Facet domator - czy to widzicie?

Wszystko rozumiem - jak Tom napisał, nie każdy lubi być aktywny, ale tego, co pogrubiłam, bym nie wytrzymała! To już przekracza ludzkie pojęcie - wybulić kasę za zagraniczne wakacje, by leżeć w łózku?! I to młody chłopak tak myśli??

Fakt jest jeden: musisz zaakceptować jaki jest, bo on się nie zmieni, a w związku z tą akceptacją możesz, albo się dostosować do niego, albo znaleźć innego chłopaka. Osobiście polecam opcję druga - inny chłopak, bo takiego lenia, gnuśnego knura, to bym nie zniosła. Pomyśl, że zostając z nim na resztę życia już nigdy nigdzie nie pojedziesz, do żadnego klubu, galerii, restauracji nie wyjdziesz - jak Ci sie podoba taka wizja?

Opis twojego chłopaka w głównych punktach wygląda jak opis mojego życia . Jedynie te wakacje się nie zgadzają ze mną, bo ja wiem, że też bym nie chciała wychodzić z hotelu, ale ja bym nie wyjechała, bo szkoda by było mi pieniędzy na leżenie w hotelu w tropikach. Ja jeszcze nie wychodzę na spacery, bo tego nie lubię i ja nie gram, zamiast tego wolę oglądać filmy i seriale. Nie lubię, gdy ludzie wyciągają mnie z domu.
Widać, że wasze style życia są totalnie różne. Czy próbowałaś go wyciągnąć na jakieś wydarzenia dla graczy? Jesli tak, to czy z entuzjazmem odniósl się do tego pomysłu?

Ło jesu, umarłabym z takim facetem za życia   Jak on będzie wyglądał za 20 lat bez spacerów, sportów, ruchu? Wyjdzie z dzieckiem na spacer, czy zrzuci to na mamusię?
Nie dobraliście się niestety i nie będzie lepiej, widzę to po swoim tacie, tylko że mój ojciec to chociaż w góry uwielbiał jeździć, na narty, rower czy popływać nad jeziorem. On potrzebuje domatorki.

riksza12, byłam w  podobnym związku jak Ty no i nie wyszło teraz jestem z partnerem który ma podobne podejście do mnie (tzn oboje mamy takie jak Ty) i baardzo sobie to cenie, że sam jest aktywny i nie muszę go wyciągać na siłę. Uważam, że wasz związek jest niestety na straconej pozycji. Bo jakie są opcje?
a) nie wychodzicie - Ty jesteś zła
b) wychodzicie - on jest zły
Chyba, że jesteście w stanie osiągnąc kompromis w stylu jeden tydzień spędzacie "po Twojemu" a drugi wg jego wizji.

Próbowaliśmy kompromisu w stylu: on siedzi w domu, a ja robię co chcę z kim chcę. Dzięki temu wyjdę czasem gdzieś z koleżankami, ale i ich mam niewiele niestety, bo większość z nich ma już swoje drugie połówki i to z nimi woli spędzać czas gdzieś też czasem sama pojadę na wycieczkę, ale w pojedynkę wychodzi drożej i nudniej niż w parze.

Jeżeli chodzi o aktywności - on bardzo lubi góry, ale w ogóle nie ma kondycji. Byliśmy rok temu na niskich górach przy granicy z Czechami (1200,1300m) to zaliczaliśmy 1 górkę dziennie, a potem pół dnia odpoczynku w pensjonacie. Ja najchętniej spędziłabym na tych wyprawach cały dzień, ale jego bolą nogi po godzinie. A na siłownię nie pójdzie no bo.,,nie ma czasu ćwiczyć" albo.,,musiałby dojeżdżać". W domu też nie poćwiczy bo mu się nie chce.
W związku z brakiem kondycji tylko raz byliśmy pobiegać, nigdy przez 4h nie byliśmy na rowerach, raz na rowerku wodnym, raz na łyżwach... A ja kocham ćwiczyć!

Czy myślicie ze takie różnice w preferencjach spędzania wolnego czasu i podejściu do podróży to jest rzecz na tyle istotna w związku, żeby faktycznie myśleć o rozstaniu? Podczas gdy związek w dużej mierze oparty jest na zaufaniu i planach na przyszłość?

