Nie potrafię sobie radzić z odrzuceniem.. - Netkobiety.pl

No właśnie jestem świadoma tego, ze marnuję czas i emocje na coś takiego. Po prostu nie rozumiem jak okiełznać to co się ze mną teraz dzieje. Bo mam wrażenie, ze zmarnowałam być może fajną relację. Za bardzo się przejmuję, ale nie potrafię tego opanować. Chyba rzeczywiście coś ze mną nie tak

Wg mnie zareagowałeś nieadekwatnie do sytuacji, bo to nie chodzi wcale o tego pana, tylko o twoje niestabilne poczucie własnej wartości. Wydawało ci się, że już stanęłaś na nogi, a tu niewielkie niepowodzenie i ZNOWU jesteś w rozsypce. Moim zdaniem masz nieprzepracowane tematy z przeszłości, które nie pozwalają ci iść do przodu.

Najchętniej wzięłabym przykład z Pana, ale mam wrażenie, że skoro on mnie odrzucił to teraz już tak za każdym razem będzie bo coś ze mną jest nie tak. Wiem, ze to nieadekwatna reakcja do całej sytuacji, ale tak przytłoczyło mnie to.
I pewnie racja, że to przeszłość mnie blokuje i coś czego ze sobą nie przepracowałam i nie zmieniłam. Nie jestem desperatką, która musi mieć faceta za wszelką cenę, ale obawiam się tego, że może już nikogo nie znajdę i chyba trudno jest mi się z tym pogodzić.

Dla większości nie będziesz odpowiednia, tak jak większość dla Ciebie. Z większością nie zbudujesz relacji, z częścią przeżyjesz fajne chwilę, możliwe też, że i przykre. Gdzieś tam może trafisz na kogoś, kto trafi też na Ciebie. Ale nie ma co się oszukiwać. Trzeba próbować, żeby zaistniała szansa.

Marta, jestem w bardzo podobnej sytuacji. Zaledwie kilka dni temu dostałam kosza (z tym, że u mnie to było już 4 odrzucenie od października 2017). Ja wiem, że na pewno zawaliłam, choć nie wiem, czy moje błędy były decydujące, czy aż tak dużego znaczenia nie miały, bo z jego strony tak czy siak raczej nie zaiskrzyło. I wiesz, ja także na początku miałam pewne wątpliwości, ale mój również zabiegał o spotkanie, więc w końcu się zgodziłam (wiem, że głupio to zabrzmi, ale też trochę z litości...). W tym wątku padło wiele mądrych rad. Dzięki, ludzie Ale ja od dzisiaj praktykuję też swoją osobistą metodę - jak tylko o nim pomyślę to wyobrażam sobie, że to ja go odrzuciłam Wszak na początku nie był dla mnie aż tak interesujący, przecież jak najbardziej mogłam to zrobić. Przewrotne i dziwne pewnie, ale działa...

I to jest właśnie wyższość tych panów nad nami (Ela też o tym napisała: "to, co Ty czułaś na początku, On zrozumiał dopiero potem-- ale tego nie rozkminiał, tylko stwierdził, ze Ty jesteś dziwna- co czytaj-  znaczy-- nie pasujemy do siebie"). Oni (jak sądzę) nie analizują, nie dzielą włosa na czworo, nie zastanawiają się, czy aby na pewno postąpili właściwie, czy za x lat nie będą żałować. Takie grzebanie w sobie może zupełnie sparaliżować jakiekolwiek działania i wprowadzić w stany depresyjne. Ja nie widzę innej metody na tę przesadną autoanalizę jak działanie. Zaczynam rozkminiać, więc idę porobić coś konkretnego, żeby się oderwać od tych myśli. No bo jeśli teraz zaczniemy zastanawiać się jak walczyć z tymi nachalnymi myślami to właściwie zostajemy w tym samym punkcie - nadal grzebiemy w sobie, skierowujemy się do wewnątrz, analizujemy. To jest jakieś upiorne zaklęte koło.

