odszedł po roku małżeństwa

Widzę jeszcze szansę w terapii u psychologa, indywidualnej lub małżeńskiej, ale tak jak mówicie, z koniem nie będę się kopać. Nikogo nie da się zmusić.
Taaaaak, odzywa się czasem we mnie Matka Teresa, żeby pomóc biednemu, zagubionemu misiaczkowi, który zapomniał, co jest w życiu najważniejsze.

.

abstrakcja90 napisał/a:

Cześć, jestem tu nowa, szukam wsparcia i rad jak się pozbierać po tym co się stało.

Kilka tygodni temu wyprowadził się ode mnie mąż. Jeszcze rok od ślubu nie minął. Podobno nie ma nikogo na boku, ot różnica charakterów i czuł się przytłoczony moją osobą. Stwierdził, że tak będzie lepiej, pomimo mojego sprzeciwu (nie toleruję dezercji, problemy małżeńskie rozwiązuje się wspólnie w małżeństwie, a nie ucieka z pola bitwy)

Podobny numer wywinął 3 lata, po zaręczynach - wtedy wplątała się w to osoba trzecia. Po 7 miesiącach wrócił z podkulonym ogonem, a ja dałam "ostatnią" szansę. Myślałam, że coś przemyślał, dojrzał, wyciągnął wnioski.
Znamy się 11 lat, więc nasze charaktery nie są dla nas niespodzianką. Uważałam, że wiemy czego możemy się po sobie spodziewać, a po ślubie nie zamieniłam się w większą "wiedźmę" niż byłam przed W moim odczuciu nawet przeciwnie. Faktem jest, że oboje mieliśmy trudne dzieciństwo i to rzutuje na problemy w komunikacji. Zgadzam się też, że nie pracowaliśmy nad tym wystarczająco sumiennie i to jest coś od czego trzeba by zacząć poprawę relacji, ALE...

Obecnie, mieszka osobno, odwołał wszystkie nasze wyjazdy wakacyjne (bo nie ma ochoty wyjeżdżać, zamiatać wszystkiego pod dywan, choć wie, że wspólny wyjazd mógłby pomóc relacji). Nie chce wrócić, kontakt jest nawiązywany tylko z mojej strony, brak inicjatywy z jego. Twierdzi, że aktualnie odpoczywa i nie wie kiedy wróci, czy wróci. Spędza czas z kolegami po knajpach, itd. Rozważa wszystkie opcje, łącznie z rozwodem. Nie ukrywam, że rozwód jest wbrew moim przekonaniom (mamy ślub kościelny i przysięgę traktuję poważnie), ale czuję się na tyle zniszczona i wymęczona psychicznie, że zaczynam się zastanawiać nad samodzielnym podjęciem decyzji, bez oczekiwania aż jego proces myślowy się zakończy. Jak to ujął - ma zamiar się zastanowić na spokojnie, samemu, w swoim tempie, tak, żeby być pewnym swojej decyzji w 100%, a nie tak jak 3 lata temu na szybko (przypomnę - 7 miesięcy o zgrozo). Przed psychologiem się broni, może pójdzie, może nie, w sumie nie wie. Odpowiedź na każde pytanie TAK/NIE jest NIE WIEM. Czuję jakbym mówiła do ściany. Wszystkie moje próby ratowania małżeństwa i tłumaczenia w jego rozumowaniu są "braniem na litość, manipulowaniem, czczym gadaniem, zawsze musi być po Twojemu". Brak mi już argumentów, sił i powoli chęci ...

a ja to widzę zupełnie inaczej.

serio związek to dla Ciebie poligon i pole walki, z którego nie będziesz tolerowala dezercji?
i co? rozstrzelasz go jak ucieknie? postawisz przed sądem? wsadzisz do aresztu?
wiesz jak to brzmi?
może i jemu nie mówisz tego wprost, ale takie podejście czuć. i nie jest ono fajne.

jego decyzje są niedojrzałe i głupie, no chyba ze robi to co Ty chcesz i wszystko idzie po Twojej myśli.
skoro kiedyś byłaś większą jedzą, to pewnie jeszcze bardziej konsekwentie niż teraz dążyłaś do wypełnienia swojego planu. a gdzie w tym wszystkim był on?
moze nawet Cie kochal na poczatku, chcial zebys byla szczęśliwa, więc zgadzal sie na rozne rzeczy.

a teraz nawet uwolnić sie od Ciebie nie moze, bo ciagle nie dajesz mu spokoju, choc wyraznie powiedział, że potrzebuje sobie przemyśleć rozne rzeczy na spokojnie.

i co Ty na to?

