zostać cy wreszci eodejść

Ezer Jak dasz radę to napisz cokolwiek ,na pewno dziś nie podejmuj żadnych radykalnych decyzji, odpocznij,porozmawiamy jak dojdziesz do siebie..

zawsze sie boimy tego co bedzie i ze bedzie gorzej niz jest teraz.
najgorszy jest ten czas zaraz po rozstaniu czy tak jak teraz jest u Ciebie- uświadomiłaś sobie parę spraw. wiesz że tak jak jest teraz -jest zle.
on się smieje z tego co Ty mu powiesz "w sekrecie" ?!

Dziś juz powinno być lepiej z moją pisownią....
Ludzie, nie wiam co mam robić. Serio. Jesteśmy z sobą juz ponad dwa lata i na początku wszystko było cacy ale przyznam szczerze, że ta znajomość powstała tylko z mojej inicjatywy. NIgdy nie doznałam serdecznego uczucia od mężczyzny. Mój ojciec zostawiła nas jak miałam 5 miesięcy i w sumie mił daleko gdzieś jak rosnę, rozwijam się, etc. W domu z matką mieszkał jej brat, który nazywał mnie "arogancką i często jak "pyskowałam" to potrafił gonić mnie po całym domu i z gołej dłoni natrzaskać, tak, że miałam potem ślady na udach odpowiadające wielkości jego łapska...
Nikt nie stawał w mojej obronie nigdy.
Kiedy poznałam mojego obecnego faceta, po 7 letnim nieudanym związku z "artystą", którego obchodziły bardziej jego zawodowe kwestie niż rozwój związku, więc jaki poznałam obecnego faceta to myślałam, że chwyciłam Pana Boga za nogi. Był taki czuły, serdeczny, chwalił mnie i rozpieszczał. Nic nie stanowiło dla niego problemu. Uważał mnie za swoja królewnę i dbał, żeby mi niczego nie zabrakło. Jednak z czasem zauważyłam, że jest to facet , który jest dobry, dopóki czuje się bezpiecznie. Mam taką szczególną cechę charakteru, że doprowadzam często do eskalacji konfliktów ale nie dlatego, że sprawia mi to masochistyczną przyjemność, a dlatego, że dopiero gdy sprawy zostana postawione na ostrzu noża mój facet ściąga wyuczona i sztuczną maskę "uprzejmego i porządnego faceta" i zaczyna mówić, co naprawdę myśli.
Ogólnie rzecz biorąc on nie zauważa potrzeby żadnych zmian w naszym związku. Jest dobrze, tak jak jest.
Najfajniej, kiedy po dwutygodniowym wyjeździe wraca stęskniony i planuje, jak to będziemy razem spędzać czas i rozwijać naszą intymność.
Hmmm. Niestety na tym się kończy. Wystarczy drobna kłótnia i mój żal, nie pretensje, co podkreślam, ale żal i smutek, żeby on stwierdził, że to wszystko moja wina, bo się czepiam. Dawniej godzinami tłumaczyłam w sposób nieagresywny, cierpliwy i serdeczny czego potrzebuję, żeby się czuć bezpieczną, zawsze pierwsza wyciągałam rękę do zgody po awanturach, ponieważ on wtedy milczał i udawał, że mnie nie zauważa. Jednak te metody, jak mi się zdaje, doprowadziły jedynie do tego, że on całą pracą nad "porozumieniem" w związku obarcza mnie. Mam wrażenie, że jestem jedyną osobą, której zależy na harmonii w związku. Ba, ja to wiem. I powiem, że cierpliwość mi się kończy. Jak tylko coś jest nie tak, on np. robi mi jakieś dziwne uwagi, takie drobne uszczypliwostki, ja się zasmucam, on nadal to ciągnie i mówi, że jestem "przewrażliwiona". Wtedy mnie cholera bierze. Tyle razy mówiłam już jakie zachowanie sprawia mi ból a on tak jakby na złość próbuje mnie zdołować. Smuci mnie to i z bezsilności później płaczę długie godziny w pokoju. On czasem przyjdzie. Nawet nie jestem w stanie z nim wówczas rozmawiać, ponieważ widząc, że płaczę, że jest mi bardzo źle on zaczyna tym swoim sztywnym, donośnym i władczym tonem prawić, że znów go wpędzam w poczucie winy swoim płaczem. Kiedfy tłumaczę, że mnie dotknął swoim zachowaniem on stwierdza, że to była błahostka, że on mi nie będzie cały czas mówić słodkich słówek i takie droczenie jest  ok. Przez pewnien czas próbowałam się więc przyzwyczaić do takiego stylu rozmów i połykając łzy próbowaam wytłumaczyć sobie, że to są żarty, że w sumie on mnie kocha. Ale i tak serce krwawiło. I krwawi. Najbardziej boli, że on w gruncie rzeczy nie chce mieć do czynienia z moimi problemami bo musiałby zweryfikować całe swoje dotychczasowe traktowanie mnie w tym związku a to go przerasta. On jest dużo starszy ode mnie i uważa, że ma większe doświadczenie. Moje uczucia są dla niego jedynie fanaberią i przesadą. On nie czuje, że mnie "depcze" doprowadzając, do łez, co zresztą sam ujął tymi właśnie słowami.
I co wy na to?
Proszę o wszelkie opinie, zwłaszcza szczere do bólu.
Jeśli będą opinie mężczyzn, ucieszę się bardzo.
Pozdrawiam