To żadna przewrotność. Porzucenie lub bycie porzuconym to dwie zupełnie różne sprawy, zwłaszcza dla osoby o kiepskim poczuciu własnej wartości.

A on, ten wymagający litości biedak, zrezygnował ze złota. A miało być na odwrót.

Moja rada? Wiosna przyszła, zrób porządki w swoim wnętrzu.

Faktycznie. Grzebanie w sobie (dla samego grzebania, czyli uspokojenia sumienia = utwierdzenie się w myśleniu, że ja taka śliczna, a on teki 'be') do niczego dobrego nie doprowadzi. Czym innym jest jednak praca nad sobą i zrozumienie prawdziwych motywów swego myślenia i zachowania.

Wielokropku, tak, ale pisząc o grzebaniu w sobie miałam tez na myśli ciągłe zastanawianie się i analizowanie, gdzie popełniłam błąd skoro mnie odrzucił, tworzenie jakichś alternatywnych scenariuszy co by było, gdybym powiedziała w tamtym momencie coś innego i tak dalej. No i karcenie się, za to, że gdybym wtedy czegoś nie powiedziała albo wręcz przeciwnie, gdybym powiedziała albo trochę inaczej się zachowała albo cośtam cośtam to pewnie nie dałby mi kosza, roztkliwianie się nad tym, że pewnie straciło się szansę na wielką miłość. To miałam na myśli pisząc, że przesadne autoanalizowanie jest głupie, beznadziejne i niebezpieczne.

To, o czym napisałaś nie ma nic wspólnego z myśleniem, ani tym bardziej z autoanalizą.

Służę uprzejmie

balin, a gdzie tu jest o tym, że on nie był mnie wart?
Na początku miałam wątpliwości m.in. dlatego, że w dość zasadniczych kwestiach mamy różne poglądy (on prawicowiec wychowany w patriotycznym i konserwatywnym domu, a mnie bliżej na lewo).

Nie zrozumiałyśmy się. Na początku nie byłam zainteresowana, bo dość szybko dostrzegłam, że się różnimy, a byłam już w związku z kimś z kim niewiele mnie łączyło i wiem, że takie relacje są bez przyszłości. W ogóle nie myślę, że nie zasługiwał na mnie czy coś w tym stylu (nigdy w życiu nie pomyślałam tak o żadnym człowieku). Myślę, że po prostu pewnie nie pasowaliśmy do siebie, tylko ja ze strachu przed samotnością, z pragnienia bliskości znów przymknęłam oko na różnice myśląc 'jakoś to będzie'. On musiał też wyczuć, że jesteśmy zbyt różni, że to nie to, ale wykazał się większym rozsądkiem, dojrzałością.

przygody kołcza Alberta!

Pozwolę sobie i tym razem pozostać przy swoim zdaniu.

Jest różnica, o czym wiesz doskonale, między opinią a informacją. Mój poprzedni post był odpowiedzią na Twą opinię o mnie. To koniec, z mej strony, OT.

A czy odbieranie opinii o sobie innych ludzi, chocby nawet i specjalistow zbyt emocjonalnie jest powazne,  wlasciwe i mądre?

Bierz to, co ci pomaga, co wyjaśnia niektóre zachowania, a resztę ignoruj.  Podobnie w kontaktach z mezczyznami.  Ktoś może się pomylić, ktos moze "zdiagnozować " cie pochopnie. To bardziej jego problem niż Twój.

Czym innym jest rozstanie /odrzucenie w zwiazku, ktory trwa iles tam czasu, czym innym zakonczenie krótkotrwałej relacji.  Bo wtedy boli nie tyle samo rozstanie tylko odebranie złudzeń, że  mogło być tak pięknie. ;P