Myślę, że tak - w końcu związek polega na spedzaniu ze sobą czasu. Sama piszesz, że koleżanki spedzają czas ze swoimi drugimi połówkami. Spędzają go razem, bo lubią cos robić wspólnie, a u Ciebie tego nie ma, lubicie całkowicie inne rzeczy. Z czasem to się będzie pogłębiać, zamęczycie się ze sobą. Ty mu będziesz truć nad głową "chodźmy gdzieś, zróbmy coś", a on się będzie wykręcał - i tak w kółko. Albo Ty się poświęcisz dla niego i będziesz siedzieć w domu i cierpieć z nudów.

Wyobraź sobie, że już nigdy nie pojedziesz na wakacje - albo pojedziesz i spędzisz je w pokoju hotelowym. Jak Ci sie podoba taka wizja?

Albo inaczej - jeśli znów pojdziecie na kompromis, że Ty robisz coś ze swoimi znajomymi a on w tym czasie siedzi w domu, to dojdzie do tego, że poznasz kogoś innego, kogoś bardziej aktywnego, z pasją, ciekawego i Twój obecny związek sam sie rozpadnie.

Ktoś już wyżej pisał, ale i ja sie nad tym zastanawiam: jeśli młody koleś jest już teraz tak cholernie leniwy, to co będzie za kilka/-naście lat? Przecież on całkowicie skapcanieje roztyje się, zdrowie mu podupadnie...

Czy taki facet - i taka perspektywa - jest dla Ciebie atrakcyjny?

Żadne ultimatum nie zmieni jego charakteru, akceptujesz sytuację albo szukasz wyjścia ewakuacyjnego z tego układu. Z wieku wnioskuję, że to wasz wspólny pierwszy poważny związek, nie dobraliście się. Trzeba w życiu prze-próbować parę osób zanim się znajdzie kogoś ze zbliżonym światopoglądem.

Uważam, że nie powinnaś stawiać mu żadnego ultimatum. Jeśli naprawdę Ci na nim zależy nie powinnaś chcieć go zmieniać. To, że nie lubi aktywnie spędzać czasu nie jest niczym złym.

Po prostu się nie dobraliście.

Wątpię.
a nawet jeśli, to znajdziesz go w tym samym miejscu, w domu, przed komputerem. Aż chce się podziwiać, że jakoś się poznaliście i tkwisz z nim tyle lat.

Tak z kolejnych, życiowych opowieści: Mój ojciec nie jest aż takim domatorem, bo np. bardzo lubi wycieczki czy wizyty u rodziny, ale wiem, że w pewnym stopniu mama była nieszczęśliwa, bo nigdy nie chodził z nią na imprezy, które ona lubiła. A co to by było jakby nigdzie nie lubił wychodzić? Toż to przesadna skrajność. Nawet brzmi jakby temat był lekko zmyślony

Byłam w takim związku, z małą aktywną osobą, niecałe 5 lat, też pierwszy poważny facet - i się rozstałam. Przypomniało mi się, gdy wspomniałaś o weselu, bo mój też taki zmęczony do tańca był Z perspektywy czasu oceniam to jako dobrą decyzję, ale UWAGA: jest ryzyko, że będziesz dłużej/krócej sama, a to wcale nie jest takie przyjemne I nikt Ci nie zagwarantuje, że trafisz na kogoś 'lepszego', ale oczywiście może się tak stać - zawsze jest ryzyko, ale to pewnie zdajesz sobie sprawę. Moja koleżanka wyszła za mąż za takiego faceta - no i jaki był taki jest, wiecznie zmęczony i marudzi, ale ona to akceptuje i jest generalnie zadowolona Także co kto lubi (i na ile jest się samemu aktywnym).

Stabilną związkową sytuacje możesz mieć także z kimś aktywnym, o podobnym sposobie bycia jak Ty Wątpię, żeby Ci się to znudziło, raczej zamienisz jeden rodzaj aktywności na inny.

Poza stażem związku to nie wiem w czym jesteście dopasowani..?

Prowadząc aktywne życie masz duuuże szanse na poznanie kogoś wyjątkowego, kogoś kto o wiele bardziej będzie Tobie odpowiadał niż obecny partner.
Ja też do 25 roku życia miałam świetną przemianę materii, a teraz jest gorzej, także obecny partner pewnie też nie zawsze będzie wyglądał tak dobrze bez podjęcia wysiłku.

Poznaliśmy się całkowicie przypadkowo, potem wypisywał do mnie na facebooku, aż mnie przekonał na spotkanie. Wydawał się taki... stabilny, dojrzały, spokojny.

