?Ty masz predyspozycje do zdrady!?

On potrzebuje terapeuty, bo nie rozliczył się z traumami z przeszłości, a Ty mu robisz emocjonalne jazdy. Brawo.

Głupi żart i jeszcze głupsza reakcja.

Też nie rozumiem, co złego było w tym żarcie?
Za bardziej głupkowaty można uznać pomysł wspólnego mieszkania z siostrą i szwagrem, tak nawiasem mówiąc...

Jak zwykle nie o o chodziło. Zatem objaśniam co myśli Autor mojej wypowiedzi.
Facet ma ewidentnie jakieś traumy, więc do związku nadaje się średnio.
Ona mówi po kobiecemu: "napisałam mu ze jeżeli przez rok nie poznał mnie i tego jakie mam poczucie humoru to on mnie w ogóle nie zna." Pewnie takie teksty nalezą się facetom. Wiadomo. O rany jaka jazda?

Ela nie bredź prosze!!!! Facet nie nadaje się do związku. Gdyby ona była taka wspaniała widziała by to!!!

bardzo fajny zart, sama tak często zartuje

A gość ani nie ma dystansu do siebie, ani poczucia humoru.

Teraz ja mam coś o pokrzywdzonych facetach?

nie Koniec Offtopa.

nudne nie.. ale smutne być może.
Jak ma jakieś zalety, to zasugeruj jednak, by pracował nad swoimi wadami- najlepiej z profesjonalistą- bo jak nie, to będziesz mieć jazdy przez całe życie- otwarte lub ukryte fochy.. I broń Boże żeby Ci przyszło do głowy przepraszać go. Bo już na zawsze ustawisz się w takiej pozycji, że przepraszasz go za to, że On nie ma dystansu.. Ciężko z tego potem wyjść..

Dziewczyna miała dwa wyjścia.  Albo sobie dać z nim spokój albo świadomie tworzyć z nim związek.  Skoro wybrała to drugie, zna i akceptuje jego problemy z potencjà, to mogłaby wykazać odrobinę empatii. To dla faceta musi być trudne.  Pomimo tego że na zewnątrz gra twardziela. 

Ja sobie nie wyobrażam ze jest u mojego boku osoba o której problemie zdrowotnym wiem , a robie z tego materiał do żartów. Jak by mi nie pasował facet to bym mu uczciwie powiedziała od początku z nic z tego nie będzie. A ona mu zrobiła aluzje ze pod jego nieobecność będzie miała ochotę na innego faceta. ABSURD.

Podałam Elu przykład z piersią - to nie ma przełożenia 100/100, chodziło mi o to, że piersi są takim atrybutem kobiecym tak jak penis męskim - wiec dysfunkcje w tych obszarach mogą boleć. Może lepszy byłby przykład z np niezdolności kobiety do współżycia. Co w tej sytuacji? Gdyby partner żartował ze pod nieobecność dziewczyny będzie leciał na sąsiadkę?  Wiedząc,  że Partnerka nie może współżyć? 

Zgadzam się ze facet ma się leczyć a nie kumulowac kompleksy, ale dziewczyna nie okazała się tu wsparciem. Popełniła językowy lapsus i tyle.

Nie pasuje jej partner to niech szuka innego. Nie ma powodu go jeszcze dołowac bardziej.  Rola partnera jest wsparcie i szacunek do niego. Ja tu tego nie zauważyłam. 

W ogóle nie rozumiecie sytuacji tego faceta.

To forum próbuje czasem wbić ludzi w doskonałość.  Masz być super świadomy,  wyterapeutyzowany na wszystkie strony świata,  masz reagować zawsze adekwatnie,  jak Cię coś boli to ty masz problem, bo nie przerobiles tego czy tamtego. Owszem.  Dajmy jednak ludziom jakoś margines na to ze mogą czasem byc niedoskonali.  Facet nie ogarnął jeszcze swojego problemu ale dajmy mu prawo czuć się z tym źle.  Nie chodzi przecież o pierdołę tylko o męskość i sprawność.  W szerszym kontekście o zdrowie.

Dziewczyna tez nie miała złej intencji ale nie może partnera traktowac z wyższością.  Ona taka wygadana, swobodna,  z dystansem do siebie, on na jej tle to màdrala i gbur z komleksami.  Tak go przedstawiła. 

