Witam serdecznie wszystkich, ktorzy trafili na moj temat, a jeszcze serdeczniej tych, ktorzy beda usliowali mnie zrozumiec lub sprowadzic na, hmm.. Dobre tory. Bedzie to dlugi i emocjonalny tekst, ale bez obaw - chusteczek nie potrzebujecie, co innego ja. Tak, jestem facetem i tak, placze - mysle, ze raz na okolo dwa lata ;) Coz, zaczne od lekkiego wstepu, w ktorym nakresle Wam lekko moja bardzo ciezka osobowosc. Mam na imie.. Po prostu niech bedzie "Tony", mam 22 lata, a od dwoch i pol prowadze zycie "na wlasna reke". Mieszkam za granica, tutaj zyje, usilujac "cos" osiagnac, oczywiscie nie sam - i tu pojawia sie historia moja i mojej kobiety. Jestesmy razem od niemalze 4 lat, jest mlodsza ode mnie wlasciwie o 2. Coz, opisze tu wszystko dokladnie, tak by nie oszukiwac Was w zadnym stopniu, wierzac, ze znajdzie ktos zainteresowany ta lektura i wczuje sie w moja sytuacje, probujac poniekad mi pomoc.. Choc nie do konca o to tu chodzi, a raczej o uswiadomienie mi tego, co powinienem zrobic, by nie krzywdzic mojej kobiety, z tego wlasnie powodu temat jest glownie skierowany do plci zenskiej, ktora moglaby sprobowac wyobrazic, poczuc, zwizualizowac sobie sytuacje i usilowac postawic sie na miejscu mojej partnerki. Tak wiec.. Moja historia zaczela sie w 1994, kiedy to sie urodzilem, ale.. nie o to tu chodzi. Wlasciwa historia, o ktorej tu napisze zaczela sie jak juz wspominalem niemal 4 lata temu, kiedy to okolo 2 miesiecy, po zakonczeniu prawie 3 letniego zwiazku (tak.. to byl moj pierwszy zwiazek, od 15 do 18 roku zycia) i lekkim "wyszaleniu sie" poznalem moja obecna dziewczyne. Mieszkala ona w miescie polozonym o odleglosc, ktora nie stanowila wiekszej przeszkody w kontynuowaniu znajomosci, zalozmy - do 100km. Bedac z kolega (ktory ja juz znal) w jej miescie mielismy na celu wypic sobie cos przed koncertem, wiec zaopatrzylismy sie w odpowiedni prowiant i postanowilismy go skonsumowac, on zarzucil pomysl o spotkaniu sie z moja teraz juz kobieta. Tak tez zrobilismy. Biorac caly "zaladunek" dotarlismy do niej, zostalismy powitani posilkiem i usmiechem, co odwzajemnilismy usmiechem, alkoholem i propozycja zabrania jej ze soba. Tak tez sie stalo. Tylko, ze zanim wyszlismy, zdazylem zlapac z nia pewnego rodzaju wiez.. Po prostu spodobala mi sie, chcialem spedzic z nia “bardzo milo czas” I bawic sie dalej, po krzywdzacym mnie rozstaniu. Nie, nie chcialem jej skrzywdzic - ona tez (jak sie okazalo) nie oczekiwala niczego wiecej. Oboje tkwiac w przekonaniu, ze bedzie to jedynie przyjemna "przygoda" spedzilismy ze soba 3 wakacyjne doby (kolega pojechal do domu juz pierwszej), a w ramach wyjasnien jej rodzicow wtedy nie bylo, wiec bylismy sami. Oczywiscie obficie konsumowalismy nasza "relacje" przez caly okres mojego pobytu, to byl cudowny czas. Oczywiscie nadal nie oczekujac od siebie niczego wiecej utrzymywalismy kontakt i spotykalismy sie co jakis czas - w miare mozliwosci. Szybko jednak okazalo sie, ze mimo wszystkich zaprzeczen, "niecheci" i prob unikniecia tego wpadlismy w sidla "milosci". Postanowilismy