Jak poderwać ochroniarza?

Spróbuj się jednak uśmiechnąć, jeśli odwzajemni uśmiech, to coś tam niewinnie zagadaj o pogodzie. Nie szalej też, pamiętaj, że on jest w pracy.

A cóż Ty tak kpisz z dziewczyny? Ludzie są różni, sam fakt zamieszkania w kraju uchodzącym za wyluzowany nie oznacza z automatu, że tam wszyscy tacy właśnie są. To jakiś obowiązek czy co? Zresztą nawet postawa ochroniarza mówi sama za siebie.

Autorko, rozumiem Twoje obawy. Gdy mnie podrywano bez wzajemności, potem już zawsze czułam się niekomfortowo w danych miejscach i wolałam unikać. Tym bardziej więc życzę Ci, aby ułożyło się pozytywnie. Uważam, że powściągliwość z Twojej strony wcale nie jest zła. Do odważnych świat należy, lecz dlaczego to koniecznie Ty masz rzucać się na niepewną wodę? Równie dobrze jako pierwszy może zrobić to pan ochroniarz, a Ty po rozeznaniu sytuacji zdecydujesz, czy warto się angażować. Jeśli nie, ominie Cię poczucie zawstydzenia z powodu własnej wyrywności (z moich obserwacji wynika, że mężczyznom jednak jest lżej brać taki obrót sprawy na klatę). Lekki uśmiech na razie wystarczy, tak myślę.

Ach jak ja uwielbiam to usprawiedliwianie kobiet... razem z dogłębnym analizowaniem i podwójnymi standardami. Wzrusza mnie to.
Wybacz ale z nikogo za specjalnie tu nie kpię a jedynie stwierdzam, że "pierdoły" blokują autorkę tematu. Tyle.
Owszem ludzie są różni - powiedz mi więc dlaczego np w naszym kraju w ostatnich czasach ujęła się pewna ciekawa konwencja a raczej tendencja tj jak dziewczyna jest nieśmiała i ma opory/obawy to zazwyczaj jest to słodkie i urocze i nikt jej za to nie potępia... a jak to facet jest nieśmiały i nie potrafi zrobić pierwszego kroku to jest określany najczęściej mianem frajera/ciapy/ciamajdy i w ogóle szufladkowany jako nie warty jakiegokolwiek zachodu, hę?
Bo widzisz, moim zdaniem strona której druga osoba się podoba ma zrobić pierwszy krok ( w tym konkretnym przypadku podejść i zagadać)... a nie bawić się na dłuższą metę w uśmiechy, spojrzenia, wyginanie ciała, trzepotanie rzęsami i inne pierdołki.
Nawiązanie znajomości z drugim człowiekiem jest proste jak konstrukcja cepa, tyle że ludzie mają zwyczaj komplikować to sobie i wynosić tę prostą czynność trudnością do rangi fizyki kwantowej... a to jest po prostu zabawne...

A tak na marginesie, jeśli mówię o Hiszpanii to nie dlatego, że uważam że z automatu wszyscy tam są wyluzowani ale że po po prostu jest to inna bardziej otwarta kultura w zakresie relacji. W naszym zaściankowym i sztywnym, polskim społeczeństwie nie przywykło się np zbytnio do tego że to kobieta może zagadać a tam to nie jest nic nadzwyczajnego.

Jak rozumiem wedle Twojej logiki tylko facet ma obowiązek wykonywać pierwszy krok ale kobieta to już nie?
Jasne, że autorka nie ma obowiązku wykonywać pierwszego kroku. Ba, może nie zrobić kompletnie nic - to oczywiście jej prawo i jej decyzja... tylko niech potem nie narzeka, że ją do faceta ciągnie i nie może sobie z tym odczuciem poradzić... bo to już wtedy zakrawa na komizm.

A ja rozumiem, że łatwiej i  zdecydowanie wygodniej szukać usprawiedliwień i powodów dlatego aby absolutnie nie przełamywać własnych słabości i nie zrobić jakiegokolwiek choćby najmniejszego kroku, który wymagałby od nas choćby szczypty wysiłku i naparstka odwagi. No bo jak to? Ja mam się postarać? Ja mam coś dać od siebie? Co on sobie wtedy o mnie pomyśli... na bank, że jestem łatwa. Nie! Będę udawać chłodną, stonowaną i niedostępną, niech to on wyjdzie z inicjatywą.Ja siebie szanuję... boże, co za bzdury.
Uwielbiam takie płytkie i zaściankowe podejście. Swoją drogą to bardzo ciekawe, że wymaga się od kogoś w takiej sytuacji najczęściej tego czego nie wymaga się od siebie. Bajka - wymagajmy od kogoś odwagi, spontaniczności i pewności siebie podczas gdy sami jesteśmy tchórzliwi i miękcy jak cieplutkie masełko - hipokryzja wyższego rzędu.