_v_ napisał/a:

abstrakcja90 napisał/a:

Cześć, jestem tu nowa, szukam wsparcia i rad jak się pozbierać po tym co się stało.

Kilka tygodni temu wyprowadził się ode mnie mąż. Jeszcze rok od ślubu nie minął. Podobno nie ma nikogo na boku, ot różnica charakterów i czuł się przytłoczony moją osobą. Stwierdził, że tak będzie lepiej, pomimo mojego sprzeciwu (nie toleruję dezercji, problemy małżeńskie rozwiązuje się wspólnie w małżeństwie, a nie ucieka z pola bitwy)

Podobny numer wywinął 3 lata, po zaręczynach - wtedy wplątała się w to osoba trzecia. Po 7 miesiącach wrócił z podkulonym ogonem, a ja dałam "ostatnią" szansę. Myślałam, że coś przemyślał, dojrzał, wyciągnął wnioski.
Znamy się 11 lat, więc nasze charaktery nie są dla nas niespodzianką. Uważałam, że wiemy czego możemy się po sobie spodziewać, a po ślubie nie zamieniłam się w większą "wiedźmę" niż byłam przed W moim odczuciu nawet przeciwnie. Faktem jest, że oboje mieliśmy trudne dzieciństwo i to rzutuje na problemy w komunikacji. Zgadzam się też, że nie pracowaliśmy nad tym wystarczająco sumiennie i to jest coś od czego trzeba by zacząć poprawę relacji, ALE...

Obecnie, mieszka osobno, odwołał wszystkie nasze wyjazdy wakacyjne (bo nie ma ochoty wyjeżdżać, zamiatać wszystkiego pod dywan, choć wie, że wspólny wyjazd mógłby pomóc relacji). Nie chce wrócić, kontakt jest nawiązywany tylko z mojej strony, brak inicjatywy z jego. Twierdzi, że aktualnie odpoczywa i nie wie kiedy wróci, czy wróci. Spędza czas z kolegami po knajpach, itd. Rozważa wszystkie opcje, łącznie z rozwodem. Nie ukrywam, że rozwód jest wbrew moim przekonaniom (mamy ślub kościelny i przysięgę traktuję poważnie), ale czuję się na tyle zniszczona i wymęczona psychicznie, że zaczynam się zastanawiać nad samodzielnym podjęciem decyzji, bez oczekiwania aż jego proces myślowy się zakończy. Jak to ujął - ma zamiar się zastanowić na spokojnie, samemu, w swoim tempie, tak, żeby być pewnym swojej decyzji w 100%, a nie tak jak 3 lata temu na szybko (przypomnę - 7 miesięcy o zgrozo). Przed psychologiem się broni, może pójdzie, może nie, w sumie nie wie. Odpowiedź na każde pytanie TAK/NIE jest NIE WIEM. Czuję jakbym mówiła do ściany. Wszystkie moje próby ratowania małżeństwa i tłumaczenia w jego rozumowaniu są "braniem na litość, manipulowaniem, czczym gadaniem, zawsze musi być po Twojemu". Brak mi już argumentów, sił i powoli chęci ...

a ja to widzę zupełnie inaczej.

serio związek to dla Ciebie poligon i pole walki, z którego nie będziesz tolerowala dezercji?
i co? rozstrzelasz go jak ucieknie? postawisz przed sądem? wsadzisz do aresztu?
wiesz jak to brzmi?
może i jemu nie mówisz tego wprost, ale takie podejście czuć. i nie jest ono fajne.

jego decyzje są niedojrzałe i głupie, no chyba ze robi to co Ty chcesz i wszystko idzie po Twojej myśli.
skoro kiedyś byłaś większą jedzą, to pewnie jeszcze bardziej konsekwentie niż teraz dążyłaś do wypełnienia swojego planu. a gdzie w tym wszystkim był on?
moze nawet Cie kochal na poczatku, chcial zebys byla szczęśliwa, więc zgadzal sie na rozne rzeczy.

a teraz nawet uwolnić sie od Ciebie nie moze, bo ciagle nie dajesz mu spokoju, choc wyraznie powiedział, że potrzebuje sobie przemyśleć rozne rzeczy na spokojnie.

i co Ty na to?

Raczej miałam na myśli, że nie toleruję ucieczki w obliczu problemów Ludzie mają różne kryzysy w małżeństwie, ale sztuka polega na tym, żeby usiąść, porozmawiać i wspólnie poszukać rozwiązania, a nie spakować swoje rzeczy i wyjść. Tego nie potrafię zrozumieć. I jeszcze wyjść na czas nieokreślony.
On mi do teraz nie powiedział, że nie chce ze mną być, nie powiedział, że nie kocha. Osobiście wolałabym taki cios, ale przynajmniej konkret niż wodzenie za nos. Może też dlatego na niego naciskałam - żeby się określił, zdecydował.