P.S. Kalpano, w moim związku szukam przede wszystkim porozumienia duchowego, że tak się górnolotnie wyrażę. I owszem, bywały między nami chwile takich szczerych rozmów. Wtedy on powiedział, że nie czuje się przy mnie bezpiecznie bo jestem taka młoda a on dużo starszy. Tłumaczyłam, że nie ma to dla mnie żadnego znaczenia ale on chyba nie załapał.
Gdyby mi ufał, to zrozumiałby.
Jak sądzicie?
Oddałam facetowi wszystko, całą siebie, przygarnęłam pod swój dach faceta z przeszłością, który w tamtym okresie nie miał się gdzie podziać. Urodziłam nasze dziecko, co było moim marzeniem, gdyż chciałam mież dziecko tylko z nim.
Nie poleciałam "na kasę" jak większość młodych kobiet wiążących się ze starszymi facetami ponieważ on zamiast kasy miałtylko potężne długi.
Studiowałam po nocach podręczniki, w stylu: "Jak zrozumieć mężczyznę", etc., godzinami dochodziłam do przyczyn naszego niezrozumienia ale nic to nie dało. Nic. Zależy  mi na nim bo to jest wartościowy człowiek ale tak cholernie niedojrały, że nigdy nie potrafi wziąć na siebie połowy odpowiedzialności za problemy w naszym związku.
I co ja mam począć?

Agnieszka228, czytaj dokładniej. Ezer napisała, że mają dziecko.

Nie można żyć za kogoś...
To on ma spory problem i to on powinien to widzieć, jest dorosłym mężczyzną.
A pewnie wspiera się na swej Matce? Szuka poczucia bezpieczeństwa w kobiecie?
On nie da w takim stanie odpowiedniego oparcia ani Swej Ukochanej ani swemu Dziecku. Czy naprawdę Chciałabyś by on był dla Twego Dziecka wzorem, autorytetem?
Może i jest dobrym człowiekiem, wartościowym, ale czy Chciałabyś by Twoje dzieci mogły wspierać się tylko na Tobie? Jak wyobrażasz sobie swoją przyszłość? Jakie Masz marzenia? Może trzeba dać sobie czas? Zastanowić się, nabrać dystansu? Rozumiem Cię, jestem także w związku i czasem wydaje mi się, że on chce ode mnie takiego matczynego wsparcia, ciągle się opiera albo na mnie albo na Swej matce. I przyłapuję się na myśli, że dla mnie jest jak mały niewinny chłopak i może za bardzo się przejmuję, zamiast postawić jasno swoje warunki, wymagania, bo po prostu go rozumiem i widzę jego dobre serce.
W mojej postawie także winne jest wychowanie. Szczególnie zachowanie mojego ojca, który sądził, że jestem nikim, bo jestem dziewczyną. Pamiętam to wszystko i niestety to tkwi we mnie jak drzazga.
Choć mam nadzieję, że kiedyś założę ,,normalną'' rodzinę, mam pewne plany i marzenia. Powoli rozglądam się, szukam. Niby jestem z moim chłopakiem szczęśliwa, niby jest wszystko dobrze, ale coś mnie gnębi, czuję się samotna pomimo tego, że mam jego. Właśnie dla mnie także zrozumienie, takie porozumienie dusz jest bardzo ważne. Tylko jeszcze nie wiem czy coś zmienić? Co konkretnie robić? Dopiero ustawiam własną hierarchię tego co najważniejsze. Zdystansowałam się ostatnio bardziej, właśnie po to by zobaczyć wyraźniej, tak bez emocji. Może Tobie to również pomoże?

Ezer nie mów o sobie ze jesteś głupia!
Każdy kto kocha się angażuje to najnormalniejsza sprawa pod słońcem. Tak samo jak to że zaufałaś.
Naprawde od Ciebie zależy to co zrobisz dalej i tylko Ty poniesiesz konsekwencje.
Tylko się zastanów czy nie za wysoką cenę zapłacisz żyjąc wspomnieniami.
Jesteś pewna że będziesz potrafiła się "zmieniać jak kameleon swoje zachowanie"? Nie okazywać mu że Cię boli kiedy Ci dokucza?
Kiedy Cię olewa olać go totalnie? Czy masz tyle siły żeby tak grać?- nie odpowiadaj na forum- sama sobie odpowiedz na te pytania.
Ja życzę Ci spełnienia i szczęścia jakkolwiek postąpisz.