Nie podoba Ci się on Autorko?  Męczysz się?  Nie akceptujesz jego hojraczenia?  Gardzisz jego komleksami?  Odejdź. Może on znajdzie szczęście sam lub z kimś.  A Ty z jakimś innym sprawnym penisem nie będziesz pociskac takich tekstów i nie będzie problemu z dystansem do Twoich żartów.  Skoro możliwość swobodnego żartu jest priorytetem.

Pomysł mieszkania razem też wydał mi się dziwny. Wybudować dom dla dwóch par?  A po co?

Mówiąc to nie myślałam o jego problemie, gdzie i tak on sobie z tego nic nie robi. Związek jest fajny ale on potrafi czasami sobie coś wkręcić, zle zinterpretować moje słowa gdzie ja muszę się tłumaczyć.

Nie odzywa się nic bo ja rzekomo przynzalam się do tego ze w przyszłości go zdradzę, ze jestem skora do zdrady. Z każdego takiego tekstu i żartu mam się tłumaczyć.

Nie ma związku idealnego, bo każdy z nas ma jakieś wady, ograniczenia, uprzedzenia. Ogólnie nazywanymi bagażami życiowymi, które wnosimy do związku. Ale trzeba sobie zrobić rachunek zysków i strat. Co mi ten związek daje, a w czym ogranicza. Trzeba to zorbić bez różowych miłosnych okularów. Nie mówić z góry. Związek jest fajny, albo jest do dupy. Jest tez coś takiego jak intuicja. Głos ciała, które nam coś mówi. Ty przyszłaś na to forum wiedziona zapewne intuicją, że coś tu jest nie tak. Ale serce znowu mówi, jest fajnie. Trzeba dbać o siebie, bo nikt tego za Ciebie nie zrobi. Jeżeli ktoś nie chce siebie naprawiać, nie widzi problemu, że kogoś krzywdzi. Nic nie poradzisz. Nie jest matką Teresą, czy opieka społeczną. Walcz o swoje szczęście i nie uzależniaj go od innych.

Żaden związek nie jest idealny ale on mnie nie słucha. Potrafi dorobić do moich słów jakaś teorie, coś wyolbrzymić. Ja przez cała noc nie spałam bo to mnie aż przerosło. Nie odzywa się i nie wiem czy zerwał czy o co chodzi. Wie o tym ze jestem wierna, ze nigdy bym nie zdradziła ale w tej sytuacji jakoś już zapomniał o tym

Fakty są takie że Twój partner to taka meduza. Jest nadwrazliwy. Problemy z potencja dołożyly swoje. Nie wiadomo jak było w domu rodzinnym i co jeszcze ukształtowało w nim takie reakcje.

I teraz fakt: on taki jest. Nie uświadomisz mu tego do końca. Będzie reagował obronnie.  Trudno Ci będzie sprawić żeby nagle zmienił podejście. Jego psychologiem też nie będziesz, bo to męczące i nie o to chodzi w związku.
Jego reakcje będą Cię męczyć i nie będzie fajnie bo obrażanie się jego to okresy cichych dni i Twojej samotności. Czas Twojego dyskomfortu.

Ja Cię świetnie rozumiem bo mój Partner też przeżywa bardzo jakąkokwiek krytykę, to nawet za duże słowo, ze krytyke, on gdzieś tam dookola z dla mnie neutralnych komunikatow potrafi od czasu do czasu wyciagnac cos co jest podobno wymierzone w jego kierunku.

Jak sobie z tym radzić?

Po pierwsze uznaj że ten typ tak ma, może zobacz, co ja to wpłynęło, że jest taki ( mój miał faworyzowane rodzeństwo i przewrazliwiona na swoim punkcie matke) - to nie zmieni sytuacji, ale trochę zejdzie ciśnienia. Zobacz że taka jest rzeczywistość. Uznaj ją za fakt. Pomysl nad swoim stosunkiem do tego. Czy to jest akceptowalne? Wiesz...kiedy staramy się empatycznie zobaczyć drugiego człowieka z całym jego bagażem, to widzimy osobę która nie stała się taka jaką jest z własnego wyboru. Która jakoś tam też cierpi. Miłość równoważy trochę ten dyskomfort, który robi Ci jego postawa. Jest odrobinę lżej z tym żyć. Widzisz człowieka w innym kontekście. Że jest mu też ciężko.