Ale on mówi, że rozważa wszystkie scenariusze. Że wróci i będziemy szczęśliwi, że pójdzie lub pójdziemy na terapię (ja się też do tego zobowiązałam, bo wiem, że bywam wymagająca i dominująca) lub że nie wróci i złoży pozew. A mi pozostaje czekać co postanowi, a potem grzecznie przytaknąć? To jest ten dialog i wspólne podejmowanie decyzji w małżeństwie?

Spokój ode mnie dostanie, bo ja już też nie widzę sensu w zabieganiu o niego. Co ma być to będzie.

_v_ napisał/a:

abstrakcja90 napisał/a:

Cześć, jestem tu nowa, szukam wsparcia i rad jak się pozbierać po tym co się stało.

Kilka tygodni temu wyprowadził się ode mnie mąż. Jeszcze rok od ślubu nie minął. Podobno nie ma nikogo na boku, ot różnica charakterów i czuł się przytłoczony moją osobą. Stwierdził, że tak będzie lepiej, pomimo mojego sprzeciwu (nie toleruję dezercji, problemy małżeńskie rozwiązuje się wspólnie w małżeństwie, a nie ucieka z pola bitwy)

Podobny numer wywinął 3 lata, po zaręczynach - wtedy wplątała się w to osoba trzecia. Po 7 miesiącach wrócił z podkulonym ogonem, a ja dałam "ostatnią" szansę. Myślałam, że coś przemyślał, dojrzał, wyciągnął wnioski.
Znamy się 11 lat, więc nasze charaktery nie są dla nas niespodzianką. Uważałam, że wiemy czego możemy się po sobie spodziewać, a po ślubie nie zamieniłam się w większą "wiedźmę" niż byłam przed W moim odczuciu nawet przeciwnie. Faktem jest, że oboje mieliśmy trudne dzieciństwo i to rzutuje na problemy w komunikacji. Zgadzam się też, że nie pracowaliśmy nad tym wystarczająco sumiennie i to jest coś od czego trzeba by zacząć poprawę relacji, ALE...

Obecnie, mieszka osobno, odwołał wszystkie nasze wyjazdy wakacyjne (bo nie ma ochoty wyjeżdżać, zamiatać wszystkiego pod dywan, choć wie, że wspólny wyjazd mógłby pomóc relacji). Nie chce wrócić, kontakt jest nawiązywany tylko z mojej strony, brak inicjatywy z jego. Twierdzi, że aktualnie odpoczywa i nie wie kiedy wróci, czy wróci. Spędza czas z kolegami po knajpach, itd. Rozważa wszystkie opcje, łącznie z rozwodem. Nie ukrywam, że rozwód jest wbrew moim przekonaniom (mamy ślub kościelny i przysięgę traktuję poważnie), ale czuję się na tyle zniszczona i wymęczona psychicznie, że zaczynam się zastanawiać nad samodzielnym podjęciem decyzji, bez oczekiwania aż jego proces myślowy się zakończy. Jak to ujął - ma zamiar się zastanowić na spokojnie, samemu, w swoim tempie, tak, żeby być pewnym swojej decyzji w 100%, a nie tak jak 3 lata temu na szybko (przypomnę - 7 miesięcy o zgrozo). Przed psychologiem się broni, może pójdzie, może nie, w sumie nie wie. Odpowiedź na każde pytanie TAK/NIE jest NIE WIEM. Czuję jakbym mówiła do ściany. Wszystkie moje próby ratowania małżeństwa i tłumaczenia w jego rozumowaniu są "braniem na litość, manipulowaniem, czczym gadaniem, zawsze musi być po Twojemu". Brak mi już argumentów, sił i powoli chęci ...

a ja to widzę zupełnie inaczej.

serio związek to dla Ciebie poligon i pole walki, z którego nie będziesz tolerowala dezercji?
i co? rozstrzelasz go jak ucieknie? postawisz przed sądem? wsadzisz do aresztu?
wiesz jak to brzmi?
może i jemu nie mówisz tego wprost, ale takie podejście czuć. i nie jest ono fajne.

jego decyzje są niedojrzałe i głupie, no chyba ze robi to co Ty chcesz i wszystko idzie po Twojej myśli.
skoro kiedyś byłaś większą jedzą, to pewnie jeszcze bardziej konsekwentie niż teraz dążyłaś do wypełnienia swojego planu. a gdzie w tym wszystkim był on?
moze nawet Cie kochal na poczatku, chcial zebys byla szczęśliwa, więc zgadzal sie na rozne rzeczy.

a teraz nawet uwolnić sie od Ciebie nie moze, bo ciagle nie dajesz mu spokoju, choc wyraznie powiedział, że potrzebuje sobie przemyśleć rozne rzeczy na spokojnie.

i co Ty na to?

