Trzynastka nieparszywa - Netkobiety.pl

taka to już jest ta 13

_________________________________________________________
Pozdrawiam Piotr

Mój Przedmówca nad uchem rozwodzi się smacznie.
Tylko patrzeć, a prędko rozglądać się zacznie,
jakby tu jeszcze można ów motyw stosować.
Więc podpowiem Koledze. Może zanotować:
Ucho, co to dzban nosi. Urwać mu się zdarza
(niechaj wtedy niosący na nogi uważa).
No, a ucho od śledzia, czyli NIC po prostu?
Czasem trzeba powiedzieć komuś prosto z mostu...
Gdybyż tak można było użyć tej formuły
do skarbówki, co ciągle wyrabia muskuły,
by płatnika przydusić. Z jakąż przyjemnością
rzekłbyś "ucho ...", lecz przestał cieszyć się wolnością...
To już nie takie smaczne... Rozejrzę się zatem,
w jaką stronę by ruszyć z tym wdzięcznym tematem.
Mam! Onegdaj w Stolicy, za Żelazną Bramą,
co to potem - osiedle. Tak, tak, za tą samą
jako rarytas wielki było podawane
do wódeczki, do piwa - świńskie ucho z chrzanem.
Ależ brzmi apetycznie... No, a w barszczu uszka?
Farsz pachnący cudownie... pieprz biały, czarnuszka,
no i moc aromatów, hen! z kraju Ramzesa
(dobrze, żeśmy daleko od ucha prezesa).
Tak to można o uchach, uszkach sobie gadać,
frazeologii bacznie przyglądać się, badać,
aż dojdziemy do tego, że zabrzmi przysłowie,
co o oku mówiło: "strzec jak ucha w głowie".
                               

Ja tam nie wiem, Dżdżownicku, co masz za uszami,
lecz czarować potrafisz, mówiąc między nami.
Gdybym mogła jak w sklepie złożyć zamówienie,
a mieć pewność na rychłe mych pragnień spełnienie,
chciałabym, by dzisiejszy wieczór był bezchmurny,
bo dziś Księżyc w cień Ziemi się chowa, o, durny!
I tak istnieć chce w cieniu... Dobrze, że przez chwilę,
bo na pewno, nim zasną już nocne motyle
znów lśnić będzie jak dukat. Tego jestem pewna.
A wciąż w duszy odzywa mi się nuta rzewna,
abym mogła skierować teleskopu oko
na Jowisza, co wkrótce schowa się głęboko
za horyzont. I znikną też księżyców cienie,
no i koniec. To takie moje zamówienie.
                             

Czy ja dobrze rozumiem Dżdżownicku, mój bracie,
że ten sznur miałby dźwigać moje własne gacie?
One miałyby niebo przysłaniać?! Na Marsa!
Chociaż może by z tego wyszła niezła farsa,
gdyby dobrze pomyśleć... Ale moje gatki
są niczem przy bieliźnie tej grubej sąsiadki.
Te by mogły na przykład jako ekran służyć,
gdy produkcje TVP będą nas tak nużyć.
Może powiesz, że pomysł nazbyt pojechany,
żeby naszym ekranem były te barchany.
Więc ci powiem, mój bracie, że ineksprymabli
nikt tak jeszcze nie użył. Odkrywcze, jak diabli!
Zrobiłoby się seans dla całego bloku,
ależ to da wrażenie, tak w sercu, jak w oku.

Pozwól jeszcze mi dodać, że temat kochanka,
co to nocą chce czmychać, nie czekawszy ranka
tylko tu jest bezpieczny, napisany wierszem.
Umieszczony gdzie indziej - na czynniki pierwsze
będzie porozbierany. I cokolwiek powiesz,
będzie "be" i obróci się przeciwko tobie.
                             

Intrygujesz mnie , bracie, tym małym ekranem,
co to na dotyk czuły. A zbudzon nad ranem
rad by ukazać sobą przeobfite treści.
Lecz gdzież jest użytkownik?! Może właśnie pieści
we snach obrazy lube z dziecięctwa przetrwałe:
"kino" z czasów przedszkolnych z ekranem tak małem,
że z trudem miś Uszatek na nim by się zmieścił,
a zupełnie nie weszłyby dzisiejsze treści.
Użytkownik ów, zbudzon rankiem, opowiada,
jaki sen miał przyjemny, jak we śnie tym władał
pełnym smaku przedniego sześciopakiem chmielu.
Jak go tulił do piersi zmierzając do celu,
gdzie kolegów już grono przezacne się zbiera
na ten spektakl, co radzi sobie bez suflera,
scenariusza, przypisów, ale akcja wartka!
Papierowy zaś składnik to czerwona kartka.
                                 

