Odnalazł,rozkochał i...zostawił.Jak dalej zyć?????????

Kiedy pytam mojego Kochanego czemu zadaje ból milczc,czemu milczy, w zasadzie znam odp.Powtarzał to tyle razy.Nie widzi sensu takiej miłości.Mowi,że gdybym była wolna,już dawno byłby w moim mieście.Pracował.mieszkał.Gdybym zdecydowała sie odejśc od męża.Rozumiem go.Ale od męża odejść nie mogę,a tej miłości oduczyć sie tez nie mogę!
Wiem,że to skomplikowane,ale teraz nie mam juz czasy odp.Muszę wracać do domu.Jestem w oracy,ale wróce tu jytro.Obiecuję i odpowiem na wszyskie pytania.Dżękuję,ze nie skrytykowałas.Pozdrawim.

maszelka_  miałas naprawde ciężkie zycie, bardzo współczuję. Ja również myśle podobnie jak koleżanka,że meżczyzna, którego pokochałaś chce sobie zwyczajnie ułożyć zycie, mieć znowu rodzinę. To człowiek po przejsciach, który nie potrafi być samotny.
Tobioe jako kobiecie wystarczą słowa,słowa Ciebie  unoszą,ale to mężczyzna i  widocznie jemu  nie wystarczą sms-y, chce być z kobietą, mieć ją przy sobie codziennie,  a Ty niestety nie  możesz jemu nic więcej zaoferować.
To wcale nie oznacza,że Cię oszukiwał,  po prostu związek z mężatką jest związkiem bez przyszłości, przecież Ty nigdy nie  nie zostawisz dla niego męża. On ma całe życie być samotny i zadowalać się słowami? Tego nie możesz od niego wymagać.
Wiem,że to trudne, ale skoro kochasz, puść go wolno, jemu nie wystarczą tylko marzenia, niech sobie spokojnie układa życie.
Masz w umysle i sercu wyidealizowany obraz ukochanego, nie wiesz jaki jest w codziennym życiu, może jest zupełnie inny niż myslisz?To już nie jest nastolatek, to dorosły człowieki to po przejsciach.
Ten związek jednak ma jedną dobra stronę, mąż się zmienił i stara się o Ciebie, nie oczywiście,że  nigdy nie wskrzesi uczucia , które konsekwentnie zabił, ale przynajmiej Twoje życie będzie znośniejsze.
Zwróć uwagę jaką siłę dała Ci ta miłość, odmieniła jednak Twoje życie, nie rozpaczaj a raczej weź z tego związku to co najlepsze, tego co z nim przeżyłaś nikt Tobie już nie zabierze, to jest tylko Twoje. Ludzie czasem pozostają w pustce emocjonalnej całe życie, Ty dostałaś od losu to piękne uczucie, miłość jest wpaniała ale niestety często idzie w parze z tęsknotą, czasami  rani. Niestety  taka własnie jest miłość.
Pusc go wolno, nie patrz na telefon, nie proś o kontakt, jeżeli jego puscisz wolno, sama się również uwolnisz, wiem ,że ciężko ale prawdziwa miłość nie jest egoistyczna, on chce być z kimś na co dzień a będąc z Tobą tak naprawdę pozostanie samotny.

Twoja historia jest na prawdę bardzo smutna nie mogła bym Cię skrytykować...bardzo Ci współczuję i podziwiam że masz tyle siły...

niestety nie mogę Ci powiedzieć nic więcej tylko to że życzę Ci szczęścia i powodzenia:*