zostac para, dogadywalismy sie, choc zadne z nas nie traktowalo tego zbyt powaznie - ja spotykalem sie w miedzyczasie z innymi dziewczynami, choc oczywiscie nie tak, hmm.. doglebnie. Ona spotykala sie ze starymi znajomymi, z ktorymi cos ja wczesniej laczylo i wszystko gralo, bo zadne z nas nie wiedzialo o sobie jeszcze zbyt wiele. Pozniej wraz z rozwojem naszego zwiazku zaczelismy sie ograniczac.. I to prawdopodobnie byla najgorsza decyzja, jaka podjalem, tak, ja zaczalem.. Powiedzialem, ze nie chce, by utrzymywala kontakt ze swoimi "ex" i oczywiscie jak to w zyciu bywa, kazdy kij ma dwa konce, wiec odbilo sie to rowniez w moja strone - taki bumerang. Ograniczajac sie wzajemnie stworzylismy wiec sobie pewnego rodzaju przestrzen do oklamywania siebie.. Poki nie poczulismy do siebie niesamowicie silnej wiezi, oszukiwalismy sie - ja pisalem, spotykalem sie z kims bedac w swoim miescie, ona robila to bedac w swoim. Coz.. Brzmi patologicznie, ale tak naprawde nie wiedzielismy o tym wzajemnie dopoki moja spostrzegawczosc nie uswiadomila mi, ze cos nie gra i "ogarnalem", ze ona nadal utrzymuje kontakt z pewnymi osobami, co przede mna ukrywa, przy czym oczywiscie zwykla hipokryzja nie pozwalala mi tego zniesc, mimo, ze robilem to samo.. Wywolywalo to wiele klotni i wracania do tej sytuacji przez jakis czas, pomimo mojego nieczystego sumienia.. Tak, nazwiecie mnie teraz roznymi podlymi epitetami. Po okolo pol roku, kiedy to przyznalem sie jej, ze na poczatku naszego "zwiazku" (okolo 2tygodni jego trwania) ja zdradzilem, doprowadzajac do bardzo intymnej sytuacji z pewna dziewczyna, po czym bylismy blisko rozstania sie, lecz ona mi wybaczyla, chcac nadal wiazac ze mna przyszlosc, po tym wydarzeniu nasz zwiazek tak wlasciwie rozkwitl, spedzalismy coraz wiecej czasu razem, kazde swieta, weekendy, wagary (czuje sie, jak dziecko uzywajac teraz tego slowa.. No coz, to bylo 3 lata temu), nawet popoludnia po szkole. Przyjezdzalismy do siebie i widzielismy sie w kazdej mozliwej chwili. Uwielbialem spedzac z nia czas, zakochalem sie, ona takze zaczela kochac mnie juz wtedy bezgranicznie. Tak minal rok.. Kolejne wakacje spedzilem u niej w miescie wynajmujac pokoj w pobliskim bloku - pieniadze mialem z pracy, na ktora nie kazdy by sie odwazyl, no ale coz.. Zycie weryfikuje kazdego i nie zawsze sciezka, ktora ktos podaza jest zla, pomimo tego, ze na taka wyglada. Coz.. Nigdy nie bylem grzecznym chlopcem, teraz nadal nie jestem grzecznym.. Juz mezczyzna. Wracajac - spedzilismy cale wakacje podrozujac wzdluz i wszerz Polski - w miare mozliwosci. Bylismy zakochani, szczesliwi, spontaniczni i nieskarzeni zadna odpowiedzialnoscia. Tak minely wakacje, wlasciwie prawie. Tutaj pojawia sie watek, o ktorym jeszcze nie wiecie - zawsze chcialem wyjechac za granice, zarobic pieniadze, znalezc plan na zycie, otworzyc biznes (whateva) i zeby ktos na mnie zap…racowal.. Tak, typowy cwaniaczek - Serio..? Kto by tak nie chcial ;). Wtedy pojawila sie pierwsza furtka, czyt. Mozliwosc wyjazdu z dwiema bardzo dobrymi