Czy Wasz mąż wie o wszystkim? - Netkobiety.pl

Przecież to banalne.
Ukrywanie pieniędzy na koncie/lokat to oszustwo. Jeśli chodzi o koleżankę to zależy jak to wygląda, jeśli nie było okazji czy potrzeby poznać się osobiście i nie jest to jakaś dobra koleżanka to przecież nie ma musu. Co do odległej przeszłości wszystko zależy od waszych własnych, obustronnych ustaleń co do przeszłości i tego czy ta konkretna sytuacja nie ma wpływu na terazniejszosc.

przychodzę z pozycji, gdzie miałem wiele tajemnic

wiele tych tajemnic było powodem, złości, nerwów, nie tylko mych bo i partnerki,  rozwiązań/sytuacji których nie chciałem, które dość mocno biły w "związek"

uważam dziś,
że jeśli związek, to też poczucie bezpieczeństwa, na które pracujemy wspólnie
co za tym idzie jeśli jedno gra nie fair, to tym samym daje przyzwolenie drugiej stronie
i tu działają mechanizmy, proste

poczucie bezpieczeństwa, według mnie, tym większe im mniej tajemnic przeszłość przed związkiem przeszłością
jeśli ma realny wpływ na ten związek, warto nie okłamywać przyszłego partnera

gdy partner z kimś gdzieś idzie, czy się spotyka, czy rozmawia, jakim to jest problemem,
tak naprawdę jeśli się chowa, to sam czuje że coś źle robi

są oczywiście sytuacje, że jedna strona lepiej zajmuje się czymś niż druga, czasem trzeba trochę inwencji własnej,

wiem też że nie trzeba ze wszystkim latać, jednak największa męczarnią dla "ukrywającego" jest zachowanie konsekwencji jeśli, jeśli partner jest chodź trochę skoncentrowany na drugiej stronie,
to wychodzą różne misz-masze wcześniej czy później

warto się jednak zreflektować, czy jedno kłamstewko, nie otwiera drogi do następnego

i czy czasem nie jest tak że to co my robimy jest Ok, ale jakby już partner zrobił, było by bolesne dla nas samych

mi się wyrobił, taki nawyk, ze jak słyszę od żony hasło "okazja, okazyjnie" to z góry mam już "NIE" na cyferblacie
przyglądam się tej "okazji" zawsze, mimo że w większości to niezła "podpucha"

Zawsze miałam swoje sekrety i uwazam to za rzecz naturalną. Szczerość szczerością, ale rownie ważne jest poczucie prywatnosci i nawet od swojej 13-letniej corki nie oczekuję, że  bedzie mi mowila o wszystkim.

Czym innym jest szczerość w sensie prawdomownosci, a czym innym niemal ekshibicjonistyczne wyznawanie każdego, za przeproszeniem, pierdnięcia.

Generalnie, tak, nie mam zwyczaju ukrywac niczego przed swoim facetem. Jestem szczegolnie przeciwna ukrywaniu spraw finansowych (w koncu jestesmy zespolem, a nie przypadkowymi kontrahentami).

Z drugiej strony, to nie znaczy, ze musze znac wszystkich kolegow i kolezanki z pracy ani dokladna historie kazdego bylego zwiazku czy romansu- i vice versa- narzeczony tez mnie nie wypytuje o takie pierdoly. Oczywiscie, jezeli jakis znajomy/a jest wyjatkowo fajny, to staramy sie przyprowadzic do domu na kawe, przedstawic, pogadac, ale nie zawsze ja lubie jego ziomkow czy on moich, wiec zmuszanie sie do takich kawek razem po prostu czasem nie ma sensu.

Chyba wie o wszystkim, bo znamy się na tyle długo, że nawet nie mogłam mieć żadnej przeszłości do wyspowiadania się. A co do teraźniejszości, to nie mam z czego robić tajemnicy. Każde z nas ma swoje pieniądze, więc nie spowiadam się z każdej kupionej szmatki, a jego to nie obchodzi, na co wydaję moje pieniądze. Widzi wszystko, co do mnie przychodzi i z czym ja przychodzę. Jest bardzo dużo spraw, o których nie powiedziałabym rodzicom czy nawet przyjaciółkom, natomiast z partnerem lubię rozmawiać o wszystkim, bo myślimy podobnie, więc zawsze może mi coś sensownego doradzić albo sprowadzić mnie na ziemię. Mam więcej kolegów niż koleżanek, ale nie muszę ukrywać tego, że wieczorem gdzieś tam z nimi wychodzę. Sam pomysł, że mogłabym połasić się na kogoś innego jest tak głupi, że trudno go brać poważnie.