Witajcie Kochani!
spodziewałam się publicznej chłosty,a tymczasem poryczałam się,jak małolata.Jestem głęboko wzruszona taką reakcją.Wogóle,jakakolwiek reakcją.Myslałam,ze to taka banalna historia,jaikch wiele.<że nie zasługuje na uwagę,na reakcję.Poczułam się,jak w gronie życzliwych mi przyjaciół.To wspaniałe.Pragnę bardzo wszystkim podziękować za zrozumienie,za słowa otuchy i pociechy.Jestem niesamowicie zaskoczona waszą dojrzałością! Maja 84 - trafiłas w sedno Kochanie.Skąd w tak młodej osobie tyle mądrości zyciowej???Zawstydzasz mnie!Stara,głupia babę.Doskonale zrozumieliście moja obecną sytuację.I mojego pana od esemesów.Nazwijmy Go B.Bedzie łatwiej.Doskonale rozumiecie,że B potrzebuje kobiety tu i teraz,a Sciślej mnie,Bo wciąz zapewniał,że gdybym odeszła od męża,on natychmiast odszedłby od kobiety,z ktorą jest.Nie wiedział,że mnie spotka.Teraz wyrzuca sobie,że inaczej pokierowałby swoim zyciem,po odejściu od żony.Bardzo żałuje,że nie zabezpieczył siebie,a mógł itd.Tak ,On pojawia się i znika,bo nie radzi sobie z ta sytyucją.Ja jestem w stanie tak trwać,zyjąc nadzieją,że może kiedyś....On nie.On sie strasznie męczy.Męczy go świadomość,że mieszkam z mężem,że nie jestem jego,że nie on się mną opiekuje,że nie on widzi mnie co dnia,że nie on całuje mnie na dobranoc itd.Kiedys mi powiedział,że nawet boli Go fakt,że np.u mnie swieci słońce,że mi dobrze.Nie wiem,czy rozumiecie o czym mówie.mnie tez boli fakt,ze jest z inną,że inna go widzi,słucha,czuje,wącha idt.Boli mnie każde ich wspólne wyjcie,czy impreza.Może was to szokuje,ale zrozumie tylko ten,kto tkwił kiedys w czworokacie.Tęskota jest straszna i straszna świadomość niemocy.B uswiadomił mi kiedyś,ze zaczął uciekać,odkąd powiedziałam,że od męza nie odejdE.Nie dziwcie się.Juz abstrachuję od tego,że trzeba zmieniać miasto,pracę,środowisko itd.Ale  w miom przypadku jest niekochany mąż,ale jestem z nim od prawie 30-tu lat.Widziałam jego niewyobrazalną rozpacz po odkryciu mojego "esemesowego romansu"jak to nazwał.Szalał.Nie spał,nie jadł,wpadł w depresję,ja zreszta też.Mimo,że nie czułam nawet współczucia,czym byłam sama zdumiona,to nigdy nie zdecydowałabym się na budowanie szczęścia na cudzym nieszczęściu.Znów na pierwszym planie jest ktoś,nie ja,ale nie mam w sobie tyle egoizmu.Poza tym dorosłe juz dzieci.Nie sadzę,by zrozumiały.Kiedy mąż mnie zdradzał,nie wracał na noce,one o tym nie wiedziały,spały,kiedy wracał.Ja nigdy nie robiłam awantur.Nie było kłótni,wyzwisk itp.Trawło to lata całe.Kiedy dzieci podrosły,nocne wypady ojca były rzadsze,ale co to? nie wolno ojcu czasami sie zawieruszyć z kolegami?Nie przesadzaj mamo.Przeciez nie uświadamiałam ich,co to za wypady.Dzieci były szczesliwe,bo dom był wzorowy.Nic im nie brakowało.Nejpierw były za małe,by coś rozumiec,a potem zbyt zajete soba,by coś widzieć.Ja nigdy się nie skarżyłam.Kiedys tylko póżno wieczorem przyszedł zaspany synek do mnie i zapytał,:"czemu płaczesz mamusiu?"Wymyśliłam coś na poczekaniu.Więc,nie sądzę by teraz dzieci coś zrozumiały,bo ja o ich ojcu nie będę im mówić źle.Ojecie,to ojciec.Musi być autorytetem.To dla ich dobra.Ja nigdy nie myslałm zbyt dużo o sobie.Zrozumcie mnie jednak.Wiem,że powinnam odpuścic obecną miłość.Ze czekanie,tak naprawdę nie wiadomo na co,nie ma sensu,ale ja kocham DRUGI RAZ W ŻYCIU!!!!!!1 I uwierzcie mi.Być zakochanym w wieku 20-stu lat,to nie to samo,co być zakochanym w wieku lat 40-stu paru!Kiedy ma się juz trochę doświadczeń życiowych.A jesli chodzi o różowe okulary.To rzeczywiście,na poczatku wyidealizowałam B.Miałam gdzies w podświadomości obraz ideału i wzsystkie idealne cechy jemu przypisałam.Był przerażony.Ale nie ukrywał,jaki jest.Jest szczerym mężczyzną i ma wiele wad,jak kazdy,Ma silną,trudną osobowość,ale mój mąz też.widocznie przyciagam mocne charaktery.Więc z grubsza wiem ,na czym stoje.Aha.Ktos pytał,czy doszło do spotkania.OCZYWIŚCIE!!!!!!!1 I wiecie co?Było cudownie! B.oszalał z radości.Mimo,że widział moje zdjęcia wciąz powtarzał,że jestem piękna!Był cudowny,taki jak go pamietam Wrażliwy,czuły.Miłość moja!Te same oczy,gesty,spojrzenia.I PIERWSZA NASZA WSPÓLNA NOC!Co będę pisała!Było jak w filmie!Może nie było płatków róż,blasku swiec,bo za duzo nerwów nas kosztowało zorganizowanie tego spotkania.Ja juz po wpadce,jemu tez wcale nie łatwiej,bo jego kobieta kiedys przeczytała kilkadzisiąt moich maili.Ale tylko ostrzegła.jeszcze raz i pakuje mu walizki.i tyle.Więc spotkać się było b.trudno,ale zwariowalibyśmy,gdyby do tego nie doszło.I cóż.Mam dale zyc wspomnieniami?marzeniami?nadzieją?Wiem,że musze dać mu odejsc.Kiedys mi powiedział:"jesli nie chcesz odejsc od męża,to pozwól mi zyc namiastką życia."Straszne prawda?Albo:"jesli mnie kochasz,to pozwól mi odejść".Ludzie!!!!!!!!! Może usne tak na parę lat i obudzę się juz wolna...od wszystkiego?......
Serdecznie wszystkich pozdrawiam i jeszce raz dziękuje za wszystkie posty.Do jutra.