Na tej ławce przysiądę na chwilę. Pozwolisz?
Wiem, samotność w noc gwiezdną każdego z nas boli.
Nie patrz na ten sznur prania! Porzuć te widoki.
Popatrz wyżej. Poczekaj, aż niebo w głęboki
granat barwę swą zmieni, coraz bliżej czerni,
aż dostrzeżesz Psy Gończe, co jak słudzy wierni
strzegą Wielkiego Wozu. Stąd do Perseusza
jak przez miedzę. A z niego liczny rój wyrusza
meteorów, co niebo czarne tną jak szpady.
Jeśli marzysz o szczęściu, posłuchaj mej rady:
Zanim gwiazda, co spada, rozpłynie się, zgaśnie,
pomyśl to, o czym marzysz. Szczęście sprzyja właśnie
temu, co umie nazwać każde swe marzenie,
ale takie, co daje widok na spełnienie.
Noc dzisiejsza obfitość da nam meteorów.
I jutrzejsza, i kilka najbliższych wieczorów
godne będą spędzenia na ławce, nie w domu,
jeśli chcemy marzeniom w spełnieniu dopomóc.
                                   

Racząc się aromatem mocno chmielonego
na tej ławce, na której przysiadłam z Kolegą
myśl mi jedna spokoju nie daje. W czym sprawa?
Otóż jest taki jeden, co rzekł, że zabawa
w zdejmowanie kapselków miewa zgubne skutki.
Wprawdzie nastrój poprawia, wypędza hen smutki,
zapomnienie da błogie aż po ranne brzaski...
Któż to taki? - zapytasz. Medyk... z bożej łaski...
On to twierdzi, że jedno tylko mamy zdrowie,
że szanować, że cenić... Niech mi lepiej powie,
czemu matka-natura tak okrutna srodze,
że nam stawia pokusy liczne na tej drodze.
Co nam daje prócz tego? W tym jest właśnie sedno:
dwoje oczu, dwie ręce, a wątrobę jedną...
                                   

dżdżownick pisze:

"...chwastami karmił
jakby życzył kobietom, by skończyły marnie
szukając w leśnej głuszy listeczki czy kwiatki".

Karmić chcesz nas chwastami... To mnie zastanawia.
Źle nam życzysz, Dżdżownicku? Przyjemność ci sprawia,
że nas będzie ubywać rażonych trucizną,
gdy nic winy nie zdradzi? I raną ni blizną
nie zaznaczysz swych czynów haniebnych? Mój bracie,
czy na pewno szczęśliwszy byłbyś po tej stracie?
Jednak wierzę, żeś dobry, przychylny dla kobiet.
Byś pomylić się nie mógł, atlas tobie zrobię.
W nim napiszę, co dobre, a czego unikać.
Które chwasty omijać, co wziąć do koszyka:
Tojeść (a tego nie jeść).Tojad (a to - nie jad).
Popatrz na słów znaczenie, a zniknie dylemat.
Wilczełyko nie jest tak dobre, jak wierzbowe
łyko, na rękodzieło dla sztuki ludowej.
Owo "wilcze" oznacza grozę i kły wielkie.
A konwalia? Wszak nosi w sobie cnoty wszelkie:
piękno, wdzięk. Lecz nie radzę dodać do sałatki.
Takie oto spotykasz roślinne gagatki.
Ten niewielki mój atlas zakończę słowami
z piosenki: "dobro z pięknem nie chodzi parami".
                                     

Za atlas Kariatydy pięknie podziękuję
zapewniając, że podam nie zioło co truje,
lecz to, co jest pożywne, co humor poprawia,
zioło, co głodne ciało wnet na nogi stawia.
Nie będzie to konwalia, po której konował
kiszeczki nieszczęśników miałby penetrować.
Przyjaciółko ma droga, ja słuchając wieści
z kraju i ze wszechświata raczej bym dopieścił
takowe rozwiązania, które by kobietom
życie ich ułatwiały i chroniły, przeto
poczęstunek mam dla pań smutnawych i którym
nad głową się zbierają trochę ciemne chmury
i dla tych, które smutki zaciskają w zębkach...
poczęstunkiem tym będzie potrawa z niecierpka
kwiatuszków i nasionek. I może się uda
uśmiech Wasz tak wywołać. Czy liczę na cuda?

