Najperfidniejsza zdrada - jak zostaliscie zdradzeni

Mój partner zdradził mnie, kiedy byłam w ciąży. Wyszedł w trakcie awantury i poszedł do 'koleżanki'. Odreagować. Wybaczyłam. Gdybym mogła cofnąć czas, postąpiłabym inaczej. Wtedy byłam szaleńczo zakochana i rozedrgana hormonami.

Ja nie zostałam zdradzona. Ale moim zdaniem tak nie powinno sie robić. Albo sie kogos kocha albo nie. Jeśli sie kocha to sie nie ma romansu z inna osoba. A jesli nie to i tak sie nie powinno tak robic, tylko powiedziec tej osobie wszystko i wtedy odejsc. Nie rozumiem osób które zdradzają. I nie rozumiem też tłumaczenia "obie osoby kocham". Wtedy dba sie tylko o siebie, a nie mysli o tym co bedzie czuła druga osoba

Pare lat temu mialam chlopaka,kiedy wyjechalam za granice okazalo sie ,ze zaczal spotykac sie z innymi dziewczynami i tak sie wszystko skonczylo. Powiedzial mi na odchodne,ze nie chcialo mu sie tak dlugo czekac na to az bede gotowa zeby mu sie oddac.

Piękny wątek do opisania niepięknej historii... Myślę, że mogę zająć wysokie miejsce w tym niechlubnym rankingu... Będzie długo, ale przecież nie musicie czytać

No wiec dawno dawno temu za górami za lasami czyli styczeń 2003 w sporej podlaskiej wsi Księżniczka poznała swoją Ropuchę, którą miała nadzieję zamienić w Królewicza...

Miałam wtedy 22 latka, on 21... Ja - ambitna studentka, towarzyska, radosna optymistka. Idealistka. On - chłopaczek po zawodówce, z kilkoma wpisami w kronice policyjnej, bardzo znany w swojej miejscowości, bynajmniej nie z pozytywnych działań... Ponurak i odludek. Zaskakiwał czułością, zaangażowaniem, miałam wrażenie, że jest gotów pyłek sprzed moich trampek sprzątać. Wszyscy byli na nie, ale ja zawsze lubiłam pływać pod prąd...

Pięknie było 2 lata, potem zaczęło się psuć. Zwlekałam z decyzją o odejściu. I wtedy... wpadka. Dwie kreski na teście ciążowym, on cieszył się jak wariat.

I tu kończy się bajka i zaczyna horror. Pojechałam w delegację. Telefon od siostry - jej chłopak twierdził, że z mojego (NASZEGO) pokoju słychać babski chichot. Po powrocie zapytałam o to D. Zaprzeczył. Uwierzyłam. Kilka dni, może tygodni spokoju. D. coraz częściej wracał wstawiony lub po prostu pijany...

Pewnego dnia ok 23 usłyszałam dźwięk smsa w jego telefonie. Nigdy nie sprawdzałam jego telefonu, niczego. W końcu miałam ideały: zaufanie, wierność i takie tam. Myślałam że wszyscy je mają. Wtedy coś mnie tknęło. Przeczytałam "Dobranoc Kotku, śpij słodko". Rano, gdy wytrzeźwiał spokojnie zapytałam. Wściekł się, że grzebię mu w telefonie, powiedział, że to kolega sobie jaja robi. Przyjęłam do wiadomości. Ale potem przyszło otrzeźwienie: żaden z jego prymitywnych kolegów nie napisałby "Kotku" z dużej litery! Zaczęłam smsować z "kolegą" od kotka. Miał na imię Ania i 16 lat... Nic nie wiedziała o mnie, o naszym przyszłym dziecku. Podobno tylko z nim pisała. Potem były kolejne. W różnym wieku, z różnych miejscowości... Nic z tym nie zrobiłam. Nie umiałam. Nie potrafię tego wytłumaczyć - chyba hormony kobiecie w ciąży myślenie uniemożliwiają. W końcu D. zniknął. Szalałam z niepokoju, pojechałam go szukać do jego siostry 140 km od naszego mieszkania. Nie było go tam. Wtedy zadzwoniła kolejna dziewczyna z pytaniem czemu D się do niej nie odzywa. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że akurat z nią D. się przespał. Wróciłam do Warszawy - czekał w mieszkaniu. Nic nie tłumaczył. Jak zasnął przegrzebałam jego plecak - znalazłam fakturę z policyjnej izby wytrzeźwień. Wtedy nie wiedziałam, że policja zgarnęła go z mieszkania innej dziewczyny, która po seksie uznała, że jednak tego nie chciała i oskarżyła go o gwałt...

Pewnego dnia chciałam jechać do rodziców moim służbowym samochodem. D. wyrwał mi kluczyki twierdząc, że kobieta w ciąży nie może sama jechać tak daleko. Poszarpaliśmy się. Wyszedł trzaskając drzwiami. Z kluczykami. Pojechałam do rodziców pociągiem. Kilka dni później znów dorwałam jakiś nr z jego telefonu. Kasia, 14 lat z Mińska.. Nie chciał dać mi samochodu bo sam go potrzebował, żeby pojechać do niej... Mówiła, że się całowali, płakała do słuchawki, że przecież mówił, że ją kocha no i jak to teraz będzie? Pocieszałam dzieciaka podczas gdy serce wyło z rozpaczy...