kolezankami i rozpoczecie realizacji mojego, wtedy zyciowego planu. Postanowilem wyjechac, spakowalem rzeczy w mieszkaniu w ktorym wynajmowalem pokoj, wrzucilem wszystko do samochodu, oplacilem tydzien z gory, by dziewczyny mogly znalezc kogos na moje miejsce nie tracac pieniedzy i pojechalem pod dom mojej kobiety, ktora bardzo mnie kocha oznajmic, ze wyjezdzam za granice.. Tak, zrobilem to, znikad, nagle urodzila sie mozliwosc i chcialem z niej skorzystac, zajechalem, porozmawialismy, wlasciwie ja mowilem, ona sluchala i plakala, wiedzac o moich "marzeniach" i o tym, ze nie moze zbyt wiele wskorac. Pozegnalismy sie, wsiadlem w auto i wrocilem do swojego miasta, po drodze zaczalem sobie uswiadamiac, co robie, jak ja kocham i ze nie potrafie od tak tego rzucic, wiedzac, ze ona bedzie cierpiala i jednoczesnie sprawiajac tez ogromny bol sobie.. Zostawic kogos, kogo sie kocha, ot tak, bez wiekszego powodu. Wrocilem do domu, nie zdazylem sie rozpakowac i zgadnijcie, co zrobilem.. Tak, wrocilem do niej, rozpakowalem rzeczy na pokoju, zawinalem spowrotem “siano” od dziewczyn i mieszkalem kolejnych pare tygodni cieszac sie, ze jestem przy niej. Smieszne, ale prawdziwe - nie potrafilem jej wtedy zostawic. Wszystko to jednak mialo swoje konsekwencje w przyszlosci, a mianowicie.. Ona znajac moje pragnienie, wiedzac, ze to mnie uszczesliwy zechciala uczyc sie zaocznie i wyjechac ze mna tutaj, majac 18 lat i nie znajac jezyka. Chciala zaryzykowac, a mnie nie trzeba bylo dlugo namawiac. Szybko skontaktowalem sie z kolezankami, z ktorymi mialem wyleciec kilka miesiecy temu, wszystko ustalilem, zalatwilem, kupilem bilety, ona zrezygnowala z dziennego nauczania, przekonala mame, zaufala mi i nagle.. - jestesmy tutaj - wlasciwie w innym miescie, bo teraz (okolo 2lat) sie przeprowadzilismy do miejsca w ktorym aktualnie sie znajdujemy. Bedac juz za granica wynajelismy razem pokoj, znalezlismy prace w tej samej firmie, takiej w ktorej pracuje mnostwo Polakow, wiec nie bylo problemow z jezykiem. Pracowalismy tam pol roku, mieszkalo nam sie razem wspaniale.. W koncu, wspolne spanie bez ograniczen, codzienna obecnosc tej drugiej osoby, wszystko razem.. Do porzygu. Bylo naprawde dobrze, pomimo smiesznych sprzeczek, malych ekscesow i scen zazdrosci, wlasciwie z obu stron, ale takich niewielkich. W koncu po jakims czasie, stwierdzilem, ze mam dosc stac w miejscu, chce znow sie rozwijac i "polepszac" warunki naszego zycia, po czym przypomnialem sobie o znajomym, ktory mieszka okolo 80km dalej w odrobine wiekszym miescie, pojechalismy w odwiedziny, porozmawialismy o pracy, poskladalismy odpowiednie dokumenty, wprowadzilismy sie do niego i z dnia na dzien znalezlismy sie tutaj. U niego mieszkalismy tydzien, w tym czasie znajdujac prace i nowe lokum, ktore okazalo sie malym pokoikiem z lazienka w srodku. Wszystko fajnie, prywatnosc, niezaleznosc i zycie "po swojemu". Znalezlismy super prace, znow pracowalismy oboje w tej samej firmie, ale wchodzila w gre znajomosc jezyka, na szczescie jakos sobie radzilismy. Wlasciwie