Dziewczyna chce wyjechać, ja nie bardzo

Masz tu na miejscu pracę?

ALe jakaś realna szansa na znalezienie pracy na pewno jest

Ciężko w tej branży znaleźć a jak już jest coś to za marne pieniądze w porównaniu do tego co można zarobić za granica

Nie wyobrażacie sobie czegoś takiego jak związek na odległość?

Odmów jej kategorycznie i postaw ultimatum: jeśli chce być z Tobą, to zostajecie, jeżeli nie - droga wolna. Daj jej tydzień na zastanowienie się. I bez gadania typu "przemyślmy to razem, to nasza decyzja". Po prostu powiedz, że mówisz poważnie, dajesz jej tydzień, możecie sobie nawet zrobić przerwę w tym czasie. Zatęskni, wróci. Nie zatęskni, to nic do Ciebie nie czuje. I to powinien być koniec Waszego związku.

W przeciwnym razie albo będziesz musiał się męczyć z nią w miejscu, w którym nie chcesz żyć, albo to ona Ci da takie samo ultimatum (i wtedy nie będziesz miał już nic do gadania). Ale takie ultimatum to gwóźdź do związku i jeśli w ogóle to powie, jedną nogą będzie już poza związkiem. Jeśli stwierdzi, że jednak woli być z Tobą - tylko na tym zyskasz, coś jej uświadomisz. Natomiast, jeżeli odejdzie - nie warto tracić na nią w ogóle czasu. Tak, czy inaczej by odeszła. Będziesz musiał to przyjąć na klatę.

Miałem taką sytuację, chodziło o wyprowadzkę do jej rodzinnej, mniejszej miejscowości. I odeszła. Co tu więcej komentować?

Podam ci taktykę, którą obrali moi znajomi i za jej pomocą zadowoleni są razem. Zróbcie sobie listę plusów i minusów sytuacji. Przedyskutujcie to na spokojnie okaż jej, że chodzi ci również o jej dobro. Generalnie mi już nasunęły się dwie odpowiedzi:
1) możesz przecież studiować za granicą - tylko musisz jednak mieć jakiś poziom akademicki i język,
2) ona  zostaje, ale obydwoje i rodzina czynnie szukacie jej pracy. Nie może znaleźć w swojej branży niech poszuka w pokrewnych ewentualnie zobaczy gdzie z jej wykształceniem mogłaby się zaczepić.

Oczywiście jeśli chcesz stać przy swoim jak najbardziej możesz to zrobić. Jednak nie masz prawa (szczególnie w jej sytuacji) naciskać na nią, bo to zwykły szantaż emocjonalny. Później może to być niemiły obusieczny miecz, gdy ona podobnie uczyni przy innej okazji: "super ja to się poświęciłam dla ciebie, a ty?". Nigdy dojrzały emocjonalnie człowiek z choćby dozą empatii i logicznym myśleniem nie tworzy związku na czymś takim. Zapamiętaj nigdy, albowiem ludzie są bardzo pamiętliwi.

A nie myslales, ze taki rok czy dwa za granica to dla ciebie bedzie dobra szkola zycia? To jesnak wymaga troche odwagi wziac zycie w swoje rece, pomieszkac z dala od mamusi, zaczac byc odpowiedzialnym za samego siebie. Przy okazji podszkolic jezyk, nabrac doswiadczenia w innym srodowisku... to jest pewnego rodzaju wyzwanie.

Nic z tych rzeczy, on nie ponosi odpowiedzialności za jej życie. Będąc w związku, owszem jesteśmy odpowiedzialni w pewnym stopniu za drugą osobę, ale przecież to nie jest branie życia drugiego człowieka na plecy. To nie jest jego wina, że ona nadaje się tylko na zwymak w Anglii. Zresztą dziewczyna ma raczej parcie na łatwą kasę niż pracę. Bo jakby naprawdę chciała pracować, to poszłaby chociażby zamiatać ulice. Tymczasem zamiast go wspierać i pomagać skończyć studia jeszcze mu biadoli.

