Hej, chciałam poruszyć taki ogólny temat cichych dni w związku. Jak się czujecie budząc się z myślą, że nie możecie odezwać się do swojego ukochanego bo np. on chciałby sobie coś przemyśleć lub miała miejsce głupia kłótnia, której efektem był równie głupi foch lub chcecie facetowi pokazać, że nie jesteście uzależnione od rozmowy z nim, itp. Powody mogą być różne. Ale czy uważacie to za dobry sposób na rozwiązanie problemu?
Ja w tym momencie jestem po jednym tylko dniu ciszy, ale jestem osobą tak niecierpliwą, że gdy mam tylko wolną chwilę, żeby pomyśleć, to roję sobie w głowie nieskończenie wiele złych myśli i zatruwam sobie nimi umysł. Jeśli mi ktoś nie wytłumaczy w krótkim czasie, że wszystko jest ok, to wpadam w depresję. Już wczoraj miałam średni apetyt i zamęczałam współlokatorkę żalami.
Czy w ogóle warto? Czy jeśli mężczyzna z niewytłumaczonych powodów przestanie się odzywać, to odezwiecie się pierwsze? Czy uważacie że milczeniem można kogoś więcej nauczyć niż gadaniną?