Nie wiem czy można to określić ,,tkwieniem" bo nie ,,utkwiłam" z nim, a raczej z moimi wyobrażeniami o lepszym związku i próbami wynegocjowania tego.
Poza tym, że woli siedzieć w domu i nie lubi towarzystwa innych ludzi (poza swoimi kolegami) to jest mega odpowiedzialnym człowiekiem i zawsze mogłabym na niego liczyć. Jest najbliższą mi osobą. Nigdy nie miałam typowej 'psiapsióły', z którą mogłabym obgadać wszystko co we mnie siedzi. To on był zawsze powiernikiem i pierwszą linią żalów. Dlatego piszę tu do was na forum, bo po prostu nie bardzo mam z kim o tym pogadać. Moje koleżanki uważają, że tworzymy fajną parę, chociaż bardzo rzadko nas razem widziały i raczej próbowałyby mnie przekonać do walki. Tylko, że one mają chłopaków, z którymi jeżdżą do parków rozrywki, na rowery czy spływy kajakowe, więc nie zrozumiałyby sytuacji.

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi!

Nie pasujecie do siebie i tyle.

Szkoda mi Twojego chłopaka. Dałaś do zrozumienia, że jest pracowity (studiowanie i projekty po 10-12h dziennie, dodatkowo co tydzień projekty inżynierskie z kolegami), oddany pasji, jednocześnie stanowi dla Ciebie oparcie. Z Twojej wypowiedzi w poście nr 25 można jednak wnioskować, że jest dla Ciebie substytutem, zastępuje "lepszy model", jakiego dotychczas nie udało Ci się spotkać, oraz zajęte i nieobecne koleżanki, które nie mają dla Ciebie tyle czasu, ile byś chciała. Padło tu dużo epitetów pod jego adresem: leń, gnuśny knur, dziwny taki człowiek, zgred, klucha nie facet, dramat nie facet - a Ty nic. Gdzie szacunek dla człowieka, z którym dzielisz życie? Masz prawo mieć wątpliwości, nosić się z zamiarem rozstania, ale w tej kwestii zawodzisz. I nieważne, że to jest tylko forum i piszesz o Was anonimowo.

Ludzie są różni. Znam takich, którzy jako single potrafili cały urlop spędzić w domu, wychodzili tylko na zakupy spożywcze - i ten ich czas w czterech ścianach był dla nich interesujący, różnorodny, rozwijający, pomocny dla innych (telefon i Internet). Są już w związkach i nie zmuszają się ani nie są zmuszani do niczego, oprócz wypełniania powinności rodzinnych dają z siebie coś innnego niż aktywność fizyczną, ich związki mają się bardzo dobrze. Wszystko jest kwestią akceptacji. Jeśli Ty nie jesteś w stanie zaakceptować swojego chłopaka takim, jaki jest, to szkoda marnować Wasze młode lata.

W dotychczasowych wypowiedziach brakuje tematu zdrowia. Czy z Twoim chłopakiem wszystko w porządku? Czy jego obecna kondycja nie wynika z jakiejś niezdiagnozowanej choroby? Jeśli nie, żyj po swojemu i jemu też daj żyć. Nie ma przymusu pozostawania razem. Negatywne emocje nie pozostają/pozostaną bez wpływu ani na Ciebie, ani na niego.