Ale ważne też jak Ty się z tym czujesz. Zrozumienie go może złagodzić Twój dyskomfort Ale pytanie na ile. Przyjrzyj się sobie. Na ile jego zalety rekompensuje Ci jego braki? Jaki jest bilans? Jak na Ciebie wpływa jego foch? Może czujesz wtedy że bezpieczeństwo Waszej relacji jest zachwiane. Uznaj to. Masz prawo też czuć się bezpiecznie a nie jak ja polu minowym gdy nie wiadomo co on w uniesieniu zrobi. Czy z Tobą zerwie czy trzasnie drzwiami.

Po trzecie rozmowa. Mów co Ci to robi. Mów że nie masz złej intencji. Partner może tez potrzebować czasu by ochłonąć. Ma prawo. Potem powinniście pogadać. Ustalić jakieś reguły w razie konfliktów.

Ja próbuje z moim Partnerem ustalić tak, że to co mówimy a co rani  moze wynikać z niewiedzy, złej interpretacji, braku precyzji, niejasnosci co do intencji, ale na pewno nie jest działaniem wymierzonym świadomie i celowo w drugą osobę by zranić. Pytam go: dlaczego myślisz, że chciałabym Cię zranić? Jaki mam w tym cel? Czy to logicznie że uważasz, że chce Ci dokopac? Znajdź powód dla którego chce żebyś czuł się źle.
Wtedy on odpuszcza. Widzi, że cała moja postawa pokazuje, że mi zależy na nim, że jest ważny. Wobec tego jedno nieprecyzyjne zdanie nie może skreslic całości.

Umówiliśmy się prosto i klarownie: Nie należy interpretować słów partnera przeciwko sobie. Ale do tego musi być głębokie przekonanie że Partner jest po mojej stronie i vice versa.

Łatwiej by było żyć z osoba, które traktuje całkiem na luzie siebie - ale nie ma ideałów. Daje Partnerowi przyzwolenie na niedoskonałość. Taka ma wadę. Ale ma inne wspaniale zalety. Z tą wadą trzeba nauczyć się żyć. A jeśli się nie da, odejść.

EDIT: Zgadzam się absolutnie Klio, nadwrażliwość tworzy w umyśle tej osoby zniekształcone rzeczywistość, musisz uważać, żeby nie dac się w to wciągnąć. Bo wylądujesz w Matrixie z poczuciem winy i zrobi się toksycznie.
Bądź empatyczna, ale stawiaj granice co do siebie. Też masz własne odczucia. I dobre intencje. Zarzucanie Ci złych zamiarów też narusza Twoje dobre imię. Wpływa na Twoje samopoczucie. Postaw mu czasem stanowczo znak STOP, niech jego nadwrażliwość nie depta Twoich granic.
I nie bój się mówić o tym, że coś nie jest fair wobec Ciebie. Osoby tego typu trochę robieniem afer wokół siebie potrafią zadzialac "wychowawczo" na Partnera, że ten się wycofuje z lękiem przed wyrażeniem swojego zdania. I tu jest pułapka.  Bo będziesz jemu robila dobrze emocjonalnie swoim kosztem.

Gdzie napisałam, że to normalne?
Napisałam Autorce że ma zobaczyć fakty. On taki jest. Niech sama zrobi bilans co jej to robi. Zaproponowalam proste rozwiązanie- albo ona zmieni podejście albo zmieni Partnera. Bo on może już się nie zmienić.

Mój Partner też ma okresowo takie jazdy ale widzę progres.  Zaczyna docierać że nie mam złych intencji. I tak się fochuje ale już mniej intensywnie. Kiedyś wychodził po kłótni i w tym była manipulacja że ja to przeprosze i całą winę wezmę na siebie. Postawilam sprawę jasno że wychodzenie jest nie do przyjęcia. Bo mi to robi zachwianie poczucia bezpieczeństwa. Mowi że rozumie. Zasadę " nie odbierajmy slow przeciwko sobie" ustaliliśmy i przypominamy wzajemnie o niej. To trochę pomogło. Nie ma już draki przez 2 dni. Udaje się załatwić sprawę w 2 godziny. To wielki postęp.

Oczywiście że jest nadwrazliwy i oczywiście że to męczące ale to zaakceptowalam. Jako kobieta 35 + mam już za sobą życie w kilkunastoletnim małżeństwie i inne związki. Nigdy nie znalazłam kogoś kto nie miał poważnej wady. On ma taką Ale póki co da się to okiełznac.  Czas pokaże co dalej.