Raczej miałam na myśli, że nie toleruję ucieczki w obliczu problemów Ludzie mają różne kryzysy w małżeństwie, ale sztuka polega na tym, żeby usiąść, porozmawiać i wspólnie poszukać rozwiązania, a nie spakować swoje rzeczy i wyjść. Tego nie potrafię zrozumieć. I jeszcze wyjść na czas nieokreślony.
On mi do teraz nie powiedział, że nie chce ze mną być, nie powiedział, że nie kocha. Osobiście wolałabym taki cios, ale przynajmniej konkret niż wodzenie za nos. Może też dlatego na niego naciskałam - żeby się określił, zdecydował.

Ale on mówi, że rozważa wszystkie scenariusze. Że wróci i będziemy szczęśliwi, że pójdzie lub pójdziemy na terapię (ja się też do tego zobowiązałam, bo wiem, że bywam wymagająca i dominująca) lub że nie wróci i złoży pozew. A mi pozostaje czekać co postanowi, a potem grzecznie przytaknąć? To jest ten dialog i wspólne podejmowanie decyzji w małżeństwie?

Spokój ode mnie dostanie, bo ja już też nie widzę sensu w zabieganiu o niego. Co ma być to będzie.

abstrakcja90 napisał/a:

_v_ napisał/a:

a ja to widzę zupełnie inaczej.

serio związek to dla Ciebie poligon i pole walki, z którego nie będziesz tolerowala dezercji?
i co? rozstrzelasz go jak ucieknie? postawisz przed sądem? wsadzisz do aresztu?
wiesz jak to brzmi?
może i jemu nie mówisz tego wprost, ale takie podejście czuć. i nie jest ono fajne.

jego decyzje są niedojrzałe i głupie, no chyba ze robi to co Ty chcesz i wszystko idzie po Twojej myśli.
skoro kiedyś byłaś większą jedzą, to pewnie jeszcze bardziej konsekwentie niż teraz dążyłaś do wypełnienia swojego planu. a gdzie w tym wszystkim był on?
moze nawet Cie kochal na poczatku, chcial zebys byla szczęśliwa, więc zgadzal sie na rozne rzeczy.

a teraz nawet uwolnić sie od Ciebie nie moze, bo ciagle nie dajesz mu spokoju, choc wyraznie powiedział, że potrzebuje sobie przemyśleć rozne rzeczy na spokojnie.

i co Ty na to?

Raczej miałam na myśli, że nie toleruję ucieczki w obliczu problemów Ludzie mają różne kryzysy w małżeństwie, ale sztuka polega na tym, żeby usiąść, porozmawiać i wspólnie poszukać rozwiązania, a nie spakować swoje rzeczy i wyjść. Tego nie potrafię zrozumieć. I jeszcze wyjść na czas nieokreślony.
On mi do teraz nie powiedział, że nie chce ze mną być, nie powiedział, że nie kocha. Osobiście wolałabym taki cios, ale przynajmniej konkret niż wodzenie za nos. Może też dlatego na niego naciskałam - żeby się określił, zdecydował.

Ale on mówi, że rozważa wszystkie scenariusze. Że wróci i będziemy szczęśliwi, że pójdzie lub pójdziemy na terapię (ja się też do tego zobowiązałam, bo wiem, że bywam wymagająca i dominująca) lub że nie wróci i złoży pozew. A mi pozostaje czekać co postanowi, a potem grzecznie przytaknąć? To jest ten dialog i wspólne podejmowanie decyzji w małżeństwie?

Spokój ode mnie dostanie, bo ja już też nie widzę sensu w zabieganiu o niego. Co ma być to będzie.

ale kto Ci kaze siedziec i czekac?
nie chcesz to sama podejmij decyzje
chyba ze wolisz narzekać jaki to on jest zly, ze Cie trzyma w zawieszeniu.
to nie on Cie trzyma w zawieszeniu, tylko Ty sama to robisz.

no i jeszcze to dawanie szansy - Ty taka dobra, a on tego nie potrafi zobaczyć
poza tym nie ma to jak dawanie szansy komuś, kto jej nie chce

feniks35 napisał/a:

_v_ napisał/a:

ale wcale nie trzeba nie kochać, zeby nie chciec z kims byc
bo jezeli kogos kocham, ale ten ktoś robi mi krzywdę, to ja odchodzę

tyle ze autorka nie chce rozmawiac
ona juz ma gotowa wizje jak ma byc
on ma wrocic
ona laskawie go przyjmie
i da mu jeszcze bardziej laskawie kolejna szanse
w koncu to 11 lat

tez o bzykaniu jakos nic nie widze, zresztą autorka sama powtarza, ze on nikogo nie ma, więc jakie bzykanie?
poza tym on nadal żyje - ma siedziec w domu zamknięty na cztery spusty i rozmyslac 24/7 zeby zona byla usatysfakcjonowana, bo wtedy bedzie oznaczalo, ze on mysli wystarczająco?

Co to znaczy nikogo nie ma? A musi miec zeby isc do lozka? No i skad ona ma ta wiedze? Z jego slow? czy tych fot z imprez z kolegami i kolezankami?

tak naprawdę to wszystko jedno
on zrobi co będzie chciał
owszem, autorka moze namawiac, przekonywać, moze manipulować, ale nawet jak on sie zgodzi, ale w głębi serca nie będzie chcial, to i tak nic z tego nie będzie
ona nie ma na niego wplywu
ma wplyw na siebie

robienie z siebie tej dobrej,która daje szanse i wybacza, to tez rodzaj manipulacji i to opierajacej sie na zasadzie wzajemności: zobacz, jaka jestem dobra dla ciebie, teraz ty odwdzięcz sie tym samym.

feniks35 napisał/a:

_v_ napisał/a:

tak naprawdę to wszystko jedno
on zrobi co będzie chciał
owszem, autorka moze namawiac, przekonywać, moze manipulować, ale nawet jak on sie zgodzi, ale w głębi serca nie będzie chcial, to i tak nic z tego nie będzie
ona nie ma na niego wplywu
ma wplyw na siebie

robienie z siebie tej dobrej,która daje szanse i wybacza, to tez rodzaj manipulacji i to opierajacej sie na zasadzie wzajemności: zobacz, jaka jestem dobra dla ciebie, teraz ty odwdzięcz sie tym samym.

Dlatego ja tez jestem przeciwnikiem dawania tej kolejnej szansy. Nic to nie da a dodatkowo pokaze facetowi ze on juz zawsze  moze robic co mu sie podoba bezbolesnie i bez konsekwencji. Skoro to malzenstwo okazalo sie takie do d...y z jego winy/z jej winy/z winy ich obojga to niech zbiera manele i znika z jej zycia konsekwentnie a nie warunkowo, na jakis czas. On znajdzie sobie taka przy ktorej poczuje sie wielki a ona takiego ktoremu jej mocny charakter bedzie pasowal. Tymczasowa rozlake juz raz przerabiali i jak widac to sie nie sprawdza.

i z tym sie zgadzam )

tylko ze to autorka za kazdym razem mocno zabiega o powrot. podejrzewam tez, ze zabiegała o ślub
a to tak nie działa

Podsumowując - czas odpuścić i zająć się sobą.

Ostatnim razem też odpuściłam po kilku próbach rozmowy. Zajęłam się sobą, zaczęłam spotykać się z ludźmi, poznawać nowe osoby i co?
Jego męski radar wyczuł, że pojawił się inny facet mną zainteresowany i wówczas postanowił wkroczyć do akcji póki siedziałam i płakałam - ok, ale jak próbowałam po kilku miesiącach zacząć układać życie (to nie było nic poważnego, ot nowa znajomość, na początkowym etapie) nagle postanowił wrócić ... Jak się dowiedziałam po fakcie, wypytywał wtedy moich znajomych i ktoś wypaplał, że kogoś poznałam.

Do ślubu nie namawiałam wbrew pozorom, wydaje mi się, że oboje chcieliśmy tak samo, i w sumie to ja miałam więcej wątpliwości (nie jakieś obsesyjne, ale uważam, że przed podjęciem życiowej decyzji wątpliwości skłaniające do zdrowej refleksji są objawem dojrzałości), a on mnie utwierdzał, że wszystko będzie dobrze
Chodziło raczej o sytuację rodzinną, poważna choroba uniemożliwiła kilku osobom przybyć na ślub i było to dla mnie smutne.
Poza tym na miesiąc przed ślubem przeniosłam się do moich rodziców - żebyśmy oboje mieli czas dla siebie, na przygotowania, na zastanowienie, na wieczory panieńskie, kawalerskie itp Taki ostatni miesiąc "zupełnej" wolności. Wydaje mi się, że to był również dobry czas, żeby cokolwiek przemyśleć w razie wątpliwości z jego strony.