Zgadzam się. Zresztą u tego chłopaka to jest takie skrajne, większość osób nawet domatorzy jednak mają te cechy w mniejszym natężeniu, ich osobowość nie ma takiego jednego oblicza. Tutaj jednak ma to jedno oblicze, skrajne, no i ani spacerów nie ani zwiedzania nie ani wyjścia do kina nie. Dlatego ciężko tym bardziej o kompromis, za bardzo się różnicie. To jest ważne, bo wiadomo, że fajnie jak dwoje ludzi lubi ze sobą spędzać czas i coś ich łączy, a nie jak się męczą. Można samej wychodzić, ale to się w końcu nudzi i w końcu będziesz pragnąć bardziej dopasowanego faceta (to nic dziwnego) lub wyjdziesz czasem z koleżankami, ale to też nie wystarczy. Relacja z facetem i tak będzie coraz słabsza. Nie wytrzymałabym z facetem jakiego opisujesz, ani za długo nie lubię siedzieć w nocy tzn mogę obejrzeć filmy, ale całodniowe siedzenie w domu lub wiele dni pod rząd to nie dla mnie. Też lubię wychodzić a to spacer, a to kina, muzeum, wyjazdy, więc no zwracałam na to uwagę u faceta. Oczywiście, że czasem mój facet lubi zostać w domu, ale jednak mamy to zbliżone. Nie trzeba go na siłę wyciągać. No i też bym była niezadowolona z wakacji jakby facet leżał w pokoju lub np pił przy palmach i tyle Chyba już sama bym chodziła, bo ja nie umiem tak leżeć na wyjeździe, tylko zwiedzić jak najwięcej. No a na siłę nic nie zrobisz i to bez sensu, by któreś z Was musiało się poświęcić i było nieszczęśliwe. Ty sobie znajdziesz innego faceta, on w końcu inną dziewczynę też. W końcu są różni ludzie to i on znajdzie dziewczynę, która bardzo mało wychodzi, a w sumie parę takich znam. Też wolą dom, szybko ich męczy chodzenie. Co kto lubi

Nie każdy domator oczywiście siedzi dosłownie całymi dnami przed komputerem (pomijając to, że jest to niezdrowe). Sam jestem domatorem, lubię pograć, ale spacer, rower, siłownia, kino, jakiś okazjonalny wyjazd w góry, dobra książka czy film to standard. Ileż można siedzieć i gapić się w ekran

Tak się zastanawiam... piszesz, że on Cię nie rozumie, że nie chce wychodzić. A powiedz mi czy Ty próbowałaś zrozumieć jego i jego decyzje? Z tego, co piszesz nie musisz odciągać go od komputera, żeby pomógł w obowiązkach domowych więc może on po prostu źle się czuje w tłumie i hałasie? Brałaś to pod uwagę? Wygląda to tak, że próbujesz go zmusić do zmiany jego sposobu życia (o którym z pewnością wiedziałaś wcześniej niż po tym całym czasie bycia razem).

Swoją drogą wymówki tego faceta są dla mnie ideolo - też nienawidzę tańczyć i od dziś będę mówiła "jestem za mało pijana"

Ja wychowałam się w domu w którym rodzice cały czas siedzieli przed telewizorem, i nawet na studiach nie przestałam być domatorką-szarą myszką. Dopiero gdy znalazłam sobie hobby zaczęłam wychodzić. Spróbuj zrobić z nim coś dziwnego, i wmów mu że jest w tym świetny - zapisz się z nim na kurs gotowania i powiedz że jest najlepszym kucharzem, sam będzie wychodził ze skóry by ci gotować czy zabierać do restauracji.

A dlaczego miałby się przychylać? To jest część jego osobowości, nie zmieniaj faceta na siłę!

Jeżeli źle się czuje w tłumie i hałasie to świadomie nie będzie dążył do wizyt w takich miejscach (chociaż już taki wypad we 2 w góry mógłby rozważyć).
Zawsze jest tak, że na początku są emocje, starania, zauroczenia. Później wraca się do zwyczajnego życia i oczekuje od partnera, żeby to zaakceptował. Dlatego jeżeli wiedziałaś, że jest domatorem powinnaś była wziąć to pod uwagę zanim zdecydowałaś się na związek. Ludzie to nie zabawki. Nie wymienisz im części (w tym przypadku charakteru).
Dlatego albo go zaakceptujesz albo daj mu do zrozumienia, że nie dasz rady tak dłużej i poszukaj kogoś, kto będzie bardziej Ci odpowiadał.

No nie każdy. Dlatego napisałam, że u chłopaka to dość skrajne. Mi raczej dalej do domatorki, bo choć bywały okresy, że więcej byłam w domu, to generalnie jednak częściej wychodzę i robię to chętnie

Tzn ogólnie bliżej mi do introwertyzmu, ale mimo tego nie lubię za długo siedzieć w domu. Może nie tłumy ludzi, ale rzeczy, które lubię robić, kontakt z naturą bardzo lubię i wychodzę jak najczęściej. To mi daje radość.

Zgadzam się, nie zmienisz chłopaka. Gdy mija zauroczenie to te cechy widać jeszcze bardziej.

Owszem na początku nie da się wszystkiego rozpoznać, ale ile z nim jesteś? Rok czy dłużej? Trwasz w tym mimo, że już od dawna wiesz, że się nie zmieni bo taki ma charakter. Nie, nie da się z tym nic zrobić. Albo to zaakceptujesz albo pora się rozstać i poszukać bardziej odpowiadającej Ci osoby.