wtrace tu tylko cos, co rozwine pozniej - wszystko, zawsze zalatwialem ja, ale to z logicznych przyczyn - jezyk. W taki wlasnie o to sposob minelo troche czasu, wszystko bylo naprawde wspaniale, dopoki nas nie zwolnili po powrocie z urlopu. Splukani, bez pracy, czulismy sie beznadziejne, w ciasnym pokoju, w ktorym spedzalismy dlugie dni w oczekiwaniu na telefon, ktory umozliwilby nam ruszenie dupy i zarabianie pieniedzy. Wydawalismy pozostalosci na jedzenie, wynajem, ogolnie zycie. W koncu znalezlismy prace, ktora w miare nam odpowiadala, badz, co badz nie byla wspaniala, ale znow zarabialismy, a wtedy bylo to najwazniejsze, jednak przez okres czasu, ktory nie pracowalismy, a mieszkalismy, jedlismy, szukalismy czegos, zdarzalo nam zatracic sie w tym wszystkim i czujac sie beznadziejnie przestalismy sie do siebie "zblizac". Skonczyla sie namietnosc, jakiekolwiek checi na cokolwiek. Bycie z kims 24h na dobe z ogromnymi problemami, bez pieniedzy, zmartwionym i bezradnym spowodowalo, ze sie od siebie oddalilismy i nie moglismy juz czasem na siebie patrzec, ale wciaz sie kochalismy.. Chyba. Pracujac juz w miejscu, o ktorym przed chwila wspomnialem, zaczelismy odbudowywac nasz budzet, ale nie NAS. Byl tam gosc, z ktorym moja kobieta bardzo dobrze sie dogadywala, ja sie z nim w sumie w miare zakumplowalem, majac swiadomosc tego, ze nie patrzy na nia "normalnie", ale coz.. Juz wtedy wiedzialem, ze ograniczanie jej kontaktu z kimkolwiek nic nie da i pomimo tego, ze widzialem, ze jej spojrzenie jest odwzajemnione, postanowilem nie reagowac. Wlasciwie reagowalem, ale bardzo lagodnie, sugerujac, ze widze, ze cos jest nie tak, jednak to nie dawalo rezultatow, bo ona czula, ze miedzy nami jest bardzo zle i nie bardzo cos robila sobie z moich "wywodow", sugerujac, ze wszystko jest "Okej". - tak jak pisalem, pogorszylo sie bardzo przez ten okres. Nie powodowalem w niej zadnych naciskow, a nasza "trojka" zaczela spedzac ze soba wiecej czasu. Gosc byl w miare ustawiony - nowe auto, praca, jakis dorobek (powyzej 10lat w tym kraju robi swoje, nic nadzwyczajnego), ale wtedy ten gosc, ktory byl nia zainteresowany, mial odpowiedni status, wywolal w niej pewnego rodzaju zainteresowanie, z ktorym ja nie moglem sie rownac.. Sfrustrowany, zmeczony, bezradny i robiacy wyrzuty. Wszystko trwalo okolo miesiaca, w tym czasie pisali do siebie, wiec nie reagowalem, poniewaz tez go znalem i przede wszystkim UFALEM jej, a on pokazywal, ze jest moim "kolega". W tym czasie bylismy ze trzy razy u jego znajomych w innym miescie na malych baletach, jak sie pozniej okazalo, na jednych z tych imprez calowala sie z nim. Pozniej pojechalismy do jego innego znajomego, to byly moje urodziny.. Zlapalem kontakt z tym znajomym i chcialem zobaczyc miasto, w ktorym zyje - jest wieksze i duzo sie dzieje wieczorem, wiec postanowilismy, ze wyjdziemy (o tamtym pocalunku jeszcze nie wiedzialem), ale powiedziala, ze zle sie czuje, nie chce sie jej i zostanie w domu czekajac, az wrocimy. Ja wciaz jej ufalem i zezwolilem, by zostala z tym gosciem