Po pierwsze Iceni trafila w sam srodek tarczy. Chodzi o utrate zludzen i jakichs tam rojen ze mialo byc pieknie bo sie tak zapowiadalo. I mimo ze gdzies tam pobrzmiewalo ostrzezenie ze to nie to po prostu dalam sie pewnie zlapac na troske i zainteresowanie. Tak brzmi to jak desperacja ale nie uzalam sie nad soba. A jesli juz to tutaj bo probuje sobie radzic. Kulawo bo kulawo ale nie martwie bliskich.
To nir jest moja obrona ale ostatnie trzy lata nie byly laskawe dla mnie smierc bratanka, rozwod, smierc ojca. Nie powiem rzucilo mnie to na kolana al3 nie spowodowalo ze przeklrlam wszystko i wszystkich i zaczelam sie uzalac ze mam najgorzej. Wcale nie. Mozna cierpiec bardziej .
Nie wiem dlaczego tak emocjonalnie zareagowalam w tym przypadku i dlaczego jeszcze mnie meczy dlatego napisalam. Dziekuje za wszystkir komentarze szczegolnie te krytyczne.

A tak wlasciwie to chodzi o ten jeden raz z tym panem z portalu, czy takie problemy zdarzały ci się już wczesniej?

To teraz spróbuj sobie odpowiedziec -  czujesz się źle z powodu odrzucenia (czyli, że nie okazałaś się wystarczajaco atrakcyjna, interesujaca etc. by facet chciał kontynuowac znajomosc i poczulas przygnebienie), czy moze ta znajomosc sprawila, ze poczulas sie lepiej, a kiedy nie wypalilo i okazalo sie, że  brakło czynnika, który sprawiał, ze czułaś sie lepiej reakcją była frustracja i złość ?

Jakie uczucie pojawilo sie najpierw - smutek, żal czy zlosc i frustracja?

Iceni najpierw pojawiła się frustracja to napewno. Złość i pytanie dlaczego. Smutek pojawił się, kiedy dotarło do mnie, ze nic z tego nie będzie i dziecinne niezrozumienie jak do tego doszło. Taki był zachwycony, zabiegał itp. Tak wiem naiwność level hard. Poczułam się przez chwilę lepiej, ale i tak nie do końca wierzyłam, że to szczere, a jak spróbowałam uwierzyć no to wiadomo co się stało.

Dzisiaj jest zdecydowanie lepiej, wsiadłam na rower, popedałowałam ponad godzinę, porozmawiałam ze sobą tak po męsku i mam nadzieję, ze już powoli pnę się w górę.

Natolinka oczywiście, że portale randkowe to był dość ryzykowny, żeby nie powiedzieć głupi pomysł. A już napewno w moim przypadku, gdzie jeszcze muszę popracować nad sobą i nad własnym poczuciem wartości. Nie twierdzę, że trafiłam na oszusta, ale napewno na kogoś kto już trochę czasu spędził na tym portalu i był bardziej obeznany ode mnie. Ja niepotrzebnie tak naiwnie do tego podeszłam, spodobałam się więc  coś z tego wyjdzie, zamiast rzeccywiście czerpać radość z samego poznawania innych ludzi. I może naprawdę wysyłałam zapach desperacji. Cieszę się bardzo, ze ktoś zwrócił uwagę na mój post bo takie spojrzenie z zewnątrz, nie znając osoby a przypadek pozwala przestać się użalać, a spróbować spojrzeć inaczej.

Czy szczególnie odpowiadał mi jako osoba? Przyznam, że nie bardzo. Pierwsze co mi się nie podobało to to, ze na pierwszym spotkaniu brzydko wyraził się o swojej byłej partnerce z którą ma dziecko. Ale tak jakoś spotkaliśmy się raz, drugi, trzeci, czwarty. Było miło, ale czułam jakąś nieszczerość. To znaczy teraz już wiem, ze kilka razy mnie okłamał, w drobnych kwestiach, ale jednak. Jakoś u mnie nic nie zaiskrzyło na początku, chyba dopiero gdy mi dał kosza, a raczej zniknął...
Wiem też, że za mocno skupiłam się na wyobrazeniu, co by było gdyby i chyba go wyidealizowałam.
Tak przez chwilę czułam się ważna, komus potrzebna, dla kogoś stałam sie kimś extra i nagle to się skończyło. Ogólnie czuję się po tym wszystkim osowiała, staram się nie robić z tego tragedii, ale gdzieś tam to we mnie tkwi.