W sumie to myślę, że wychodziliśmy tylko dlatego, że on do mnie przyjeżdżał, a na mieszkaniu nie za bardzo mieliśmy warunki, żeby siedzieć (studenckie mieszkanie, a w wakacje moi rodzice itp), więc wychodziliśmy. Gdzieś, gdzie tam akurat wymyślił/wymyśliłam - na lody, czy na bilard.
Wszystko się zmieniło gdy zamieszkaliśmy razem i mamy mieszkanie tylko dla siebie. Skoro ja jestem na miejscu, komputer też i jedzenie też - to po co gdziekolwiek wychodzić?

Jeżeli chodzi o rozmowę - od tego właściwie zaczęłam moje rozmyślania i wątek na forum. Powiedziałam mu, ze chciałabym wychodzić (w ogóle - wychodzić - gdzieś - wychodzić). Powiedział, że jest w stanie zgodzić się na wyjście raz na 1-2 miesiące. Ja odpowiedziałam, że dla mnie optymalnie byłoby wychodzić razem 3 razy w tygodniu, więc jeżeli mógłby przystać na raz na tydzień (matematycznie) - mamy kompromis. Powiedział, że nie ma opcji, najczęściej raz w miesiącu, dla niego raz na tydzień to zdecydowanie za często, on nie ma czasu, on nie ma ochoty, on nie lubi.

Dlatego zaczęłam rozmyślania - co dalej? Czy tak już będzie zawsze? Bo zdecydowanie nie chciałabym, żeby tak było..

Próbowałam wiele razy, bo sama uwielbiam planszówki i mam grupkę znajomych, z którymi rzadko, ale regularnie spotykamy się na granie w planszówki. Za każdym razem proponuję po 100 razy. On tych ludzi nie zna, więc nawet nie może powiedzieć, że za nimi nie przepada itp. Nigdy ze mną nie wyszedł. Nigdy nie zaproponował, że to odrobimy, że innym razem. Po prostu NIE, bo nie ma ochoty.

Widocznie chłopak musi poszukać sobie kobiety, która również nie lubi za często wychodzić (aczkolwiek raz na miesiąc.....). Planszówki to świetna zabawa. Dodatkowo są też gry RPG, które nawiązują do komputerowych adaptacji. Wielu graczy komputerowych za nimi przepada.

Jak czytam o Waszych wędrówkach po górach to jakbym czytała o mojej córce.My z mężem bardzo lubimy góry i od malucha zabieraliśmy córkę w góry.Pierwszy raz gdy miała rok-no nie wyszło-nie chciała siedzieć w nosidełku.Jak miała trzy mąż ją na plecach przez Słowacki Raj przeniósł i większość przespała.Teraz ma 12 lat i twierdzi,że ona w Tarty chodzić nie będzie bo to nudne.Ale znaleźliśmy alternatywę-Słowacki Raj.Jest tam dużo urozmaiconych szlaków:jakies drabinki,łańcuchy,mostki.Nie sposób się tym jakoś strasznie zmęczyć a poza tym zazwyczaj szlaki są jednokierunkowe więc zawrócić się nie da:)
Może to dobry pomysł na Twego faceta?
Ja wiem,że dziecko to zupełnie co innego niż facet,że faceta nie można uczyć czy wychowywać.Ale można spróbować zarażać go swoimi pasjami,a nuż akurat któraś mu się spodoba? Lubi jeździć na rowerze? Na nartach? Rolkach?
Moja przyjaciółka miała takiego faceta,który teraz jest jej mężem.Nie wróżyłam im przyszłości gdy my z moim mężem wpadliśmy do niej na rowerach,ona wzięła swój a jej facet pojechał za nami autem.Gość totalnie nie chciał się ruszać.Mają dwoje dzieci i w sumie to ona zajmowała się wyjściami z nimi.On jedynie wychodził z dziećmi do sklepu i kupował im chipsy:(
Są małżeństwem do tej pory ale od jakiegoś czasu wakacje spędzają osobno.
Przyznam,że nie dałabym rady ciągnąc takiego związku...

