zareczynami to wszystko popsulo to odwolanie,moglismy to wyjasnic sobie na spokojnie ....mogl mi powiedziec , ze bardzo mnie kocha , ale poczekajmy ... czuje sie podwojnie oszukana, nie wiem czy to , ze zostawilam stanik i poszlam nie w tych butach to az takie zle? Bylam u dwoch rodzin Damiana , polubili mnie , a u tej trzeciej , ktorej i tak nie zalezy na nich Jego rodzicom( chodzi o przykre sytuacje sprzed lat, klotnie itd) , to ze nie zalozylam odpowiednich butow i polocilam sie z Damienm jest zle.... wiec o co teraz tak naprawde chodzi o to, ze sie kochamy( a wiem to bo On tez mnhie dalej kocha) czy o pozory jakie musze stwarzac chocby przed rodzina? nie wiem sama , pytam wciaz o zdrowie Jego Mamy, martwie sie tez, choc po 5 dniach mnie nie lubi, a moze nie lubila mnie juz wczesniej ze mieszkalismy razem.... znam zyciowa prawde , zeby z tesciami nie mieszkac bo sie wtracaja...

od 3 dni prawie nic nie jem , nawet coli nie moge wypic calej, nie spie zle sie czuje i fizycznie i psychicznie, On dzis leci do Uk , jak pomysle jak strasznie szczesliwa para bylismy to mi sie serce kraja, tlumacze mu ze najwazniejsze to , ze sie kochamy... ze nie mozemy przez klotnie tego zaprzepascic....Ja raz wybaczylam mu zdrade , a teraz On traktuje mnie tak chlodno, mowi ze jak pojdzie tam to bedzie z rodzicami rozmawial i za 2 tygodnie bedzie ich przekonywal, ale jesli nie zmienia zdania to ... wlasnie wydaje mi sie , ze sie ze mna rozstanie....

Nie mam juz na nic sil, kompletnie, zawsze jak bylam u niego w uk ukladalo nam sie najlepiej bo nikt nam sie nie wtracal ...
Prosze poradzcie

Uważam, że rzeczywiście chyba za bardzo mu nadskakujesz. Dziewczyno, nie przepraszaj jego rodziców za to że żyjesz!!! co im do Twoich butów? Wiem, że go kochasz, ale pamiętaj, faceta można zagłaskać na śmierć! On juz ma jedną mamę, nie potrzebuje drugiej. Bądź jego partnerką, ale bądź też dla niego tajemnicą, pokaż że masz własne zdanie, bo wnioskuję niestety, że przy nim i jego rodzicach nie pokazujesz tego. Masz prawo do wyrażania swoich opinii, swojego zdania, nie rób nic na siłę, aby przypodobać się jemu i jego matce. Oczywiście powinnaś szanować jego rodziców, jednak musisz być sobą, bo inaczej to będzie tak, że on będzie miał 2 matki w domu które ze sobą rywalizują i panienkę na boku, która bedzie zupełnie inna. Nie wiem czy tak jest, ale czy on Ci robi jakieś prezenty, niespodzianki, pomaga Ci w domowych pracach? Czy to nie jest tak, że on jest bierny? Na jak długo teraz wyjechał?

a wyjechal na 2,5 miesiaca i potem mielismy sie widziec na wakacjach caly czas... teraz nie wiem plany sie zmieniaja, nic juz nie jest pewne , On cos wczoraj nawet wsponial , ze moze na wakacje juz wroci...i zastanawiam sie jak to bedzie jak Jego rodzice beda na nie to jak sie bedziemny spotykac? ja uwazam , ze skoro 4 lata nie widywal sie czesto z rodzicami to lepiej by bylo dla nas jakbysmy w wakacje pracowali razem w anglii, a potem bysmy wrocili jak to mialo byc na poczatku.... wytrzymalby jeszcze 3 miesiace bez rodzicow , sam mi mowil , ze wraca glownie dla mnie potem dla rodzicow. Wydaje mi sie , ze sami bysmy sie dotarli .... zawsze lepiej sie nam uklada jak jestesmy sami.