Nie odwracaj kota do góry ogonem. To ona na niego naciska.

Przecież napisał, że to planuje... Ale po skończeniu studiów.

Bes92 - nie słuchaj tych rad. Zmywak, czy zapierdzielanie na magazynie w Amazonie to nie będzie żadna szkoła życia, nawet języka nie będziesz miał czasu podszkolić. Skończ te studia i wbij jej do głowy, że nigdzie nie jedziesz. Po Twoich studiach dawno jej się odwidzi wyjazd. Moja pierwsza kobieta używała tych samych argumentów o mamusi i usamodzielnieniu się, gdy ja byłem w środku moich pierwszych, dziennych studiów. Chciała się wyprowadzić od swojej matki i żądała, abym poszedł do pracy (tak jak ona). I wiesz co? Dzisiaj nie miałbym ani kobiety, ani studiów.

Yhym... a tutaj w Polsce ma siedzieć i zrobić sobie wyrwę w CV, bo on studiuje? Masz bardzo dojrzałe podejście, ale oczywiście patrząc twoją mentalnością to byłby jej wybór więc to będzie jej wina. Postaw się na jej sytuacji. Gorzej wyjdzie ona jak zostanie, niż on jak poczeka! Ostatecznie będzie biadolić jeszcze bardziej i będzie miała rację. Brak pracy = obniżenie samooceny. Dla niego została i co? Masz pracę? No więc łatwo ci coś takiego wypisywać bez zastanowienia.
Powtórzę jeśli postawiłby ultimatum z dozą szantażu emocjonalnego (jak ty mu zaproponowałeś "albo tak, albo się rozchodzimy") to jak najbardziej odpowiada. Kiedyś było tak: mężczyzna miał więcej do powiedzenia i za więcej odpowiadał. Coś nie wyszło to ludzie nie mówili "ale oni głupi", tylko "ale on głupi". Chcesz, aby było na twoim bez kompromisu to bierzesz na klatę odpowiedzialność za swoje decyzje - tak powinni postępować dorośli ludzie chcący wznieść związek na "wyższy poziom". Ty natomiast proponujesz nacisk bez odpowiedzialności. Czemuż takiemu mówię stanowczo nie.
Chyba nie rozumiesz to ci to zobrazuję. Jeśli w domu trzeba pomalować ściany, jedna strona chce białe, druga czarne. Nie dochodzą do kompromisu i jedna strona "ugra" swój kolor. To odpowiada za kupno farby, pomalowanie ścian i efekt końcowy. Dlaczego? Bo druga strona nie miała możliwości przebicia się i pierwsza narzuciła mu/jej swoją wolę. Zwalanie odpowiedzialności za coś co de facto bezkompromisowo się narzuciło szantażem (autor nic nie napisał, aby ona to robiła) jest bardzo niskiego poziomu. Chcesz władzy? To bierz za nią odpowiedzialność. Słyszałeś o przywilejach i związanych z nimi obowiązkami?

Matka/ojciec i dziecko. Dziecko musi słuchać się rodziców, ale rodzice za to muszą brać na barki więcej. Porównanie nieadekwatne do związku, ale dziecka nie obowiązują zasady odpowiedzialności adekwatnej do przywilejów. Do związku powinni wchodzić ludzie z mentalnością dorosłych, a nie rodzic-dziecko. kompromisy to chleb powszedni, bo jeśli stawiasz swoje dobro nad innymi to nie oczekuj, że ktoś zrobi podobnie - szczególnie gdy spotka kogoś ciekawszego na horyzoncie.

Czy to ty przypadkiem nie proponujesz zrobić tak samo? Jaka różnica. Podpowiem ci żadna . Nie podpowiadaj mu metod Kalego oskarżając mnie o odwracanie kota ogonem. Dobrze?