Nie wolno przyznawać się do wszystkiego Pamietaj ,ze nic nie trwa wiecznie .Bywa ze małżeństwa się rozpadają ,a wtedy....cóż...szanowny małżonek może wykorzystać i powywlekac na światło dzienne co niektóre sprawy o których wie niestety .

Po przeczytaniu tytułu wątku i kolejnych postów nasunęły mi się pytania. Nie. Nie oczekuję odpowiedzi na nie.

Zastanawiam się, co to 'wie o wszystkim' miałoby oznaczać. Czy chodzi tu dosłownie o wszystko, czy tylko o określone sfery czy wydarzenia? A jeśli to drugie, to jaki klucz obowiązuje? Czy fizjologia też w to 'wszystko' się wpisuje, czy może zostać nieopowiedzianą?
Nie wiem też po co/dlaczego/w jakim celu miałby mój mąż wiedzieć o mnie wszystko (albo ja o nim). Dlaczego miałby wiedzieć o tym, co w ogóle jego nie dotyczyło i nie dotyczy (to samo w drugą stronę)? By nie mieć przed sobą tajemnic? To, że o czymś nie powiedziałam/nie mówię oznacza, że jest to tajemnica? A jeśli nawet tak, to w związku nie ma miejsca na choćby odrobinę prywatności, konieczny jest ekshibicjonizm? Czemu miałby on służyć?

Zaintrygowała mnie ta  propozycja/wymóg mówienia 'wszystkiego' sobie, w związku z tym zaczęłam sobie wyobrażać, jak miałoby to wyglądać w praktyce i... NIE. Jestem człowiekiem, mam jedno zycie, gdy dany mi czas przeznaczę na opowiadanie 'wszystkiego', kiedy będę żyła (a po opowiedzeniu dotychczasowego 'wszystkiego' już nie będę miała o czym mówić, bo jedynym mym zajęciem byłaby ta opowieść)? Absurd? Absurd!

Dla pewności spytałam męża, czy nie ma pretensji, że do tej pory, mimo że żyjemy razem szmat czasu, nie wie o mnie 'wszystkiego'. Jego mina - bezcenna, ale z drugiej strony patrząc... zaniepokoił się mym stanem psychicznym.

Ty tak serio?

Jeśli serio, to współczuję.

Nieprawdziwe? Prawdziwe. Mąż, od wielu lat ten sam, świadkiem.

Gdybym spotkała na swej drodze człowieka, który chciałby o mnie wiedzieć wszystko, to zwiewałabym od niego w tempie światła. On pewnie ode mnie też.

Bardzo dobrze zrozumiałam.

Podobno różnice się przyciągają, jednak lepiej jest wybrać na wspólne życie kogoś, kto ma podobny system wartości, przekonań, podobne spojrzenie na zycie.

To, że ktoś myśli inaczej od Ciebie tak Cię dziwi? (To też jest pytanie retoryczne.)

Nie ode mnie, to zwykły odruch ludzki.

Przeszłość Cię nie interesuje>>wypływa na wierzch informacja ktorej nie jestes w stanie zniesc>>nagle przeszlosc zaczyna miec znaczenie.
Taki prosty algorytm.

Dlatego śmieszy mnie takie gadanie że przeszłość nie ma znaczenia, jest to kompletne zaprzeczenie logiki.

Owszem, może nie mieć znaczenia jeśli ją ignorujemy, ale gdy wypłynie coś czego nie jestesmy w stanie wytrzymać to ma znaczenie, każdy ma próg tolerancji.
To chyba normalne, nie widzę w tym nic nadzwyczajnego i niespójnego.

A ja protestuje
Ja się nie różnie

Ja jestem sobą

A co do powodu zaskoczenia, jak najbardziej "świat" bo przecież nie ja sam, chodź może odwrotnie to miało być

Pozdrawiam

podpisuje sie wszystkimi konczynami.
poprzednich zwiazkow ani przygod, ani pogladow czy bledow sie nie wstydze, wiec zawsze odpowiadam na pytania zgodnie z prawdą.
wiele osob jednak tej prawdy nie potrafi przyjac

nie uwazam natomiast za konieczne spowiadanie sie z kazdej sekundy zycia,mysli itp.

a ja uwazam, że jesli kandydat na mojego partnera nie bedzie potrafil sobie poradzić z moja przeszłością, tzn. ze nie nadaje sie na mojego partnera.

