Rozstanie....Potrzebuję zrozumienia, rady niee wiem co ze soba zrobić

Raczej mala sznsa ze kogos poznal. To facet z zasadami po drugie widzimy sie prawie codzinnie i widze ze to wszytko tez go meczy ... nie rozumiem go co chwile za to wszytko mnie przeprasza. Tylko w tym rzecz ze jak rozmawiamy o dziecku to kiedy pytal co będzie dalej (nie raz zreszta) ja mówię ze sie rozstalismy każdy pojdzie swoja droga a dziecko moze widywac kiedy chce ale on twierdzi ze tak nie moze byc ze nie moze mnie z tym zostawic. Nie wiem coraz wiekszy bol mi zadaje bo teraz nagle jest w stanie ze mna  byc ? Nie rozumiem tego

Wiele razy juz powatarzalam ze zalwzy mi zeby byl szczęśliwy(pomimo ze nie jestesmy razem zalezy mi na nim i naprawde cgce zyby byl szczesliwy) i nie chce żeby się meczyl i byl ze mna z powodu dziecka a on w ciagle swoje, ze nie jest gotowy boi sie i  wgl. Naprawde mowilam wiele razy ze kazdy z nas w tym momecie powinien isc swoja droga bez sensu sie meczyc. Jest możliwość ze naprawde przez to ze ma wiele problemow poszedl latwiejsza droga i zeby sie odciazyc postanowil sie ze mna rozstac?  Sppotykamy sie w szkole... na szczescie juz nie dlugo bo juz kończę

Moze i tak faktycznie jest. No ale to przez to ze on caly czas sie na to wymawia. I twierdzi ze po prostu za duzo tego na raz i jest zmeczony. W sumie cale rozstanie bylo przez jeden dzien kiedy troszke za duzo wypilam i powiedzialalm mu jak mi zle ze czuje sie zerem, i takie tam.(przez prace i problemy nie mielismy przed rozstanien dla siebie czasu) Wiem ze to bylo zle preprosilam na drugi dzień od twgo czasu nawet nie pije alkoholu ale coz więcej moge zrobić. On cly czas wspomina jak było faajnie i ze nie pamięta kiedy czuł sie tak cudownie jak przez ten czas ale nie chce mnie krzywdzic. Gdyby nie dziecko pewnie pocierpialabym przez dluzszy czas a pozniej było by ok ale co z tego  jak teraz caly czas ten ból sie nasila

Fakrycznie moze potrzebowlaby wsparcia ale wielebrazy opowiadał jak przez te problemy tracil znajomych przyjaciol kobiety.. wydaje mi sie jakby sie bal.. ale moze to sobie wmawiam bo nie potrafie pogodzic sie z tak naglym rozstaniem a do tego ta ciąża

Skoro Ty nie wiesz, to ja Ci powiem (jako osoba, która trzeźwo spojrzy na Twoją sytuację) - wmawiasz sobie. Jeśli by kochał, jeśli by nie chciał ranić, nie zrobiłby tego, co zrobił. Osoba, która kocha nie zachowuje się w ten sposób. To jedynie Twoja wyobraźnia - "a może jest tak", "a może tak". Moim zdaniem znalazł inną kobietę i trochę może mu być głupio, temu zachowuje się jak zachowuje, nic więcej.

Odpada powiadasz? Po czym to wnioskujesz? Nikt nigdy w to nie wierzy, potem dopiero brudy wychodzą.

Zdecyduj się dziewczyno czy wiedziałaś od dłuższego czasu czy dopiero on ci kazał zrobić badania. Bo się gubisz w zeznaniach.
Ucz się do matury!

To nie jest facet a emocjonalne dziecko. Uwierz mi tu będa rozstania i poworty jak w modzie na sukces. Związki młodzieży  rządzą się własnymi prawami.
I jeszcze dodam, że zdziwił byś się ile jest "facetów" co emocjami działają a nie logika....czyż nie Aloizy??:)

Fajne nawiązanie, nie powiem - bardzo ciekawe. Ale to inna sytuacja, zupełnie inna.

Tak z ciekawosci dlaczego zupełnie inna ?

Ahhh czemu to wszystko musi byc tak bolesne i trudne...

Moze i masz racje ale ja nie rrobiłam nigdy nic tylko dla niego i nie stawiałam go nad soba. Wszystkie plany jakie miałam przez związkiem tez normalnie realizowalam. Juz sama nie wiem ... szkoda tylko ze wszystko sie rozpadło przez pośpiech na początku zwiazku noo ale coz nie moglismy sie powstrzymywać .. no nic nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem w ostatniej rozmowie doszlismy do wniosku ze zostaniemy przyjaciółmi (jego propozycja) ale co z tego jak on zachowuje sie tak samo jakbysmy nadal byli razem (np. Miłe smski z rana i ba dobranoc w dzien tez caly czas ma jakis temat) przez co sprawia mi bol i zdezorientowanie.

Dlatego bo ciąża dla mnie nie byłaby problemem, nawet gdybym miała to dziecko sama wychować. Dlatego zapytałam czy rodzice wiedzą, bo zachowanie Autorki i jej podejście do ciąży jest bardzo niedojrzałe, tak jakby nie była do końca świadoma tego i to była tylko taka "dodatkowa" informacja do rozstania.

Zuzuś, piszesz bardzo chaotycznie. Raz, ze dawno wiedziałaś o ciąży, potem, że dopiero po rozstaniu się dowiedziałaś (na dodatek, że jest zagrożona). Potem, że on ci kazał robić badania … po czym przyznałaś, że kiedy się pokłóciliście 2 tyg. temu za dużo wypiłaś! Przez to historia staje się bardzo naciągana...
Ja cię nie oceniam, tylko to co tu piszesz. Piszesz, że potrzebujesz wsparcia. Dlatego zapytałam czy rodzice wiedzą. Jak oni na to zareagowali? Jesteś młodziutka, teraz głównym twoim problemem są perypetie z równie niedojrzałym chłopakiem, ojcem dziecka. Wsparcia powinnaś szukać głownie u rodziców i skoro już wiesz o ciąży to to powinien być  teraz twój główny „problem”, na którym powinnaś się skupić. Oboje powinniście ochłonąć i pomyśleć co dalej. To, że może już jesteś dorosła (w sensie pełnoletnia), nie znaczy, że samodzielna, podobnie jak on. Czy jego rodzice wiedzą? Od tego na twoim miejscu bym zaczęła (jeżeli już pytasz co bym na TWOIM miejscu zrobiła). Bo mam wrażenie, że między sobą rozmawiacie o tej ciąży jakby to jakaś gryp była (przepraszam za określenie), nie zdając sobie sprawy z tego jak się zmieni Twoje życie i jego. Jak wielka to odpowiedzialność do końca życia tak naprawdę. Związki się kończą, zaczynają nowe, ale dziecko zawsze będzie twoje, przy tobie…