Nie będzie? Byłeś tam, że tak napisałeś czy wróżysz z kuli? Ja pracowałam w firmie podobnej do Amazon przez 6 miesięcy za tydzień otrzymywałam 600 funtów (nie napiszę na jakim stanowisku, bo nie chcę się odkrywać, ale zajmowałam się regulacją pracy maszyn). Masz dyplom i język (zrobisz sobie tam ich kurs to będziesz dla nich jak złote jajko) to masz zarobki. Wróciłam dla kogoś. Inaczej w życiu był tego nie rzuciła. Ilu ciekawych ludzi poznałam, są dodatki za regularne chodzenie do pracy (!), ilu ludzi z HR dzwoniło do mnie, abym do nich przeszła przez braki kadrowe (moje CV robi wrażanie w Polsce, bo moja firma to nie tylko magazyn). Kończy studia to może liczyć na coś o wiele więcej, niż zmywak tylko musi szukać. Brytyjczycy nie mają wykształcenia i nie chce im się pracować! Do tego jak weźmiesz pożyczkę to windykacja nie ma prawa ciebie nachodzić, bo instytucje finansowe mają współodpowiedzialność za to komu i co pożyczają! W Polsce to istna lichwa.
Jak sądzisz dlaczego tylu Polaków/Polek wyjechało i nie chce wracać ? Nie oszukujmy się u nas "komunizm" w wielu firmach to norma. Do tego najniższa krajowa nie pozwala na normalne przeżycie. W UK jak najbardziej, a ile można odłożyć jak się weźmie w kroki.

Chociaż ci coś napiszę tak od siebie. Gdybym miała wybór zmywak w UK, a stanowisko specjalisty będąc co dopiero po studiach w Polsce to wybrałabym UK. Na zmywaku bym dorabiała, a poza tym szukałabym płatnego stażu z zatrudnieniem. Tam rodzice wymagają, aby dzieci gdy dorosną pomagały w opłacaniu rachunków, a jak są z kimś na poważnie wyprowadzili się. Tutaj rodzice chcą, aby dzieci odkładały i przyjmują nowożeńców pod swój dach. To logiczne w obu sytuacjach i patrząc na dawane możliwości młodym w obu krajach. W Polsce nie wyprowadzisz się w Warszawie mając nawet dobre zarobki do lokum z 7 pokojami, w UK czy Norwegii żadnego problemu nie ma. Zatem lepiej bym na tym wyszła. W naszym kraju HR to jakieś chore nieporozumienie.

Do tego chłopak jak widać ma głowę na karku i sobie poradzi. No i gdyby odwrócić sytuację stałabym murem po jego stronie.

Czyli podsumujmy. Dziewczyna szanse na prace w zawodzie ma nikłe a jeśli juz to za psie miedziaki, takie które na dłuższa metę nie pozwolą wam ani na zakup/wynajem jakiegoś lokum a pózniej poważnie utrudnia jakakolwiek decyzje o posiadaniu dziecka. Ty za chwile kończysz studia ale wyjechać nie chcesz bo szkoda ci znajomych i rodziny?
A czy znajomi i rodzina opłaca ci potem rachunki? Czy bedą podtrzymywać dziewczynę na duchu podczas długich miesięcy kiedy ona będzie sfrustrowana brakiem rezultatów w poszukiwaniu pracy? Szybko wpadnie w błędne koło bo im większa luka w cv w dziale "doświadczenie zawodowe" tym trudniej jest sie gdzieś zaczepić. I tak w kółko. Uwierz mi znajomi jeśli sa prawdziwymi przyjaciółmi to takimi pozostaną obojętnie czy będziesz mieszkał w Sydney czy Singapurze. A rodzina tez nie będzie 30 latkom płacić rachunków po wieki wieków.
Wyjazd po studiach na rok czy dwa dobrze wam zrobi. Ty odetniesz pępowinę i jeśli dobrze pójdzie to zdobędziesz takie doświadczenie o które trudno w Polsce. A i panna będzie zadowolona bo zacznie prace i nie będzie marnować życia. Wrócić zawsze możecie.

