Mąż mnie nie kocha- jak sprawić by znów pokochał

Mam prawie 31 lat z mężem jesteśmy 5 lat razem, po ślubie 2 i pół roku, niestety nie mamy dzieci. Mam endometriozę i jestem po dwóch operacjach torbieli na jajniku, przy ostatniej we wrześniu usunęli mi również lewy jajnik i jajowód. Po tym lekarze stwierdzili, że koniecznie muszę zajść w ciąże. Ja też tego bardzo chce, ale do tej pory przez torbiele się nie udawało. Myślałam, że mąż też tego chce. Po operacji nawet mówił ,że teraz to na pewno będą bliźniaki. Po kilku miesiacach leczenia pierwszy raz miałam jajeczkowanie dokładnie w te walentynki, brałam tabletki na stymulację, mąż zrobił mi zastrzyk powodujący pęknięcie pęcherzyka i udaliśmy się na kolację walentynkową. Bardzo się cieszyłam, że wkońcu jakiś promyk nadziei się pojawił na upragnione dziecko i to jeszcze w walentynki - jak romantycznie. Jednak patrząc na niego widziałam, że coś jest nie tak i pytam czemu się nie cieszy, na co stwierdził, że on nie chce mieć dzieci i nie widzi się w roli ojca. Sterowana buzującymi hormonami wkurzyłam się zaczełam płakać i powiedziałam, że jak tak to ja się wyprowadzam i koniec z nami. Wróciliśmy do domu a ja zaczęłam się pakować mając nadzieję, że mąż powie, że jednak chce dziecka. Stwierdziłam, że jadę do rodziców, którzy mieszkają 5h jazdy autem, a była już prawie godzina 20:00. Myślałam, że będzie mnie zatrzymywał, a on tylko powiedział, że mam zostać na noc rano pojadę a on będzie spał na kanapie. To już wogole zadziałało jak płachta na byka, urażona i wsciekła zaczełam znosić rzeczy do auta. On mi pomógł po czym nawet się nie pożegnał ze mną. Jechałam w nocy po ciemku kilka godzin. Myślałam, że to go ruszy. A tu nic. Potem pisaliśmy smsy w których stwierdził, że on mnie nie kocha, nie tęskni za mną, nie pragnie, nie mamy ze sobą nic wspólnego i chce rozwodu. Stwierdziłam po tygodniu, że muszę wrócić i to jakoś wyjaśnić, naprawić. Wsiadłam w auto i znów kilka godzin jazdy w niepokoju co zastanę po powrocie... a tam jego nie było. Jak zwykle w pracy. Jak wrócił rozmawialiśmy, i dalej to samo, nie kocha mnie, nie brakowało mu mnie,nie lubi sexu ze mną, dlatego, że nie mam orgazmu pochwowego. Powiedział, że od roku już nie był szczęśliwy i uciekał w pracę. Bardzo często go nie było, a ja mu zawsze mówiłam, że musimy razem więcej czasu spedzać i to ja narzekałam, że za mało się kochamy, a on zawsze odpowiadał, że jest zmęczony albo, że nie ma tak dużych potrzeb jak ja. Teraz mówi do mnie, że ja mam się wyprowadzić (bo to jest mieszkanie służbowe na czas służby w wojsku) bo on chce być sam. Twierdzi, że nie ma nikogo. Nie chce iść na żadną terapie bo to nic nie da bo on i tak nie chce być ze mną. Prawie nigdy się nie kłóciliśmy, wszystko razem ustalaliśmy a tu nagle takie coś. Jest on bardzo dobrym człowiekiem, ale mam wrażenie, że się zagubił, albo tak wystraszył odpowiedzialności za dziecko. Chciałabym, żeby on zrozumiał jak bardzo mnie zranił i powiedział, że jednak kocha. Bardzo się boję samotności i tego, że już nie będę mogła później mieć dzieci.