To, co żyć nam pomaga, ułatwia przetrwanie
czasów trudnych, niepewnych, jak pierwsze spotkanie,
to koncerty, rzecz jasna. Zwłaszcza, gdyś meloman,
no i nie masz problemu, by się zwlec z otoman.
Kiedy biomet (na szczęście!) stał się mniej upiorny
wyniosło mnie na koncert sobotnio-wieczorny.
Filharmonia z klasyką raczej się kojarzy,
ale bywać - artystom różnym tu się zdarzy.
Po klasyce - klasyka.Lecz całkiem inaczej.
To klasyka rozrywki, cokolwiek to znaczy.
(Wszak rozrywką - Mozarta zacna serenada
albo koncert. Dziś "klasyk" mówić nam wypada.)
Tak więc Klasyk Gatunku przybył osobiście -
by nas bawić i wzruszać - w przyjaciół asyście.
Jaki tytuł koncertu? - "Życie jest piosenką".

... Lecz - czy taką, co piszesz sobie własną ręką?
Czy też bierzesz "gotowca" i doń się przymierzasz,
a on rani i kłuje, jakbyś tulił jeża?
Znam osoby, co mówią, że każdemu dana
z góry jego piosenka, nie przezeń wybrana.
Jeśli tak, to o jaką w niebo wznosić modły?
Czy o długą (lecz nudną, co cię w nastrój podły
dzień w dzień będzie wpędzała)? Czy też o kuplecik
krótki, zwięzły, dowcipny, co w moment przeleci?
Każdy długą i piękną chciałby mieć piosenkę.
Lecz do tego - artysty potrzeba, by z wdziękiem,
gracją, rytmu wyczuciem pieśń swą komponował:
dbał o tempa, tonacje, właściwie frazował.
Bywa, że los okrutny tę piosenkę skróci,
nie doceni artyzmu, zniszczy, w ogień rzuci.

No, a jakbyś zaśpiewał? Solo, czy w duecie?
Jeśli duet - czy przetrwa tak lato po lecie...
Solo - dobre. Gdy sterem, żeglarzem, okrętem
jesteś dla siebie. Lecz gdy ścieżki życia kręte
czy nie lepiej w duecik sobie pójść jak w tany
(nawet gdyby "Przeklnę cię" miał być zaśpiewany)?
Są piosenki z refrenem, który się powtarza.
A co w życiu? Czy także poczuć ci się zdarza
coś w rodzaju deja vu? To już przecież było!
(Tylko nie wiesz - na jawie, czy się może śniło...)

A Bohater wieczoru, człowiek już niemłody
znów przypomniał, że czas wciąż uczy nas pogody,
że my, tak łatwopalni, wrażliwcy, z papieru,
zwykle cisi, schowani, rzadko ci u steru
przyjmujemy od losu jego hojne dary
i nieważne, czyś młody, czy może za stary,
czy za szybą schowany trzecią kawę pijesz
całkiem spokojnie... Dobrze. Tak czujesz. Tak żyjesz.
                                       

Mówiąc o duszy swojej niepokojach, dziczy,
rzucasz proste stwierdzenie "nie rozmiar się liczy".
Masz na myśli, rzecz jasna, długość tej wędrówki
co po ziemi-matuli czynimy jak mrówki?
Zdania są podzielone, jak w każdym temacie.
Mój profesor, człek zacny, tak powiadał: "bracie,
lepiej krótko jest płonąć, niźli długo kopcić".
(lecz pokusa jest wielka żeby los swój okpić...)

Gdyby twoje stwierdzenie cokolwiek rozszerzyć
na rozliczne aspekty żywota, chciej wierzyć,
że przyjemniej jest kupić dla swej ukochanej
"eskę" (rozmiar sukienki), niż rozmiary zdane
na nazwanie ich szeptem, by słychać nie było
kilku "iksów" przy "elce". To już nie tak miło...
Widzisz, bracie Dżdżownicku, tu się rozmiar liczy.
I zapewniam - nie tylko spraw damskich dotyczy.

Tak więc będąc już w gronie mieszanym, rozważasz,
by rozmiar ważyć lekce. Jednak - nie uważasz,
że lepiej dać kobietom rzecz do rozważenia
jak to jest z tym rozmiarem? Czy nie ma znaczenia?
Czy przeciwnie, znaczenie, nomen omen, duże...?
Czy przeklinać, czy może hołd składać naturze?
Stokroć przekląć, czy może dziękować stokrotnie?
(to tak jak z tą sukienką, tyle że odwrotnie...)
                                 