Jestem pewny na 90% że jak się postawię i powiem że nie jadę nigdzie to się rozejdziemy

I całkiem słusznie. Tez bym cię z rozmachem rzuciła gdybys mi zaprzepaszczal szanse na rozwój zawodowy.
Gdybys miał ciężkie argumenty to rozumiem. Ale nie mogłabym sie z tobą zgodzić jeśli jedyna twoja bolączka byłaby rodzina i znajomi.

Tez byłam na twoim miejscu. Nie chciałam wyjeżdżać bo miałam prace, znajomych, hobby, jako taka rodzine, mieszkac gdzie miałam, rozpoczęłam nowy związek....mialam okazje wyjechać i nie chciałam. Zdecydowałam sie wyjechać bo sobie pomyślałam "rok czy dwa krzywdy nie zrobi". I co sie okazało? Gdybym została pewnie nadal miałabym prace która bym dawno przerosła, mieszkalabym prawdopodobnie z rodzina bez szans na własne lokum, sfrustrowana poczuciem straty czegoś być może istotnego.
Ale wyjechałam i rożne dobre rzeczy sie z tego tytułu wydarzyły. Poznałam fantastycznego mężczyznę który został moim mężem, mam własny dom, samochody, motory, rodzine. Poznałam nowych przyjaciół, rozwijam sie jeżdżę po świecie. Jestem niezależna, silna.
A ty chcesz sobie i swojej dziewczynie tego wszystkiego odmówić? Sprzedać życie i przyszłość za bliskość mamusi? Leeee....

One mają rację. Tak będzie. Wysiądziesz na lotnisku i już z kwiatami będzie Cię witać królowa Elżbieta II, a na płycie grać będą The Kooks. Z czerwonej budki telefonicznej zadzwonisz do matki, że już jesteś na miejscu. Na drugi dzień na śniadanie zjesz fish and chips (pycha!). Popołudniami będziesz czytywał Williama Szekspira, a studia dokończysz na Oxfordzie albo Cambridge. Co za problem? I to lepsze niż w Polsce. Zabierzesz ją wieczorem na Tower Bridge i powiesz jak bardzo ją kochasz i jacy jesteście szczęśliwi. Kupisz sobie samochody, motory, dom, rodzinę. Co będziesz chciał. Jak weźmiesz pożyczkę, to windykacja nie ma prawa Ciebie nachodzić. Pójdziecie do butiku Victorii Beckham i poznacie czym jest moda. A na koniec wespniesz się na górę, po której hasał William Wallace i krzykniesz: FREEDOOM!

Stary, nie będzie łatwo, ale zrób to!

https://www.youtube.com/watch?v=jkaMiaRLgvY

Oboje konczymy studia w czerwcu i po tym dopiero jest plan wyjechać ale nie koniecznie do Anglii tylko np do Norwegii.

A wiesz... przyjechalam tu na wakacje do mojego ex... jak zobaczylam jak ru jest postanowilam zostac - jezyka zaczelam uczyc sie dopiero na miejscu, po decyzji, ze zostaje.

Pozdro z Cambridge

Dziewczyna, która utrzymuje kontakt ze swoim ex nie może być dla mnie wyznacznikiem niczego rozsądnego w życiu. Stawiałbym zatem, że zgodność Twojej relacji z rzeczywistością ma się jak zgodność wytypowanych liczb do losowania lotto.

ja mialem podobna sytuacje.

Dziewczyna skonczyla studia a ja jeszcze mialem pol roku nauki.

Trula mi glowe ze koncze swoja szkole i doslownie nastepnego dnia przeprowadzamy sie do innego miasta/za granice a ja najzwyczajniej w swiecie nie chcialem o tym myslec i skupilem sie na nauce.