w domu, a ja z tym nowo pozannym kolega wyszedlem zobaczyc miasto. Pewnie powiecie, ze jestem glupi, beznadziejny i nie powinienem zostawiac ich samych, ale przeciez ja jej ufalem, pomimo ze nie bylo miedzy nami najlepiej. Wrocilem, ona przyszla do mnie i powiedziala, ze fajnie, ze w koncu jestem, pocalowala mnie i poszlismy polozyc sie do lozka, lozka, w ktorym chwile wczesniej "przyjaciel" zrobil jej palcowke. Hmm. Nawet teraz przywoluje to nieprzyjemne uczucia. Na zajutrz wrocilismy do naszego miasta, a wieczorem.. Wszystko mi powiedziala, wszystko od poczatu. Wpadlem w szal, rozbilem kostki o sciane, jak ostatni furiat. Zlapalem sie za glowe, wzialem kilka wdechow.. Ona patrzyla na mnie ze lzami w oczach, a ja sie spakowalem, zabralem swoje rzeczy, kluczyki, wsiadlem w auto i powiedzialem, ze jade do Polski. Plakala, krzyczala, blagala i przepraszala, bylebym nie wyjechal. Wiem, ze mnie kochala - potrzebowala skoku w bok, by to zrozumiec. Dodam tylko, ze nie uprawiala z nim seksu, bo nie byla w stanie ze wzgledu na mnie. Nadal w to nie wierze do konca, skoro potrafila mnie oklamywac przez miesiac czasu bedac ze mna i z nim niejednokrotnie w tym samym miejscu. Wiec.. blagala, robila wszystko, ale wyjechalem.. Poczatkowo zmierzalem w miejsce jego zamieszkania, zeby go najprosciej w swiecie zle potraktowac.. - nie za to, ze jej "to" zrobil, ale za to, ze udawal przede mna ogromnego przyjaciela, ktory w zyciu by jej nie tknal. Po 30km zadzwonilem do swojej mamy.. Tak, wiem, nie powinienem wynosic spraw poza grono, ktore w tym bylo, ale wiedzialem, ze ona mnie powstrzyma, bo jest ona jedyna osoba, ktora zawsze mnie rozumie. Nie jestem mamisynkiem, w przeszlosci sprawilem jej wiecej bolu, niz nie jedno dziecko swoim rodzicom. Wtrace tylko, ze wychowywala mnie wlasciwie sama i moje mlodsze rodzenstwo, a ja w wieku 14lat mialem kuratora - to wystarczy. Do dzis zaluje kazdej lzy, ktora przeze mnie wylala. Tak wiec zadzwonilem do niej, ona mnie uspokoila, powiedziala, zebym nie robil niczego glupiego, przespal sie i rano wyjechal, jesli zechce.. Oczywiscie mowila, ze moze moja kobieta popelnila blad, ze mnie kocha, zebym z nia na spokojnie porozmawial, zeby mi wyjasnila, ale.. Jak spokojnie tego sluchac? Nie wiem, ale wrocilem i tak postapilem. Jak sie domyslacie zostalem, staralem sie wybaczyc, wynajelismy razem cale mieszkanie, by byc kompletnie sami, pracowalismy nad naszym zwiazkiem, wlasciwie ona robila wszystko, a ja nie potrafilem jej znow zaufac, nadal jest mi ciezko. Wrocila jednak znow wiez, milosc, nierozlacznosc. Wszystko zaczelo sie ukladac, praca, dom, miedzy nami, ale jakis czas temu znow zaczely sie problemy.. Stracila prace, znow wydalismy wszystkie pieniadze na "przetrwanie" i znow zaczelismy troche sie gubic. Problem robi sie tutaj jednak nie ze wzgledu na pieniadze, a ze wzgledu na to, ze mam juz dosc bycia odpowiedzialnym za nas oboje. Mam po prostu dosc. Zawsze, wszedzie, wszystko ja zalatwiam. Zawsze doprowadzam wszystko do ladu, ona sie zaniedbala, objada sie samymi