Rozstanie...2 miesiące przed weselem.

Umówilismy się, że max do 23 bo ja rano wstaję a impreza była 30 km od miejsca naszego zamieszkania. Wiec ja jedyna mogłam go przywieźć. Zadzwonilam o 21 z ciekawosci jak tam itp i upewnic się, o ktorej mam byc. Jak z nim rozmawiałam juz miał wypite... powiedział, ze on wróci sam o 2 w nocy...ja pwoeidziałam ze wykluczone, umawialiśmy się inaczej co to za pomysły itp. zaczęła się awantura... padło przez telefon wiele przykrych słów.

A ja uważam że autorka miała racje, umawiali się inaczej, a umowa to umowa.

Cześć Wam, nie trafiłam tu z przypadku, wpisałam po prostu w Google "forum dla porzuconych" i trafiłam tutaj. Potrzebowałam się wygadać... chociaż to nie to samo co rozmowa z kimś w realnym świecie. Ale mi jest po prostu WSTYD komukolwiek o tym mówić. To świeża sprawa. Byliśmy ze sobą 6 lat.. nie będę opowiadać Wam historii całego naszego związku, bo o tym możnaby napisać książkę. Powiem tylko tyle, że zawsze każdy uważał nas za idealną parę. I coś w tym było. Rozumieliśmy się bez słów, kochaliśmy ze sobą spędzać czas, byliśmy dla siebie ogromnym wsparciem. I teraz ktoś może zapytać "To co ty tu robisz?!" To bardzo proste.... póltora roku temu zaręczyliśmy się. Moje marzenie. Odrazu planowanie ślubu... odliczanie dni.. ale wcześniej próba zamieszkania razem. Niestety tutaj okazało się, że jesteśmy inni. Za niego zawsze robiła wszystko mama. Ja zawsze wszystko robiłam za mamę. Tak bylam nauczone i nie, nikt mnie do tego nie zmuszał, ja świadomie to robiłam. Jak zamieszkaliśmy razem zaczely się klótnie... o sprzatanie w 95%. I wiecznie slyszałam "bo ty sie wiecznie czepiasz". Ja naprawdę nie wymagałam od niego dużo. Chciałam tylko sprawieliwego podziału obowiązków. Doszło do tego, że raz się od siebie oddalaliśmy, a raz było super... niestety zawsze wszystko musiał zepsuć. Ja zaczynałam już mieć nerwice... ale przejdzimy do konkretów. Ja nigdy nie trzymalam go na łancuchu. Miał wczorajszej nocy imprezę zakłądową. Umówilismy się, że max do 23 bo ja rano wstaję a impreza była 30 km od miejsca naszego zamieszkania. Wiec ja jedyna mogłam go przywieźć. Zadzwonilam o 21 z ciekawosci jak tam itp i upewnic się, o ktorej mam byc. Jak z nim rozmawiałam juz miał wypite... powiedział, ze on wróci sam o 2 w nocy...ja pwoeidziałam ze wykluczone, umawialiśmy się inaczej co to za pomysły itp. zaczęła się awantura... padło przez telefon wiele przykrych słów. Ale w porzadku... uniosł się honorem i powiedział, że mam być o 22, bo mu zepsułam całą imprezę.  Ok pojechałam, ale auto nawaliło więcpojechalam z mama jej autem. W samochodzie no ideal mężczyzny zaczął słodzić mojej mamie, ze bedzie mial wspaniala tesciowa itp. do mnie Martusiu kochanie... POZORANT.... przekroczyliśmy próg domu i się zaczęło. Awantura. Wyzwiska. Nawet popychanie. Ja nie jestem z takich szarych myszek i ja sobie nie pozwolę... Oddalam mu... nie z liscia.. z pięści... uspokoił się. Po czym powiedział, że przeze mnie musiał wrocic szybciej, ze nigdy mi tego nie wybaczy... i padly slowa ktorych zadna kobieta nie chcialaby uslyszec... "Mam Cie dosc....jestem z toba tylko z przyzwyczajenia" Wymieklam. Poplakalam się. On nic.. gadał cały czas, ze jestem nikim, ze nie jest ze mna szczesliwy. Kazałam mu sie wynosić... Ktos mnie moze skrytykować, ale ja mam resztke swojej godnosci i ja nie pozwole na takie cos. Mialam ochote go zatrzymac bardzo. Usiadlam w drugim pokoju zeby nie widziec jak wychodzi. Plakalam.. nie bylo go nawet stac na to zeby powiedziec mi CZESC... nic.. Nie rzuciłam mu się a szyje bo wiem, ze jesli bym to zrobila...to juz nigdy by mnie nie szanowal. Nie wiem czy dobrze zrobilam.. mam pustke w glowie. Nie wiem gdzie poszedl. Slub zalatwiony.. kupa pieniedzy wydana.. teraz odwolac gosci... itp ... dla mnie to upokorzenie... Kocham go, nie da sie przekreslic w 1 dzien wsystkiego. Mam nadzieje, ze przemysli, mimo, ze wiem, ze to KONIEC. Ale chyba ta nadzieja mnie trzyma przy zyciu. Zalamalam się. Nienawidze go za to, ze pozbawil mnie wiary w milosc i ludzi... nie wierze w nic.. nie wierze ze kiedykolwiek uloze sobie zycie. Ale zycie toczy sie dalej niewazne jak. Niby czas leczy rany.....