zalogowałam się specjalnie po przeczytaniu Twojej poruszającej historii,jakże doskonale Cie rozumiem chociaż nie, nie do końca,nie rozumiem jak możesz się poddać,przecież sama nie będąc szczęśliwa nie dasz radości innym,przy mężu trzyma Cię litość a to jedna z najniższych pobudek,po za tym to egoista,rozumiem wątpliwości natury egzystencjonalnej typu nowe miejsce zamieszkania,praca ...kurcze dzieci ..rozumiem ale one pójdą swoją drogą i sądzisz że zadowolisz je pozornym obrazem spełnionej matki,kobiety..czy to nie jest tak trochę w stylu"co ludzie powiedzą''(zresztą mój ukochany serial:),lecz czy ci ludzie pomogą wybrnąć z życiowej pułapki jeśli sama sobie nie pomożesz bo rozwiązanie za trudne...  sens jeśli kochasz puść wolno hmmm ...pozdrawiam Cię serdecznie

Po dwóch miesiącach ciszy napisał kilka dni temu,że będzie niedaleko i możemy się spotkać,ale w innym mieście.Myślałam,że dostanę  zawału,ale odpisałam,że to niemożliwe.On wie dlaczego.Poprosiłam,żeby przyjechał do mnie.Ten dzień,to dziś.Czekam od rana.Nie śpię od trzech dni.Tymczasem dzień się kończy,a ze mną jest cisza.......Przerażająca.Złowroga.

Witaj AGYDEYN.Ja też obie współczuję.Przeczytałam Twoją historię i wzruszyłam się,bo wiem co przeżywałaś,przeżywasz i dopóki nie zakochasz sie w kimś innym,będziesz przeżywać.Sądzę,ze jesteś jeszcze barzdo młodą osobą i masz świat u stóp i przede wszyskim jesteś WOLNA.Bez męza,dzieci i zobowiązań.Nasze historie się różnią,ale emocja te same.Przeżywanie,tęsknota,wieczne pztrzenie na tel i czekanie,to samo.Emocjonalan hustawka,ta sama.U Ciebie sielana trwa średnio 2 tyg.U mnie trwała ok.miesiaca.Teraz jeśli już,to trwa najwyżej tydzień,więc jak widzisz,tendencja spadkowa.Pomyśl Kochana o sobie.Zacznij wychodzić z domu,ale nie na koncerty,które Ci jego przypominają.Zacznij się umawiać z innymi.Jestem pewna,że znajdziesz swą miłość.Przyjaciela swego.Kogoś,kto zasłuży na Twą miłość.Trzymam kciuki i powodzenia:))