Zatem zacny profesor maksymą myśl złocił,
że lepiej krótko płonąć, niźli długo kopcić.
Jednak w tej definicji zawiera się przecież
nawet zapał słomiany. A taki kobiecie
wydać się musi zawsze zapałem nikczemnym.
Nie oświetlę bo słomą choćby sieni ciemni.
Nie rozjaśnię zamysłów chodzących mi właśnie
natrętnie poprzez głowę, gdy mi słoma zgaśnie.
Jednakowoż... (znów problem)... Bo przecież... Atoli
taki zapał słomiany przy niecnej swawoli
dobrym może być wyjściem, by zbędna głupota
nie wylała się szerzej za granice płota.

Nader jest tu ciekawy ten aspekt o kieckach
(a ściślej - te literki). Danuta Holecka
z telewizyjnej szafy otrzymywać miała
ubiór z przeszytą metką, która pasowała
do jej wyobrażenia o swojej szczupłości.
Niewinny fałszyk, prawda? A pozwala pościk
uznać za raczej zbędny. Szczęśliw Polak syty.
Tak samo ta maksyma dotyczy kobiety.
Tezę zaryzykuję, że w tym świata planie
prawda nie jest ważniejsza ponad przekonanie

Ja już wiem, Kariatydo, przekonać Cię muszę,
żeś Ty dobrą boginią, ja Prometeuszem,
który z mądrości Twojej iskierek nabierze
a mając już te iskry rzuci w dobrej wierze
miłe cienie i blaski na ów ekran z gaci
a za nasz wspólny spektakl nie trzeba nic płacić.
Usiędę więc w badylach, na rydwan Twój czekam...
Patrzę i się rozglądam... Ktoś jedzie z daleka!

Jadę, pędzę, nadjeżdżam! Jestem całkiem blisko.
Zaraz mnie ujrzysz... ale ... cóż to za zjawisko?
Jakiś niezwykły pojazd mój rydwan wyprzedził
i choć każdy z mych koni srodze się nabiedził
by na czas być u celu i witać cię, bracie,
ktoś mnie ubiegł i ... jeszcze wypomina gacie.
Ale i to udźwignę, jakem kariatyda.
Czy to wróg czy przyjaciel - to się szybko wyda.
A tymczasem jak siostrę chcę tutaj powitać
tę niezwykłą osobę, co nie tylko czytać,
ale i pisać zechce w archaicznej formie,
która dziarsko opiera się współczesnej normie.

O czym będzie dziś mowa? O duchu, co w ciele
zdrowym pono też zdrowy. Czyż potrzeba wiele,
aby wierzyć tym słowom? A może odwrotnie:
ciało zdrowe gdy duch zdrów. Przecie gdy markotnie,
smutno, ciężko na duchu, człek jest jak pochyłe
drzewo, gdzie wszystkie kozy wejdą i przybyłe
służby wszelkie z pomocą nie poradzą sobie.
Tak więc dbajmy o ducha! A jak ja to robię?
Sporym łukiem omijam niektóre tematy
i nie zmusi mnie żadna siła. Nawet baty.
I masz rację! Gdy mówią do nas dziennikarze,
a porównasz to z tamtym, prędko się okaże,
że fakty w Wiadomościach - wiadomości w Faktach
zgoła inne... To słychać już po pierwszych taktach.
Czasem myślę, że może pomylono kraje
i dlatego do życia nijak nie przystaje...
Po co ducha tym martwić, mój bracie, no po co?
Czy nie lepiej popatrzeć w niebo ciemną nocą,
ptasich śpiewów posłuchać, za kominem świerszcza,
znaleźć spokój w muzyce albo słowach wiersza...
                                     

Za miłe powitanie: dzięki, Waszmość Państwo!
Zabawię tu niedługo, bo ma moc – lekarstwo
na zły humor satyrów i libida braki
u nimf, przez co w lesie wciąż się dzieją draki.
Jedni włażą na drzewa, drudzy prześladują
biedne korniki, które u nas zamieszkują.
Były one tam wcześniej niż bogowie - w sylurze,
a tymczasem teraz pretekstem są w burzach
politycznych. Wracam więc w me knieje, bo tu wnet
moc refleksji i uczuć, aluzji i podniet
wystarczy dla dwojga, a muszę przyznać szczerze:
mnie ten trzynastozgłoskowiec łatwo nie bierze
za umysł, co ma pewnie ten powód, że dama
sama archaiczna na prozę jest skazana…

Mknę na chmurze, jak Stoch, gdy pod narty zawieje,
patrząc z góry na moje zaśmiecone knieje,
(choć niełatwo je dostrzec zza zasłony dymu),
a tu mnie wołają - mam im gadać do rymu.
Było już stwierdzone, że „śpiewać każdy może…”,
więc po wykazywać, że ja z tych, co gorzej?

