Randkowanie a wygląd

Powiem ze swojej perspektywy. Jeśli facet mi się nie podoba fizycznie, z twarzy głównie, bo na "przystojniaków" nigdy uwagi nie zwracałam, nie chciałam mieć faceta dużo wyższego od siebie, itd. Ale do sedna powróćmy. Więc, jak mi się fajnie gada ale tylko gada, bez iskry, pociągu, wiem, że nic z tego nie wyjdzie. Może być kumplem ale nic poza tym.
W sytuacji nr 1. faktycznie szansę bym dała. Ja sama na 1. spotkaniu z moją połówką zachowywałam się jak idiotka. Chciałam pokazać jakaż to ja pewna siebie, chichotałam, trzepotałam rzęsami, itd. Natomiast mój był wpatrzony jak cielaczek na malowane wrota i nawet nie pamięta o czym wtedy gadaliśmy.
Obydwoje więc zbyt "bystrze" nie wypadliśmy, ale później, stopniowo dotarło do nas, że prócz zauroczenia i pociągu fizycznego trafiła nas strzała amora.
Nie wierzę w miłość bez pociągu, chemii. A jeśli takowa istnieje, jest dla mnie zwyczajnie niepełnowartościowa
Oto mój punkt widzenia.
A co do ostatniego pytania, odpowiem przysłowiem: każda potwora, znajdzie swojego amatora. Ponoć nie ma brzydkich ludzi. Nie to co ładne ale to co się komu podoba.

Dla mnie liczy sie to co facet reprezentuje. Bezzebny to lepiej, zeby nie byl, ale braki w wygladzie moze nadrobic super klatka, miesniami, czy dobrym ubiorem, autkiem itp.

Przeciez to oczywiste skoro jest facetem. Wolalby ladna . Ewentualnie moze byc desperadosem i rzucac sie na kazda, wmawiajac sobie, ze chodzi mu o ciekawa osobowosc.

Ja bym chyba wybrała osobę,z którą super mi się rozmawia:)
Zawsze staram się znaleźć w wyglądzie człowieka coś co mnie zauroczy i przyćmi pozostałe niedoskonałości:)
Z reguły był to uśmiech, jeden z moich byłych miał niebieskie oczy,które czarowały:D Inni z kolei zachwycił mnie swoim głosem.
Obecny uśmiecha się tak,że serce mi topnieje <3 To chyba wszystko za sprawą szparki między jedynkami, która od zawsze mnie urzekała:D

Lubię jak można z facetem normalnie porozmawiać. Bez tłumaczeni co drugiego zdania albo sarkazmów czy żartów. Kiedyś poznałam kolesia, który był brzydki. Ale tak na serio brzydki. I miał tak świetne poczucie humoru, super się rozumieliśmy . Wygląd stał się zupełnie drugoplanowy...

Nie jestem facetem, ale lesbijką.
Liczy się dla mnie wygląd dziewczyny, z którą mam randkę. Nie wyobrażam sobie budowania relacji w oparciu wyłącznie o wnętrze. Oczywiście, że nie chcę mieć głupiej dziewczyny. Porozumienie jest najważniejsze. Ale też nie chciałabym się wstydzić za jej wygląd, gdy gdzieś pójdziemy.
Pociąg fizyczny musi być do tej dziewczyny.
Osoba ta powinna być i do słuchania, i do patrzenia.

A ja nie chciałabym się wstydzić za zachowanie faceta, gdy gdzieś pójdziemy
Właściwie nie wiem jak to jest wstydzić się za czyjś wygląd. Że niby ktoś ma wyśmiewać, że druga osoba wygląda jak wygląda? To dla mnie świadectwo nikłego zasobu szarych komórek wyśmiewającego. Wyglądu się nie wybiera, w dodatku jego ocena jest bardzo subiektywna - nie widzę powodu do wyśmiewania. No, chyba że mój towarzysz idzie do restauracji w poplamionych dresach - wtedy mogę się za jego wygląd troszkę zawstydzić
Natomiast jeśli idę z przystojniaczkiem, który zachowuje się jak kretyn - wtedy faktycznie może mi być wstyd się z nim gdziekolwiek pokazać.