slodyczami i nie ma zadnych ambicji.. Mowilem jej o tym niejednokrotnie. Jestem zaradna osoba i wiem, ze jesli czegos sie chce, to mozna to miec, po prostu. Widzac to, w jaki sposob ona "stara" sie znalezc prace lapie mnie ogromny nerw, pracuje juz ktorys miesac z rzedu na oplaty i zycie, ktore zrobilo sie jedna, wielka porazka. Od dawien dawna nie mozemy sobie na nic pozwolic, a kazdy dzien jest taki sam. To jest wbrew pozorom bardzo frustrujace, pracowac dzien w dzien i nic z tego nie miec, kompletnie. Rownie dobrze moglbym miec wracajac do kraju, moze nawet lepiej. Powierzchownie jest fajnie, wiele osob zazdrosciloby mi tutaj tak dobrego mieszkania, kochajacej kobiety i dobrej pracy, ale to tak nie jest, gdy jest sie "wewnatrz". Problem teraz urodzil sie i tkwi we mnie. Jak zapewne zauwazyliscie, zawsze wokol mnie byly jakies kobiety.. Tak, potrafie z nimi rozmawiac, potrafie flirtowac, uwielbiam uwodzic, lubie po prostu zartowac, smiac sie i jeszcze jedno.. kocham piekne, kobiece ciala. Po prostu kobiety sa dla mnie czyms wiecej, niz kobietami.. Sa istotami, ktore sa delikatne, piekne, pociagajace i niesamowicie zmyslowe. Zawsze sie otaczalem nimi i uwielbiam ich (wlasciwie powinienem pisac Wasze) towarzystwo. To jestem ja. Ona bywa czasem zazdrosna, bo uwaza, ze zawsze gdy rozmawiam z kobietami, ktore sa atrakcyjne, musi byc w tym jakis podtekst, ktory prowadzi do jakiejs glebszej relacji.. Nie, nic bardziej mylnego, chociaz.. Ostatnio mam takie mysli, by w koncu dac sobie spokoj i wrocic do beztroskiego zycia. Jednak nigdy, od samego poczatku naszego zwiazku, gdy mi wybaczyla nie zrobilem niczego ponownie, co byloby dla niej krzywdzace - ona tak. Nigdy tez nie zrobie, jesli bedzie to trwalo nadal. Oczywiscie teraz pojdzie fala hejtu na to, ze jestem typowym kobieciarzem.. Nie drogie Panie, tu nie chodzi o to. Chodzi o caloksztalt. Wlasciwie w koncu moglbym przejsc do sedna. Zastanawiam sie nad odejsciem, powiedzialem jej o tym, co czuje, ona jest tak wspaniala osoba, ze powiedziala - "idz, chce bys byl szczesliwy, a skoro przy mnie nie potrafisz, to zrob to sam". Ehh.. Kocham ja, jak nikogo nigdy, przezylismy zarowno najgorsze, jak i najlepsze chwile razem. Nie sztuka wszystko opisac, z reszta, po co. Widzicie, to jest tak: Nie potrafie od niej odejsc ze wzgledu na to, ze nauczylem sie o nia dbac, kochac ja, byc odpowiedzialny i sie nia opiekowac, wiem, ze feministyczna strona kobiet naskoczy na to, ze ona sobie poradzi, ze nie powinienem na to zwazac, ze jest silna, skoro tak powiedziala. Wiem natomiast, ze kocha mnie nad zycie, to po prostu czuje, ja tez ja kocham, z tym, ze nie potrafie poradzic sobie z moim wewnetrznym "Ja", ktore krzyczy: DOSC. Jestem osoba, ktora zawsze dazy do celu, dazy do czegos, by osiagac coraz wiecej, by nie stac w miejscu, a tym bardziej nie cofac sie.. Uwielbiam zdobywac, doswiadczac i przezywac, uwielbiam byc niezalezny i odpowiedzialny tylko za siebie, nienawidze byc ograniczanym i niecierpie, gdy ktos mowi mi, co mam robic. Brzmi okropnie, ale taki