Nie widzę w tym facecie żadnego lenia. Autorka przecież napisała, że nie leży w domu do góry brzuchem ale prace domowe wykonuje. Nie lubi wychodzić między ludzi? Woli spędzać czas przed komputerem? No i co z tego? Widocznie komputer jest dla niego ciekawszy niż ludzi i ja go rozumiem. Towarzyskie przebywanie z ludźmi nie interesuje mnie prawie w ogóle, mam swoje zainteresowania, całkiem sporo i lubię spędzać czas poświęcając się właśnie nim, a nie spotykając się z ludźmi, którzy mnie nie interesują. Rozumiem zarzuty, że facet zaniedbuje konkretnie swoją dziewczynę tzn., że z nią w ogóle nie spędza czasu. Tylko trzeba rozróżnić czas z nią, a czas z nią i innymi ludźmi. Dla niego może czas spędzany razem w domu jest czasem spędzanym razem. Skoro lubił spacery, to trzeba go wyciągać na spacery. Na początek na pół godziny może nabierze z czasem kondycji. Można wyjść razem do kina, na pizzę. We dwoje. Postawić przed faktem tzn. zarezerwowałam dla nas bilety do kina na sobotę - zorganizuj sobie czas. Na spotkania z koleżankami chodzić samej, mnie też np. nie interesują znajomi lubej i wszystko w środku by mi się skręcało na myśl ile ciekawych dla mnie rzeczy zrobiłbym zamiast 2-3 godzin spotkania z ludźmi, którzy mnie nie interesują.

Tak z ciekawości. Jak się poznaliście? Bardzo ciężko spotkać takie kobiety, ponieważ ... rzadko wychodzą z domów

Męczysz się w tym związku? Jeśli tak, to po co to ciągniesz?

Uruchom wyobraźnię i zrób sobie projekcję w głowie jak to będzie przez najbliższe 5-10lat bazując na tym co masz już teraz. Zastanów się czy takie życie jest dla ciebie akceptowalne. Na wakacje z dziećmi też będziesz sama jeździć, z dziećmi do muzeum, kina, teatru, mecz itd. tez tylko ty. Przemyśl to

Moim zdaniem niektórzy tutaj mylą pojęcia. Nie trzeba być ekstrawertykiem by lubić wychodzić z domu. Ja lubię, a nie jestem ekstrawertykiem, też bliżej mi do introwertyka. Nie lubię tłumów, ale skoro lubię wychodzić, skoro daje mi to przyjemność, to jakoś ludzi wokół toleruję. Do tego jest to aktywność, a nie tylko siedzenie w domu co dobrze na zdrowie nie działa (nie to, że umoralniam piszę ze swojego punktu widzenia). Moim zdaniem nie jest usprawiedliwieniem to, że on może coś ciekawszego robić niż spotykać się z jej znajomymi. W związku jeżeli ona poznała jego znajomych, to on też powinien znaleźć czas by poznać jej znajomych. Wtedy chociaż widzieć, że druga osoba nie myśli tylko o sobie i stara się dla nas i że te nasze dwa światy jakoś się łączą. No i nie ocenia się ludzi zanim się ich nie pozna.

Summertime zgadzam się, że siedzący dużo w domu to pewnie introwertyk, choć też niekoniecznie, może nim nie być, ale mieć jakieś blokady. Z myleniem pojęć mi chodziło, że niektórzy tu piszą, że jak sporo wychodzi to na pewno ekstrawertyczka. Moim zdaniem to nie do końca tak jest. Jak pisałam bliżej mi do introwertyzmu, a lubię sporo wychodzić To mi daje motywację, poza tym lubię kino, muzeum i inne miejsca. Fajnie się czuję jak oprócz pracy mam tak zapełniony czas i lubię też podróże i wtedy nie leżeć, tylko pozwiedzać Jednak wcale nie sądzę, bym była ekstrawertyczką, raczej też tłumy nie sprawiają mi przyjemności, też lubię kameralne grono jak introwertyk i w dużym gronie się nudzę, kluby i i imprezy raczej mnie męczą, więc raczej wolę inne rozrywki. Nie jestem jakaś bardzo towarzyska, po prostu wolę czas spędzany poza domem, jeżeli mam wybrać (choć i w domu czasem lubię posiedzieć, bo bardzo lubię czytać książki). Nie jestem też jakaś bardzo otwarta, śmiała do ludzi, raczej potrzeba czasu, by bliżej się ze mną zaprzyjaźnić. Dlatego nie zgadzam się, że jak sporo wychodzi to tylko ekstrawertyk.