Nikt nie zrozumie dlaczego go nie zostawiłam. Sama nie rozumiem. Były kolejne dziewczynki, wracał zawsze po północy, zawsze pijany. Praktycznie przestał się kryć. W łazience umawiał się z kolejną panienką "na kawę", telefonu nie odstępował na krok. Jeśli się do siebie odzywaliśmy to tylko po to, żeby na siebie powrzeszczeć. A ja? Radosna, pewna siebie optymistka umarła. Codziennie płakałam, uciekałam w pracę. Pracowałam po 16 godzin na dobę, mimo ciąży. Nocami wypłakiwałam się w rękaw mojego przyjaciela, czasem pozwalałam zabrać się z domu i włóczyliśmy się przez całą noc po Warszawie.

Czasem myślałam o dziecku, że robię mu krzywdę, w końcu tyle się słyszy o spokoju kobiety w ciąży... W ciąży schudłam 2 kg zamiast przytyć z 10... Mała urodziła się zdrowa. Była tak niesamowicie cicha i spokojna. Nie płakała nigdy. Widocznie obcy świat wydał jej się taki dobry i spokojny po wszystkim co czuła w brzuchu mamy...

Miesiąc po narodzinach naszego dziecka zaczęły się moje problemy zdrowotne. Organizm wykończony stresem i ciążą zastrajkował. Mała pod opieką mojej mamy a ja - kolejne szpitale. Problem z kolanem, zakrzepica, wściekły ból, przykuta do szpitalnego łóżka. Po 2 miesiącach wróciłam do domu. Po operacji, o kulach, miałam przez 6 tygodni chodzić jak najmniej. Nie dało się. Małe dziecko, ciągle sama w domu, 4 piętro bez windy. D. wracał nad ranem lub nie wracał wcale. Zaczęłam się pakować. Dziecko miało 3 miesiące kiedy się wyprowadziłam. Zamykając drzwi czułam, że zostawiam swoje marzenia, nadzieje, plany. Wychodziłam z zamkniętym sercem przysięgając sobie, że żaden facet już tam wstępu miał nie będzie. Wychodziłam zimna, bezuczuciowa, ale silna, gotowa zmierzyć się z całym światem...

Prosił, błagał o powrót. Nie mogłam wytrzymać mieszkania z rodzicami - wróciłam do stolicy, wróciłam do pracy. Prosił, błagał, żebym wróciła. Byłam zupełnie inna niż kiedyś. Było mi wszystko jedno. Wiedziałam, że nie stworzę normalnego związku z innym facetem. Za bardzo zniszczył mi poczucie własnej wartości, zdeptał moje ideały. Nie umiałam nikomu zaufać. Dałam mu szansę. Nie mieszkaliśmy już razem ale oficjalnie byliśmy parą. Dziwną ale byliśmy. Kilka miesięcy później zaczęłam obserwować dawne syndromy - ciągle telefon w ręku, coraz dłuższa praca, coraz więcej alkoholu. Napisałam mu smska z nieznanego mu nr, jakieś niezobowiązujące "cześć". Odpisał. W kilku kolejnych umówiłam się z nim na spotkanie. Pojechałam. Zdziwił się nieziemsko ale... powiedział, że akurat czekał na kolegę... Kolejne spektakularne rozstanie i znowu przeżywałam to co wcześniej. Tak samo silne uczucie walącego się świata...

3 lata zajął powrót do normalności. Wiele niewinnych osób skrzywdziłam w ślepej zemście za własną krzywdę. Dla świata wróciłam jako radosna optymistka, tym bardziej wiarygodna, że niezniszczalna... Ale pewna część mojej duszy była zamknięta. Przez 3 lata uciekałam przed zaangażowaniem, wszystkie znajomości z mężczyznami ucinałam na etapie kiedy zaczynałam czuć jakiekolwiek przywiązanie. Starałam się odnaleźć w roli matki a w międzyczasie uciekałam w pracę, alkohol, imprezki i przygodne znajomości erotyczne.

Dla facetów byłam wyzwaniem - o dziwo wielu było rycerzy, którym wydawało się, że wyzwolą Księżniczkę z jej własnej Wieży Zagubienia. Dopiero niedawno połączone siły dwóch Królewiczów: Przyjaciela i Kochanka skruszyły grubą skorupę przez lata budowaną na uczuciach. Widzę w końcu światło...

Wniosek: dziewczyny, chrońcie siebie. Jeśli facet zdradza - odejdźcie jak najwcześniej. Dopóki umiecie trzeźwo myśleć, zanim wejdziecie w świat obłędu, w którym zgubicie siebie...