Może niech Autorka spróbuje jednak ustalić z Partnerem jakieś reguły konfliktów. Więcej asertywnosci. Stanowczosc. Empatia Ale i konsekwencja. Jeśli uzna że to nic nie dało, jeśli będzie cierpieć i czuć się jak na polu minowym, bo Pan akurat wyznaje tylko świat według siebie, to wiadomo co to oznacza.

Na tym forum padają zbyt często radykalne rady, naprawdę mam wrażenie, że grono wyterapeutyzowanych osób nie toleruje żadnych słabości u drugiego człowieka. Może zanim ludzie się rozstaną to mogliby spróbować się dogadać? Bo takim systemem to można zmieniac Partera jak skarpetki. Jak się tylko pobrudzi to wyrzucić.

Edit:
Ela, piszesz - 100 % on tego nie doceni. Ale ja nie chce żeby sprawiać by on docenił. Tu chodzi o Autorkę. Żeby to ona sie lepiej poczuła. Niech ona sobie w głowie to ustawi to będzie jej lżej z tym żyć. A jak nie chce kombinować, tłumaczyć sobie go ( ma prawo ), to  niech pomysli czy da rade w tym zwiazku byc.
W żadnym razie nie chodzi o poświęcenie się swoim kosztem a tylko  w granicach ktore sa dla niej akceptowalne.

Ale można je zaakceptować. Ale najgorzej zaakceptować to, co nam nie będzie odpowiadać, dlatego że ludzie mają słabości.
W przypadku partnera na życie nie będą to jakieś słabości-  tylko realne cechy osoby z którą idziesz przez życie. I będą mieć wpływ na Twoje.
Warto zdać sobie z tego sprawę, zanim będzie rodzina, dzieci. I nie podpierać partnera, bo On i tak będzie musiał kiedyś dorosnąć.
A autorka i jej chłopak są chyba na początku drogi.. Ja mogę dawać radę płynącą z moich doświadczeń po latach, Ty ze swoich.

Ona się nie ma lepiej poczuć w złym związku-  Ona ma się dobrze czuć w swoim związku!

tak, teraz będzie gra pt.. obraziłaś mnie, to spotka Cię kara..

To co jest złe zostawmy Autorce.
Dla mnie Partner siostry jest " zły " bo lubi wbijać szpile, ona sobie z nim świetnie radzi, poszli na terapię i dobrze żyją.

Rzecz w tym co ona NAPRAWDE czuje. Czy FAKTYCZNIE ma wewnętrzne pogodzenie się z jego wadami czy tylko sama siebie oszukuje.

Zgadzam się że jeśli to wybór na życie należy się zastanowić 5 razy.

Oni muszą cos ustalić. Niech dziewczyna nie siedzi jak mysz pod miotłą.  Niech stawia granice.
On się nie chce pogodzić to droga wolna przecież.

Ja gwarantuje że ten Pan tylko tak cwaniakuje.  W środku czuje się niepewnie i pewnie Bogu dziwkuje ze ma w ogike Partnerke. Jak ona mu postawi na serio granice to może się otrzasnie.  Chyba że wyczuwa, że co on by nie zrobił to ona będzie przy nim. To już inna sprawa. Tego nie wiem.

Oczywiscie ze to jest ta gra.

I tu jest pole manewru dla Autorki.
Jest w stanie się sprzeciwić? Zadbać o siebie? Czy poświęci swoje samopoczucie dla dobrostanu Misia i będzie tolerować takie przemocowe zachowania?

Autorko...zagraj va bank. " Nie jestem w stanie tolerować cichych dni". " Czuje że nasz związek jest zagrożony gdy wycofujesz kontakt".
Tylko szczerze.

Jesteś zdolna do Tego? Czy oblatuje Cię strach że on odejdzie?

Stawianie granic to nic złego. Masz prawo nie akceptować czegoś. A on albo to przyjąć albo to olac.

Partner któremu zależy będzie respektować Twoje uczucia i zasady. A z partnerem, który tego nie umie, nie warto być.

Mam na myśli to ze on nie ma problemu w tym aby taki tekst mi powiedzieć, natomiast kiedy ja mówię to wlasnie kończy się to obraza i fochem. Już zostawmy tego samca alfa. Tak jak pisałam facet jest pewny siebie i ma własne zdanie. Wiec dlaczego jego to tak uraziło????

Bo wcale nie jest pewny siebie. Pozuje tylko na takiego, a w rzeczywistości chciałby, żebyś tańczyła, jak on zagra, bo to właśnie podniesie mu samoocenę i pewność siebie. Twoja decyzja, co z tym zrobisz.