To prawda o tej wenie. Podnieść można lament
że w ciemność wena znika, że w piórze atrament
mrozem jest skrępowany i skrobać nim trudno.
Sylwio, leśna boginko, czyńmy pracę żmudną.
Skupmy się z Kariatydą i w takim uścisku
na pióra, na atrament ślijmy parę z pysków.
Rozgrzejmy się tu razem. Chcecie może kawę?
Mam w termosie a zaraz z porostów potrawę
też jakoś szybko spichcę. Musim się posilić
by móc nareszcie, znowu... rymami czas milić

A jednak muszę wtrącić tu moje trzy grosze,
więc pędzę ku Wam gubiąc zimowe bambosze.
Chociaż świata ulepszać już nie jestem skłonna
- w młodości była we mnie ta nadzieja płonna –
to warto uchronić dobrych ludzi i bogów
przed skutkami trwania w tym szkodliwym nałogu,
jakim jest zabijanie naszych mniejszych braci,
i męczenie, na którym niejeden się bogaci.
Jeśli chcemy sami nie być chorzy, krzywdzeni,
to do harmonii dążmy na tej pięknej Ziemi.
Starej Sylwii nie wabią uściski dżdżownicka
- z ratowanym jeleniem do lasu umyka.

Każdemu, kto rzeknie żeś ty, dżdżownicku, dziwak
Nawarzę - wraz z Satyrem - tak niezłego piwa,
z dodatkiem czerwonego muchomora, który
szare mu komórki zmieni w drzewne wióry.
Sprawne zostawimy synapsy i neurony
potrzebne, by z podziwu bił tobie pokłony.
I niech mu golonka kołkiem w gardle stanie,
a do końca życia otręby niech je z sianem.
Uściski twe doceniam i dygam w podzięce.
Zadedykuj, proszę, choć wers twej wielbicielce
-jest w tym cel dydaktyczny: żeby głupich wiele
już nie dedykowało pieniędzy na cele.
Zjadłaś tego kotleta Kariatydo miła?
Już czas żebyś wraz z Weną tutaj powróciła.

Kiedy nawarzysz piwa, Niezwykła boginko,
sprawisz, że ja ociekać zacznę zaraz ślinką,
zwłaszcza że piwo niezłe i upał już idzie
wolnym krokiem co prawda, ale znuży dzidzię,
chłopaka, znuży człeka zdrowego i w sile.
Piwo nie jest dla dzidzi lecz starszym jest milej,
gdy trunek zimny gasi męczące pragnienie.
Daj żyć tym muchomorom. Ja dam przyrzeczenie
porostów nie wyrywać. A dla Kariatydy
na sosik przygotuję cudne leśne grzyby.
Odetchniemy na chwilę powietrzem, beztroską,
powachlować się damy leśnych trawek kłoskom...

Myślałem, droga Sylwio, że samotrzeć będziem
mościć się na mchu miękkim, że każde z nas siędzie
do tej wspólnej biesiady. Ty dasz piwo smaczne,
ja z ziół i grzybów dania. I patrz - zaraz zacznie
Kariatyda miód zbierać. Już na kłodzie nóżkę
tak smukłą postawiła. Już i miodu strużkę
widać lecącą w dzbany. Lecz niebezpieczeństwo
spadku z kłody jest wielkie... więc chwytam Maleństwo
za kibić i już proszę: na ziemię zejdź z pniaka
a ja naczerpię dla nas miodu do kubłaka.

A Ty, boginko leśna słyszałaś nowiny?
Może odtąd myśliwy nie będzie dzieciny
mógł brać na polowanie, zakażą też tresur
psów na zwierzu żyjącym. Takiego to kresu
okrutnego zwyczaju domagaliśmy się.
Ciut bezpieczniejsze może będą nory lisie.
Lobby strzelców niestety zapobiec chce zmianie.
Krzyczą, że im się prawo wtrąca w wychowanie
ich córek i ich synów w humanitaryźmie.
Obawiam się więc trochę że myśliwy gwiźnie
na tak zmienione prawo. Bo ludzkim uczuciem
nie darowanie życia nazywa lecz kłucie
postrzelonego zwierza. Idee se tworzy
że przyjemne strzelanie jest porządkiem bożym.