Koniec koncow rozstalismy sie (" bo ty jestes dziecinny i nie chcesz wyjechac z domu ") a doslownie 2 tygodnie po zakonczeniu edukacji przeprowadzilem sie do Holandii ;P

Wg mnie najlepsze co mozesz zrobic to kierowac sie tylko i wylacznie tym co bedzie dla Ciebie dobre. Jak nie chcesz to nigdzie nie jedz. Moja tez mnie "kochala, zycia sobie nie wyobrazala beze mnie" a po miesiacu juz zamieszkala z innym gosciem.

Ja także nie widzę tutaj problemu. Ale mam dziwne wrażenie że autor ma wszystko pod nosem ze strony domu rodzinnego, więc trudno by tak było zacząć od podstaw.

A to wiadomo. Babcia da mieszkanie, tato załatwi prace a mama nakarmi i opierze. Wiadomo ze to fajne. W pewnym momencie jednak babci zabraknie, tato przejdzie na emeryturę a mama sama może wymagać opieki, prania i gotowania. Co wtedy? Trudniej jest zaczynać jak sie ma lat 25 czy jak sie ma 40?
Nie widzę problemu z wyjazdem na rok czy dwa. Gdyby dziewczyna sugerowała stała emigracje do Australii to sama bym radziła autorowi zeby sie poważnie nad tym zastanowił bo to może być dla niego za dużo. Ale tak to nie wiem w czym problem...

Tutaj masz kolejne zestawienie argumentów dlaczego warto zostać:

https://www.youtube.com/watch?v=vZOm8Ja7CWo

Nie słuchaj opowieści o raju za granicą, bo takiego tam nie ma.

Eee... utrzymuje relaxje z ex? No fakt... bo jest ojcem mojej (naszej) corki. Wedlug ciebie po rozstaniu powinnam mu ich zabronic?

To by bylo wyznacznikiem "czegos rozsadnego" wedlug ciebie

Ten twoj argument to rzeczywiscie byl przejaw ogromnefo rozsadku...

A moze i nawet poczucia humoru

Jak dla mnie cała ta telenowela wyklucza, że możesz być obiektywna w tej sprawie. Bez urazy

Edit:
Nie miało być dwóch postów pod rząd. Szkoda, że nie macie funkcji łączenia ich z automatu.

Nie zabraniaj jej możliwości spotykania się z kolegami, bo nawet jak jej zabronisz to i tak  będzie to robić, uwierz mi. Obserwuj jak się zachowuje względem Ciebie jeśli jest szczerze zakochana i dostaje od Ciebie emocje to nie zdradzi o to się nie bój, a zabraniając jej spotykania się z innymi to tak troszkę z dobrej strony się nie przedstawiasz, bo ona chyba nie zabrania Ci spotykania się z koleżankami co nie?

Kiedyś ktoś powiedział jak jest zazdrość to nie ma miłości. Wiem, że jesteś zazdrosny, ale nie pokazuj tego aż tak, bo dobrze na tym nie wyjdziesz, a emocjonalnie to już wgl. Każdy może spotykać się z kim chce, a zakazując jej to już wgl dobrze nie wyjdziesz, możesz jedynie powiedzieć raz, że to Ci się nie podoba i pogadać z nią i zobaczysz co będzie. Odpowiadając na pytanie to kto co lubi co nie

Poznała go miesiąc temu w pracy

Rozmawiałem i nic .... twierdz że nie mam się czego obawiać

No kolego sam sobie jesteś winien. Czułeś się źle "uwiązany" w związku, no to masz luźniejszy związek. HAHA niektórym chłopom panie nie dogodzisz.
Zabolało, bo pojawił się ten z pracy. Panie pies ogrodnika. Teraz trzeba wypić piwo, które się samemu naważyło.
Teraz wiesz, że się o swoją kobietę dba, a nie jeździ z kolegami na narty.