25 lat sam i co dalej

Ale z jakim przyszedłeś tutaj problemem? Z tekstu nie wynika, abyś chciał cokolwiek zmienić.

Serbski, ja w sumie się nie dziwię tyle się mówi o związkach z muzułmanami, że też zaświeciłaby mi się ostrzegawcza lampka w głowie. Masę przykładów mogę dać, gdzie on muzułmanin, ona nie, i on mówił, że ona absolutnie nic dla niego zmieniać nie musi, a po roku/dwóch związku było przejście jej na Islam.

Przed wyjazdem do Gruzji nie próbowałabym niczego tworzyć na Twoim miejscu. Bo nawet jak coś teraz będzie, to rok rozłąki jest odstraszaczem maksymalnym i ciężko przez ten czas utrzymać związek.

Na Twoim miejscu w tym momencie wypisałabym te Twoje niby wady i nad nimi pracowała. A potem jak wrócisz, to zobaczysz albo faktycznie poznasz kogoś tam na miejscu.

Ta, a kto latał po Egiptach i innych uprawiać seksturystykę, a potem próbować zwozić tych swoich habibi do kraju? Co niektóre Polki!

Wiem, że niektóre przypadki to tylko moja wina, bo sam odpuszczam. Jeżeli widzę, że dziewczyna jest z wyższej półki to sobie daruję. Szukam raczej średnich. Choć prawda, często trudno jest mi stwierdzić, co dziewczyny ode mnie chcą. Dlatego wybieram bardziej na intuicję, która mi nie pomaga jak widać. Jak już się zdecyduję, to kończy się porażką. Jak chodziło o poczucie humoru, to w pełni rozumiałem, bo tego się nie zmieni i trzeba to przyjąć albo odrzucić z całym człowiekiem. Nawet kosz za religię, bo mniejszość etniczna czy wyznaniowa, to dalej duża egzotyka, chociaż wpadłem kiedyś w taki stan emocjonalny, że chciałem zostać fałszywym katolikiem i zachować islam w milczeniu dla siebie. Ale kiedy chodziło o to, że jestem głupi (na podstawie języków), albo o staż samotności, to mnie wmurowywało, bo odpowiedzieć na to nie mam jak.

Nie wiem czy powinienem zakładać rodzinę. Jeżeli się zdecyduję, to chciałbym mieć żonę muzułmankę, ale nie każdy związek musi się skończyć małżeństwem. Po to są wolne związki, żeby się przekonać czy ludzie do siebie pasują. Sama zmiana wyznania na potrzeby małżeństwa nie jest niczym wyjątkowym. Mniejszość żydowska masowo konwertuje swoje gojskie narzeczone, chociaż też mają problem w szukaniu wśród Gojów. Ważne tylko czy zmieniają wyznanie dobrowolnie. Niestety ja nie mam tego argumentu, co imigranci. Nie jestem opalonym Ahmedem.

Nie napisałem, że nie chcę zakładać rodziny. Nie wiem po prostu czy powinienem. Ostatecznie i tak zależy to od chęci drugiej strony, więc dopuszczam obie możliwości.
Moje wyznanie nie jest tajemnicą, więc nie miałbym nawet jak wykonać takiej chamówy. Szukanie wśród swoich jest trudne, ponieważ nas jest bardzo mało i dawno padlibyśmy od chowu wsobnego, gdybyśmy przez ostatnie 600 lat żenili się tylko między sobą. Dlatego szukamy na zewnątrz.

Wiesz co, na początku tak zbagatelizowałam twoje wyznanie, bo może pisałeś o tej wierze (jak myślałam) - o tym że jesteś muzułmaninem -  w kontekście potrzegania ciebie i twojego pochodzenia przez znajomych - skoro tatarskiego pochodzenia, to pewnie jest "bebe i  muzułmaninem". Bo takie opinie znam z autopsji - mam znajomego Tatara, który był całe życie i jest nadal ateistą, zresztą tak jak jego rodzice, ale mimo tego, co reszta o nich myślała, to myślała. Moze własnie o wyznanie chodzi, ze Ci nie wychodzi...
Ale do rzeczy.
No z tą wiarą, to możesz mieć problem. Jeśli chcesz się wiązać z Polką, to przemyśl. Narzucać nie chcesz... i ona przyszła kobiety musi być tego jak najbardziej pewna.
A teraz pytanie do ciebie: czy islam jednak nie nakazuje życia w czystości poza małzeństwem? To tak apropos wolnych związków, o których wspomniałeś? Bo - jeśli mogę od siebie jako kobiety dodać - takim rozwiązaniem byś się u mnie zdyskwalifikował, jako kandydat na męża/chłopaka. Albo w tę, albo wewtę, jak to się mawia. Jest w twoim zamierzeniu sporo hipokryzji.

Wiesz, wolne związki kojarzą się jak kojarzą.
Ale to skoro nie wiesz czy powinieneś zakładać rodzinę, nie chcesz seksu, to właściwie czego od tej kobiety chcesz? Bo związek z natury jest czymś, co do jednego lub drugiego prowadzi.
Ty na dodatek chciałbyś, aby Twoja przyszła żona była muzułmanką. To najlepiej właśnie wśród muzułmanek szukaj.