Podziw dla wszystkich, którzy dotrwali do końca

Anastasis - zapewne urodzisz zdrowe dziecko, które będzie dla Ciebie siłą i szczęściem. Bądź silna, kobieto. I mądra. Bo ja jestem mądra dopiero z perspektywy czasu...
Jeśli potrzebujesz czasem pogadać, z kimś kto Cię zrozumie - podaj mi w mailu swój nr gg.
Powodzenia

Vinnga, to co przeżyłaś ... brakuje mi słów,  uczucie jak ogień, kochasz i giniesz, zatracasz się, a potem ze strzępków siebie budujesz siebie na nowo.

Aga, szukasz bratnich dusz ciezko ci bedzie znaleźć je , pod hasłem zdrada - to co spotkało ciebie nie było zdradą, myślę, ze powoli rozumiesz to, Twój ukochany nigdy nie przestal cie kochac.
Aguś, jest przed wami próba, aby kochać się jeszcze bardziej , wejść w siebie głębiej i bezwarunkowo oddać sobie ... kiedyś to zrozumiesz i poczujesz. Znaleźć w sobie siłę, mimo bólu a może zrodzoną w bólu, dla siebie i tego, który jest z tobą i kocha cię.
Pokazuje ci to każdego dnia.

Gdzieś wyczytałam, ze w uczuciach za jedną złą rzecz trzeba zrobić pięć razy więcej dobrego dla ukochanego aby ją zmazać...
Aguś ty dostajesz tak dużo dobra, tak jakby mąż urodził się na nowo by kochać cię bardziej - nie spieprzcie tego.
___

Myślę, że najokropniejszą zdradą dla kobiety jest gdy zabija się w niej uczucie.

Aga, dopóki nie pokochasz swoich demonów, nie oswoisz ich dając im dobre jedzonko i patrząc, im prosto w oczy dopóty będziesz się szarpać... Myślę, że czas i mądrość będą twoimi sprzymierzęńcami.

No to skad pewnosc,ze sie z nia przespal?

Po jakimś czasie "sumienie" nie dawało mu spokoju i się przyznał, że się z Nią przespał i "że nawet fajnie było i nie żałuje"

Palant....

Bardzo kłóciłam się z moim facetem. Doszło do mega awantury. Wiedzialam, że coś jest nie tak z moim zachowaniem - w pierwszej kolejności psychiatra, na szczeście mądry, bo zamiast przepisać proszki wysłal mnie do endokrynologa. Tam diagnoza - noradrenalina i adrenalina na poziomie konia wyścigowego. USG - guz nadnercza.W tym czasie przepraszałam partnera, prosiłam o czas. Jak jechałam do szpitala na zabieg, wział mojego psa, tego ranka jeszcze się kochaliśmy. W szpitalu byłam ok 10 dni. Ani raz do mnie nie przyjechał. Kiedy wyszłam ze szpitala, wróciłam obolała, przyjechał i bez słowa zostawił mi psa. Nie chciał ze mną gadać. 3 dni później dowiedziałam się, że jak byłam w szpitalu zaczął się spotykać z inną dziewczyną. Byłam zdruyzgotana, załamana, na to wszystko przyszły wyniki z histopatologii i masakra. To był najczarniejszy okres w moim życiu. Zmagałam się ze świadomością śmierci, a mój facet spotykał się z kimś innym, mówiąc, że jest miła i dobra, nie tak jak ja. Ciosem było, kiedy powiedzial mi,że z nia spał i dla niego było to ostatnie łamanie granic. Nie chciałam żyć, nie podjęłam leczenia. Było mi wszystko obojętne.
Cały czas mimo wszystko rozmawialiśmy, nawet nie miałam w tym szoku i traumie siły się wściekac. Tylko bolało. Wrócił po 2 miesiącach. Zachowanie tłumaczył nagromadzoną złością i desperacją w odcięciu się- inna kobieta miała mu to ułatwić. Kiedy jednak porównał ją do mnie, przyszło otrzeźwienie. Przyjęłam go. Cieszyłam się z tego.
No a potem przyszedł właściwy boom emocjonalny- co on mi zrobił. Było cieżko, nienawiść sięgnęła zenitu. Starał się, a im bardziej się starał, tym bardziej dostawałam wścieklizny. Groził odejściem, uspokajałam się.
Horror trwa do dnia dzisiejszego. 8 -mcy od zdrady.

Faceci to świnie, nie wszyscy, ale nie potrafią żyć z jedną kobietą...

to teraz ja moj Jm zdradzil mnie z nimfomanka.. Chyba malo wartosciowy z niego facet skoro wzial taka latwizne.. O wszystkim dowiedziaalm sie na fb przez jakiegos informatora.. Zaczelam byc ostrozna i szperac w jego prywtnych rzeczach... Wydrukowalam maile ktore podalam mu na talerzu zamiast obiadku .. Zakonczylam malzenstwo.. A w tym wszystkim smieszne bylo jego dlumaczenie.. Spytalam dlaczego?? Bo mi sie nudzilo hahah i tym sposobem z nudow zakonczyl nasze 10 lat porazki.. Mysle ze z nudow mogl sobie przytrzasnac w drzwiach ale wolal inna koncepcje.. Co czulam? Na pocztaku bol teraz szczescie...