Gdyby był faktycznie pewny siebie, to na Twój żart odpowiedziałby coś w stylu - a wiesz, faktycznie, to może jednak zamieszkalibyśmy z (tu imię jakiejś atrakcyjnej koleżanki).

Tak ja my tutaj z Tobą, tak Ty z nim masz problemy komunikacyjne.
Masz jakieś tam wyobrażenia super faceta, większość z nas ma inne.
Ty masz lekkie podejście do zdrad, bo zapewne nie przechodziłaś przez ich traumę. On ma z tym mega problemy, zapewne został bardzo zraniony.
I tak by można było wymieniać, dlaczego ludzie nie mogą nadawać na tych samych falach.

taka riposta raczej nie swiadczy o wyluzowaniu i pewnoscii siebie   Jest w tym intencja odgryzienia się, niby w zartach, ale jednak a to oznacza, ze jej slowa odebrał na poziomie przytyku/aluzji do swoich męskich kompleksow a wiec zupełnie błędnie.  Czyli przewrazliwiony a nie pewny siebie 

nie, no wiem, wiem... Sytuacja tak blaha i bez znaczenia,, ze aż żal, ze musimy ja komentowac
Ja bym powiedziała cos w ten deseń, ze co by nie było to zostaje w rodzinie   Do głowy by mi nie przyszło traktować choćby z najmniejsza powaga komentarza autorki o tym, ze co bedzie, jak sama w domu ze szwagrem zostanie. Ale jak to mówią, glodnemu chleb na myśli, wiec chłopak najwyraźniej  zaraz sobie zwizualizowal ja i szwagra w dzikim seksie na blacie w kuchni

Dokładnie! Jaki tam samiec alfa - zakompleksiony pół-impotent, który próbuje nadrabiać miną i wielką gębą

Autorko, żart może i głupi, ale jego reakcja mocno przesadzona. JW - kompleksy przez niego przemawiają. Ja bym się do niego nie odzywała. Będziesz z nim miała życie takie, że w kółko będziesz musiała stąpać dookoła niego na paluszkach, bo nigdy nie wiesz, o co się obrazi.

/jeśli on nie ufa Ci po roku czasu, to już nigdy nie zaufa, stale bedzie podejrzliwy, każdy będzie podejrzany, każde Twoje spóźnienie, każdy żart, każda rozmowa z innym mężczyzną. Chcesz tego?

Ja wiem, o czym mówię, bo znałam kiedyś podobnego

W każdym człowieku można zasiać ziarno niepewności i taki głupi żart potrafi zmienić postrzeganie osoby. Po tym co powiedziałaś nie jesteś już w jego oczach idealna, jesteś osobą która może zdradzić.
Ciekawi mnie jakby sytuacja była odwrotna i np. chłopak powiedziałby do autorki "Hej kochanie od dzisiaj pracuje ze mną w jednym pokoju nowa dziewczyna. Tylko co będzie jak zostaniemy sami, bo wiesz ja innej oprócz Ciebie nigdy nie miałem". Czy też byś wiedziała, że nigdy tego nie zrobi ? czy może jednak byś się nad tym czasem zastanawiała ?

3. On nie ma doświadczenia, ona miała porównanie.
2. Nie zaspokaja jej, ma problemy z erekcją.
1. Ona żartuje o zdradzie.
Boom !

Zapoznałam się ze wszystkimi komentarzami. Powiem tak, ze ja do niego nie będę się odzywać. Może ja teraz przesadzam, ale gdyby facetowi zależało to owszem mógłby powiedzieć ze jego to uraziło i tyle. Natomiast on zapadł się jak kamień w wode. A co by było gdybym w tym czasie np poznała kogoś? Może on nie boi się mnie stracić? Na podstawie głupiego żartu już wydał o mnie opinie. To co ja czuje w środku jest straszne.

Kiedyś pytałam go czemu nie stworzył nigdy żadnego związku, on stwierdził ze miał jakieś tam znajome ale nie bardzo ktoś mu pasował. Może on ma w głowie jakiś ideał kobiety i ciagle szuka takiego? Bo jak widać ja byłam fajna i idealna z początku. Już nawet sama tęsknota powinna spowodować ze on się odezwie, a tu chyba chce abym zaczela przepraszać

Czytaj ze zrozumieniem! Nie myśle o poznaniu nikogo innego ale gdyby facetowi zależało to by się odezwał a nie strzelał focha. Nawet z tęsknoty.