Tu nie chodzi o brak wypróbowania się i tego typu rzeczy, tylko masz całkiem konkretne oczekiwania, bo ja w tym momencie widzę komunikat, że kogoś chcesz do związku, związek bez seksu, a małżeństwo raczej nie, ewentualnie po przejściu na islam. Słaby komunikat na początek jakiejkolwiek relacji.

Lady Loka, nie wiem czy powinienem przez problemy zdrowotne, a nie przez chęć ochrony swojej niezależności itp., więc mając kogoś, komu ten defekt by nie przeszkadzał, założyłbym rodzinę.

Marakujka, nie ma hipokryzji ani niczego złego w oczekiwaniu od drugiej osoby, żeby przestrzegała określonej normy kulturowej, jeżeli zamierza się założyć rodzinę z tą osobą. To jest standard, że oczekujemy od innych przestrzegania norm kulturowych i nie ma przy tym znaczenia, że jesteśmy muzułmanami lub ateistami. Owszem, ich dotrzymanie może być trudne, tutaj z powodu instynktów, ale nie jesteśmy zwierzętami (wiem, że niektórzy będą mieć wobec mnie wątpliwości czy aby na pewno). Tak samo chęć posiadania możliwie spójnej wewnętrznie rodziny, też nie jest przecież fanaberią. Na etapie randkowania to żaden problem, ale potem pojawia się, np. wspólny dom, który trzeba według jakiś zasad prowadzić, wspólne obchodzenie świąt, wychowywanie dzieci (tutaj wybór wyznania) i jeżeli nie pomyślało się zawczasu, to potem właśnie jest problem, konflikt i rozwód...
A co do wolnego związku, to przecież na pierwszej randce się nie oświadczę Trzeba pierw poznać tą drugą osobę, jakkolwiek nazwiemy ten okres.

Napisałem, jakie komunikaty dostawałem przy odmowie.
Pamiętam jedną dziewczynę, z którą umawiałem się przez kilka miesięcy. Sytuacja była dla mnie dziwna, bo dziewczyna wprost mówiła, że jest zainteresowana. Byłem po innym, też kilkumiesięcznym randkowaniu, gdzie niestety nie wyszło przez brak punktów wspólnych (myśleliśmy, że to będzie coś ciekawego przez te różnice i było, ale nie pozwoliło na zawiązanie stałego związku). Dziewczyna ładna, sympatyczna, na dobrych studiach i zainteresowana, to czemu nie. Więc proponowałem jej. Jak się spotkaliśmy, to była zadowolona. Choć częściej spotkania nie było, bo mnie wystawiała, ale zawsze miała wymówkę lub mówiła, że to nic takiego przecież. W pewnym momencie chciałem, żeby mi wszystko wyjaśniła. Nic nie uzyskałem. Potem zgłosił się do mnie... jej chłopak, z którym jak wyszło, związała się w trakcie randkowania ze mną, kiedy dalej twierdziła, że jest zainteresowana. Kiedy od niego usłyszałem, że ponoć ja ją nachodzę, to mózg mi wystrzeliło. A co ja miałem mu biedny powiedzieć. Przecież nie pokażę mu naszych wiadomości. To było 5 lat temu, na początku studiów.
Później w swoich próbach bałem się, że takie oskarżenie się powtórzy, a niestety mój brak stałych związków i wyznanie w komplecie działają... bardzo nie na korzyść przy obronie przed zarzutem. Więc jak dziewczynom, z którymi się umawiałem nie pasowało, to trochę bałem się tej relacji ratować.

Nie wiem czy to może mieć jakiś wpływ i te związki by przetrwały, gdybym się nie bał. Możliwe i tylko możliwe. Ja też nie chcę jakoś zrzucać win na kogoś innego.

To inaczej, bo przeinaczasz moje słowa. Hipokrytą jest się wówczas, gdy wyznaje się jakąś religię, która nakłada na wiernych obowiązek życia w czystości pozamałżeńskiej (czyli życia m.in. w czystości przedmałżeńskiej), ale jest się chętnym wchodzić w jakieś relacje, w których mam miejsce seks. JEŚLI uważasz, że będąc w związku przedmałżeńskim będziesz w stanie dotrzymać tej czystości, to chwała tobie i nie ma wówczas mowy o żadnej hipokryzji.

Co do reszty twojego posta - chłopaku, za dużo się boisz. Niepotrzebnie. Jak to mawiają - "póki nie spróbujesz...". Nie patrz w przeszłość, bez sensu byłoby, aby złe doświadczenia aż w takim stopniu wpływały na twoją obecną sytuację. Trzeba mieć normalne podejście do ludzi - nie posądzać z góry, nie wymyślać możliwych złych scenariuszy przyporządkowanych konkrentnej sytuacji i osobie, choć oczywiście mieć  świadomość - taką ogólną  świadomość - że MOŻNA prędzej czy później trafić na okropnie kombinujących ludzi.

A tak z ciekawości spytam jeszcze - o co chodzi z tymi problemami z psychiką? Dlaczego od dziecka chodzisz do psychologa i jeszcze nie przestałeś?