Gdybym kierowala sie tym zalozeniem to prawdopodobnie musialabym spedzic cale zycie w samotnosci. Owszem, ja mam takie tajemnice, z ktorymi nie kazdy moze sobie poradzic i przelknac to. I nie chodzi o to co JA zrobilam, tylko o to, co zrobiono MNIE. Owszem, probowalam o tym rozmawiac raz czy dwa i skutek byl taki jak sie obawialam. Dlatego teraz nie mam zamiaru o tym mowic, a nawet jestem w stanie sklamac by te prawde ukryc bo nie zamierzam rujnowac czyjegos zycia wspomnieniami sprzed X lat.

To akurat ja jestem w stanie zrozumieć. Moim zdaniem, jeśli chodzi o przeszłość, to trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie - czy jak zachowam coś w tajemnicy, to się to źle na moim związku odbije? Czy to jest zamknięta sprawa, czy jest duży potencjał, że prędzej czy później nawróci. Jak jest zamknięta, nic dobrego nie przyjdzie z jej ujawnienia, jej ukrywanie nie jest jakimś trudnym do zniesienia obciążeniem, a wpływ na obecne życie jest minimalny, to jestem w stanie wyobrazić sobie, że pewne rzeczy lepiej zachować dla siebie, bo faktycznie więcej z tej prawdy będzie bólu niż pożytku.

EDIT - Harvey, domyślam się, że ja jestem tym świrem, do którego pytanie nie jest skierowane ;P Ale i tak odpowiem.

Ja np. wiem o doświadczeniach seksualnych mojego faceta, które są zdecydowanie bujniejsze niż moje. I pod względem ilości, i pod względem tego, że nie zawsze to było z dozgonnej miłości, a zdarzył się i czysty interes. Ale kiedyś było i z miłości w tamtym momencie dozgonnej, która jednak nie przetrwała. I nie spędza mi to snu z powiek, nie mam o to żadnych wątów - choć zgodnie ze stereotypem osoby w pierwszym poważnym związku w życiu powinnam przynajmniej raz w miesiącu mieć napad zazdrości o wszystkie byłe i każdą z osobna.

To jedynie oznacza, ze nigdy nie stanelas przed takim dylematem
Nie jestem meczennica by w imie jakiejs wyidealizowanej akceptacji spedzic zycie jak zakonnica.  Nie doczytalas uwaznie - tu nie chodzi o mnie, ale rowniez o inne osoby. Moje sekrety dotycza rowniez innych osob.

Jestes pewna, ze w imie wlasnego dobra bylabys w stanie zrujnowac spokoj ducha kilku osobom ze swojej najblizszej rodziny?

Myslisz, ze spedzenie zycia w samotnosci bo facet nie jest idealem i moze nie udzwignac psychicznie pewnych faktow jest lepszym wyborem? To akurat zakrawa na meczennictwo w druga strone.

Powiem prosto, generalnie mocne i ciezkie sprawy z przeszlosci chcialabym znac, dlatego, ze to wplywa na zwiazek. Byly maz mnie oszukal co do swojego zdrowia psychicznego i alkoholizmu, i to bardzo szybko wyszlo w praniu Nigdy bym w ten slub nie weszla, gdybym to wiedziala.

Wierze w mowienie prawdy. Jak jestesmy dobrani, to sie dogadamy. Jak nie, to nie bedzie niespodzianek pozniej, bo sobie powiemy papa.

Oczywiscie nie pisze tu o pierdolach, ale o istotnych faktach z zycia partnera.

Co innego zachwiej w czasach nastolectwa (kto ich nie mial?), a co innego jakies powazne problemy w wieku doroslym. Jak poznawalam partnerow jako kobieta, nie dziewczyna, to zawsze mowialam o przebytej depresji i byciu DDD, bo to bylo czescia mojej osoby. Gdybym to pominela, moglabym zakladac maske i modlic sie by brudy nie wylazly.