Swoją drogą, Twoja wypowiedz prezentuje bardzo popularne w naszym kraju podejście - facet ma się domyślić, że się kobiecie podoba ( najlepiej na podstawie kształtu czaszki albo częstotliwości mrugania rzęsami)... następnie ma wyczuć idealny moment... a następnie ma zagadać w sposób idealnie odpowiadający danej kobiecie ( skąd ma wiedzieć jak? oczywiście ma się domyślić)... a kiedy już to wszystko zrobi to rzeczona delikwentka może łaskawie po dłuższym lub krótszym rozeznaniu się w sytuacji łaskawie zadecydować co zrobi z tą atencją...
Tak to jest bardzo wygodne podejście dla kobiet  i wbrew pozorom w naszym kraju dość często stosowane i popularne, naturalnie ubrane w całą masę usprawiedliwień, że kobieta ma nie być łatwa. Tyle, że z tym to akurat nie ma kompletnie nic wspólnego.

Jak widać Twoje obserwacje nie obejmują tego, że faceci są bardzo często spławiani i stąd z czasem pojawia się obojętność w tym zakresie.  Jedna olewa w tą czy ta nie robi różnicy a można tylko zyskać. Czemu więc nie podejść i nie spróbować...
Swoją drogą, nigdy nie przestanie mnie bawić nieświadomość wielu ( nie wszystkich)  kobiet w zakresie tego jak bardzo faceci boją się odrzucenia... i jak wiele wysiłku wymaga takie "przełamywanie" się.

Alberto, może Ty także wyjedź do tej Hiszpanii albo gdzieś i sam wyluzuj.  Nadinterpretowujesz, człowieku.

A nie możesz tak ustawić sprawy, żeby go poprosić o pomoc przy czymś, np. żeby Ci zdjął jakiś produkt z wysokiego regału?

Zaskoczyło mnie jak się rozwinął ten wątek, bardzo ciekawe i trafne uwagi tutaj wyczytałam...

A wracając do ochroniarza, dzisiaj nastąpił przełom: Weszłam do sklepu i spotkałam go zaraz przy wejściu, obserwował mnie, rzuciłam mu krótkie spojrzenie i gdy już opuszczałam wzrok zauważyłam że chyba coś mruknął/powiedział albo przynajmniej się do tego zabierał.... więc rzuciłam krótkie "hola" z uśmiechem i uciekłam w podskokach

Eeee, a gdzie ten przełom?

Jak dla mnie, to Tobie się wydaje... że to krok do przodu a w zasadzie gdzie staliście tam stoicie... ale to mój punkt widzenia. Co innego gdybyście porozmawiali...

Hmm aż mnie rączki świerzbią żeby podrzucić Ci namiary na kilka ciekawych i rzeczowych artykułów bo być może zmieniłabyś zdanie... i spojrzała na siebie nieco krytycznie...
Z drugiej strony to nawet się cieszę, że ten gość do Ciebie nie podszedł z własnej inicjatywy... bo z tego co widzę bez mrugnięcia okiem byś go spławiła.
Tego rodzaju zachowania są właśnie powodem dla tego, że faceci w naszym kraju boją się podchodzić do kobiet, które im się podobają.
To jak postępujesz z facetami to Twoja sprawa i mnie nic do tego... ale zdaj sobie proszę sprawę, że w ten ( powyższy) sposób, robisz odsiew ze zdecydowanych i pewnych siebie facetów, którzy mają odwagę podejść i powiedzieć Ci wprost że im się spodobałaś - to jest np klasyczna nawijka Hiszpanów albo Włochów.
Krótko mówiąc moim zdaniem sama strzelasz sobie w kolana.

Moim zdaniem jesteś zadowolona z obrotu sprawy bo Ty wciąż masz pełną kontrolę nad tą pseudo - relacją i siedzisz w swojej strefie komfortu. W takim tempie do rozmowy dojdzie za 2 miesiące a do randki za pół roku... zakładając, że w ogóle do nich dojdzie z Twoim podejściem... bo gdzieś po drodze ocenisz, że to za szybko i tracisz nad tym pełną kontrolę...
Wybacz ale tak to dla mnie wygląda i takie jest moje zdanie... a prócz powyższych tego rodzaju podejście może Cie zaprowadzić donikąd.

Masz na poczcie.

Jesteśmy już na etapie "Hola" i uśmiechów przy mijaniu się... tak więc coś ruszyło do przodu!

Najpierw zorientuj się czy jest w związku czy jest wolny.