mam charakter, ktory ksztaltowal sie cale zycie. Nie mam pojecia, co robic. Wczoraj rozmawialismy o tym, plakalismy oboje, a ja "teoretycznie" ja zostawilem, ale rzecz jasna mieszkamy razem, spalismy razem, nie potrafie definitywnie sie rozstac. Czuje, ze potrzebuje jej, a ona mnie, ale mysle, ze za jakis czas wroci do mnie to, ze nie sprobowalem od nowa. Boli mnie to, ze bedac tutaj ponad dwa lata, tak naprawde nic nie osiagnalem, a widze, ze to bedzie nadal zmierzalo w takim kierunku, jesli czegos nie zmienie. Jest to nieszczescie w szczesciu - wiem, ze powinno byc na odwrot, ale w moim przypadku jest wlasnie tak.. To glupie, bo w gre wchodza uczucia i chec bycia soba. Kwestia poswiecenia sie lub sprostania temu i sprobowania siegniecia po wiecej. Jest to najgorsza i najtrudniejsza decyzja w moim zyciu. Glupio sie przyznac, ale przez mysl mi przychodzi, ze jednym z powodow moze byc to, ze nie wybawilem sie do konca i czuje potrzebe "wolnosci", brzmi strasznie, ale jeszcze gorsza jest swiadomosc, ze tak jest.. Z tym, ze tak jest mozna sobie latwo poradzic, ale z tym, ze sie wie, ze tak jest, jest juz gorzej. Nie chce guru/nauczycieli, czy kogos, kto mnie poprowadzi. Chce jedynie, zeby znalazl sie tu ktos, kto po przeczytaniu tego, wglebil sie na tyle, by moc mi powiedziec, co bedzie lepsze dla mojej kobiety i dla mnie. Oczywiscie nikt za mnie tego nie przezyje, a ja zrobie i tak po swojemu, ale na pewno bede sugerowal sie Waszymi podpowiedziami, szczegolnie, a wlasciwie najbardziej osob, ktore mialy podobna sytuacje (wierze, ze takie sie znajda). Poswiecilem na ta wiadomosc wiele czasu i nie pozostane obojetny Waszym komentarzom, tak wiec.. Czekam na Wasze opinie i obiekcje, na Wasze wyrazy uznania za szczerosc (serio, to nie jest latwe..) i za Wasza pogarde, ze zabrnelo to tak daleko. Badzcie szczere i bezposrednie, krytyczne i obiektywne. Chcialbym oferowac szczescie mojej kobiecie.. Wiem, ze ja bardzo krzywdze bedac taki, jaki jestem teraz, ale nie chce zyc wbrew sobie, a to krzywdzi i ja i mnie. W ten sposob zadne z nas nie bedzie szczesliwe, bo czy moglbym dawac jej szczescie, samemu bedac nieszczesliwym, a jedynie KOCHAJAC? To najgorsze, co mnie spotkalo.
P.S. Nienawidze sie zalic, wylewac smutku i lez, ale nie pozwole, by osoba tak wspaniala, jak ona cierpiala przez moje wewnetrzne potrzeby wiecznego dazenia do "czegos", checi zdobywania, osiagania, wiecznych zmian, braku wiekszej odpowiedzialnosci i stablinego zycia. Jestem jednak w stanie sprobowac, gdyby mialo to mozliwosc powodzenia.. Probuje juz od dluzszego czasu i ciagle wraca do mnie chec "zaczecia wszystkiego na nowo", boje sie, ze to sie nigdy nie zmieni, jesli w koncu tego nie zrobie..
P.S.2 Na ewentualne komentarze odpisze dopiero jutro, ze wgledu na to, ze dzis po prostu nie bede mial juz mozliwosci. Dzieki :)
P.S.3 Uprzejmnie przepraszam oraz pozdrawiam MOD. ANEMONNE za poprzedni wpis, ktory naszpikowany byl nieodpowiednim slownictwem.
WSZYSTKIM, KTORZY POSWIECILI SWOJ CZAS, CZYTAJAC TA ZMUDNA HISTORIE - DZIEKUJE.