Co byloby karkolomnym absurdem. Bo takie sprawy po prostu wychodza.

wiem,czym nie jest samotność - wiec dla mnie samotność to nie brak faceta, nawet kochającego. nawet na tym forum jest wiele osob, ktore maja kochających facetów, a czują sie samotne.

ja, dla odmiany, nie mam kochajacego faceta, nie uprawiam przygodnego seksu, a nie czuje  i nie jestem samotna.

mnie poczucie szacunku do partnera nie pozwoliloby go oklamywac czy zatajac czegokolwiek z mojej przeszlosci.
mysle, ze w wielu kwestiach ludzmi kieruje tez wstyd.
a ja sie nie wstydzę swojej przeszlosci, ani tego w jakiej rodzinie przyszlo mi sie urodzic,ani tego w kim sie zakochiwalam i z kim bylam w zwiazkach, ani niczego innego. wiec nie widze powodu,dla ktorego miałabym cokolwiek ukrywac, tym bardziej gdy ktoś sam o to pyta.

uznaję wtedy, ze jest na tyle dojrzaly, ze wie co robi i ze ma swiadomosc, ze moze uslyszec rozne rzeczy.

wiele kwestii tak naprawde moze wplynac na zycie we swoje. a po drugie klamstwo czy zatajenie zwykle wychodza na jaw, czasem szybciej, czasem po latach, ale wychodzą.
inna kwestia jest jeszcze to, ze nie zawsze chcemy tą prawde zobaczyc,nawet jesli pcha nan sie do oczu

natomiast argument typu: "okłamie partnera, bo prawda moglaby źle na niego wplynac" jest dla mnie argumentem najgorszego sortu i chyba najbardziej podlym. bo jest klamstwem. jest dla mnie projekcją wlasnego strachu na partnera.

a wracajac do tego,ze musialabym stanac przed takimi dylematami,to owszem, stanelam, przy przedostatnim zwiazku.

w dosc krotkim czasie przypadkowo wpadly mi w rece twarde dowody na zdradę partnera ( wczesniej klamal w zywe oczy, ze nie bylo zdrady), odmowil mi pomocy w opiece nad chorym kotem i okazalo sie, ze przestepstwa ktore popelnilnie byly z roztrzepania (przedtem w to wierzylam,bo w domu ja ogarnialam rachunki, on nigdy nie pamietal o terminach), ale przyznal sie, ze mial pelna swiadomosc popelnianych czynów.
te czynniki zlozyly sie na to, ze podziekowalam panu za współpracę.

i powtórzę jeszcze raz: wole nie mieć partnera i umierac otoczona kotami, niz miec za towarzysza zycia kłamce i oszusta, ktory uwaza, ze sam lepiej wie, co bedzie dla mnie dobre, albo nie ma do mnie kompletnie szacunku zatajajac prawde czy wazne rzeczy ze swojego zycia.

Pytam z ciekawości jak to u innych wygląda. Bo jakiś czas temu podczas szczerej rozmowy mąż mnie zapytał dlaczego mało mu mówię o sobie, o moich problemach, czy to z braku zaufania.
Ja z natury jestem osobą skrytą, niewylewną, nie gadułą. Jak mam problem najpierw sama muszę się z nim przespać, przeanalizować. To raczej kwestia charaktru.

Wobec męża jestem

Dosyć często padało tu słowo "prywatność" i to jest to, co osobiście cenię sobie bardzo. Nie wyobrażam sobie, abym miała spowiadać się ze wszystkiego, co robię albo robiłam, taka szczegółowość nie jest też mężowi do niczego potrzebna, co nie znaczy, że niewiedza wynika z robienia z danego tematu tajemnicy. Jeśli pada pytanie, to odpowiadam, ale prawdę mówiąc mąż nie jest specjalnie ciekawski. Co może niektóre osoby zaskakiwać, nigdy nie wypytywał również o przeszłość, a choć ja nie miałam niczego do ukrycia, to też nie czułam specjalnej potrzeby, aby o niej opowiadać. Jeśli coś się pojawiało, to albo między wierszami, albo przy okazji jakiejś rozmowy. Działa to zresztą na zasadzie wzajemności. Kiedyś nawet śmiałam się, że to straszne, że kiedyś umrę w niewiedzy, która byłam , a mi naprawdę wystarczała świadomość, że to ze mną zdecydował się być, a potem ożenić. Dziś z kolei nie ma to już żadnego znaczenia.

Ktoś tu już wspomniał, że zadawanie pytań ma też to do siebie, że pytając powinniśmy być pewni, że jesteśmy gotowi przyjąć każdą prawdę, nie tylko tę wygodną. Ja się z tym absolutnie zgadzam, ale też uważam, że dowiadywanie się niewygodnej prawdy od osób trzecich jest chyba jeszcze trudniejsze.

masz racje, to nie wynika z braku zaufania a raczej charakteru. Mam podobnie. Nie odczuwam potrzeby zwierzania sie z kazdego problemu i sprawy jaka zaprzata moja uwage.

Moim zdaniem takie drobne tajemnice to nic złego, ale  o poważnych sprawach zawsze trzeba rozmawiać.