Odpowiadając ściśle na pytanie z pierwszego postu: b i zawsze b. Po co mam się spotykać drugi raz z osobą, na którą mogę tylko popatrzeć i nie mogę liczyć na nic interesującego z jej strony? Toż to nawet na kolegę się nie nadaje.
Owszem, pociąg fizyczny do drugiej osoby musi być, ale u mnie ten pociąg pojawia się z powodów ściśle związanych z osobowością. Jeśli facet ma magnetyczną osobowość to jego fizyczność staje się dla mnie również pociągająca.

Za nogami pięknymi przepadam, więc owszem
krzywonogie odpadają w przedbiegach, niestety.

Za zachowanie dziewczyny i jej opinie również nie chciałabym się wstydzić.
To też jest ważne. Zakładamy jednak, że człowiek jest społecznie ogarnięty,
jak w pkt 2 pierwszego postu, więc zachowywać się wśród ludzi potrafi. Tylko urody mu brak.

Miałam kiedyś randkę z dziewczyną, która niestety była bardzo brzydka,
czytaj: niewyjściowa. I wstydziłam się za jej wygląd przed kelnerem.
Na szczęście tak się zdarzyło tylko raz, potem już większość ładnych mi się trafiała.

To fajnie macie, jeśli pociąg generowany jest przez wnętrze.
Ja oceniam od razu. W pierwszych sekundach, na ulicy np.
I potem, jeśli mi nie przypadnie do gustu, to jej pozycji nic już nie zmieni.
Może mi się podobać wewnętrznie,
może imponować wiedzą i obyciem,
ale nie włączy to u mnie pociągu do jej ciała,
które mi się nie podoba.

Sama nie jestem osobą przyciągającą urodą, ale też nie jestem brzydka.
Jestem z tych przeciętnych.

"Ja bym tez na przyklad (a chyba jeszcze bardziej) nie chciala wstydzic się glupoty lub prostactwa mojego partnera.  Owszem, to sie nie rzuca tak od razu w oczy jak brak urody, ale za to "siła razenia" głupotą jest nieporównywalnie większa ;P"

Wiadoma sprawa, ale mówimy tu o przypadku człowieka inteligentnego, taktownego, wychowanego, kulturalnego,
ale nieurodziwego. Takie połączenie. Fajne, atrakcyjne wnętrze, ale wygląd słaby.

Nie umowilabym sie na drugie spotkanie z kims z kim zle mi sie gada, albo zachowuje sie glupio.
Nie lubie tez spotykac sie z ludzmi, ktorzy chca sie ze mna spotykac glownie dla mojej urody. Wkurza mnie to jak maja obsesje na punkcie wygladu partnera, a sami sa przecietni. Raz powiedzialam jednemu kolesiowi, ze nie mam biustu, bo zostal wyciety z powodu choroby i nie zrobilam rekonstrukcji
I nagle tak dobrze juz sie ze mna nie dogadywal.

Ja znam i to osoba, ktora nie jest zainteresowana posiadaniem przyjaciol.

Bycie atrakcyjnym tworzy problem w postaci ludzi, ktorzy lataja za sama atrakcyjnoscia, a nie za osoba , ktora za tym wszystkim stoi.

Ja znam, ta osoba jest otwarta, pewna siebie i wszystko potrafi załatwić i mimo to jest samotny i pewnie tak już pozostanie.

Co do tematu to po obserwacji widzę że kobiety mając do wyboru przystojniaka z IQ kamienia łupanego a brzydala o dużej wiedzy wybiorą w 99% tego pierwszego.

Teraz liczy się atrakcyjność fizyczna niż wiedza w głowie, cóż takie mamy czasy.

Czasami oglądam programy kulinarne jak Top Chef choćby.  Tam jest ważne by potrawa wyglądała przyjemnie i ciekawie, ale najważniejsze jest, by smakowała pysznie.