Ugrzęzłam w mych wyobrażeń śmiałych odmęcie
i niejedna jest refleksja, lecz beztalencie
do zamiany w rytm i rym myśl paraliżuje,
przynosząc miast zabawy kompleks i frasunek.
Czuję, że jest w Dżdżownicku moja bratnia dusza
i ta odległa sympatia do słów mnie zmusza.
Wystarczy świadomość, że cenisz życia wdzięki,
żadnego stworzenia nie skazujesz na męki,
wierzysz w boginek leśnych i nimf błotnych czary,
ludziom ślesz uśmiechy, kobietom wręczasz dary
prosto z serca, ciała twego oraz… portfela
(bo nie wierzę, Dżdżownicku, że mógłbyś być sknera).
Kariatydka, którą podziwiam, naraziła
Się nieco kotletami, lecz winę swą zmyła
Słodyczą tak wylewną, że od jej lepkości
skleiły się me usta, więc żegnam Waszmoście.

Nie frasuj się, boginko, rymowania znojem.
Popatrz jakie koślawe bywają te moje
rymy, zwrotki i słowa. Popróbować trzeba
raz, drugi, potem trzeci... Jeśli w myślach "gleba"
nieustannie się jawi, niech nie "poziom" znaczy,
ale żyzną materię. Taki jest mój haczyk,
którym sam się wyciągam z moich powątpiewań.
Nie umniejszaj talentu swojego i śpiewaj...
Trzy dusze my pokrewne w chmurach bujające.
Sknera? To nie ja jestem. Dutki jak zające
czmychają mi z portfela dając w zamian ziarno
do zasiewu radości, więc nie widzę czarno

Dobrze piszesz o sprawie, Kariatydo miła.
Sumienie wieść ma wolnych. Nie odgórna siła.
Tam, gdzie problem dotyczy potrzeb podstawowych.
Inaczej to wygląda, gdy idzie o łowy...
My tu deliberujem, lecz czy wiecie panie,
że mi pod oknem czyże czekają śniadania?
Śnieg im zasypał glebę. Oprócz nich są szpaki,
są zięby, są kwiczoły co obrotem takim
spraw wiosenno zimowych są ciut zaskoczone.
Jest zimno. Słonko jedno. Tu trza kilku słonek

Witajcie! Dawno mnie tutaj nie było.
Okazuje się, że dla obecnej władzy nawet Lista przebojów "trójki" może być zagrożeniem. Aż boję się myśleć, czym ten "przebój" zostanie kiedyś przebity...

Wychowana na radiu, czuła na niuanse,
które burzą i łamią wszelkie konwenanse,
usłyszałam, że Niedźwiedź musi się wynosić,
no bo Kazik na pewno nie zechce przeprosić.
Sprawa prosta: piosenka nader polityczna,
może w warstwie muzycznej nieszczególnie śliczna,
lecz nabiera wyrazu w tej swojej prostocie
i pozwala nam przyjrzeć się rzeczy istocie.
Politycznych piosenek znamy przecież mrowie
i niejeden z nas kilka tytułów tu powie.
Więc w czym problem? Dlaczego zwolniono Niedźwiedzia
i zburzono mi błogi spokój poobiedzia?
Oto Prezes tak w swoim bólu pogrążony,
że nie spostrzegł jak wpadł wprost w piosenki tej tony.
(Gdybyż użyć sposobu według Młynarskiego,
by drukować dla "babci" zgoła coś innego...)
Lecz cóż robić!? Już poszło w eter, więc przepadło
i choć złości nie kryją Preisner i Podsiadło,
i choć wkurza tak twórców radia, jak odbiorcę,
to nic z tego! Naczelna zna sprawdzone wzorce.
Prosty zabieg to będzie: listę unieważnię.
Co tam mruczysz pod nosem? Że brzmi niepoważnie?
Niech spróbuje podskoczyć kto kozak. Zobaczę,
jak przy swoim żegnaniu się z trójką zapłacze.
Gdy wprawimy się dobrze w tym unieważnianiu
żadna lista nie przejdzie, gdy w naszym mniemaniu
jest niesłuszna.
                       Wyborco, miej czujność w tym względzie,
bo następnych wyborów tak szybko nie będzie.