Ani 1 ani 2. Oba przypadki mają zerowe szanse. Ja nigdy nie szukałem Miss Universe, ale dziewczyna musi mi się podobać, nie mniej jednak nie uważam abym miał kiedyś wygórowane wymagania do wyglądu. Zwracałem uwagę zawsze aby dziewczyna, była szczupła i miała dobry gust, z twarzy zwracałem uwagę tylko na oczy stąd bardzo nie podobają mi się kobiety z urodą azjatycką. Nie było nic dla mnie bardziej odstraszającego jak dziewczyna w szerokiej bluzie z kapturem i spodniach alladynkach.   Natomiast co do punktu 2 to miałem zdecydowanie wyższe oczekiwania. Oczekiwałem, że dziewczyna będzie kulturalna, umiała się zachować, być czuła, wierna, kochająca, opiekuńcza, szczera... Tak reasumując jeśli chodzi o mnie punkt 1, czyli uroda, wdzięk - 30% sukcesu, punkt 2, czyli to szeroko pojęte wnętrze 70%.  Dodam, że ja akurat tak uważam bo nie szukałem nigdy kobiety do "porandkowania", tylko kobiety na całe życie więc nie ukrywam - byłem wybredny, zawsze po 1-3 randkach koniec znajomości, ale w końcu się udało. Raz a dobrze.

U mnie kompletnie bez szans jest osoba z nudnym wnętrzem, choćby wyglądała nie wiem jak cudownie.

Dziwne rozważania. Nic nie pomoże, jeśli w pewnym momencie nie trzaśnie strzała amora, chuć się uaktywni, pociąg, pożądanie. Oczywiście może to przyjść z czasem. W takim przypadku, czy piękny czy mądry - to nie ma znaczenia.

Pierwsze spotkania nie są wyznacznikiem, jaka jest dana osoba. Zwykle jest lekkie podenerwowanie, nienaturalne zachowania, chęć pokazania się z jak najlepszej strony. Też jakiś czas temu umówiłem się na spotkanie z dziewczyną, która mi się z wyglądu średnio spodobała. Powiedziałem sobie "nie jest taka złą, może być przecież to tylko piwo" ale z gadki była wesoła, sympatyczna i widać było, że jest inteligentna. Z każdym spotkaniem podobała mi się (i z wyglądu) coraz bardziej chociaż super pięknością nie jest ale wrażenie miałem coraz lepsze. Jak ktoś jest brzydki, niezadbany, to od razu traci punkty bo to są cechy elementarne i raczej jak ktoś tak przychodzi na randkę (niezadbany) to lepiej z nim nie będzie. A gafy pierwszego spotkania można wybaczyć o ile nie będą zbyt rażące.

Brudne ciuchy to dyskwalifikacja od razu. Jedyne wytłumaczenie to takie, że za rogiem zostaliśmy zaatakowani przez ptaka albo ochlapani przez samochód To nawet by było urocze Dziwią mnie osoby, które nie dbają o wygląd i higienę, bo to jest absolutna podstawa. Oczywiście przesadnie też nie należy o to dbać, bo jak ja widzę laskę wypindrzoną z kilogramem tapety i litrem perfum to też nie jest dobre chociaż lepsze niż sytuacja odwrotna I wygląd i charakter musi się tak skomponować, żeby pasował do danej osoby. Chyba tyle w temacie.

Coś w tym wszystkim jest. Moja narzeczona tak na początku wydawała się być całkiem ładna, cichutka, taka szara myszka. W chwili obecnej, choćby stanęło obok mnie choćby i 100 najpiękniejszych kobiet świata to żadna nie miałaby u mnie szans. Moja narzeczona okazała się być kobietą nie tylko dobrą, inteligentną ale też piękną, pełną seksapilu, wdzięku... Mógłbym długo wymieniać... Wydaje mi się, że wygląd z czasem albo przestaje mieć znaczenie, albo miłość wszystko weryfikuje i piękne staje się to co jest naprawdę piękne.